17-05-05

POEZIE

We hebben de zon nog niet zoveel gezien en zijn toch al midden mei.
Mensen hunkeren naar die natuurlijke warmte, willen naar buiten, willen samen komen, willen keuvelen op een terras of zich laten opnemen in de natuur.
Zonnestralen, staat daar nu ook al een beperking op ?
En als ze daar is, dan ondergaat men dit als een welgekomen, bijna uitzonderlijke gast.....
 
zon
 
Ik voel haar in mijn hals
op mijn schouders blijft
ze hangen.  Algauw ga
ik door de knieën, ik voel
haar dwang tot knielen
 
Ik kus het gras dat ook
zij heeft ingepalmd, mijn
hoofd rust gewillig in haar
schoot.  Zo houdt ze me aan
de grond in bedwang
 
Pas als zij is weggegleden kan
ik weer recht gaan staan, maar
ik blijf koppig horizontaal
wachten op haar volgend onthaal
 
Iris Michiels

07:26 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.