28-03-05

FILM

Als fervente filmganger gebeurt het toch nog dat ik ontsnap aan een uitverkoren film en dat die op mijn verlanglijstje komt om die achteraf te gaan uitlenen op DVD.
Gelukkig hebben we hier in 't centrum een videotheek van formaat.
Eindelijk kwam ik ertoe een prachtprent te zien :
"GIRL WITH A PEARL EARRING" (2004 - 3 Oscarnominaties - 2 Golden Globe's nominaties).  De film is gebaseerd op de bestseller "Meisje met de parel".
Regisseur : Peter Webber - hoofdactrice Scarlett Johansson als the girl (van Lost in Translation) - Colin Firth als Vermeer (van Bridget Jones Diary).
 
Het zeventienjarige meisje Griet werkt als dienstmeisje bij schilder Johannes Vermeer (Delft).  Ondanks een wereld van verschil in afkomst, opvoeding, opleiding en sociale klasse, ontdekt Vermeer dat Griet intuïtief kleur en licht aanvoelt en neemt haar zo mee in de mysterieuze schilderswereld.  Hij maakt uiteindelijk een schilderij van haar die de wereldgeschiedenis zal in gaan.....
 
Mooier als volgt kan ik het niet samenvatten :
"A film of great beauty, so beautifully rendered it truly seems painted with light"
 

09:46 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-03-05

MUZIEK

Mijn favoriete vlaamse singer-songwriter blijft ongetwijfeld WIM DECRAENE (°1950 Gent/+ 1990 Gent)
Alhoewel maker van "luisterliedjes en vaak ingedeeld bij de kleinkunst is Wim De Craene eigenlijk moeilijk in dat hokje onder te brengen.
Hij werd eind jaren zestig ontdekt door Miel Cools, verkaste een poosje naar Nederland waar hij optrok met Ramses Shaffy, vandaar de naam van zijn zoon Ramses.
Daarna toerde hij door Vlaanderen in het gezelschap van kindervriend Tim Visterin.
De hoogtepunten van zijn carrière zijn wellicht "Alles is nog bij het oude" (1975) met onder meer het schitterend duet met Della Bossiers in "Mensen van achttien" en
zijn comeback-plaat uit 1983 "Kraaknet".
Intussen had hij nog enkele musicals gedaan, had hij geëxperimenteerd met jazzrock, had hij een groep genaamd "Perte Totale" gevormd en had hij twee keer deelgenomen aan preselecties van het Eurosongfestival (in 1981 en 1983).
In september 1990 ging deze romantische en gekwelde ziel de weg op die enkel de meest romantischen of gekwelden nemen : hij pleegde zelfmoord.
Zijn "Het beste van Wim De Craene" (1990) staat op een ereplaats in mijn persoonlijke verzamel-CD's
 
Op 30 september en 1 oktober 2005 gaat in de Wetterse cultuurtempel Nova  "Wim De Craene en Jong" in première, een programma dat de vijftiende verjaardag van het overlijden van deze getalenteerde singer-songwriter onder de aandacht moet brengen. Initiatiefnemer is Ramses De Craene, de zoon van.....
 

08:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

VOORSTELLING

"SCHONE WOORDEN KLINKEN ZO"
acteur WARRE BORGMANS - gitaar JOKKE SCHREURS
Eigenlijk vind ik die titel minder geslaagd bij deze allesomvattende voorstelling waarin WARRE BORGMANS zijn uiteenlopend talent etaleert.
Tussen schone woorden (gedichten) van Claus, Brusselmans, Freek de Jonge, Gezelle, Kopland, Adriaan Morriën e.a. geeft BORGMANS het beste van zichzelf en ontpopt hij zich als een rasechte performer : hij ontroert, beroert maar bespeelt bovenal zijn komisch talent.
De rode draad door deze vele verscheidenheden zijn z'n jeugdjaren waarop hij telkens terugkomt.
Hij weeft de verschillende disciplines van voordragen, acteren, vertellen, uitbeelden tot in het burleske maar steeds op de snee van het subtiele met een vanzelfsprekendheid aan elkaar.
Hij brengt omages aan grote namen zoals zijn favoriete zanger Berry Ryan (Eloïse), Frank Sinatra, Wim Sonneveld (Mijn dorp), onze eigenste Wim De Craene  en tal van andere monumenten van bij ons zoals Luc Philips, Marilou Mermans e.a.
Terzelfdertijd ondersteunt JOKKE SCHREURS met prachtig gitaarspel en ontpopt deze muziekant zich aan het eind ook zijn  humoristische binnenkant.
Een voorstelling van liefst 2 uur zonder oponthoud.
Dit is alleen voor "de groten" weggelegd.
Ik zag WARRE BORGMANS vaak bezig maar ditmaal overtrof hij zichzelf en voeg ik hem onomwonden bij onze "grote talenten" waar we fier mogen en moeten op zijn ! 
 

