27-03-06

LEVENSWIJSHEID

De Duitse schrijver Herman Hesse behoort tot de schrijvers die het geluk hadden oud te worden, weliswaar niet zonder diepe (levens)dalen te zijn gegaan.  Maar de jaren en ervaringen maakten hem werkelijk wijs.  Hij leerde het dagelijks opkomen van de zon te waarderen en de jeugd in zichzelf te doen verder leven.
Zijn boek "De Kunst van het ouder worden" is een soort leidraad voor zelfaanvaarding en harmonie tussen Mens en Natuur.  
Wat hij o.a. over Bomen schrijft, vind ik zo prachtig en vergelijkbaar met ons eigen leven :
"Bomen zijn de meest indringende predikers. Ik vereer ze wanneer ze als volk en familie leven, en nog méér vereer ik ze wanneer ze alleen staan.  Ze lijken op eenzame mensen.  Niet op kluizenaars die om één of andere tekortkoming zijn weggeslopen.  In hun toppen ritselt de wereld, hun wortels rusten in het oneindige, alleen gaan ze niet daarin op, integendeel, ze streven met al hun levenskracht slechts naar één ding : ze willen hun eigen, in hen wonende wet vervullen, hun eigen gestalte opbouwen, zichzelf uitbeelden.
In hun jaarringen en vergroeiingen staan alle strijd, alle leed, alle ziekte, alle geluk en groei trouw genoteerd; magere jaren en jaren van overvloed, doorstane aanvallen, getrotseerde stormen.  Bomen zijn heiligdommen.  Wie erin slaagt naar hen te luisteren, krijgt de waarheid te horen.  Ze prediken geen leerstellingen en voorschriften, ze prediken, zonder zich om het individuele te bekommeren, de oerwet van het leven.
Als we treurig zijn en het leven eigenlijk niet meer kunnen verdragen, dan geeft een boom aan : kijk naar mij.  Je thuis is niet hier of daar, je thuis is in jezelf.  Wanneer we geleerd hebben naar bomen te luisteren dan krijgt juist het korstondige en snelle, de kinderlijke haast van onze gedachten, een ongeëvenaarde blijmoedigheid.  Wie geleerd heeft naar bomen te luisteren wil niets anders zijn dan wat hij is.  Dat is thuis zijn. Dat is gelukkig zijn."
Geen wonder dat die prachtige metaforische tekst me geleerd heeft bomen te omarmen en hun oerkracht in me op te nemen.

16:51 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

boom Mooie treffende woorden over de boom. Ik ben ook iemand die graag in de bossen wandel en vooral oude eiken en trotse beuken geven me soms een nietig gevoel als klein mensje. Spijtig genoeg willen wij als mens wel eens te veel kapotmaken in onze vernietigingsdrang, waardoor we op lange termijn onze leefwereld om zeep helpen. Hopelijk kunnen we nog lang genieten van de overblijvende bossen, daarvoor zijn er gelukkig verenigingen als natuurpunt. Maar iedereen moet zijn steentje bijdragen. Betreffende Rick De Leeuw, volkomen mee eens. Wij zijn ook Canvas-kijkers maar hebben zelfs niet de moeite gedaan dit 'cultuur'-programma te bekijken, en blijkbaar volgens jou volkomen terecht. Volgende keer beter?

Gepost door: Dirk | 29-03-06

Terecht hallo Dirk,
Blij dat er nog mensen zijn die de natuur en het milieu in ere houden.
Zoals je zegt : ieder op zich zou zijn steentje moeten bijdragen.
groetjes,
Iris

Gepost door: Iris | 29-03-06

bomen bomen hebben meer kracht in zich dan de meesten willen aannemen. ongelofelijk, die energieën...
'k heb dit tekstje vermeld in een postje, want ik vond het gewoon heel mooi.
groetjes,
karlo

Gepost door: karlo | 29-03-06

Hermann Hesse Hij heeft met zijn werken velen bewogen. velen op alle niveau's van het leven, ouderen en evenzeer jongeren. In zijn tijd werd bv. "der Steppenwolf" niet gewaardeerd en na zijn dood was het een leidmotief voor de hippiebeweging. Ja, Hermann heeft het leven vanuit een diepe innerlijke "Schmerz" doorgrond en het ons altijd weer uitgestraald.
groetjes

Gepost door: sebastian | 01-04-06

Als een boom. Dag lieve Iris, als ik als een boom zou zijn,wat zou de wereld dan wel niet aan mij kunnen hebben.Alle goeds.enscho.

Gepost door: enscho | 01-04-06

De commentaren zijn gesloten.