27-02-06

MET PENSIOEN

Wat er ook van zij, ik doe niet mee aan de pensioen-grens-discussie.

Wat zijn de normen, wat is zwaar en minder zwaar werk en wie doet zijn job wel of niet graag of kan die wel of niet aan, dat maakt ieder voor zichzelf uit.

Wat ik wel hoop is dat in de nabije toekomst constructieve samenwerking mogelijk is tussen werkgevers en -nemers die tot voldoeninggevende compromissen zullen leiden.

Wat ik zeker weet, uit levenservaring, is dat iemand met een carrière van 36 jaar (vanaf zijn 16de) in de hoedanigheid van staal- en constructielasser bij één en dezelfde firma

uitgeblust en opgebrand is (met een geleerd woord : burn out).

Zo ook mijn partner die vandaag aan zijn voorlaatste werkdag bezig is, om op woensdag 1 maart e.k.voor eens en voor altijd de zware werkdeur achter zich dicht te trekken.

Amper vooraan de vijftig, zonder schaamrood op de wangen, zullen sommigen zich afvragen ? In zijn geval, ja !

36 jaar opgesloten in een donkere, stinkende hangar, geen benul van zon noch regen met daarbij elke dag twee beurten files van 65 km, op en af, langs de E17.

Je zou voor minder depressief komen.  Niks geen schouderklopjes, noch erkenning, wel de laatste jaren tussendoor kinesitherapeutisch oplapwerk.  Het zag er naar uit dat er nog een tiental dergelijke jaren zouden volgen, totdat eind vorig jaar de verlossende boodschap kwam dat de firma geen beroep meer kon doen op "de oude garde" (zo'n 40-tal) wegens "bedrijf in moeilijkheden".

Voor hen pech, voor ons een zegen.

En zo komt het dat mijn partner, als laatste der bruggepensioneerde Mohikanen, dankbaar en opgelucht een levensepisode afsluit.

Zeker niet getreurd, de champagne met gebak staat al koel

met het volgend aanstormend gevoel :
gedaan de stress, de files, de ophokplicht
en het laswerk met hopen
vanaf vandaag gaan oneindige
en kleurrijke horizonten open...

16:22 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-02-06

WATCHO-GEFILOSOFEER

Watcho, ik had er eerlijk gezegd nog nooit over gehoord.

Volgens Van Dale is dit een man die geen watje is, maar ook geen macho. Fotograaf, romanticus en levensgenieter Michiel Hendryckx

 zegt van zichzelf een absolute watcho te zijn, want hij strijkt en is, net zoals vrouwen, graag met bloemschikken bezig.  Volgens hem is de nieuwe man een watcho, zonder evenwel een doetje of watje te zijn. Als voorbeeld noemt hij acteur Georges Clooney waar veel vrouwen op vallen.

Hmmm, daar geef ik hem al gelijk in.

Wanneer Michiel begint te filosoferen heeft hij het over "De kwaliteit van de traagheid".  Hij vindt het allemaal te snel gaan tegenwoordig en vindt dit zeer alarmerend.

Hier ga ik alweer akkoord, zo voel ik het immers ook.

Zo komt Michiel Hendryckx tot de Zen-beleving wanneer hij vertelt over zijn zaterdagochtend, 

 
zijn "Eredienst aan de traagheid" : een uitgebreid ontbijt met goede muziek, een dikke krant en tussendoor luchtige conversatie.
Gewoonweg de essentie van het leven op een welbepaald, zelf gekozen moment.
Aan wie zeg je het ! Sinds de kinderen het huis uit zijn, ontdekten ook wij die moment-opnames van gezellig genieten en het tikken van de klok gewoon het zwijgen op te leggen.
Eén van onze ZEN-gebeuren zijn de weekend-ontbijten, maar tussenin leerden we ook al van veel tussendoorse, dagelijkse dingen genieten, daar waar we vroeger niet bij stil stonden bij gebrek aan tijd of gewoonweg omdat we er niet voor open stonden.
Als reeds bij 't ochtendgloren de deur wordt dicht getrokken en haastige stappen dimmen naar de verte toe, slurp ik mijn laatste restje koffie, snuif ik verse letters uit een gesteven krant, haal ik de hele wereld op mijn schoot.  Corruptie, oorlog en ellende, ook wat blijdschap af en toe : 'k laat me weer eens overdonderen, 'k vergeet mezelf en 't is nog zo vroeg. Als de laatste zin is opgevreten en het stijfsel gretig uitgekneed, ben ik weer een beetje up-to-date.  Pas wanneer de kerktoren kleppert en de realiteit me in de oren klinkt, zijn de slapers eindelijk uitgewist en vind ik mezelf terug in een dagelijks ritueel dat ik keer op keer koesteren mag.
Iris
 

 

 

 

10:49 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-02-06

BELEEFDHEID IS VAN ALLE TIJDEN....

Gelezen in de wekelijkse Column van De Gentenaar door journalist Rudi Moeraert.

Dat er ook overdreven vormen van moderne hoffelijkheid zijn, toont Moeraert aan door een voorbeeld uit De Laatste Show op Eén, waarbij hij zich elke avond te pletter lacht.

En ik eigenlijk ook, vandaar dat ik mij met zijn visie zo verwant voel.

Moeraert verwoordt verder hoe de De Laatste Show bij hem overkomt (vooral de geveinsde beleefdheid dan) :

De presentator (Marc Uytterhoeven) kondigt zijn volgende gast(e) met grote trom aan, waarop die gast met vaste tred zijn intrede maakt, begeleid door een passende deun van de Laatste Showband. En dan gebeurt het.  De gast(e) stapt eerst met brede lach en uitgestrekte hand (beleefdheidshalve) op Uytterhoeven af waarop die twee elkaar (te) uitbundig begroeten.  Vervolgens (zoas het hoort) schudt de gast de hand van de ere-gast en dan (volgens protocol) de anderen in lijn.

Volgens Moeraert zit hij dan telkens weer te grijnslachen want die mensen zaten natuurlijk lang voor de uitzending begon al samen te lunchen en schouderklopjes uit te delen.
Wel, ik zit dan ook net hetzelfde te denken en te doen : te grijnslachen en 't spel mee te spelen. Of hoe "niets is wat het lijkt" en dat begin ik met ouder , rijper en volwassener (?) te worden meer en meer te beseffen.
Waar ik het dan weer niet mee eens ben is waar Moeraert zegt dat beleefdheid iets is van alle tijden en door de ouders wordt aangeleerd.
Nu ben ik de eerste om mensen een hand te reiken maar in tijden van egocentrisme, egoïsme en in de golf waarin onze maatschappij nu min of meer wat stuurloos ronddobbert, is die al dan niet aangeleerde beleefdheid al eens zoek, zowel bij jong als oud.  Misschien komt die met een volgende branding terug  aangespoeld, laat ik het hopen. 
Aan allen die hier voorbij komen

 

 

 

18:12 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

BELGISCH BOKSERSHELD

Als je niet vertrouwd bent met één of ander milieu heb je heel vaak de neiging om er je een verkeerd beeld over te vormen (onbekend, onbemind). Daar heb ik mezelf al meermaals (verkeerdelijk) op betrapt.  Eerlijkheid gebiedt me hier nader te verklaren.

Neem nu de bokssport bvb.waarover ik zopas in De Gentenaar een artikel las over Jean Pierre Coopman, dertig jaar na zijn legendarische boksmatch tegen Mohammed Ali.

Honderden miljoenen ogen waren op Coopman gericht, toen hij in febr.1976 in Puerto Rico Mohammed Ali op zijn bakkes sloeg.  Net geen kwartier heeft die kamp geduurd en Jean Pierre Coopman verloor kansloos.  Toch wordt deze Westvlaming er nog dagelijks over aangesproken door mensen die hem herkennen en door jonge gasten die hij in boksclub Capitole (Gent) begeleidt.

Zijn comeback die op dit legendarisch feit volgde was, zoals de meeste combebacks, niet echt een succes.  Toch heeft Coopman de bokswereld nooit verlaten en zich als geen ander blijven verzorgen zodat deze  60 jarige veteraan nog heel goed geconserveerd is gebleven.  Hij ziet er niet alleen jonger uit, maar voelt zich ook jonger, mede door zijn dagelijkse trainingen en begeleidingen van jong bokstalent en door zijn wilskracht alles af te zweren wat zijn conditie in de weg staat.
Jean Pierre Coopman mag dan stalen vuisten hebben en een stoere fysiek, buiten de ring is hij een lieve knuffelbeer.
En ik kan het weten !  Een aantal jaren geleden hadden we de eer deze stoere knuffelbeer als buur te hebben, daar waar onze wagen een standplaats had.
Je voelde je meteen aangetrokken tot deze super vriendelijke, beleefde en immer opgewekte man die met evenveel plezier, als verantwoordelijke van een appartementsgebouw, containers buiten sleepte, allerhande klusjes opknapte en voor iedereen een opgewekte groet klaar had.
En voor diegenen die het niet mochten weten : naast zijn bokstalent is Coopman een talentrijk kunstschilder van voornamelijk "sporttaferelen".  Heel grote doeken met prachtige wervelende torso's in allerlei sportuitingen en in fraaie kleuren.
Jammer dat hij er niet mee uitpakt en zijn schilderstalent verdoken blijft opgestapeld, ergens te velde. 't S.M.A.K. zou er anders een vette kluif aan hebben en de bezoekers trouwens ook.
Maar ja, bescheidenheid eist zijn tol, de tol van 't onbekende en dat vind ik jammer. 

 

17:38 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

STERRENWACHT ARMAND PIEN

Wie van ons zal ooit onze allereerste nationale televisieweerman Armand Pien (1920-2003) in de vergeethoek drummen.Het dagelijks TV-gezicht dat onze komende dag al dan niet goed maakte wat het weer betreft.

Wat onze TV-avond zelf betrof, die kon niet meer stuk nadat Pientje  nog maar eens zijn weerpraatje afsloot met een leuk attribuut (een reuzenpompoen of een pronkstuk van een pattat bvb.) en met een grappige weerafsluiter met steeds dat vernisje Gents waarmee hij zijn herkomst nooit of te nimmer verloochende.

Armand Nicolas Pien (Gent, 2 januari 192022 september 2003) studeerde af als licentiaat wiskunde aan de Universiteit Gent en was gedurende 37 jaar (1953 - 1990) weerman bij de Belgische publieke omroep. Naast weerpraatjes verzorgde hij ook wetenschaps- en amusementsprogramma's en presenteerde een populaire quiz.

Na de BBC was de Vlaamse televisie de eerste in Europa met een uitgebreid weerbericht op tv. Zo trok Pien vanaf het begin ook heel wat kijkers in Nederland. Hij slaagde erin in eenvoudige bewoording complexe atmosferische verschijnselen over te brengen bij een breed publiek. Zo is er geen Vlaming meer die het begrip straalstroom niet kent.

Een kwinkslag was nooit ver weg en als ergens geen weerspreuk voor bestond, vond hij er wel een uit: Een herfst zonder stormen is als een vrouw zonder vormen of nog een opmerkelijke uitspraak: mijn weerberichten kloppen altijd alleen het weer houdt er zich niet aan. Zijn bekendste visuele grappen bestonden erin - uit schaamte voor het zoveelste totaal falen van de KMI-voorspelling - het weerbericht te presenteren met een roodgekleurd gezicht of zelfs zonder hoofd.

Zijn interesse in de natuur in het algemeen was zeer groot en hij kon het nauwelijks laten overmaatste of vreemd gevormde groenten en fruit naar de studio te brengen.

Pien keerde zich echter tegen pseudo-wetenschap. Astrologie en ufo's werden door hem bekritiseerd. In 1968 hield hij als aanklager op tv een debat met een astroloog. Later stond hij ook kritisch tegenover doem-scenario's m.b.t. het broeikaseffect waarbij hij wees op het cyclisch karakter van het gat in de ozonlaag.

Na een jaar speculaties m.b.t. de radioactiviteit die bij de kernramp in Tsjernobyl was vrijgekomen, volstond in 1987 een enkel interview van Pien in HUMO, om de discussie voorgoed af te sluiten.

Pien was onder andere medestichter en bestuurslid van de vzw Vrienden van de Oude Sterrenwacht van de Universiteit Gent, die bij de officiële opening in 1996 zijn naam zou krijgen. Daarnaast was hij waarnemend directeur van het planetarium te Brussel en erelid van SKEPP.

Die Volkssterrenwacht "Armand Pien", gelegen Rozier te Gent, krijgt nu een subsidie van 70.000 euro van Vlaams minister van Wetenschap Fientje Moerman.  

pluviometer
meteokamer
De Sterrenwacht Armand Pien zal het geld gebruiken om haar gebouwen meer toegankelijk te maken.voor bvb. mindervaliden, maar ook voor het ontvangen van (school)groepen.  Er komen ook nieuwe educatieve opstellingen zoals de slinger van Foucault en de buis van Torecelli.  Zo willen ze wetenschap populariseren en sterrenkunde brengen voor een breed publiek.
"Mijns inzien nog altijd beter dan gepopulariseerde politiek !"
Terug naar de pionier aller weermannen.
Pien was meer dan een fantastisch popularisator van de weerkunde en de sterrenkunde. Pien koppelde vakmanschap aan vriendelijkheid en opgewektheid. Hij was een fijn en goed mens om mee samen te werken. De uitgebreide weerberichten van Pien waren ook in Nederland zeer populair, vooral in het zuiden waar de Belgische televisie ook in het begin van het televisietijdperk was te ontvangen. Zijn weerpraatjes, die hij baseerde op gegevens van het KMI in Ukkel, waren doorspekt met humor en bovenal zeer informatief. Hij vertelde dat de toneelvoorstellingen waar hij in zijn studentenjaren aan meewerkte goed van pas kwamen in zijn werk als televisiepresentator. Hij presteerde het eens met een van schaamte rood geverfd gezicht op de televisie te verschijnen. Juist bij dat soort gelegenheden haalde Pien de grootste kijkdichtheid. Armand Pien besteedde niet alleen aandacht aan het weer, maar ook aan de natuur in de breedste zin van het woord en aan sterrenkunde. Hij was waarnemend directeur van het planetarium in Brussel. Voor de Belgische televisie verzorgde hij naast zijn weerpraatjes ook wetenschaps- en amusementsprogramma's en presenteerde hij een populaire quiz.
Armand Pien was liefst 37 jaar lang dé tv-weerman van Vlaanderen en verzorgde 5000 weerpraatjes op tv en 3000 op de radio. Ook na zijn pensioen in 1985 bleef hij enthousiast presenteren op tv, maar in augustus 1990 droeg hij de fakkel over aan zijn opvolgers. Armand was niet alleen actief op tv, maar hield nog altijd radiopraatjes en werkte mee aan tal van publicaties en exposities. Eind jaren zeventig werkte hij samen met de bekende Nederlandse collega's, wijlen Jan Pelleboer en Joop den Tonkelaar mee aan het boek "De mens en het weer" van Chriet Titulaer. Dit "boek van de maand", dat in 1979 verscheen, is een van de best verkochte weerboeken uit de Nederlandse geschiedenis. Zijn gevleugelde uitspraak: "mijn weerberichten kloppen altijd alleen het weer houdt er zich niet aan."
Met dank aan VRT-weerman Frank Deboosere en weerman Jan Visser van Trouw
In 1988 mocht Armand Pien zijn handafdruk vereeuwigen bij de Gentsche Sosseteit :
de vereniging die instaat voor nationale en internationale verdienste en uitstraling als Gentenaar voor wie daarbij zijn/haar moedertaal in eer houdt.
Armand Pien overleed op 22 september 2003 aan een hartaanval. Hij is 83 jaar geworden.
Mijn meeste herinneringen aan Pien houd ik over aan zijn dagelijks weerpraatje op Radio 2 waarmee mijn dag om kwart voor acht echt startte en waarbij ik, naast de leerzame en vooral verstaanbare weersmededelingen van Pien, zijn schalkse afsluiters meedroeg gedurende mijn verdere dagtaken.
Wat ik enorm in die man bewonderde was zijn jeugdige en open geest en zijn Gents motto "Nie Pleuje" waarvan ik intussen ook de mijne heb gemaakt.

 

 

10:52 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-02-06

WEKELIJKSE BEDENKING

"De grootste maar moeilijkste ontdekking is die van jezelf"

 

23:52 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-02-06

DE OMGEKEERDE WERELD

Wat men niet allemaal uitzoekt omwille van kijkcijfers.

Nu ben ik wel een CANVAS-kijker en vind ik hun programma 's het meest aansluiten bij wat mij persoonlijk zint.Toch voel ik ook dat de CANVAS-makers het moeilijk hebben en zoeken waar ze nog zoal hun mosterd kunnen halen.Met hun zogezegde vernieuwing Waarvan Akte dat start vanaf zondag 5 maart, heb ik het moeilijk met wat zij hun "vernieuwing" noemen.

't Zit zo : Op een godvergeten plek in Andalusië worden BV's geïnterviewd door alleen maar een stem in hun oor; een zogezegd interview met een onzichtbare.

't Ja, waar horen, zien en doen wij dit tegenwoordige elke dag, of sommigen de godsganse dag ?  Toch wel via onze computer en onze blogs zeker ?

Dus zo vernieuwend is het nieuw Canvas-programma eigenlijk niet.

Intrigerende televisie, noemt programmamaker Paul Peyskens het.

In die zin dat diegene die een BV interviewt onzichtbaar blijft tot vlak voor het einde.De geïnterviewde krijgt zijn vragen via een oortje met een vervormde stem dan nog. 

Waarom zo geheimzinnig doen ?

Omdat de geïnterviewde zich dan volledig vrij voelt.  Hij wordt zogezegd niet afgeleid of beïnvloed door de aanwezigheid en de lichaamstaal van de (onzichtbare) vragensteller.Dat zorgt ervoor, volgens hen, dat de camera's fotografische portretten van die koppen kunnen maken. (????)

Ik vraag me hier af of dit anders niet kan ?

De BV's worden daarbij wel in hun doen en laten gevolgd vanuit een regiekamer.

Hier komt Big Brother dus ook bij loeren ?

Naar het schijnt is de ontlading als ze elkaar op het einde van de dag of een stuk in de nacht ontmoeten, zeer intens.

Dat ruikt volgens mij sterk naar verpakte emo-televisie en daarvoor hebben we andere, gespecialiseerde zenders, of niet soms ?

Hoe kwamen ze bij CANVAS op het idee voor dergelijk programma ? En nu komt de clou :Jaren geleden zag Paul Peyskens in Monaco het zelf gebouwde optrekje van architect Le Corbusier, waarin hij zich terug trok om alleen te zijn en zo groeide het idee tot dit "onzichtbaar interviewprogramma".

De illusie dan van alleen te zijn, want hoe kan men ongestoord genieten van alleen zijn met de achtergrondgedachte van "Big Brother is watching you" ? 

Wie zijn nu die geïnterviewde BV's met een oortje :

David Davidse, Frank Beke, Marleen Temmerman, Jasper Steverlinck; Bart De Pauw, Peter Vandermeersch, Kaat Tilly en Jan De Cock..

Welk een impact de virtuele wereld eigenlijk al heeft op de zichtbare !  Ik kies echter voor beide werelden gescheiden te houden : televisie is er om naar te kijken en laat onze virtuele computerwereld de enige, echte intrigerende blijven, waar we lekker onzichtbaar en ongedwongen onze eigenste "ik" kunnen blijven en waar bloggers elkaar onzichtbaar kunnen ontmoeten, uitwisselen, mededelen en delen zonder oortje !

 

15:47 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-02-06

MIDWEEK-BEDENKING

Er zijn zo van die dagen dat ontwaken minder goed lukt, dat ontwaken je al liggend doet stilstaan bij de dankbaarheid van

alweer een nieuwe dag......

meestal word je wakker nog met je ogen dicht

niets beseffend van dag noch licht

eerst je ene been uit bed getild

dan je andere helft uit pure plicht

nog met je ogen dicht voel je, smaak je, weet je

't ochtendgloren op je gezicht

en een nieuwe dag op jou gericht

met half ontloken ogen voel je, smaak je, weet je

van dit dagelijks gedoe word je

eigenlijk nooit moe....

 

 

09:31 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-02-06

WARHOL CITY

Voel je niet verlegen als je nog nooit van Medzilaborce hebt gehoord.  Dit is het Slovaakse dorpje waar de ouders van popart-legende Andy Warhol

 

vandaan komen en waar reeds een Andy Warhol Museum bestaat :

Het dorp wil nu voorgoed afrekenen met de vegetelheid door 1.3 miljoen dollar te investeren in Warhol City.
Het bergdorp met zo'n 6.000 inwoners zal nu het reeds bestaande museum uitbreiden en ook de straten krijgen een Warhol-touch met o.a. Campbell Soup-bushaltes

Waarom ook niet ?  Lijkt me een leuk idee, net zoals de eeuwig rode nostalgische telefooncellen in Londen.  Mochten onze vakantie-ideëen uitgeput geraken, we weten nu ook waar onze Campbell-fotoshoots te gaan halen of kunnen we ons hoofd laten vereeuwigen op een kartonnen Marilyn ......

 

18:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HANDSCHRIFT.....STRAKS VERDWENEN CULTUUR ?

Een artikel in De Gentenaar doet me er even bij stilstaan hoe ook ik ben bezweken voor het digitaal schrijven. Er wordt steeds minder met de hand geschreven en volgens experts loopt het handschrift, dat er qua leesbaarheid trouwens op achteruitgaat, op zijn laatste benen.

Het einde van het handschrift werd al tientallen jaren geleden aangekondigd, eerst toen de schrijfmachine haar intrede deed en daarna bij de opkomst van de computer, de e-mail en het sms verkeer.

Gerechtsdeurwaarders zijn wel nog bij wet verplicht alles met de hand te noteren.  Ook griffiers van rechtbanken hebben nog enigszins verplicht schrijfwerk.

De beruchte (vaak onleesbare) handschriften van huisdokters zijn wel gedoemd te verdwijnen; hun voorschriftbriefjes worden meer en meer met de computer afgedrukt.

Ook de sollicitatiebrief en zelfs een brief aan de koning worden tegenwoordig bij voorkeur op een tekstverwerker gemaakt.

Toch zal het velen verbazen maar "schoonschrift" is nog altijd een vak in de lagere school, al heet dat vak nu gewoon "schrift".

Feit is wel dat de kwaliteit van het schrift al in de lagere school achteruitgaat.

Maar buiten de school wordt er nog weinig geschreven.

Welk kind werkt er thuis nog met stoepkrijt op de oprit of heeft een bord hangen in de garage  en waar koopt men nog een griffel en een lei ?

By the way, Gent kent een heel gezellig museumpje "De School van Toen" waar je als grootouder uren kan rondhangen met je kleinkind(eren) en waar beide generaties elkaar  kunnen treffen in kinderlijke gezelligheid en curiositeit.

http://www.gent.be/schoolvantoen/

Is het handschrift zowat vijfduizend jaar na zijn uitvinding

http://www.xs4all.nl/~wjsn/tekst/taalschriften.htm

aan zijn zwanenzang toe ?  Volgens kalligrafie-kunstenaars helemaal niet want de cursussen "kalligrafie" swingen de pan uit.

Kalligrafe Bernadette D'haese formuleert het trouwens als volgt :

"Een mens is gemaakt om te schrijven.  Zodra een klein kind een beetje fijne motoriek beheerst, maakt het krabbeltjes op papier"

Zie ook de website van één van onze talentrijkste kalligrafen, Mieke De Grauwe

http://users.skynet.be/behaegeldegrauwe/

En niet enkel een klein kind trouwens.

Welke volwassene maakt niet onbewust van die "droedels" tijdens een telefoongesprek bvb. of ergens tijdens het wachten aan één of andere toonbank ? Droedels, die soms tot mini-kunstwerkjes uitgroeien, tot eigen verbazing.

Ik hou alvast trouw aan het handschrift bij wijze van boodschappenlijstjes die ik meestal tweekleurig opmaak, al naargelang de belangrijkrijkheid van een produkt.

Of op tijd en stond een kattenbelletje aan mijn partner bij wijze van aandacht als ik er even niet ben.

Ook aan het eigenhandig schrijven van verjaardags- en nieuwjaarswensen kan ik de meeste vreugde beleven, want dan voel ik toch een beetje dat ik  er echt  ben voor de ander.

En verder een gezonde mixe van heden en verleden, in de vorm van pen en computer is een optimale vorm van up-to-date blijven, zou ik zo zeggen.

Dus, collega-bloggertjes, houden zo !

 

 

 

 

 

 
 

 

15:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-02-06

LEVENSBEDENKING

Na de zwoele zwerm van Valentijn,  kwam ik algauw in een zwerm van realiteit.  Een paar dagen terug werd ik aan beide ogen geopereerd zodat ik nu verkeer in een zwerm van waasheid.

Stilaan ben ik aan 't heropstaan, in de vurige hoop dat ik mijn virtuele wereld opnieuw helder zal kunnen beleven.

 

heropstaan

 

de donkerte wordt stilaan verte

't zonnegloren kust de heldere kristallen

ze loopt op broze tenen, 't gelaat verkreukt

door een chaotisch zijn

en sluit de ramen van 't verleden

eerst heel even, dan kordaat

ze schrijdt met wachtend gemoed

naar 't pas geboren licht

en haalt de dampende adem naar

't diepste van haar duisternis

waaruit een nieuwe gloed

opwaarts laait en de oppervlakte

reikt als een herwonnen kracht....

 

Iris

 

14:01 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-02-06

ST.VALENTIJN, MYTHE ? CULTUUR ? COMMERCE ?

De legende van Valentijn

Sint Valentijn wordt algemeen beschouwd als de beschermheilige van geliefden. Omdat men aanneemt dat Valentijnsdag bestaat ter nagedachtenis aan een heilige die grote waarde hechtte aan liefde en romantiek, wisselen vele geliefden op deze dag geschenken en liefdesbrieven (of "Valentijntjes") uit. Het is niet helemaal duidelijk waar de oorsprong van deze traditie ligt, maar het is vermoedelijk een mengeling van heidense rituelen, Christelijk geloof, laat-middeleeuwse en Renaissance praktijken, 18de en 19de eeuws sentimentalisme en 20ste eeuwse commerciële belangen.

In de officiële Roomse Geschiedenis van Martelaren staan er op 14 februari twee Valentijnen genoteerd. Eén was een priester, vermoedelijk martelaar gemaakt onder de Romeinse keizer Claudius II Gothicus (268-270 n. Chr.), de tweede was een Bisschop van Terni (een provincie in midden Italië), die in dezelfde periode te Rome de marteldood stierf. Beider "Handelingen" (de geschreven verslagen van hun leven en dood) zijn echter onbetrouwbaar en het niet ondenkbaar dat deze twee personen in feite een en dezelfde waren. Geen van beiden lijkt overigens enige duidelijk connectie te hebben met geliefden of minnende paren. Een andere mogelijkheid is de populaire legende van de priester Valentijn, die jonge stellen in het geheim in het huwelijk liet treden. Omdat hij hiermee een keizerlijk decreet overtrad, dat soldaten verbood te huwen - omdat ongebonden mannen betere soldaten zijn - liet keizer Claudius II deze Valentijn onthoofden.

Een meer voor de hand liggende uitleg voor dit beschermheerschap is dat vogels omstreeks 14 februari met paren beginnen. Geoffrey Chaucer schreef al: "For this was on seynt Valentynes day, Whan every foul cometh ther to chese his mate" ("want het was op Sint Valentijnsdag, dat elke vogel een partner kiest"). Andere bronnen associëren brengen de gewoonte van het kiezen van een gezel op Valentijnsdag in verband met heidense tradities, als een overblijfsel van het Romeinse Lupercalia feest. Lupercalia, dat op 15 februari gevierd werd ter ere van de vruchtbaarheidsgod Lupercus (Faun), was een van de belangrijkste feesten van de Romeinse kalender,. Tijdens dit louteringsevenement was het de gewoonte voor nog ongehuwde jonge vrouwen hun namen in een grote kom te gooien, waarna de jonge ongehuwde mannen een naam moest trekken. Gedurende de feestelijkheden waren de twee jonge mensen elkaars partner en als er iets moois tussen hen opbloeide, hoefden zij het volgende jaar niet meer aan de trekking mee te doen. Toen de macht van het Christendom in Europa groeide, begon de kerk dergelijke heidense feestelijkheden te verbieden en werd Lupercalia vervangen door Valentijnsdag.

 

Gewoon een kom erwtensoep, samen aan de haard

 is als een drie-sterrenmenu in 't  duurste restaurant
Gewoon stilzwijgend wandelen, hand in hand
 is voor mij méér dan bloemen en pralines waard
Gewoon, doodgewoon er zijn,  jij en ik.....
                    
 

07:53 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-02-06

HET PANORAMA VAN WERNER TÜBKE door GEERT VAN ISTENDAEL

Dit is een monumentaal werk over het leven van de 16e eeuwse revolutionair en ketter Thomas Müntzer uitgevoerd door hofschilder van dienst Werner Tübke, in opdracht van het Politbureau van de SED (Oost-Duitse socialistische eenheidspartij).

 

Het is 123 meter lang en veertien meter hoog.  Op meer dan 1700 vierkante meter schilderij staan drieduizend figuren afgebeeld.

In 1983 zette Werner Tübke zijn  eerste penseelstreek en hij signeerde het afgewerkte doek in 1987.

 

Het hangt in een cilindervormig gebouw op de berg die het stadje Bad Frankenhausen in Thüringen beheerst.  Het gebouw werd speciaal ontworpen voor het schilderij (of eerder wandschildering).

Het is een heus panorama, zonder begin noch eind.

De schilder werd bijgestaan door professoren van de Karl Maxuniversiteit in Leipzig.

 
 
Het ministerie van Cultuur van de DDR was bevoegd om de opdracht voor het panorama in Bad Frankenhausen toe te wijzen.  Het zou een monumentaal werk worden dat het leven en de werken van de revolutionaire, zestiende-eeuwse ketter en volksprediker Thomas Müntzer voorstelde, de man die een maatschappij van gelijke kinderen des Heren, het rijk Gods op aarde wilde stichten.
 
Over Thomas Müntzer (1489-1525)

In de meimaand van 1525 verzamelden enkele duizenden boeren zich op een berg bij Frankenhausen en kwamen, de ellende en uitbuiting méér dan moe, in opstand tegen hun feodale landheren.

Thomas Muntzer, de utopische ketter, de rebelse predikant, was uiteindelijk de figuur op wie de boeren hun hoop hadden gesteld.

Zij zouden uiteindelijk slag leveren tegen de edellieden.

Zesduizend boeren vonden de dood en Muntzer werd gevangengenomen, gefolterd en op 27 mei 1525 onthoofd.

 

Vierhonderdvijftig jaar later stond een afbeelding van Müntzers hoofd op de DDR-bankbiljetten van vijf mark en heette Mühlhausen voortaan Thomas-Müntzer-Stadt.

zie ook : http://www.meetingpoint.org/jc/jcmunzer.htm

 

Geert Van Istendael , zie Knack nr.6 (8 tot 14/02/06)

werkt voor uitgeverij Atlas aan een abc-boek over Duitsland (de verschijningsdatum staat echter nog niet vast).

"De bedoeling is een subjectief en dus noodzakelijk ook onvolledig portret te maken van onze onbekende en onbeminde, indien niet gehate, oosterbuur" zegt Van Istendael.

"Duitsland fascineert me mateloos.  Het is ingrijpender veranderd dan enig ander land dat ik ken.  De oude combinatie demonisch/subliem/autoritair is vervangen door de combinatie materialistisch/zakelijk/democratisch.  Het is ook het enige land waarvan we er ooit twee hebben gehad, waar je twee soorten praktijk van moderniteit en conservatisme met elkaar kon vergelijken"

http://www.bocobrussel.be/Thema'sVanIstendael.htm

 

 

 
 
 
 

 

15:18 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

MUSEA VOOR (GROOT)OUDERS EN HUN KINDEREN

Vakantie in een museum, dat kan best leuk zijn !

Dat wil http://www.krokuskriebels.be/contact.aspx alvast bewijzen.

 

Kinderen en jongeren vormen het toekomstige publiek van onze musea. Sommigen doen grote inspanningen om hun collecties aantrekkelijk voor te stellen en rondleidingen "op maat" te organiseren. (zie website hierboven).

 

De Gezinsbond neemt voor de derde keer het initiatief om een heel project op te zetten, samen met 47 musea, verspreid over heel Vlaanderen

De bedoeling is dat (groot)ouders met hun (klein)kinderen in de krokusvakantie op museumbezoek gaan; zij zorgen immers voor korting op de toegangsprijs.

 

Een mooie opvang van de musea naar (groot)ouders toe en dit in de vakantieweek van 25 februari tot 5 maart, in samenwerking met het Vlaams Departement voor Cultuur, Jeugd en Sport.

 

 

"Heel leuk winters initiatief, zeker als je als oma iets méér wilt bieden aan je kleinkind, dan pannenkoekenbak"

14:13 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-02-06

FILM

Wat zijn wij verwend hier in Gent (allé, wij toch) een eigen buurtcinéma te hebben op 8min. loopafstand.

En wat voor één : de Gentse Studio Skoop is uniek in haar genre.

In een immens herenhuis met 5 zalen op mondjesmaat (geen mega-ruimtes waar emmers popcorn en liters cola de zaal worden binnen geloodsd).

Neen Studio Skoop, daar vindt men cinefielen waarbij de film centraal staat en alles wat errond hangt in het niet op gaat; zo'n lekker, gezellig complex waar je verbondenheid voelt en bij wijze van spreken een muis hoort lopen.

 

zie ook de geschiedenis : http://www.studioskoop.be/geschied/geschiedenis.htm

 

Wij zagen gisterenavond "CRASH" 

Acht mensen, acht levens, acht verhalen kruisen elkaar in de straten van Los Angeles. Zo verschillend en toch gelijklopend, hebben ze één gemeenschappelijk kenmerk : het is niet van belang wie je bent of waar je vandaan komt want... iedereen is in staat tot het beste én het slechtste. Allemaal wonen ze in Los Angeles en in de komende 24 uur zullen hun levens letterlijk en figuurlijk met elkaar in botsing komen...
Het krachtige drama 'Crash' geeft een provocerende, onvoorspelbare en af en toe grappige kijk op de gecompliceerde problemen rondom de rassenconflicten in Amerika. Het is de eerste grote speelfilm van schrijver, producent en regisseur Paul Haggis, die eerder het script van Clint Eastwoods 'Million Dollar Baby' schreef.
Krachtig drama met onder meer Sandra Bullock en Matt Dillon, waarin de levens van een aantal inwoners van Los Angeles met elkaar in botsing komen.
 
 
Wat mij het meest overbleef van deze krachtige film is dat mensen echt "crashen" met elkaar, i.p.v. omgaan met elkaar en hoe ieder zijn persoonlijke levenswaarde als DE waarheid beschouwt wat juist die onmacht creëert om niet te crashen met elkaar.

En ook dat het leven soms méér toeval dan voorzienigheid is....


 Zie ook een interessante site over de geschiedenis van de Vlaamse Wijkcinéma : http://users.pandora.be/eric.bucholtz/cine/

11:18 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-02-06

WEKELIJKSE BEDENKING

 

Vrouwen van wat ze vroeger de middelbare leeftijd noemden,

                   zijn avontuurlijker dan ooit;

             het grote verschil op die leeftijd tussen

                       mannen en vrouwen is

                 dat vrouwen nog dubbel zoveel 

                  verwachten van de toekomst.

 

(Tessa Vermeiren-Weekend Knack nr.5)

17:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-02-06

TENTOONSTELLING

Paleis voor Schone Kunsten geeft van 10/02 tot 21/05/06 een overzicht van het werk van de belangrijkste Vlaamse pointillist Theo Van Rysselberghe (geboren te Gent, 1862-gestorven te St.Clair Z-Frankrijk, 1926) een man die trouwens op geen enkele overzichtstentoonstelling over het neo-impressionisme ontbreekt.

 

Théophile Van Rysselberghe is één van de belangrijkste vertegenwoordigers van het pointillisme in België.

Théo Van Rysselberghe leert schilderen aan de Gentse Academie voor Beeldende Kunsten en later bij Jean-François Portaels, de directeur van de Brusselse Academie. Zijn vroege werken verraden de invloeden van Manet en Degas. Hij toont zijn doeken voor het eerst aan het grote publiek op het Salon van Brussel in 1881. Daar wint hij een reisbeurs waarmee hij naar Spanje en Marokko trekt, in de voetstappen van Portaels, wiens oriëntalisme hij enorm bewondert. Hij schildert er scènes uit het dagelijkse leven aan de Middellandse Zee, met een vleugje exotisme. Die doeken stelt hij tentoon in 1883. Hij krijgt de smaak van het reizen te pakken. Tijdens een trip naar Parijs met de dichter Emile Verhaeren ontdekt hij de neo-impressionistische schilders. Hij raakt sterk onder de indruk van het grensverleggende schilderij "Zondagmiddag op het eiland van La Grande Jatte" van Seurat. Terug thuis begint hij te schilderen in pointillistische stijl. Anders dan bij zijn tijdgenoten is het pointillisme voor Van Rysselberghe geen overgangsstijl. Hij houdt deze divisionistische manier van schilderen twintig jaar aan, van 1890 tot 1910.

 

In 1897 verhuist de schilder naar Parijs. Na de dood van zijn grote voorbeeld Seurat zegt hij het pointillisme geleidelijk aan vaarwel. Vanaf 1910 trekt hij zich terug aan de zuidkust van Frankrijk en schildert er vrouwelijke naakten in vrolijke felle kleuren. Theo Van Rysselberghe sterft in St. Clair op 13 december 1926.

 

Meer over de overzichtstentoonstelling in Bozar

http://www.crooze.fm/php/modules.php?name=News&file=article&sid=168

16:40 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

KUNST-ACTUA

Een werk van de Oostenrijkse expressionistische schilder Egon Schiele (1890-1918) werd voorbije maandag voor een record prijs geveild : 6,1 miljoen euro voor zijn Knieder  weiblichter Halbnakt.

En te zeggen dat Schiele toendertijd verguisd werd voor zijn, voor die tijd, al te gedurfd naakt.

Aanvankelijk werd het enfant terrible van de Weense avant-garde sterk beïnvloed door het werk van de meer symbolistisch georiënteerde en om zijn weelderige ornamentatie bekend staande Gustav Klimt, maar al snel ging Schiele zijn eigen weg. Toen Schiele in 1918 op 28-jarige leeftijd aan de gevolgen van de Spaanse griep bezweek, liet hij een indrukwekkend, maar aan forse kritiek onderhevig oeuvre na.

Hij kwam op uitzonderlijk vroege leeftijd tot artistieke wasdom. Zo was Schiele nauwelijks twintig jaar oud toen hij in 1910 zijn eerste baanbrekende expressionistische werken maakte. Zijn emotionele ontwikkeling verliep evenwel heftig en meer dan andere kunstenaars hield hij zich bezig met de psychologische problemen en de seksuele obsessies van de vroege volwassenheid.

Zijn thema's erotiek, seksualiteit en dood - die zelfs vandaag de dag nog kunnen choqueren - veroorzaakten een groot schandaal in het Wenen van het begin van de 20ste eeuw. Ze leidden in 1912 onder meer tot een gevangenisstraf van vierentwintig dagen omdat Schiele pornografische tekeningen van minderjarigen zou hebben vervaardigd. Deze ingrijpende gebeurtenis zou hem nog maanden na zijn vrijlating achtervolgen en ook artistiek tijdelijk ontredderen.

 Tegenwoordig is Schiele het bekendst om zijn vrouwelijke naakten, maar bijzonder indrukwekkend zijn ook de mannelijke lichamen en naakte zelfportretten. Zo genadeloos eerlijk als Egon Schiele onderzochten weinig kunstenaars zichzelf. In een opmerkelijke serie zelfportretten mat hij zich een veelheid aan identiteiten aan: de verwijfde, de elegante, de dandy, de bange, de gekwelde, de onzekere, de stoïcijn, de kwade, de mooie en de lelijke.

een zelfportret

 
bij velen zijn meest bekend werk
 
Egon Schiele heeft zelfs zijn eigen museum in Tulln (Oostenrijk) http://egonschiele.museum.com/museum.html met standbeeld
en wordt hij er nu als één van hun belangrijkste nazaten beschouwd :
 
Bij mijn eerste kennismaking via een kunstuitgave met deze opmerkelijke schilder, werd ik meteen geraakt door zijn kleurrijk zacht palet, maar méér nog door zijn ongekunstelde eerlijkheid en durf, zijn bijzonder kort leven en zijn innerlijk lijden dat ik in een tweetal gedichten heb neergepend, waarvan alvast één hieronder :
 

Egon Schiele  I

(bij zelfportret in gevangenis,
aquarel en potlood 1912)

 

Zij, de conservatieven die
het blijkbaar zo goed wisten
en het eigenlijk niet wilden weten
hebben jou tot een verkrampte ziel
gemaakt, tot een schim herleid.

Je zigeunervrienden keelden,
je verguisde tienermodellen
smeekten, maar de afwijzenden
doofden jou in een keurslijf
van vertwijfeling en afvragen.

De tafel, een stoel, een sinaasappel,
enige metgezellen in dit stilleven
van donkergrijs tot roestbruin.
Jij als mikpunt maar men had
je nog niet in de roos.

Ogen waarin tranen leefden en
de opwelling verder stuwden naar
openbaring van kunst op eigen wijze,
alle remmingen terzijde,
het ontluiken haalt het opnieuw.

 

 

Voor het tweede gedicht + nog méér over Schiele, zie ook mijn Poëziesite bij het item "Heden":

http://users.telenet.be/eric.bucholtz/

 

 

 

 
 
 
 

14:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-02-06

LITERATUUR

Zopas El Negro van Frank Westerman en winnaar Gouden Uil 2005 uitgelezen.

In een rechstreekse televisieuitzending vanuit Gent op 19 maart lichtte de jury haar keuze als volgt toe: ,,De Gouden Uil Literatuurprijs gaat naar een boek dat de lezer op vele manieren meevoert. Het is een meeslepende aanklacht tegen het opportunisme. Het schittert omdat het zo subtiel is. Het verweeft het persoonlijke met het beschouwende.
Het is een fascinerende en eerlijke ontmaskering van illusies. Het is een nooit eindigend verhaal dat graaft in een mensengeschiedenis èn tegelijk vooruitblikt. Het is een verre reis waarin de auteur niets of niemand ontziet, ook zichzelf niet. Het is een moedig boek. 

 

Frank Westerman werd in 1964 geboren in Emmen (Nederland). Hij groeide op in Assen. Hij studeerde Tropische Cultuurtechniek aan de Landbouwuniversiteit Wageningen. Voor zijn afstudeeronderzoek verbleef hij in 1987 in Peru, waar hij de pre-Columbiaanse irrigatiemethoden van Aymara-indianen in de Andes bestudeerde.

 

Wie is El Negro en wat zette Westerman ertoe aan ? 

Tijdens zijn studententijd bezoekt Frank Westerman per toeval een museum in het Spaanse stadje Banyoles. In de 'zaal van de mens' komt hij oog in oog te staan met een opgezette neger. Het blijkt een in de negentiende eeuw opgezette mens uit het huidige Botswana. De conservatoren in het museum smeren hem eens per kwartaal in met schoensmeer, omdat de chemicaliën waarmee hij wordt gepreserveerd ontkleuring van de huid tot gevolg hebben. El Negro, zoals de man uit Botswana wordt genoemd, is een bekende publiekstrekker in het museum.

Twintig jaar na zijn confrontatie met de opgezette mens gaat Westerman op zoek naar de achtergronden en geschiedenis van El Negro. Dit leidde hem langs een stoet aan archieven en bibliotheken en vervolgens en confronteerde hem ook met geschiedenis van het Westers kolonialisme. De wetenschappers die in de negentiende eeuw El Negro hadden onderzocht en opgezet waren niet perse monsters, maar wel mensen met een onwrikbaar racistisch superioriteitsgevoel, dat samenging met een nogal amorele wetenschappelijke houding.
Dat Westerse superioriteitsgevoel is overigens nog bepaald niet overwonnen. Westerman illustreert dat door de zoektocht naar de identiteit van El Negro te larderen met zijn persoonlijke ervaringen als ontwikkelingssamenwerker.
 
Een literair werk waarin journalistiek nooit ver weg is en waarin Westerman actuele problemen aankaart, die er eigenlijk altijd zijn geweest.
Een citaat van de schrijver dat me sterk bijbleef  :
"Ik was gaan inzien dat ontwikkelingswerk voortkwam uit motieven die in de grond racistisch waren.  De drang om anderen onze levensstijl of geloofsartikelen bij te brengen veronderstelde dat "wij" het beter wisten dan "zij", dat de blanke beschaving superieur is en de notie dat het rijke Westen de rest van de wereld beschaving zou moeten bijbrengen die de hulpindustrie draaiende houdt" (blz. 134)



 

16:44 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-02-06

TENTOONSTELLING

Antwerpen aan de Main, vanaf 1 maart 2006 in het Antwerpse Hessenhuis :

HISTORIEK VAN HET HESSENHUIS

Het Oosterlingenhuis, het Hansahuis, het Hessenhuis waren stapelpanden die in de 16de eeuw werden opgetrokken in de zgn. Nieuwstad. In dit nieuwe stadsdeel ten noorden van Antwerpen bevonden zich vlieten die dienst deden als de eerste grote dokken. De meeste van deze enorme pakhuizen verdwenen in de loop van de 19de eeuw. Het Hessenhuis, klein bier in vergelijking met de andere pakhuizen, is de laatste getuige van deze 16de eeuwse stapelpanden.
 
Rijke geloofsvluchtelingen uit onze gewesten stichtten in 1585 de beurs van Frankfurt.  Het verhaal van hun emigratie, samengebracht in het Historisches Museum van Frankfurt is vanaf 1 maart te zien in het Antwerps Hessenhuis.
 
Deze rijke geloofsvluchtelingen smeekten om verlossing van de verschrikkingen van de Spaanse troepen, die op 4 nov. 1576 een bloedbad aanrichtten onder de burgers van Antwerpen.
Aan het eind van hun operatie die de geschiedenis zou ingaan als De Spaanse Furie, werden 8000 doden geteld.
Deze tragische gebeurtenis was een dieptepunt in de regeerperiode van de katholieke koning Filips II van Spanje.
(1527-1598, zoon van Keizer Karel en Isabella van Portugal)
Tussen 1554 en 1585, het jaar waarin het opstandige Antwerpen viel, zochten duizenden niet-katholieken hun toevlucht in Amsterdam, Hamburg, Keulen en Frankfurt.
De zowat 8000 calvinisten en lutheranen uit de zuidelijke Nederlanden, die zich in Frankfurt am Main gevestigd hadden, richtten er in 1585 de beurs op.
 
De Belgen hebben zowat Frankfurt gemaakt tot wat het vandaag de dag nog is : een bloeiende handels- en bankenmetropool.
 
 
Naar aanleiding van de 450ste verjaardag van de Belgische immigratiegolf, maakten ze een tentoonstelling die naar het Antwerpse Hessenhuis doorreist waar ze vanaf 1 maart 2006 te zien is onder de titel "Antwerpen-Frankfurt/Migratie en innovatie rond 1600"
 
Bron : Weekblad Knack nr. 5 (1 tot 7/02/06)
Voor de tento in het Hessenhuis zie ook :

15:41 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

LEVENSFILOSOFIE

Naar (voor)jaarlijkse gewoonte legt weekblad Knack een aantal bekende Vlamingen een Grote Vraag voor.

Deze week in Knack 5 is die vraag "Waar gelooft u nog in".

Van de elf diverse antwoorden, blijft mij alvast die bij van

Mia Leijssen, Hoogleraar psychologie KU.Leuven.

Persoonlijk kan ik mij in haar antwoord op deze vraag zo goed inleven dat ik ze hier met andere eventuele geestesgenoten graag wil delen.

Eerst even Mia Leijssen voorstellen :

 

Mia Leijssen (°1951) is psychotherapeut en hoogleraar in de psychologie aan de K.U.Leuven. Hier doceert ze psychotherapie, psychologische begeleiding en beroepsethiek.

Mia Leijssen onderzoekt verschillende thema's zoals ethische dilemma's in psychotherapie, lichaamsgeörienteerde psychotherapie, existentiële betekenisgeving, spiritualiteit, waarden en dromen.

Leijssen publiceert in binnen- en buitenlandse tijdschriften en schreef o.m.
'Gids beroepsethiek. Waarden, rechten en plichten in psychotherapie en hulpverlening' (Acco, 2005) , 'Gids voor gesprekstherapie' (De Tijdstroom, 1999)
'Wijsheid in gesprekstherapie' samen met N. Stinckens (Universitaire Pers, 2004).

 

Haar antwoord op Waar gelooft u nog in : "In de kracht van de geest" en ze gaat verder :

Het cultiveren van goedheid, waarheid, schoonheid is richtinggevend voor mijn leefwijze.  Ik geloof dat wij als mens veel kunnen doen om het goddelijke in het dagelijkse leven op te merken en gestalte te geven.

Voor mij zit dat in eenvoudige dingens zoals vriendelijkheid, dienstbaarheid, samen plezier maken; niet nodeloos iemand kwetsen, oprecht en betrouwbaar zijn, oog hebben voor kleine dingen die getuigen van zorg of creativiteit , genieten van humor, muziek, natuur.

 

Voor een magisch moment, een authentiek moment van verrassing of verbondenheid, ben ik bereid veel inspanning te doen en er banale momenten en miserie bij te nemen.

Ik ben geboeid door de onvoorstelbare potentialiteiten van het menselijk organisme en koester de hoop dat vrouwelijke wijsheid meer gewicht krijgt in onze samenleving.

 

Ik geloof in de kracht van de geest.  Stilaan beginnen ook onderzoeksgegevens aan te tonen dat gedachten bvb.in het lichaam stoffen kunnen vrijmaken die éénzelfde uitwerking hebben als chemische middelen.

Ik denk dat onze cultuur zich blind staart op het materiële en wat met de zintuigen waarneembaar is.

Positief denken en het goede wensen is geen naïeve levenshouding, maar een krachtig middel om levenskwaliteit te verbeteren.

 

En dan gaat ze over tot de dood :

Ik vertrouw erop dat als mijn tijd gekomen is, ik de overgang zal maken naar een andere dimensie waarvan wij ons als mens geen voorstelling kunnen maken.

 

"Bij leven en welzijn, aan al diegenen die deze levensbeschouwing met Mia Leijssen en mijzelf willen delen,

mogen de kleine dingen des leven ons dagelijks bekoren en laten we heel dikwijls stilstaan bij de welwillende kracht van onze geest"


 

14:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-02-06

ZONDAGSE NATUURWANDELING

The mist is the limit             

 

mysterieus, omfloerst

weeft mist

een spinnenrag

door kale bomen

spant mist

een dampgordijn

over de einder

roept mist

hersenspinsels op

tot ijl denken

wijst mist

de weg langs

schimmige contouren.....

 

De vele waarschuwingen voor ongezonde stofdeeltjes daagden ons des te meer uit om toch de natuur in te gaan want ook binnenshuis nodigen ze zichzelf uit. 

Met een extra hoge kraag als wapen trotseerden we de stoffelijke indringers en genoten we van een prachtig stukje Vlaanderen (Oost-Eeklo-Assenede) omgetoverd tot mysterieus landschap.

zie ook ons wandelverslag :

http://wandelen-in-vlaanderen.skynetblogs.be/

 

16:16 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-02-06

WEKELIJKSE BEDENKING

 

Onze schalksheid verliezen we met de jaren,

daarvoor moeten we diep graven naar het kind in ons,

maar ook dat is bij velen reeds begraven.....

17:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-02-06

PAARSE ZETEL-LEZING

Alweer een interessante lezing achter de rug, vandaag.

Niemand minder dan Hoogleraar in de Gynecologie en Knack-vrouw van het jaar 2004 Marleen Temmerman bezorgde de nokvolle zaal een boeiende uiteenzetting over thema's die we via de media horen en lezen, maar die voor ons nog steeds "een-ver-van-mijn-eigen-bed"-gehalte hebben (of misschien juist niet ?)

 

Marleen Temmerman is hoogleraar in de verloskunde-gynaecologie aan de Universiteit van Gent en afdelingshoofd van de afdeling verloskunde aan het Gentse UZ.

Marleen is geboren in Lokeren, in 1953, als oudste van een gezin van 4 kinderen. Vader postbode, moeder huisvrouw. Marleen is getrouwd met Lou Dierick en moeder van een zoon, Bram (16), Zij is hoogleraar aan de Universiteit Gent, gynaecologe, wetenschapper en hoofd van de afdeling verloskunde aan de Universiteit van Gent. Ze heeft de leiding over een internationale onderzoekseenheid, erkend door de Wereldgezondheidsorganisatie.

Als wetenschapper en arts leidde Marleen 5 jaar lang een onderzoeksproject over aids aan de Universiteit van Nairobi, Kenia. Ze kwam er terecht in een ziekenhuis in de sloppenwijken van Nairobi, waar gemiddeld 80 vrouwen per dag bevallen.

Met een internationaal onderzoeksproject aan de Universiteit Gent kloonde ze als eerste in Europa menselijke embryo's uit onrijpe eicellen (juni 2005).

 

Betty Mellaerts en Lieve Blancquaert tekenden haar "jeugdportret" in het fel opgemerkte boek Vrouw (2003)

http://www.marleentemmerman.be/index.php?mode=main&p=...

 

Marleen Temmerman ontving in 2004 de Prijs Gabriella Moortgat voor bijzondere diensten aan de gemeenschap en werd door de lezers van Weekend-Knack verkozen tot Vrouw van het Jaar.

 

Temerman pleit vooral voor een betere organisatie van onze gezondheidszorg, met meer inspraak van de vrouw, duidelijker voorlichting en meer respect voor silidariteit en culturele diversiteit.

 

Ook de gebrekkige opvang van vrouwelijke geweldslachtoffers en veel te snel aangewende nieuwe bevallingstechnieken klaagt ze scherp aan.

"Een vrouw waarvoor ik grote bewondering heb en waarin ik mezelf, al was het maar voor een heel klein stukje, graag zou in terugvinden"

15:21 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |