20-11-05

FILM

Dit koude weekend zorgde ervoor om het binnen dubbel gezellig te maken; het werd dan ook een "filmweekend van eigen bodem".
 
DE INDRINGER van Frank Van Mechelen heeft me weten te bekoren en te boeien :
Tom Vansant is een succesvolle arts. Heroïsche interventies, vrouwen vallen bij bosjes, en zijn dochtertje is de reden van zijn bestaan. Dat alles uitgelegd in de openingsminuten van de film, Na die paar minuten komen we plotsklaps 18 maanden later bij een haveloze Vansant terecht, die overal en bij iedereen zijn dochtertje lijkt te zoeken. “Gij kent haar, gij smeerlap,” waarop de druggebruiker met enige hardhandigheid tegen de muur van de onderzoekskamer wordt gekwakt. Tot Vansant in een café op Charlotte botst (die van huis is weggelopen), en die blijk geeft zijn dochter te hebben gezien. Charlotte weigert hem echter details te geven, en wanneer het meisje met haar gezin herenigd wordt, reist hij haar achterna. Naar de Ardennen.......
 
De Indringer van Frank Van Mechelen, gezien op DVD, is één van de betere Belgische films, zeker qua beeldmontage en sfeer. Een van begin tot eind boeiende prent die niet moet onderdoen voor de talrijke Amerikaanse prullen van het thriller-genre.
Mij is vooral het acteerniveau van Filip Peeters bijgebleven.
Heb OP eigen bodem VAN eigen bodem intens genoten.
 
zie ook : http://www.imdb.com/title/tt0426037/

22:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

FILM

Ik schreef hier eerder al over deze roman van Tom Lanoye en zag bijgevolg via DVD de verfilming ervan uit 1996 door JAN VERHEYEN, met in de hoofdrollen het acteurs-vriendenduo Stany Crets en Peter Van den Begin.
 
"De roman "ALLES MOET WEG" (1988) van TOM LANOYE heb ik nu pas gelezen, nadat ik zijn trilogie (Het goddelijke monster, Zwarte tranen, Boze tongen) had verslonden en hem van dan af begon te appreciëren.
 
"Alles moet weg" zijn debuutroman spant voor mij de kroon.
Hoe hard en tegelijk teergevoelig, hoe cynisch en toch meevoelend Lanoye de lezer meetroont in jeugdige overschatting waarbij de lezer in stijgende lijn, naarmate het verhaal vordert, de onvermijdelijke afgang van de protagonist voelt naderen.
 Zeer fijn ook hoe Lanoye de minder goede bedoelingen van instanties zoals banken e.d. aan de kaak stelt en hoe mensen aan de zijkant erin verstrikt geraken.
 In "Alles moet weg" beheerst het mercantiele principe (economisch stelsel dat aan- en verkoop omvat) de wereld.Er bestaan alleen verkopers en klanten -  winners en losers -
Tony Hanssen, het hoofdpersonnage, een gesjeesde student in de rechten, denkt dat hij tot de verkopers behoort.  Een zwerftocht door Vlaanderen zal hem, tot zijn schade en schande, het tegendeel bewijzen.
 Een meeslepend, boeiend verhaal en een steengoede auteur van eigen bodem !"
 
Zoals zo vaak bij de verfilming van een goed boek, moet ik hier ook toegeven dat de film zeker niet aan het boek kan tippen.
Het schrijftalent van Lanoye met zijn cynische metaforen die deze roman zo flamboyant maken, heb ik in de verfilming sterk gemist.
Goed geacteerd welliswaar door een acteursduo die toen al heel sterk op mekaar inspeelden, doch de personnages zijn te weinig uitgediept.
Er kon heel wat méér uit het diepzinnig boek van Lanoye gehaald worden en ik raad elke geïnteresseerde dan ook aan vooral niet eerst de film te bekijken.
 
voor de film, zie ook :
http://www.imdb.com/title/tt0131278/



10:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-05

LITERATUUR

Eindelijk aan JAMES JOYCE toegekomen en "DUBLINERS" verslonden.
Ja, echt verslonden, met als literaire hoogstaande apotheose het laatste verhaal "De Doden".
 
"DUBLINERS" is een uit vijftien verhalen bestaande bundel die James Joyce tussen 1903 en 1906 schreef en die na grote problemen met uitgevers in Dublin en Londen pas in 1914 verscheen. De thema's en personages in de verhalen komen soms terug in latere werken.
 
T.S. Eliot schreef ooit eens "Van de werken van Joyce leze men als eerste Dubliners.  Het is de enige mogelijkheid om het werk van één van de belangrijkste auteurs van de gehele Europese literatuur te begrijpen".
 
JAMES JOYCE werd in 1882 in Dublin geboren.  Na een Jezuïtenschool bezocht te hebben, studeerde hij medicijnen en taalwetenschap.
Na in 1904 zijn vrouw Nora Barnacie te hebben ontmoet, verlaat hij met haar Ierland, om zich als leraar aan de Berlitz School in Triëst (Zwitserland) te vestigen, waar hij aan Dubliners werkt.
 
Na 1920 vestigt hij zich met zijn gezin (heeft inmiddels een zoon en dochter) in Parijs. Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog krijgt de schrijver in 1940 een visum voor Zwitserland.  Hij sterft in 1941 in Zürich.
 
De "monologue intérieur" waarmee JOYCE beroemd zou worden zijn in het laatste verhaal "De doden" uit zijn "Dubliners" al zeer merkbaar.
Dit schitterend verhaal, qua schrijfstijl, verhaaltrant, verrassende plot en een ode aan het Iers gedachtengoed en haar gastvrije bevolking, wordt door kenners beschouwd als één van de belangrijkste verhalen van de twintigste eeuw.
 
Ik heb in ieder geval genoten van dit werk dat in zijn meesterlijke literaire vorm, even sterk visueel blijft hangen.
 
http://www.ned.univie.ac.at/lic/autor.asp?paras=/lg;1/lt;...&
 

07:46 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-11-05

PALEIS VOOR SCHONE KUNSTEN : DE BOZAR

Vrijdag 11 november, een herdenkingsdag, dat wel.
Doch ook een dag om onze cultuur wat bij te werken in één van onze geliefkoosde Brusselse musea : de BOZAR.
 
We wilden er een rustig, vrij van verkeershinder, dagje van maken en meteen nog wat onze cultuur bijschaven en trokken met de trein richting Brussel.
Op amper een paar passen van het Centraal Station liggen vele kunstgelegenheden samen.
 
Het prachtig Paleis voor Schone Kunsten van onze Art-Nouveau-paus HORTA is telkens weer een warme uitnodiging.
Daar loopt momenteel ook een uitzonderlijke Russische tweeluik-tentoonstelling die de kunstliefhebber zeker niet mag en kan missen.
 
Wij genoten dan ok mateloos van deze tentoonstellingen en....het prachtig kader van onze eigenste Emile Horta.
Met een gevoel van trots vingen we onze rondgang aan en met een gevoel van een cultureel-rijke, afgewerkte dag, keerden we huiswaarts.
 
Emile Horte en zijn Paleis voor Schone Kunsten :
http://www.bozar.be/webpage.php?pageid=54&
 

09:05 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

EUROPALIA-TENTOONSTELLINGEN

VAN TSAAR TOT KEIZER - Moskou-St. Petersburg in het Paleis voor Schone Kunsten (BOZAR) roept keizerlijke vergankelijkheid op, maar tegelijkertijd onvergankelijke praal, pracht en kunst.
 
Binnen het tweeluik van deze Russische Kunsttentoonstellingen (zie hieronder ook de Russische Avant-Garde) kozen we deze als eerste, chronoligsch mee met de tijd, aan te doen.
 
Als tsaar Ivan de Verschrikkelijke (waarvan tevens de film uit 1946 van Eisenstein op groot scherm vertoond wordt) in 1547 de macht grijpt, had Moskou al een halve eeuw het Mongoolse juk van zich afgeworpen.
Onder Peter de Grote ontwikkelt Rusland zich tot een grootmacht.
De keizer sticht in 1703 de nieuwe hoofdstad St.Petersburg.
Kunstschatten uit de beroemdste Russische musea en nooit eerder geziene werken uit provinciale collecties illustreren dit bewogen tijdperk.
 
Een evocatie van Novgorod, Ruslands oudste stad, laat zien hoe de politieke macht in de tijd van de eerste tsaren gecentraliseerd was in Moskou.
Iconen en cultusobjecten getuigen van het belang van religie in het dagelijks leven.
 
In de 17e eeuw maken we kennis met de Romanovs.
Daarna schepen we met Peter de Grote in en ervaren we zijn passie voor de zee en West-Europa.
Peters dochter, Elisabeth, verandert het aanzien van St.Petersburg met somptueuze paleizen van architect Rastrelli.
Aan het slot wacht Catharina de Grote ons op.  Als moderne keizerin, gericht op Europa, bracht ze welvaart en toverde ze de stad om in een waar museum.
 
Een prachtige opgebouwde tentoonstelling, eerder een keizelijke uitnodiging en rondleiding door de praal en kunst aan het Russische hof met de nodige (Gregoriaanse) gezangen op de achtergrond.
Wij voelden ons alleszins als genodigden en lieten het ons bevallen....
 
VAN TSAAR TOT KEIZER in BOZAR NOG TOT 22/01/06
www.bozar.be
 

08:54 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

EUROPALIA-TENTOONSTELLINGEN

Het tweede luik  : AVANT-GARDE in RUSLAND  (1900-1935) van deze Russische tentoonstellingen in de BOZAR hielden we voor 't laatste omdat onze nieuwsgierigheid en onze verwachtingen groot waren.
 
Nu kenden wij wel al werken van Kadinski, permanent tentoongesteld in het Museum voor Schone Kunsten Brussel, maar van zijn tijdgenoten hadden wij eigenlijk nog niet gehoord.
Onze verwondering en bewondering werd dan ook ten zeerste bevredigd met deze uitzonderlijke en omvangrijke tentoonstelling.
Vooral de cubo-futuristische periode bleef ons enorm  verrijkend bij.
En wij die dachten dat alleen Bracke perfect in zijn genre was.
Niets is minder waar, deze Russische avant-gardisten zijn werkelijk perfectionisten, zelfs hun theaterschetsen zijn pareltjes van schilderkunst.
 
De Vlamingen vinden er zich ook verrassend in terug bij een paar kostuumschetsen voor een toneelopvoering o.a. over onze Tijl Uilenspiegel.
 
De eerste Russische avant-gardebeweging ontstond in 1907 als reactie op het naturalisme en de dromerijen van de symbolisten.
Al vlug vertakte de beweging zich in het cubo-futurisme, het constructivisme, de school van Matjoesjin, de school van Filonov.
 
Legendarische kunstenaars als Gontsjarova, Larioniv, Malevitsj, Exter, Popova en Rodtsjenko brachten een schokgolf teweeg in de Russische kunst.
Geleidelijk aan versmolt de avant-garde met de sovjetideologie.
De tentoonstelling biedt een verrassend fresco van de avant-gardebeweging en brengt nooit eerder getoonde werken samen uit provinciale en grote internationale Russische musea.
 
Na afloop werd het ons heel duidelijk dat we dergelijke samenbrengst in verscheidenheid van deze uitzonderlijke kunstwerken echt niet mochten gemist hebben.
Méér dan voldaan en een beetje (na)dromerig verlieten we de BOZAR.
 
AVANT-GARDE IN RUSLAND (1900-1935) loopt nog tot 22/01/06 in Paleis voor Schone Kunsten (BOZAR)
www.bozar.be
 

08:39 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

EUROPALIA-TENTOONSTELLINGEN

Als laatste in de rij bezochten we in het ING Cultuurcentrum - Kunstberg - Koningsplein 6 Brussel FABERGE, juwelier van de Romanovs.
Wat we daar te zien kregen was een letterlijke en figuurlijke schittering voor het oog.
 
De kostbare kunstwerken van Carl FABERGE (1846-1920) - eieren, bloemen, juwelen, dieren, doosjes, flacons, vaasjes - stralen nog steeds een legendarische betovering uit.
De tsaren Alexander III en Nicolaas II kochten in het Fabergé-atelier niet alleen werken voor hun eigen collectie, maar ze bestelden ook voortdurend de mooiste geschenken om hun politieke, economische, militaire en vriendschappelijke relaties in Rusland en het buitenland te onderhouden.
 
In deze tentoonstelling wordt het rijk gevarieerde oeuvre van Fabergé belicht in al zijn diversiteit.  Het accent ligt op de grote verscheidenheid en rijkdom aan edel- halfedelstenen, afkomstig uit de Oeralstreek en op de kleurrijke metaal- en emailtechnieken die kenmerkend zijn voor het atelier van Fabergé die van vader op zonen overging.
 
Uiteraard onbreken de legandarische keizerlijke paaseieren niet, ze zijn de topstukken van zijn creatie.  Nog nooit werden zoveel keizerlijke eieren samen tentoongesteld : 14 in totaal.
 
Deze tentoonstelling kon tot stand komen dankzij de medewerking van verschillende grote Russische musea, zoals het Kremlinmuseum in Moskou en het Hermitagemuseum in St.Petersburg, en dankzij de koninklijke collecties van Engeland en Denemarken.
 
Meer nog dan imposant wil deze tentoonstelling elegant en kleurrijk zijn, net zoals het werk van de grote Russische meester FABERGE.
 
Wij sloten deze uitzonderlijke dag van Russisch-Culturele-Kunstverscheidenheid in totale voldaanheid af en mijmerden nog vreugdevol na tijdens onze treinrit terug naar Gent. 
 
FABERGE, Juwelier van de Romanovs, loopt nog tot 05/02/2006
www.europalia.be
 

08:14 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-11-05

THEATER-REVUE

Ik had het er op gent.blogt al eerder over "Onze Grootste Gentenaar", Romain Deconinck http://gent.blogt.be/2005/10/08/chapeau-romain-sluitstuk-...
 
Dus trokken we gisterenavond naar de Groenzaal - Gent voor "Chapeau Romain" waar zijn weduwe en jaren lange revue-partner in hun Minard, Yvonne Delcour, samen met de popkoning Jean Pierre Maeren een (pop)musical presenteerden over het leven van ons aller grootste Gentenaar en theater, film, TV en literaire duizendpoot  Romain Deconinck.
 
De bomvolle zaal gierde van 't lachen maar kromp even vlug ineen van ontoering voor de wijze waarop Yvonne Delcour, samen met de professionaliteit van onze Gentse popkoning Jean Pierre Maeren , een gulle, warme hommage bracht aan haar en onze Romain.
Voor de uitgebreide bespreking, verwijs ik naar mijn bijdrage bij gent.blogt :
 
http://gent.blogt.be/2005/11/06/chapeau-romain-ii

15:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-05

LITERATUUR

TOM LANOYE, mijn uitverkoren auteur van eigen bodem, heeft er een nieuw boek bij : FORT EUROPA - Hooglied van Versplintering.
(ik citeer de toelichting op de achterflap van het boek) :
"Steeds meer Europeanen wantrouwen Brussel en zijn bureaucratie.  Ze verlangen terug naar hun land van weleer, met overzichtelijke grenzen en vertrouwde structuren.  Zo valt Europa kibbelend uiteen.  Tegelijk bouwt het eensgezind een muur om zich heen, die gelukzoekers en vluchtelingen moet buitenhouden"
 
Over die tweespalt schrijft Lanoye in zijn novelle Fort Europa.  Wie zijn toch die bewoners van dat fort ?  Waarom bouwen ze het ? En wat verdeelt hen, terwijl ze zich net proberen te verenigen ?
 
Dat kwam ik te weten op maandagavond 31 okt. jl. in het NTGent tijdens deze boekvoorstelling door Tom Lanoye, himself.
Het werd een boeiende en grappige performance van de schrijver, geflankeerd door rasacteurs zoals Els Dottermans en Wim Opbrouck.
 
Lanoye profileerde zich evenzeer als een rasacteur en citeerde met "schwung" uit zijn laatste pennenvruchten.
Terwijl Els Dottermans als geen andere met flair Lanoye citeerde en Wim Opbrouck, onze duizendpoot, op tekst van Lanoye, deze zelf gecomponeerd bezong, met eigen pianobegeleiding, en zodoende alweer het beste van zichzelf gaf.
 
Het publiek, van jong tot oud(er), genoot duidelijk van afwisselend ontroerende en hilarische momenten, en Tom Lanoye genoot voortreffelijk mee.
Een avond literaire en muzikale performance, pur sang.
 
Kers op de taart voor mij was een boek rijker, met prachtige signering op mijn naam, van mijn favoriete auteur en een kleine babbel met een ongedwongen, hartelijke Tom Lanoye die ik nu nog meer apprecieer.

Alles over TOM LANOYE, zie zijn website :

http://www.lanoye.be/


 
 
 



09:00 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |