Cultuurbabbels

Wat er ook van zij, ik doe niet mee aan de pensioen-grens-discussie.

Wat zijn de normen, wat is zwaar en minder zwaar werk en wie doet zijn job wel of niet graag of kan die wel of niet aan, dat maakt ieder voor zichzelf uit.

Wat ik wel hoop is dat in de nabije toekomst constructieve samenwerking mogelijk is tussen werkgevers en -nemers die tot voldoeninggevende compromissen zullen leiden.

Wat ik zeker weet, uit levenservaring, is dat iemand met een carrière van 36 jaar (vanaf zijn 16de) in de hoedanigheid van staal- en constructielasser bij één en dezelfde firma

uitgeblust en opgebrand is (met een geleerd woord : burn out).

Zo ook mijn partner die vandaag aan zijn voorlaatste werkdag bezig is, om op woensdag 1 maart e.k.voor eens en voor altijd de zware werkdeur achter zich dicht te trekken.

Amper vooraan de vijftig, zonder schaamrood op de wangen, zullen sommigen zich afvragen ? In zijn geval, ja !

36 jaar opgesloten in een donkere, stinkende hangar, geen benul van zon noch regen met daarbij elke dag twee beurten files van 65 km, op en af, langs de E17.

Je zou voor minder depressief komen.  Niks geen schouderklopjes, noch erkenning, wel de laatste jaren tussendoor kinesitherapeutisch oplapwerk.  Het zag er naar uit dat er nog een tiental dergelijke jaren zouden volgen, totdat eind vorig jaar de verlossende boodschap kwam dat de firma geen beroep meer kon doen op "de oude garde" (zo'n 40-tal) wegens "bedrijf in moeilijkheden".

Voor hen pech, voor ons een zegen.

En zo komt het dat mijn partner, als laatste der bruggepensioneerde Mohikanen, dankbaar en opgelucht een levensepisode afsluit.

Zeker niet getreurd, de champagne met gebak staat al koel

met het volgend aanstormend gevoel :

gedaan de stress, de files, de ophokplicht

en het laswerk met hopen

vanaf vandaag gaan oneindige

en kleurrijke horizonten open...

 

Van de virtuele wereld maakt hij intussen wel al gretig gebruik :

http://users.telenet.be/eric.bucholtz/

http://wandelen-in-vlaanderen.skynetblogs.be/

http://users.pandora.be/eric.bucholtz/cine/

http://gentse-gevels.tk/

http://wwwebspinsels.blogspot.com/

 

PROOST !

Watcho, ik had er eerlijk gezegd nog nooit over gehoord.

Volgens Van Dale is dit een man die geen watje is, maar ook geen macho. Fotograaf, romanticus en levensgenieter Michiel Hendryckx

 zegt van zichzelf een absolute watcho te zijn, want hij strijkt en is, net zoals vrouwen, graag met bloemschikken bezig.  Volgens hem is de nieuwe man een watcho, zonder evenwel een doetje of watje te zijn. Als voorbeeld noemt hij acteur Georges Clooney waar veel vrouwen op vallen.

Hmmm, daar geef ik hem al gelijk in.

Wanneer Michiel begint te filosoferen heeft hij het over "De kwaliteit van de traagheid".  Hij vindt het allemaal te snel gaan tegenwoordig en vindt dit zeer alarmerend.

Hier ga ik alweer akkoord, zo voel ik het immers ook.

Zo komt Michiel Hendryckx tot de Zen-beleving wanneer hij vertelt over zijn zaterdagochtend, 

 

zijn "Eredienst aan de traagheid" : een uitgebreid ontbijt met goede muziek, een dikke krant en tussendoor luchtige conversatie.

Gewoonweg de essentie van het leven op een welbepaald, zelf gekozen moment.

Aan wie zeg je het ! Sinds de kinderen het huis uit zijn, ontdekten ook wij die moment-opnames van gezellig genieten en het tikken van de klok gewoon het zwijgen op te leggen.

Eén van onze ZEN-gebeuren zijn de weekend-ontbijten, maar tussenin leerden we ook al van veel tussendoorse, dagelijkse dingen genieten, daar waar we vroeger niet bij stil stonden bij gebrek aan tijd of gewoonweg omdat we er niet voor open stonden.

Als reeds bij 't ochtendgloren de deur wordt dicht getrokken en haastige stappen dimmen naar de verte toe, slurp ik mijn laatste restje koffie, snuif ik verse letters uit een gesteven krant, haal ik de hele wereld op mijn schoot.  Corruptie, oorlog en ellende, ook wat blijdschap af en toe : 'k laat me weer eens overdonderen, 'k vergeet mezelf en 't is nog zo vroeg. Als de laatste zin is opgevreten en het stijfsel gretig uitgekneed, ben ik weer een beetje up-to-date.  Pas wanneer de kerktoren kleppert en de realiteit me in de oren klinkt, zijn de slapers eindelijk uitgewist en vind ik mezelf terug in een dagelijks ritueel dat ik keer op keer koesteren mag.

Iris

 

 

 

 

Gelezen in de wekelijkse Column van De Gentenaar door journalist Rudi Moeraert.

Dat er ook overdreven vormen van moderne hoffelijkheid zijn, toont Moeraert aan door een voorbeeld uit De Laatste Show op Eén, waarbij hij zich elke avond te pletter lacht.

En ik eigenlijk ook, vandaar dat ik mij met zijn visie zo verwant voel.

Moeraert verwoordt verder hoe de De Laatste Show bij hem overkomt (vooral de geveinsde beleefdheid dan) :

De presentator (Marc Uytterhoeven) kondigt zijn volgende gast(e) met grote trom aan, waarop die gast met vaste tred zijn intrede maakt, begeleid door een passende deun van de Laatste Showband. En dan gebeurt het.  De gast(e) stapt eerst met brede lach en uitgestrekte hand (beleefdheidshalve) op Uytterhoeven af waarop die twee elkaar (te) uitbundig begroeten.  Vervolgens (zoas het hoort) schudt de gast de hand van de ere-gast en dan (volgens protocol) de anderen in lijn.

Aan allen die hier voorbij komen

Als je niet vertrouwd bent met één of ander milieu heb je heel vaak de neiging om er je een verkeerd beeld over te vormen (onbekend, onbemind). Daar heb ik mezelf al meermaals (verkeerdelijk) op betrapt.  Eerlijkheid gebiedt me hier nader te verklaren.

Neem nu de bokssport bvb.waarover ik zopas in De Gentenaar een artikel las over Jean Pierre Coopman, dertig jaar na zijn legendarische boksmatch tegen Mohammed Ali.

Honderden miljoenen ogen waren op Coopman gericht, toen hij in febr.1976 in Puerto Rico Mohammed Ali op zijn bakkes sloeg.  Net geen kwartier heeft die kamp geduurd en Jean Pierre Coopman verloor kansloos.  Toch wordt deze Westvlaming er nog dagelijks over aangesproken door mensen die hem herkennen en door jonge gasten die hij in boksclub Capitole (Gent) begeleidt.

Zijn comeback die op dit legendarisch feit volgde was, zoals de meeste combebacks, niet echt een succes.  Toch heeft Coopman de bokswereld nooit verlaten en zich als geen ander blijven verzorgen zodat deze  60 jarige veteraan nog heel goed geconserveerd is gebleven.  Hij ziet er niet alleen jonger uit, maar voelt zich ook jonger, mede door zijn dagelijkse trainingen en begeleidingen van jong bokstalent en door zijn wilskracht alles af te zweren wat zijn conditie in de weg staat.

Jean Pierre Coopman mag dan stalen vuisten hebben en een stoere fysiek, buiten de ring is hij een lieve knuffelbeer.

En ik kan het weten !  Een aantal jaren geleden hadden we de eer deze stoere knuffelbeer als buur te hebben, daar waar onze wagen een standplaats had.

Je voelde je meteen aangetrokken tot deze super vriendelijke, beleefde en immer opgewekte man die met evenveel plezier, als verantwoordelijke van een appartementsgebouw, containers buiten sleepte, allerhande klusjes opknapte en voor iedereen een opgewekte groet klaar had.

En voor diegenen die het niet mochten weten : naast zijn bokstalent is Coopman een talentrijk kunstschilder van voornamelijk "sporttaferelen".  Heel grote doeken met prachtige wervelende torso's in allerlei sportuitingen en in fraaie kleuren.

Jammer dat hij er niet mee uitpakt en zijn schilderstalent verdoken blijft opgestapeld, ergens te velde. 't S.M.A.K. zou er anders een vette kluif aan hebben en de bezoekers trouwens ook.

Maar ja, bescheidenheid eist zijn tol, de tol van 't onbekende en dat vind ik jammer. 

 

Wie van ons zal ooit onze allereerste nationale televisieweerman Armand Pien (1920-2003) in de vergeethoek drummen.Het dagelijks TV-gezicht dat onze komende dag al dan niet goed maakte wat het weer betreft.

Wat onze TV-avond zelf betrof, die kon niet meer stuk nadat Pientje  nog maar eens zijn weerpraatje afsloot met een leuk attribuut (een reuzenpompoen of een pronkstuk van een pattat bvb.) en met een grappige weerafsluiter met steeds dat vernisje Gents waarmee hij zijn herkomst nooit of te nimmer verloochende.

Armand Nicolas Pien (Gent, 2 januari 1920 – 22 september 2003) studeerde af als licentiaat wiskunde aan de Universiteit Gent en was gedurende 37 jaar (1953 - 1990) weerman bij de Belgische publieke omroep. Naast weerpraatjes verzorgde hij ook wetenschaps- en amusementsprogramma's en presenteerde een populaire quiz.

Na de BBC was de Vlaamse televisie de eerste in Europa met een uitgebreid weerbericht op tv. Zo trok Pien vanaf het begin ook heel wat kijkers in Nederland. Hij slaagde erin in eenvoudige bewoording complexe atmosferische verschijnselen over te brengen bij een breed publiek. Zo is er geen Vlaming meer die het begrip straalstroom niet kent.

Een kwinkslag was nooit ver weg en als ergens geen weerspreuk voor bestond, vond hij er wel een uit: Een herfst zonder stormen is als een vrouw zonder vormen of nog een opmerkelijke uitspraak: mijn weerberichten kloppen altijd alleen het weer houdt er zich niet aan. Zijn bekendste visuele grappen bestonden erin - uit schaamte voor het zoveelste totaal falen van de KMI-voorspelling - het weerbericht te presenteren met een roodgekleurd gezicht of zelfs zonder hoofd.

Zijn interesse in de natuur in het algemeen was zeer groot en hij kon het nauwelijks laten overmaatste of vreemd gevormde groenten en fruit naar de studio te brengen.

Pien keerde zich echter tegen pseudo-wetenschap. Astrologie en ufo's werden door hem bekritiseerd. In 1968 hield hij als aanklager op tv een debat met een astroloog. Later stond hij ook kritisch tegenover doem-scenario's m.b.t. het broeikaseffect waarbij hij wees op het cyclisch karakter van het gat in de ozonlaag.

Na een jaar speculaties m.b.t. de radioactiviteit die bij de kernramp in Tsjernobyl was vrijgekomen, volstond in 1987 een enkel interview van Pien in HUMO, om de discussie voorgoed af te sluiten.

Pien was onder andere medestichter en bestuurslid van de vzw Vrienden van de Oude Sterrenwacht van de Universiteit Gent, die bij de officiële opening in 1996 zijn naam zou krijgen. Daarnaast was hij waarnemend directeur van het planetarium te Brussel en erelid van SKEPP.

Die Volkssterrenwacht "Armand Pien", gelegen Rozier te Gent, krijgt nu een subsidie van 70.000 euro van Vlaams minister van Wetenschap Fientje Moerman.  

pluviometer

meteokamer

De Sterrenwacht Armand Pien zal het geld gebruiken om haar gebouwen meer toegankelijk te maken.voor bvb. mindervaliden, maar ook voor het ontvangen van (school)groepen.  Er komen ook nieuwe educatieve opstellingen zoals de slinger van Foucault en de buis van Torecelli.  Zo willen ze wetenschap populariseren en sterrenkunde brengen voor een breed publiek.

"Mijns inzien nog altijd beter dan gepopulariseerde politiek !"

Terug naar de pionier aller weermannen.

Pien was meer dan een fantastisch popularisator van de weerkunde en de sterrenkunde. Pien koppelde vakmanschap aan vriendelijkheid en opgewektheid. Hij was een fijn en goed mens om mee samen te werken. De uitgebreide weerberichten van Pien waren ook in Nederland zeer populair, vooral in het zuiden waar de Belgische televisie ook in het begin van het televisietijdperk was te ontvangen. Zijn weerpraatjes, die hij baseerde op gegevens van het KMI in Ukkel, waren doorspekt met humor en bovenal zeer informatief. Hij vertelde dat de toneelvoorstellingen waar hij in zijn studentenjaren aan meewerkte goed van pas kwamen in zijn werk als televisiepresentator. Hij presteerde het eens met een van schaamte rood geverfd gezicht op de televisie te verschijnen. Juist bij dat soort gelegenheden haalde Pien de grootste kijkdichtheid. Armand Pien besteedde niet alleen aandacht aan het weer, maar ook aan de natuur in de breedste zin van het woord en aan sterrenkunde. Hij was waarnemend directeur van het planetarium in Brussel. Voor de Belgische televisie verzorgde hij naast zijn weerpraatjes ook wetenschaps- en amusementsprogramma's en presenteerde hij een populaire quiz.
Armand Pien was liefst 37 jaar lang dé tv-weerman van Vlaanderen en verzorgde 5000 weerpraatjes op tv en 3000 op de radio. Ook na zijn pensioen in 1985 bleef hij enthousiast presenteren op tv, maar in augustus 1990 droeg hij de fakkel over aan zijn opvolgers. Armand was niet alleen actief op tv, maar hield nog altijd radiopraatjes en werkte mee aan tal van publicaties en exposities. Eind jaren zeventig werkte hij samen met de bekende Nederlandse collega's, wijlen Jan Pelleboer en Joop den Tonkelaar mee aan het boek "De mens en het weer" van Chriet Titulaer. Dit "boek van de maand", dat in 1979 verscheen, is een van de best verkochte weerboeken uit de Nederlandse geschiedenis. Zijn gevleugelde uitspraak: "mijn weerberichten kloppen altijd alleen het weer houdt er zich niet aan."
Met dank aan VRT-weerman Frank Deboosere en weerman Jan Visser van Trouw

In 1988 mocht Armand Pien zijn handafdruk vereeuwigen bij de Gentsche Sosseteit :

http://www.sosseteit.centerall.com/

de vereniging die instaat voor nationale en internationale verdienste en uitstraling als Gentenaar voor wie daarbij zijn/haar moedertaal in eer houdt.

Armand Pien overleed op 22 september 2003 aan een hartaanval. Hij is 83 jaar geworden.

Mijn meeste herinneringen aan Pien houd ik over aan zijn dagelijks weerpraatje op Radio 2 waarmee mijn dag om kwart voor acht echt startte en waarbij ik, naast de leerzame en vooral verstaanbare weersmededelingen van Pien, zijn schalkse afsluiters meedroeg gedurende mijn verdere dagtaken.

Wat ik enorm in die man bewonderde was zijn jeugdige en open geest en zijn Gents motto "Nie Pleuje" waarvan ik intussen ook de mijne heb gemaakt.

 

 

"De grootste maar moeilijkste ontdekking is die van jezelf"

Wat men niet allemaal uitzoekt omwille van kijkcijfers.

Nu ben ik wel een CANVAS-kijker en vind ik hun programma 's het meest aansluiten bij wat mij persoonlijk zint.Toch voel ik ook dat de CANVAS-makers het moeilijk hebben en zoeken waar ze nog zoal hun mosterd kunnen halen.Met hun zogezegde vernieuwing Waarvan Akte dat start vanaf zondag 5 maart, heb ik het moeilijk met wat zij hun "vernieuwing" noemen.

't Zit zo : Op een godvergeten plek in Andalusië worden BV's geïnterviewd door alleen maar een stem in hun oor; een zogezegd interview met een onzichtbare.

't Ja, waar horen, zien en doen wij dit tegenwoordige elke dag, of sommigen de godsganse dag ?  Toch wel via onze computer en onze blogs zeker ?

Dus zo vernieuwend is het nieuw Canvas-programma eigenlijk niet.

Intrigerende televisie, noemt programmamaker Paul Peyskens het.

In die zin dat diegene die een BV interviewt onzichtbaar blijft tot vlak voor het einde.De geïnterviewde krijgt zijn vragen via een oortje met een vervormde stem dan nog. 

Waarom zo geheimzinnig doen ?

Omdat de geïnterviewde zich dan volledig vrij voelt.  Hij wordt zogezegd niet afgeleid of beïnvloed door de aanwezigheid en de lichaamstaal van de (onzichtbare) vragensteller.Dat zorgt ervoor, volgens hen, dat de camera's fotografische portretten van die koppen kunnen maken. (????)

Ik vraag me hier af of dit anders niet kan ?

De BV's worden daarbij wel in hun doen en laten gevolgd vanuit een regiekamer.

Hier komt Big Brother dus ook bij loeren ?

Naar het schijnt is de ontlading als ze elkaar op het einde van de dag of een stuk in de nacht ontmoeten, zeer intens.

Dat ruikt volgens mij sterk naar verpakte emo-televisie en daarvoor hebben we andere, gespecialiseerde zenders, of niet soms ?

Hoe kwamen ze bij CANVAS op het idee voor dergelijk programma ? En nu komt de clou :Jaren geleden zag Paul Peyskens in Monaco het zelf gebouwde optrekje van architect Le Corbusier, waarin hij zich terug trok om alleen te zijn en zo groeide het idee tot dit "onzichtbaar interviewprogramma".

De illusie dan van alleen te zijn, want hoe kan men ongestoord genieten van alleen zijn met de achtergrondgedachte van "Big Brother is watching you" ? 

Wie zijn nu die geïnterviewde BV's met een oortje :

David Davidse, Frank Beke, Marleen Temmerman, Jasper Steverlinck; Bart De Pauw, Peter Vandermeersch, Kaat Tilly en Jan De Cock..

Welk een impact de virtuele wereld eigenlijk al heeft op de zichtbare !  Ik kies echter voor beide werelden gescheiden te houden : televisie is er om naar te kijken en laat onze virtuele computerwereld de enige, echte intrigerende blijven, waar we lekker onzichtbaar en ongedwongen onze eigenste "ik" kunnen blijven en waar bloggers elkaar onzichtbaar kunnen ontmoeten, uitwisselen, mededelen en delen zonder oortje !

 

Er zijn zo van die dagen dat ontwaken minder goed lukt, dat ontwaken je al liggend doet stilstaan bij de dankbaarheid van

alweer een nieuwe dag......

meestal word je wakker nog met je ogen dicht

niets beseffend van dag noch licht

eerst je ene been uit bed getild

dan je andere helft uit pure plicht

nog met je ogen dicht voel je, smaak je, weet je

't ochtendgloren op je gezicht

en een nieuwe dag op jou gericht

met half ontloken ogen voel je, smaak je, weet je

van dit dagelijks gedoe word je

eigenlijk nooit moe....

Voel je niet verlegen als je nog nooit van Medzilaborce hebt gehoord.  Dit is het Slovaakse dorpje waar de ouders van popart-legende Andy Warhol

vandaan komen en waar reeds een Andy Warhol Museum bestaat :

Het dorp wil nu voorgoed afrekenen met de vegetelheid door 1.3 miljoen dollar te investeren in Warhol City.

Het bergdorp met zo'n 6.000 inwoners zal nu het reeds bestaande museum uitbreiden en ook de straten krijgen een Warhol-touch met o.a. Campbell Soup-bushaltes

Waarom ook niet ?  Lijkt me een leuk idee, net zoals de eeuwig rode nostalgische telefooncellen in Londen.  Mochten onze vakantie-ideëen uitgeput geraken, we weten nu ook waar onze Campbell-fotoshoots te gaan halen of kunnen we ons hoofd laten vereeuwigen op een kartonnen Marilyn ......

 

Een artikel in De Gentenaar doet me er even bij stilstaan hoe ook ik ben bezweken voor het digitaal schrijven. Er wordt steeds minder met de hand geschreven en volgens experts loopt het handschrift, dat er qua leesbaarheid trouwens op achteruitgaat, op zijn laatste benen.

Het einde van het handschrift werd al tientallen jaren geleden aangekondigd, eerst toen de schrijfmachine haar intrede deed en daarna bij de opkomst van de computer, de e-mail en het sms verkeer.

Gerechtsdeurwaarders zijn wel nog bij wet verplicht alles met de hand te noteren.  Ook griffiers van rechtbanken hebben nog enigszins verplicht schrijfwerk.

De beruchte (vaak onleesbare) handschriften van huisdokters zijn wel gedoemd te verdwijnen; hun voorschriftbriefjes worden meer en meer met de computer afgedrukt.

Ook de sollicitatiebrief en zelfs een brief aan de koning worden tegenwoordig bij voorkeur op een tekstverwerker gemaakt.

Toch zal het velen verbazen maar "schoonschrift" is nog altijd een vak in de lagere school, al heet dat vak nu gewoon "schrift".

Feit is wel dat de kwaliteit van het schrift al in de lagere school achteruitgaat.

Maar buiten de school wordt er nog weinig geschreven.

Welk kind werkt er thuis nog met stoepkrijt op de oprit of heeft een bord hangen in de garage  en waar koopt men nog een griffel en een lei ?

By the way, Gent kent een heel gezellig museumpje "De School van Toen" waar je als grootouder uren kan rondhangen met je kleinkind(eren) en waar beide generaties elkaar  kunnen treffen in kinderlijke gezelligheid en curiositeit.

http://www.gent.be/schoolvantoen/

Is het handschrift zowat vijfduizend jaar na zijn uitvinding

http://www.xs4all.nl/~wjsn/tekst/taalschriften.htm

aan zijn zwanenzang toe ?  Volgens kalligrafie-kunstenaars helemaal niet want de cursussen "kalligrafie" swingen de pan uit.

Kalligrafe Bernadette D'haese formuleert het trouwens als volgt :

"Een mens is gemaakt om te schrijven.  Zodra een klein kind een beetje fijne motoriek beheerst, maakt het krabbeltjes op papier"

Zie ook de website van één van onze talentrijkste kalligrafen, Mieke De Grauwe

http://users.skynet.be/behaegeldegrauwe/

En niet enkel een klein kind trouwens.

Welke volwassene maakt niet onbewust van die "droedels" tijdens een telefoongesprek bvb. of ergens tijdens het wachten aan één of andere toonbank ? Droedels, die soms tot mini-kunstwerkjes uitgroeien, tot eigen verbazing.

Ik hou alvast trouw aan het handschrift bij wijze van boodschappenlijstjes die ik meestal tweekleurig opmaak, al naargelang de belangrijkrijkheid van een produkt.

Of op tijd en stond een kattenbelletje aan mijn partner bij wijze van aandacht als ik er even niet ben.

Ook aan het eigenhandig schrijven van verjaardags- en nieuwjaarswensen kan ik de meeste vreugde beleven, want dan voel ik toch een beetje dat ik  er echt  ben voor de ander.

En verder een gezonde mixe van heden en verleden, in de vorm van pen en computer is een optimale vorm van up-to-date blijven, zou ik zo zeggen.

Dus, collega-bloggertjes, houden zo !