07:49 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-03-05

MUZIEK

Deze ochtend heel vroeg, de stadskern lag nog ietwat verlaten en de marktkramers waren nog aan 't opstellen, kwam ik plots een kleurrijke verschijning tegen : MARINO "PUNK" BEKAERT (33) , DE accordeonvirtuoos van onze contreien.
Deze duizendpoot in z'n genre treedt tegenwoordig op voor gehandicapten, rusthuizen, kroegentochten en recepties.
Ik ken hem in 't bijzonder van de Gentse Feesten.
Muzette, Spaanse passo doblé, Tango Argentine, Brazilliaanse samba, Russische en Hongaarse zingeunermuziek : hij heeft het allemaal schitterend en professioneel onder de knie, voor jong en oud.
Ik kon het niet laten deze sympathieke gast uit Menen even aan te spreken en met zijn gulle lach en zijn rode kuif begon mijn dag alvast fleurig.
Zegt MARINO over zichzelf :
"De oude vrouwtjes knellen hun handtas steviger vast als ze mij zien binnenkomen.  Maar éénmaal ik begin te spelen willen ze niet meer dat ik stop."
En niet alleen de oudjes beste Marino.......

09:40 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

POEZIE

Voor de tweede maal deze week was er poëziemiddag. Deze keer in de Bibliotheekreeks "De Paarse Zetel" mochten we Nederlands bekendste dichteres EVA GERLACH (Amsterdam 1948) ontmoeten.
De jury noemde het werk van deze P.C.Hooft-prijswinnares "virtuoze toverspreuken".
In Vlaanderen raakte vooral haar bundel "Dochter" bekend, een aangrijpende getuigenis over moederliefde en afstandnemen.
Ze is tevens columniste met haar "Losse bedradingen" voor de krant "De Morgen".
Haar poëzie is beheerst, onderhuids emotioneel maar ook onmiskenbaar "unheimlich" : vergankelijkheid, gemis, verlies.
In 2003 verschenen nog "Een bed van mensenvlees" en "Daar ligt het" (Gedichtendagbundel).
Bij alles wat ze ziet stelt Gerlach zich vragen zoals kinderen dat ook doen.
Ook vertaalde ze poëzie van de Italiaanse Nobelprijswinnaar Eugenio Montale. 

09:26 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-03-05

POEZIE

In de "Middag van de Poëzie" dat het Gents Poëziecentrum maandelijks verstrekt, was het vandaag de beurt aan de Nederlandse dichteres ASTRID LAMPE (Tilburg 1955).
Zij debuteerde in 1997 met haar dichtbundel "Rib" dat genomineerd werd voor de C.Buddingh'prijs.
Haar tweede bundel "De sok weer aan" uit 2000 werd dan alweer genomineerd voor de VSB-poëzieprijs.
In 2002 verscheen haar laatste bundel "De memen van Lara", eveneens genomineerd.
En dit jaar nog verschijnt er een vierde bundel.
Astrid LAMPE heeft haar wortels in de theaterwereld, was werkzaam als actrice en regisseuse. Steeds vaker wordt ze gevraagd voor museale projecten.  Ze houdt van de wisselwerking tussen haar poëzie en de beeldende kunst en dat merk je vooral in de manier waarop ze haar "zingende woorden" voordraagt.
Ze laat zich niet in een hokje stoppen; zegt zelf dat ze onsamenhangend schrijft en dat haar gedichten er niet zijn om mooi te wezen.
LAMPE wil dat de lezer steeds terugkomt om te blijven stoeien met het gedicht net zo lang het gedicht hem/haar meevoert als in een kermisattractie.
Niet bepaald gemakkelijk voor de lezer, vind ik.
't Best leent zich haar poëzie als ze die zelf voordraagt want ze heeft een fluwelen stem en gesticuleert heel sierlijk.
 
 
 

15:38 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-03-05

POEZIE

Met een (paas)beeld van onze Gentse Klokke Roeland, luid ik met een lentegedicht de nieuwe Natuur in :
 
lenteprikkels
niets is mooier dan een openbloeiende wilgentak
zijn ronde, barstensvolle jonge knopjes
het omhulsel, langzaam maar krachtig doorborend,
hun prille inhoud naar buiten spreidend
genietend van de eerste zonnestralen
in de zachtgroene schoot van moeder Natuur
een wilgentak ?
een mens ?
 
Iris Michiels




15:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-03-05

FILM

VERA DRAKE toont alweer de Britse cineast Mike Leigh op z'n best.
De maker van "Home sweet home" (1982), "Secrets and lies" (1996) en recent nog "All or Nothing" (2002) bezorgt ons met "Vera Drake" alweer een pakkend sociaal drama en is een echte verademing tussen het over-aanbod van Amerikaanse technologische snufjes.
VERA DRAKE  is een gewone huismoeder die stiekem, ongewenste zwangere meisjes helpt in de arme milieus.
Het gaat hier over de sociale ongelijkheid,de gruwelijke backstreet-praktijken en de inhumane criminalisering die het totale verbod op abortus in Engeland anno 1950 heeft teweeggebracht.
Dit pakkend familiedrama  steunend op grondige research is aangrijpend en tegelijk intellectueel uitdagend.
IMELDA STAUNTON, de Oscar-genomineerde hoofdrolspeelster, mocht echter, ten onrechte, dit fel gegeerd beeldje niet in ontvangst nemen.  Maar voor mij is zij wel DE nummer één !

11:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-03-05

LECTUUR

"Het geheim", roman van
ANNA ENQUIST (Amsterdam 1945), volgde een muziekopleiding en is nu werkzaam als psycho-analtytica.  Zij debuteerde als dichteres. Momenteel één van de bekendste dichteressen in Nederland.
Naast drie dichtbundels schreef ze ook nog een tweetal romans over zaken die voor ieder herkenbaar is, zoals jeugd, gezin, ouderschap, werk, liefde voor de muziek, verlies van dierbaren en het onherroepelijk voorbijglijden van de tijd.
"Het geheim" (De Arbeiderspers - 1997) gaat over een pianiste waarvan haar ex-man vermoedt dat ze naar Amerika verhuisde.  Wanneer hij, vele jaren later,
 leest in de krant dat zijn ex-vrouw, de beroemde pianiste, door ziekte gedwongen, zich heeft teruggetrokken in een dorpje in de Pyreneeën, gaat hij haar opzoeken. 
Doorheen het boek naderen heden en verleden elkaar over een ambitieuze pianiste die de muziek belangrijker vond dan haar huwelijk.
Een roman over de onzegbare kracht van muziek en de ontoereikendheid van de taal, over menselijk tekort en groot verdriet, liefde en ambitie die met alkaar in conflict komen.
Dit boek is een juweeltje van hoe muziek kan beroeren en alle  andere gevoelens overstijgt.
Men moet geen specifiek muziekkenner zijn, Anna Enquist slaagt erin je te boeien en met haar  "muziekale woorden" je oren te strelen.
 

16:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

POEZIE

  een dagelijkse mijmering.....
 
  Al zit ik drie hoog en
  kijk ik over grijze daken
  't is mijn dakterras dat
  me kleurijk doet ontwaken.
  De dauw op de buxussen
  de spinneragen langs de erica
  ik stap uit bed en zij zijn
  't eerst waar ik op af ga.
  Wijl 't ochtendlawaai beneden
  zich dagelijks herhaalt groet
  ik blootvoets het frisse groen
  dat me telkens weer onthaalt.
  Al zit ik drie hoog en
  kijk ik over grijze daken
  nog voor geen rosegarden
  wil ik eraan verzaken.
 
  Iris Michiels
 
 

14:10 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

FILM

"SPRING, SUMMER, FALL, WINTER.......AND SPRING" (Koreaanse film van Kim- Ki-Duk), is zoals uit de titel kan worden opgemaakt opgedeeld in vijf episodes.  De seizoenen staan voor de verschillende stadia in het leven van twee mannen, die in een huisje op een meer vertoeven, tussen begroeide heuvels, ver weg van de bewoonde wereld.
Deze film is een soort inleiding tot het boeddhisme :
In de Lente leert een oude monnik een jongetje wijze levenslessen.
In de Zomer is het kind een tiener geworden die zijn hormonen voelt werken als hij een even oud meisje ontmoet en de monnik verlaat voor de bewoonde wereld.
In de Herfst komt hij als jonge man terug, wanneer hij, uit jaloezie, zijn vrouw heeft vermoord en waarvoor hij ook opgepakt wordt.
In de Winter keert hij als rijper en wijzer man terug, voorbereid op de nakende dood.
Geen geweld in SPRING, SUMMER, FALL, WINTER...... maar poëzie, symboliek en spiritualiteit.
Nooit zag ik een prent met zo weinig, of praktisch geen, dialogen, maar waar de symbolische beelden en handelingen voor zich spreken.
Een sterke aanrader voor wie ver weg wil van de Amerikaanse stresserend en jachtige films.
 
