12-03-06

GEFILOSOFEER OVER CRASHEN

Akkoord, de winter sleept aan en ’t is eerder ambetant weer dan winterse vrieskou met een deugdoend zonnetje.  En iedereen rondom jou maar lopen zeuren en zagen.

Ik vraag me dan keer op keer af of mensen de kunst van huiselijke gezelligheid hebben verleerd.

 

Vroeger, toen er nog onderscheid was en natuurlijke schommelingen tussen de seizoenen, als de straatstenen glinsterden als hobbelige schaatsbanen en we wollen sokken over onze schoenen moesten trekken om onze buitenplichten (werk, familie) te vervullen - als het dus nog echt winterde - vonden mensen elkaar rond gloeiende kolen, tussen dampende pijpenwolken, gezellig rond de kaarttafel, teerlingenworp, ganzenspel, monopoly enz…

Er werd gretig brandnat door de keel gegoten en met rode wangen, een stuk in de nacht, de terugweg aangevat, elkaar ondersteunend en lol makend als de voeten onderuit schoven op het ijs.

Slaappilletjes hoefden niet, de brande- of glühwein zorgde voor een diepe dromennacht.

 

De vooruitgang verdrong de Leuvense stoof voor haardcassettes en radiatoren , wollen geitensokken zijn ook niet meer broodnodig, de kaarten en teerlingen zijn op zolder beland en verdrongen door stratego, cluedo en computergames.  En het gerste- of wijnnat is al helemaal uit den boze als men nu met de vierwieler de deur uitgaat.

Slaapmiddeltjes puilen het apothekerskastje uit, de Belgen mogen zich zelfs beroepen op koploper.

Thuisgekomen houdt de stress de nachtslaap wakker.

 

Maar gezelligheid, huiselijke knusheid, samenhorigheid, dat zou toch van alle tijden moeten zijn ?

Toch lijkt het er niet op : overal zeurende mensen, zure gezichten, opstekende middenvingers, agressie troef.

’t Lijkt alsof mensen elkaar niet meer vinden maar alleen nog elkaar “crashen”.

Vandaar allicht dat de schitterende Oscarfilm “Crash” zo toepasselijk de winnaar geworden is.

 

Ik laat die slepende natte maanden die ik geen echte winter kan noemen alvast niet aan mijn hart komen en bij de eerste duisternis tover ik onze huiskamer om tot een tempel van theelichtjes. Zakken theelichtjes worden hier opgebrand en in hun grillige gloed worden plannen gesmeed en gedroomd, worden citytrips gepland en luisteren we naar wat wij noemen onze “donkere-dagen-muziek” van Chris Rea over Enya tot Hooverphonic.

 

 Tijden veranderen en maar goed ook dat de kookwas niet meer in een ketel op het kolenvuur hoeft.  De GSM en de PC vind ik persoonlijk DE positieve toets van de 20ste eeuw, die mensen verbindt en het venster op maatschappij en wereld nog verder opent.  Doch langs de andere kant ondervind ik dat mensen minder lijfelijk samenkomen en minder genieten van de kleine dingen des leven en des te meer stilstaan bij kleine onhebbelijkheden die ongenuanceerd worden uitvergroot.

 

Waar ik nu heen wil is dat volwassenen best wat meer kunnen stilstaan bij het enthousiasme en de puurheid van onze kleine mensjes, de baby’s, de peuters die de speelsheid van het leven hooghouden, die de lightness of being nog kunnen beleven, waarop weer noch wind hun impact hebben.

Deze filosofische ingeving werd me onlangs nog maar eens duidelijk tijdens een carnavalfeestje, hier in een plaatselijke stadscrèche waar het kleine volkje de groten onverdroten meetrok in hun feestelijk gebeuren, terwijl buiten de pijpenstelen op de straatstenen als vuurwerk neerploften.

 

 Wat me nog een warmer gevoel gaf was de multi-culturele sfeer waarin dit plaats vond : mama’s, papa’s  van divers pluimage met hun jonge kroost die al lang elkaars verscheidenheid hebben overbrugd.

Ik was er met mijn jongste dochter en kleinzoontje ook bij, ik keek ernaar, deed gezellig mee en genoot met volle teugen van deze warme multi-colore verbondheid.

 

Je blijven verwonderen in de puurheid van een kind en als volwassene het kindzijn onderhuids brandend houden, laat je toe elkaar blijvend te vinden, minder te zeuren voor niemendalletjes, meer te genieten en bovenal minder te crashen.

 

 

 

 

 

 

 

 

10:22 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

gefilosofeer over crashen Inderdaad, Iris, hoe ouder men wordt, hoe meer men terugdenkt,
aan de eenvoudige dingen. Zoals opa in wiens nek je mocht zitten, om
niet door de papperige sneeuw te moeten. De zondag was het feest als
er boterkoeken waren. En nu gaan we naar de winkel en vrage ons af
" wat moeten we nu weer eten "Wij trachten toch nog te genieten van kleine dingen,ondanks alles.

Gepost door: Jeanine | 12-03-06

verwondering Ik ben verwonderd over het enthousiasme waarmee mijn hond met me gaat wandelen. Het beestje heeft vroeger op een appartement gewoond, denk ik, en leeft nu in een stadswoning met dito tuintje.
Daarnet een flinke wandeling gemaakt in het park/bos van m'n jeugd met het beestje, en hoewel ik al enthousiast ben, kan ik nog iets leren van het pure plezier waarmee m'n lieve beestje door haag en plas, langs bomen en wegkanten rondstruint, gemotiveerd door de schitterende winterzon.
Net als een klein kind dus. De grootste vloek van ons beschavingsproces is dat alle creativiteit en spontaniteit onderdrukt moet worden, of toch heel dikwijls. Met de gevolgen die jij reeds aanduidde hé. Gelukkig worden sommigen hier opnieuw van bewust.
prettige zondagavond!

Gepost door: karlo | 12-03-06

De puurheid van een kind Het is formidabel hoe die kinderen met elkaar uitgelaten en ongedwongen omgaan. Daar kunnen we mee van genieten, en zelfs een beetje een voorbeeld aan nemen.

Gepost door: G.U.Y. | 12-03-06

De commentaren zijn gesloten.