30-12-05

POEZIE

December : de feestmaand waarin zoveel gebeurt dat men wel eens zichzelf begint te verliezen.
Overspoeld door Sinterklazen, kerstglinsteringen en kerstliederen die je willens, nillens de oren indruisen, opgedweept door verplichte Nieuwjaarswensen en deadlines om te verwensen.
En dan opeens....... sneeuw, die echte, natuurlijke winterse sfeer : onopgefokt, blank en puur.
Hemel en natuur vinden elkaar daar waar wij, mensen op aard, zich artificieel aan elkaar klampen om zich stilaan verliezen in de meest hopeloze alternatieven.....
 
                                                                         
 
 
 
sneeuw, licht van winter
dat sombere dagen opklaart
sneeuw, zeldzaam verblijden
dat kinderpret opvrolijkt
sneeuw, nostalgische mijmering
dat wakker schudt naar
hernieuwde hoop in
bange dagen, in bang afwachten....
 
 
 



14:44 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.