 

14:01 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

TENTOONSTELLING

In het stedelijk Museum voor Actuele Kunst (S.M.A.K.) Gent loopt momenteel een tentoonstelling van de Belg (°1963 Geraardsbergen) MICHAEL BORREMANS.
Hij noemt zichzelf een donkere romanticus. 
Zijn werken verraden een uitgesproken invloed van zijn studies grafiek en fotografie (St. Lucas Gent) : ze evolueren traag in een somber, surréalistisch kader.
Ze ogen niet hedendaags, maar wel absurd met hier en daar een verhelderend lichtpunt.
Twee van zijn schilderijen springen er, naar mijn inzien, uit qua (pastel)kleur en compositie : een onafgewerkt beeld van een meisje aan de piano en een stilleven van een bloemenmand met, alweer onafgewerkte, vrouwenbenen in slofjes.
Net zoals het werk van landgenoten als Ensor, Rops, Magritte en De Cordier ademt de hand van Borremans de surrealistische drang om logische associaties te vermijden.
Nog van zijn hand krijgt men een reeks tekeningen te zien waarover hij zelf zegt :
"Ik maak tekeningen en schep situaties die geen realitieitswaarde hoeven te hebben".
De werken van Borremans zijn echt de moeite waard, een heuse ontdekking voor ons, landgenoten, waarop we terecht fier mogen zijn. 
 

13:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-03-05

POEZIE

Vandaag, 1 maart, 't begin van de weerkundige Lente !
Terwijl het buiten wintert, gaan  mijn gedachten uit naar mijn lievelingsbomen, de (knot)wilgen, die ons Vlaams landschap cachet geven en straks in lentetooi komen.
 

 knotwilgen
 
Als een onafgewerkte symfonie
geven ze de toon aan van
een eindeloze, rustige melodie
zijn ze als onvolprezen tenoren
aan kronkelende oevers
waken ze onverwoestbaar
over gladde Vlaamse spiegels
 
Toevluchtsoord
van menige zangknapen
op zoek naar een luisteraar
                                                knoestige oase
                                                  van groene verscheidenheid
                                               uit dolend zaad geboren
 
                                                  Ik laat me gewillig opnemen
                                                in je eeuwige grilligheid
                                                 en laat mijn blik
                                                 eerbiedig glijden over
                                                je kale gedrongenheid
                                               die het landschap vorm geeft
 
                                                 Gij buigende onderdaan der natuur
                                               badend in weidse vrijheid
                                             waar sta ik als mens
                                            buigend in mijn eigenheid
 
                       Iris Michiels







14:53 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

LITERATUUR

HERMANN HESSE (1877-1962), geboren te Württemberg, gelauwerd in 1946 met de Nobelprijs voor literatuur, behoort tot de schrijvers die het geluk hadden oud te worden, zodat hij de levensfasen op zijn karakteristieke manier kon ervaren en beschrijven.  Tot de mooiste  bescrhijvingen behoren zijn overpeinzingen over het ouder worden.  
"DE KUNST VAN HET OUDER WORDEN" (2001 Uitg. Aspect bv) is een leidraad waarin mens en natuur zich versmelten,  het éne niet zonder het andere kan, waarin een natuurminnend iemand vrede vindt in de kringloop van leven en dood.
Althans voor mij is dit boek als een kleine Bijbel die het dagelijkse "tot een wonder" maakt en waarin ik mijzelf voortdurend  tegenkom.
 
BOMEN  (uit "In de tuin van Hermann Hesse" - 1918)
Bomen zijn voor mij altijd de meest indringende predikers geweest.  Ik vereer ze wanneer ze als volk en familie leven, en nog méér vereer ik ze wanneer ze alleen staan.  Ze lijken op eenzame mensen.  In hun toppen ritselt de wereld, hun wortels rusten in het oneindige.  Ze streven met al hun levenskracht slechts naar één ding : ze willen hun eigen, in hen wonende wet vervullen, hun eigen gestalte opbouwen, zchzelf uitbeelden.
 
Zo ook de mens........
 

09:19 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

CONCERT

BELLE PEREZ UNPLUGGED
Zaterdag 26 febr. : terwijl het buiten sneeuwvlokjes dwarrelden, deed deze Spaanse furie de zaal warm aanlopen.  Haar feilloos Spaans, haar uitstekende muziekanten, haar flamenco-pasjes, de passie die ze in elke song steekt deden de zaal menigmaal rechtveren.
Tussendoor een Engelse song en een paar covers, maar telkens met dat Spaans, instrumentaal timbre zodat we ons die avond in een zonnig, zuiders kader waanden.
La Belle weet haar publiek van jong tot oud te boeien en geeft het pure uit zichzelf !
Met de zon in ons hart keerden we in een winters landschap huiswaarts en schonken ons, als apotheose, een koele jerez in.

09:01 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |