25-02-06

BELEEFDHEID IS VAN ALLE TIJDEN....

Gelezen in de wekelijkse Column van De Gentenaar door journalist Rudi Moeraert.

Dat er ook overdreven vormen van moderne hoffelijkheid zijn, toont Moeraert aan door een voorbeeld uit De Laatste Show op Eén, waarbij hij zich elke avond te pletter lacht.

En ik eigenlijk ook, vandaar dat ik mij met zijn visie zo verwant voel.

Moeraert verwoordt verder hoe de De Laatste Show bij hem overkomt (vooral de geveinsde beleefdheid dan) :

De presentator (Marc Uytterhoeven) kondigt zijn volgende gast(e) met grote trom aan, waarop die gast met vaste tred zijn intrede maakt, begeleid door een passende deun van de Laatste Showband. En dan gebeurt het.  De gast(e) stapt eerst met brede lach en uitgestrekte hand (beleefdheidshalve) op Uytterhoeven af waarop die twee elkaar (te) uitbundig begroeten.  Vervolgens (zoas het hoort) schudt de gast de hand van de ere-gast en dan (volgens protocol) de anderen in lijn.

Volgens Moeraert zit hij dan telkens weer te grijnslachen want die mensen zaten natuurlijk lang voor de uitzending begon al samen te lunchen en schouderklopjes uit te delen.
Wel, ik zit dan ook net hetzelfde te denken en te doen : te grijnslachen en 't spel mee te spelen. Of hoe "niets is wat het lijkt" en dat begin ik met ouder , rijper en volwassener (?) te worden meer en meer te beseffen.
Waar ik het dan weer niet mee eens ben is waar Moeraert zegt dat beleefdheid iets is van alle tijden en door de ouders wordt aangeleerd.
Nu ben ik de eerste om mensen een hand te reiken maar in tijden van egocentrisme, egoïsme en in de golf waarin onze maatschappij nu min of meer wat stuurloos ronddobbert, is die al dan niet aangeleerde beleefdheid al eens zoek, zowel bij jong als oud.  Misschien komt die met een volgende branding terug  aangespoeld, laat ik het hopen. 
Aan allen die hier voorbij komen

 

 

 

18:12 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.