31-03-06

WIM HELSEN

Voor onze favoriete stand-up comedian Wim Helsen trokken we op woensdag jl. helemaal naar Den Haag.  Zijn Belgische tournees zijn momenteel immers volgeboekt. Maar geen nood, zo konden we nog eens ontspanning en cultuur combineren.

Een hotelletje geboekt, via internet, in de omgeving van het knusse theatertje Diligentia, hartje Den Haag aan de Lange Voorhout, met het oog op 's anderendaags één of ander of meerdere museumbezoekje(s).

Wim Helsen wist ons reeds eerder in 2004 te bekoren met zijn eerste grote performance "Heden Soup" : absurde humor, grote dosis cynisme, afgewisseld met vertederende poëzie, een nijdig typetje trouwens dat balanceerde op de koord van het marginale.

Zijn huidige voorstelling "Bij mij zijt gij veilig" toont een krachtige Helsen die God en de dood tergend uitdaagt en een nog absuurder verhaal opdist, maar zo perfect visueel (hij bespeelt perfect het ganse podium) dat absurditeit en kunst hand in hand gaan.

Een one-man-prestatie met het ritme van een TGV en de visualiteit van een stripverhaal.  Helsen domineert zijn publiek tot knielens toe, hij legt de vrouwen aan zijn voeten en besmeurt de mannen met schaamrood.  Hij verheft zijn typetje letterlijk tot een sokkel en bespeelt arrogantie tot op de snede van zelfverheerlijking, met continue lachsalvo's als gevolg.

Anderhalf uur weet Helsen te boeien en houdt de rode draad van zijn absurd verhaal brandend met woorden, zinnen en verhalen waarover anderen hun tong zouden breken.

Als geen ander krijgt hij de zaal van bij zijn start op handen en weet hij tot op het eind aandacht en verbazing erin te houden.

Wat ons speciaal opviel was dat de Nederlanders voor hem plat gaan en dat wij niet alleen hebben genoten van zijn hemelse humor maar tegelijk, in alle stilte, van de adoratie van onze Noorderburen voor deze grote stand-up van bij ons, die een staande ovatie als wedergift kreeg.

Hou zijn agenda in de gaten, want hij is meer dan de moeite waard !

http://www.helsen-williams.be/helsen/

 

23:08 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

DEN HAAG 1

Wat telkens steevast op onze Haagse agenda staat
is het Mauritshuis met zijn Koninklijk Kabinet van Schilderijen en de intieme museumzalen van dit 17e eeuwse stadspaleis in het historisch hart van de Hofstad :
We geraken maar niet uitgekeken op de topcollectie van de Gouden Eeuw waaronder "Het meisje met de parel" van Vermeer, "Anatomische les" van Rembrandt, "De Oestereetster" van Steen, "De stier" van Potter enz....
In de 18e eeuw legde stadshouder en verzamelaar prins Willem V de basis voor deze collectie en werd het Museum genoemd naar de eerste bewoner, Johan Maurits, graaf van Nassau-Siegen.

Jaarlijks zijn twee tijdelijke tentoonstellingen te zien in het Mauritshuis.  Dit keer konden wij "Droom van Italië" meepikken.

Eeuwenlang was Italië voor vele kunstenaars het land van hun dromen.  Achter de bergen wachtte het grote geluk.  Dit zonnige, aantrekkelijke land met zijn rijke cultuur en diverse kunstuitingen was, en is nog steeds, een onuitputtelijke bron van inspiratie.

"Droom van Italië" toont pareltjes van meesterwerken van o.a. Turner, Corot, Lorrain, Ingres en vele anderen uit e 16e, 17e en 18e eeuw.

In de prijs van 11,5 euro zit gratis een audiotour en kunnen we meedromen van la bella Italia.

Soms houdt men een beetje te veel vast aan mythes als zouden onze noorderburen te gierig zijn, terwijl onze musea ons wel weten te vinden voor een surplusje voor wie wil genieten van een audiotour.

www.mauritshuis.nl

 

 

de bergen wachtt

22:36 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DEN HAAG 2

Den Haag heeft er sinds een 3-tal jaar geleden een nieuw interessant museum bij : Het Paleis op de Lange Voorhout

Deze prachtige residentie is bijna een eeuw van de koninklijke familie geweest en werd in 1896 aangekocht door koningin Emma, de overgrootmoeder van de huidige koningin Beatrix.  Ze gebruikte dit paleis als winterverblijf. Het museum-café getuigt trouwens nog van de toenmalige kelderkeuken waarbij de oorspronkelijke betegeling van vloer en muren werd behouden.

Nu geeft Het Paleis onderdak en hommage aan de Nederlandse meester-graficus Maurits Cornelis Escher (1898-1972)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Maurits_Cornelis_Escher

Escher maakte vooral houtsneden en houtgravures.  Hij maakte vele reizen en woonde een tijd in Italië.  Zijn werk bestrijkt episodes met o.a. realistische landschappen, waarna hij de rest van zijn rijke grafische carrière wijdde aan surrealisme en steeds meer een loopje met de werkelijkheid nam.

Men kan er ook meedoen aan een uniek Virtual Reality Programma met speciale beeld- en geluidsbrillen waardoor het mogelijk lijkt in het werk van Escher zelf te bewegen.  Tevens staan er computers met Escher-spelletjes en tal van andere animaties die een link leggen met deze eigenzinnige graficus-kunstenaar.

Het werk van Escher was voor ons een openbaring en een sterke aanrader voor wie zijn (klein)kinderen een eerste aanraking met kunst wil bijbrengen, in combinatie met een stadsbezoek.  Een fascinatie........niet alleen voor kinderen, ook wij herbeleefden een paar uurtjes puur jeugdgenot in een bizarre maar kunstzinnige sfeer.

 

 

 

 

 

22:10 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-03-06

ER EVEN UIT

aan alle blogvrienden en bezoekers

wij trekken er een paar dagen op uit naar onze Noorderburen voor onze eigenste Belgische favoriete stand-up en cabaretier Wim Helsen wiens optredens in ons landje volgeboekt zijn.

Zo pikken we meteen een paar vakantiedagen mee en gaan we lol en cultuur opsnuiven in Den Haag (waarvan later een verslagje)

Voor de Lente die maar op zich laat wachten, deze fleurige tulpen en hou de kaars brandend.....

groetjes

Iris

09:56 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

ZENBOEDDHISME DEEL 2

Zoals hier eerder vermeld (zie posting dd. 25/03) ging gisterenavond een voordracht door in het Gents Geuzenhuis over Zenboeddhisme ontmoet Vrijzinnig Humanisme door Dana Sangha-leraar Frank De Waele.

http://www.danasangha.be/index.php?option=com_content&...

Zowat 2500 jaar terug in de tijd hadden we enerzijds Siddharta

Gautama, de historische boeddha die in meditatie ontwaakte tot inzicht  in de menselijke conditie.

en anderzijds was er Socrates

http://nl.wikipedia.org/wiki/Socrates

de eerste der invloedrijkste filosofen uit de Griekse Oudheid.

Daar waar Boeddha zich profileerde als "de verlicher", was  Socrates "de onrustige denker". Op 't eerste zicht tegenovergestelden.  Toch hadden ze het essentiële gemeen : zich afvragen en antwoorden zoeken en waren ze beiden kinderen van "de Verlichting" met dezelfde vraag "Wie ben ik ?" en "Wat is de zin van het bestaan ?".

Een paar stellingen die zowel het Zen-Boeddhisme als het Humanisme gemeen hebben :

"Weten wat men wil is in voeling komen met waar je hart naartoe gaat of wil gaan"

"Kan de mens zichzelf bevrijden van bewuste of onbewuste dogma's, emoties en gedachten ?"

"Is de mens in wezen goed "?

"Geloof is wat gebaseerd is op persoonlijke ervaring"

"Zen is bevrijding van de gangbare dingen, zich losmaken van dogma's en waarden die het ego niet zelf creëerde en niet vereenzelvigt met zijn eigen persoon"

"Zowel Zen-medidtatie als Vrijzinnig Humanisme is gebaseerd op persoonlijke ervaring : te zijn wie men is, dat begint met jezelf in vraag te stellen om het antwoord erop te vinden en het zelfs te worden in je diepste kern"

daarvoor is nodig :

"Kunnen loslaten om zich geestelijk te bevrijden"

Dit waren zowat de gelijkenissen die we ontdekten en die alweer stof geven tot verder nadenken en tot blijvende zelfbevrijding.....

 

 

 

 

09:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-03-06

LEVENSWIJSHEID

De Duitse schrijver Herman Hesse behoort tot de schrijvers die het geluk hadden oud te worden, weliswaar niet zonder diepe (levens)dalen te zijn gegaan.  Maar de jaren en ervaringen maakten hem werkelijk wijs.  Hij leerde het dagelijks opkomen van de zon te waarderen en de jeugd in zichzelf te doen verder leven.
Zijn boek "De Kunst van het ouder worden" is een soort leidraad voor zelfaanvaarding en harmonie tussen Mens en Natuur.  
Wat hij o.a. over Bomen schrijft, vind ik zo prachtig en vergelijkbaar met ons eigen leven :
"Bomen zijn de meest indringende predikers. Ik vereer ze wanneer ze als volk en familie leven, en nog méér vereer ik ze wanneer ze alleen staan.  Ze lijken op eenzame mensen.  Niet op kluizenaars die om één of andere tekortkoming zijn weggeslopen.  In hun toppen ritselt de wereld, hun wortels rusten in het oneindige, alleen gaan ze niet daarin op, integendeel, ze streven met al hun levenskracht slechts naar één ding : ze willen hun eigen, in hen wonende wet vervullen, hun eigen gestalte opbouwen, zichzelf uitbeelden.
In hun jaarringen en vergroeiingen staan alle strijd, alle leed, alle ziekte, alle geluk en groei trouw genoteerd; magere jaren en jaren van overvloed, doorstane aanvallen, getrotseerde stormen.  Bomen zijn heiligdommen.  Wie erin slaagt naar hen te luisteren, krijgt de waarheid te horen.  Ze prediken geen leerstellingen en voorschriften, ze prediken, zonder zich om het individuele te bekommeren, de oerwet van het leven.
Als we treurig zijn en het leven eigenlijk niet meer kunnen verdragen, dan geeft een boom aan : kijk naar mij.  Je thuis is niet hier of daar, je thuis is in jezelf.  Wanneer we geleerd hebben naar bomen te luisteren dan krijgt juist het korstondige en snelle, de kinderlijke haast van onze gedachten, een ongeëvenaarde blijmoedigheid.  Wie geleerd heeft naar bomen te luisteren wil niets anders zijn dan wat hij is.  Dat is thuis zijn. Dat is gelukkig zijn."
Geen wonder dat die prachtige metaforische tekst me geleerd heeft bomen te omarmen en hun oerkracht in me op te nemen.

16:51 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-03-06

DUBBEL-TENTOONSTELLING BRUSSEL

Vandaag, na alweer een "dagje Brusselen" tot het besef gekomen dat we eigenlijk cultuur-masochisten zijn vanwege het zalig gevoel van nijdig knijpende spiersteken in nek, schouders, kuiten en voeten en een volgestouwde hersenpan die een heerlijk "je m'en fou de tout le monde"-gevoel kreunt.  Sporen op zondag vinden wij bijzonder leuk (sorry voor de dagelijkse treinreizigers uit noodzaak). Klokslag 10u deze ochtend en ondanks het nieuwe zomeruur met een ingekorte nacht, de deuren van Bozar pas geopend, ons een duo-tickets aangeschaft en onze dag kon beginnen. We kozen eerst voor de tentoonstelling "De Wiener Werkstätte en het Stoclet Huis" Een eeuw geleden lagen de verwachtingen heel wat hoger; toen wilde men de schone en decoratieve kunsten met elkaar verzoenen en een allesomvattende wereld van schoonheid scheppen die samenspant met industrie en moderniteit. Precies uit die gedachte kwam de De Wiener Werkstätte (WW) voort, het Weense atelier van sierkunstenaars dat centraal staat in deze tentoonstelling die het Paleis voor Schone Kunsten http://www.bozar.be/home.php?lng=nl en het Mak (Wenen) http://www.vides.nl/gallery/wenen

samen organiseren.  Liefst méér dan 1000 voorwerpen uit het MAK en wereldwijde verzamelingen zijn tentoongesteld.

Het Stoclet Huis in Tervuren van de gelijknamige Belgische financier is één van de meesterwerken van WW-ontwerper Hoffmanns en zet de tentoonstelling extra kracht bij met een uitgebreide dia-voorstelling want dit Art-Deco-paleis is nog steeds in handen van de familie en niet toegankelijk 

We kwamen ogen tekort en hier en daar zag ik wel iets geschikts voor ons eigen interieur...een mens mag al eens dromen nietwaar ?

Het fijne aan een duo-tentoonstelling is dat we Bozar niet buiten hoefden en onze grommende maag konden voldoen in het artistieke resto ter plaatse waar de lunchgerechten al even kunstzinnig worden geserveerd waarna we onze weg vervolgden voor de Gentse pointeïst Theo Van Rysselberghe (1862-1926).

http://www.bozar.be/activity.php?id=5633

De nooit eerder bijeen gebrachte werken uit o.a. privé-bezit geven een totaalbeeld van deze talentvolle schilder van eigen bodem die in al zijn facetten ons kunstzinnig hart veroverde en we lieten ons gretig verleiden door zowel zijn portretten, zeezichten als landschapstaferelen.

Toen uiteindelijk ook onze culturele honger was gestild kwamen, bij het buiten komen, ook de gunstig gestemde weergoden ons vergezellen met een schichtig lentezonnetje en we trokken de stad in : de pittoreske omgeving van de Zavel; het gezellig Vossenplein in de Marollen met de volkse, multi-culturele sfeer en, nog niet voldaan, staken we door naar de Grasmarkt voor alweer een terrasje, waar het krioelde van gelijkgestemden die ook waren ingegaan op de verrassende weersomstandigheden.

Onze hoofdstad leefde en bruiste als voorbode voor een (eindelijk) nakend terrasjesweer en wij voelden het in al onze botten en trokken moe maar voldaan naar het Centraal station om spoorsgewijs ons eigen stekje op te zoeken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

20:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-03-06

CULTUUR OP CANVAS

Als er een TV-zender van eigen bodem is waar ik het slapen gaan nog even voor uitstel dan is dit Canvas.  Sinds gisteren heeft die zender mij behoorlijk teleurgesteld en duidelijk gemaakt zich ook al aan te sluiten bij de rangen van het populisme met haar nieuw cultureel (?) programma "De Leeuw in Vlaanderen" gepresenteerd door onze noorderbuur Rick De Leeuw

Nu heb ik persoonlijk niks tegen die mens en vind ik hem best OK als entertainer, maar als cultuurkenner en presentator geef ik hem een ferme buis.  Aan een cursus articuleren is hij ook dringend toe (bij deze kan ik hem mijn dochter-logopediste aanbevelen).

Het ganse concept van dit nieuw cultureel programma is oersaai.  Er wordt niet eens meer op locatie gegaan, wat juist de troef was van het vorige, teloorgegane Republica, met schwung en intelligentie gepresenteerd door Lieven Vandenhaut

Het is tegenwoordig bon-ton verschillende items door een stand-up-comedian aaneen te lijmen.  Gunter Lamootop zich is een uitstekende stand-up maar middenin een cultureel programma plotsklaps als een op en neer springende zenuwpees-spiraal onvoorzien je avond verstoren terwijl cultuur nu net die avondpauze zou moeten zijn als een voorkauwer voor je weekendkeuze, vind ik ook maar niks.

Blijkbaar is Rick De Leeuw ergens met zichzelf blijven steken in de puberjaren want hij vond het hoogst interessant om aan zijn twee opeenvolgende gasten, Dimitri Verhulst en Luc Tuymans dezelfde vraag te stellen over wat ze deden op hun 14e, 15e levensjaar.  Waarop Tuymans laconiek antwoordde "ik was aan 't groeien".

Voor mij was de maat al in 't begin vol toen De Leeuw zijn gezicht tot een vraagteken wrong en hij zijn mond nauwelijks kon dicht houden bij het horen van de door Verhulst vernoemde

Jos Vandeloowaarop Verhulst de leegte opvulde met "maar die ken jij blijkbaar niet".  Vandeloo, één van onze Vlaamse iconen, notabené !

Canvas zal zich toch ernstig moeten beraden over hun jonggeboren Vlaamse Leeuw of ik vrees dat hun kijkcijfer vlug zal (uit)geteld zijn.

http://www.canvas.be/canvas_master/programmas/deleeuw/c_

Ik haal mijn cultuurkennis toch maar beter uit andere bronnen. Jammer want nu HAD ik eens een favoriete TV-zender.....

 

 

 

 

 

 

15:08 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

ZENBOEDDHISME - deel I

 

In november 2005 lieten wij ons uit pure interesse inschrijven voor een cursus Zenboeddhisme bij Frank De Waele

momenteel de enige in België erkende meditatie- en koanleraar (sensei) in de SOTO-zenschool.
Deze cursus is ons danig bijgebleven dat we ons nu pas realiseren hoeveel Zen-momenten wij dagelijks beleven met nog maar eens de duidelijke stelling dat beleving en bewustzijn in de kleinste, simpele dingen zit.
De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging Gent
ondergebracht in het Geuzenhuis met Motte (schoonzus van Hugo Claus) als warme bezielster
organiseert op dinsdag 28 maart e.k. om 20u. een interessante voordracht met een verrassende link : Zenboeddhisme ontmoet het Vrijzinnig Humanisme.  In deze sessie zal Frank De Waele het hebben over waarheid en mythen van het zenboeddhisme en de raakvlakken die het heeft met het vrijzinnig humanisme.
We verheugen ons niet alleen deze bekwame meditatie-leraar nog eens terug te zien maar zijn in de eerste plaats heel benieuwd welke raakvlakken we, al dan niet, zullen ervaren.
Meer over Dana Sengho Zengroepen :
wordt vervolgd.....

10:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-03-06

JAN FABRE

Vanaf vandaag tot en met zondag slingert kunstenaar Jan Fabre http://www.belgium.be/eportal/application?languageParamet...
alweer enkele hammen en andere vleeswaren naar het hoofd.
Waarom alweer ? Wie zich het Gents stratenkunstenparcours (waarover gesproken in de vorige post) Over the Edges herinnert, zal ongetwijfeld nog de hamzuilen op het netvlies hebben,
toen Fabre de zuilen van de Gentse Aula vakkundig behing met hamsneden, zo vakkundig, naar mijn mening dat het resultaat een verbluffend marmer opleverde.  Maar ook  verbluffend veel reacties pro en contra met protestacties als gevolg. Nooit eerder is er in onze stad zoveel commotie rond het product "rauwe hesp" geweest.  En dit juist rechtover beenhouwerij en speciaalzaal Aula in de Volderstraat.  Nog vraag ik me af of toen hun verkoopcijfer niet het hoogste ooit was. Zou toch kunnen, want zien doet eten, zegt men.
Wat ik me wel herinner is de controversiële sfeer die de stad overgoot en hoe ik met blijdschap vaststelde dat er eindelijk publiekelijk en ook onder 't gewoon volk over kunst werd gediscussieerd. 't Is dus wel duidelijk dat ik pro Fabre's werk was en sindsdien is mijn positieve belangstelling in Fabre toegenomen.
Ik hou van zijn ideeën en de manier waarop hij ze verwezenlijkt. Neem nu zijn zelfbeeld bovenop het S.M.A.K.-gebouw, De man die de wolken meet

en zijn "Op zoek naar Utopia"tijdens Beaufort 2003 te Nieuwpoort

of zijn groene keversplafond in het Koninklijk Paleis, zijn veelzijdig theater-oevre en de verscheidene andere kunstdisciplines die hij meester is, het moet gezegd dat Fabre  samen met Panamarenko, Luc Tuymans

http://nl.wikipedia.org/wiki/Luc_Tuymans

Wim Delvoye

http://kunstbus.nl/verklaringen/wim+delvoye.html

en Michaël Borremans onze beste hedendaagse Belgische kunstvertegenwoordigers zijn waarop wij kunnen bogen. 

Terug naar Fabre : naar aanleiding Homo Faber een exclusieve tentoonstelling van half mei tot half augustus in het Antwerpse MuHKA stelt hij dit weekend opnieuw enkele van zijn "vleeswerken" samen : een reeks kleine sculpturen in filet americain, een kleed en kostuum van vleeswaren (welke charcuterie is niet vermeld) en enkele werken met.....biefstukken.

meer info : www.muhka.be

Jan Fabre : ge zijt "voor" of ge zijt "tegen", aan zij die gaan zien : alvast smakelijk, ruiken mag, aankomen niet.

 

 

16:51 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

BELIGSCHE KUNST IN BERLIJN

Of Mice and Men (Van Muizen en Mensen) heet de vierde Biënnale van Berlijn.

Raar, die Engelse titel voor dit Duits kunstproject.  Of toch niet, als ik denk dat ook Gent, een paar jaren terug, met de internationale straatkunst koos voor "Over the Edges" http://www.gent.be/gent/nieuws/showitem.asp?ID=00/0264&am...

bedacht door Jan Hoet, die trouwens een gigantisch succes kende.  Waar mensen op straat elkaar tegen kwamen op zoek naar het volgend kunstwerk. Ik herinner me nog dat mensen kris-kras door elkaar op zoek gingen of verrast werden door één of andere creatie vlak om de hoek en dat de terrasjes vol zaten en de gesprekken in verbondenheid gingen over onze stad vol kunst.  Zo'n zalig gevoel van "Kunst brengt mensen dichter bij elkaar".  Ja, daar geloof ik dus echt in.Voor Of Mice and Men trekken drie curatoren de stad in, om er een verhaal zonder einde op getouw te zetten. Op 25 maart e.k. opent deze stadstentoonstelling en toont men er werken van meer dan 70 kunstenaars uit vier generaties die de bezoekers meenemen naar verschillende omgevingen vol uiteenlopende ervaringen.Of Mice and Men heeft dus niet één centraal thema maar geboorte, verlies, dood, overgave en nostalgie zijn de rode draad.De werken worden hartje Berlijn ondergebracht in scholen, appartementen, kantoren, voormalige fabrieken, om zo de hele geschiedenis van de stad in herinnering te brengen.

zie ook : http://www.knack.be/

Ook ons land is vertegenwoordigd door niemand minder dan  Gents kunstenaar en voormalig lesgever aan St. Lucas Michaël Borremans

wiens prachtige tentoonstelling, vorig jaar in S.M.A.K. Gent, een groot succes en waardering toebedeeld kreeg.

't Is maar dat Berlijn nu niet direct bij de deur is en dat we de knip op onze portemonnee moeten houden of een mens vloog er zomaar eventjes heen.  Tijd hebben we nu eindelijk wel maar andere beperkingen zullen er wel altijd zijn zeker ?

Ach we horen, zien en lezen het wel en dat is ook genieten.

09:57 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-03-06

GELUK

't Is alom gekend, 't wordt alom gezegd : Geluk zit in kleine dingen.  Hoe een kort woord als oma zoveel kracht betekent, zoveel bezit van je neemt, zoveel warmte schenkt.  Hoe in dat éne kleine woord "het leven" verscholen ligt en ook de Natuur.  Hoe datzelfde woord doet denken aan de kringloop van jong naar oud en oud naar jong, die de levenscirkel sluit.

Hoe een simpel woord als oma me mijn kraaienpootjes doet aanvaarden, mijn speelsheid naar boven haalt en het cijfer van mijn levensjaren in de kiem smoort, me zelfs onverschillig laat of de winter niet wil wijken en de lente niet kan doorbreken.

Maurice,  mijn kleinzoon, amper 6 maanden oud, doet me met zijn lichtende ogen en pure lach de donkerte vergeten en houdt de klaarte in mijn hart ....

Oma

Men had het me gezegd en uitvoerig beschreven. 't Is anders en met niets te vergelijken.  En zij konden het weten want zij hadden die status immers bereikt.  Zij maakten me nieuwsgierig, gaven me 't gevoel er niet helemaal bij te horen.  De jaren begonnen te knagen en deden me nog meer bij elke nieuwe rimpel stilstaan.  Toen ook mijn besef meedong naar die fel begeerde plaats voelde ik de wanhoop naderen.  Maar de bevrijding "je wordt oma" kwam van mijn dochter en toen ik het mezelf luidop hoorde herhalen ging ik lichtjes van de grond.  Ze hebben gelijk gekregen, 't is met niets te vergelijken, 't is een titel zonder kroon maar dan wel op een hemels hoge troon.

 

21:22 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-03-06

POËTISCHE BEDENKING

Ik merk het aan de mensen rondom mij, ik voel het in mezelf : deze winter heeft nu lang genoeg geduurd.  Het leven snakt naar verademing, naar natuurlijke warmte en licht, naar hereniging....

als het dal van ellende een heuvel wordt

als je opnieuw 't gezicht van de maan ontdekt

als een bloeiende struik je de weg wijst

als telefoongerinkel naar jou vraagt

als je vlakbij vertrouwde stemmen hoort

als warme hartengroeten je bereiken

als handen je liefdevol reiken....

dan ben je terug van weggeweest

dan ben je weer dankbaar

voor de kleine dingen

die grote wonderen doen

Iris

"Liefdesgetijden - 1985" van Marthe Massin

http://www.sint-amands.be/toerisme/toerisme-emileverhaere...

echtgenote van Emile Verhaeren, te zien in hun tuin aan St. Amands.

http://users.telenet.be/gaston.d.haese/verhaeren_nl.html

 

09:20 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-03-06

 DAGJE BRUSSEL

Als ik zo rondom mij hoor dan stel ik vast dat veel landgenoten het motto handhaven van "Elders is het gras groener". Ze hebben het over Parijs, Barcelona, Berlijn, New York enz....Zelden hoor ik een pleidooi voor onze hoofdstad.  Nochtans wie zich de moeite doet om af en toe een dagje te "Brusselen" zal ontdekken dat Brussel

http://www.brucity.be/

met de iris als symbool

een waaier van pareltjes op allerlei vlak te bieden heeft. Voor de afstand moet je het niet laten, centraler kan een hoofdstad zoals Brussel niet liggen.  Wij maken geregeld tijd om toerist in eigen land te spelen en laten ons door de NMBS rijden : auto op stal, niks geen verkeersknelpunten en weg zijn wij.

Een dagje BOZAR bvb. of lekker kuieren op de ZAVEL en zeker de vlooienmarkt op het VOSSENPLEIN

meepikken. Of het JUBELPARK,

waar je een tentoonstelling met een parkwandeling kunt combineren.  Of een themawandeling met geschoolde gids. Om nog maar te zwijgen van de vele multi-culturele eetgelegenheden. Brussel  ademt "wereld" uit maar ook een rijk cultureel en kunst patrimonium.

De uiteindelijke renovatie van het Atomium

was een echte must, niet in het minst voor de vele toeristen, maar evenveel voor onze Belgische nostalgie. Voor vele oma's en opa's van nu was de Wereldtentoonstelling destijds een eerste kennismaking met hun hoofdstad; voor velen is het er jammer genoeg bij gebleven.
Maar nu is er alweer een interessante trekpleister bij :

Naast de Japanse Toren en het Chinese Paviljoen, palend aan het Koninklijk Paleis, staat reeds lang een koetshuis met paardenstal.  Deze 3 gebouwen zijn de laatste architecturale huzarenstukjes van wijlen Leopold II, ontworpen door de Franse architect Alexandre Marcel (1860-1928).  Het koetshuis stond al jaren te verloederen bedolven onder een dikke laag duivenmest.  De Regie der Gebouwen had er 1,5 miljoen euro voor over om er een kunstschrijn voor Japanse kunst van te maken.

Een waardevolle collectie van maar liefst 12.000 stukken uit het Jubelpark kunnen evenwel niet allemaal in het gerestaureerd koetshuis; het is dan ook de bedoeling dat de tentoongestelde stukken regelmatig worden verwisseld.  Het zal dus jaren duren vooraleer zelfs een trouwe bezoeker een idee krijgt van de omvang en de kwaliteit van deze collectie.

Openingsfeest (gratis toegang) van woensdag 22/03 tot zondag 26/03, met demonstraties kendo, ikebana en origami.

Later zal het gebouw open zijn van dinsd. tot vrijd. van 9u30 tot 17u en in 't weekend vanaf 10u en zal de toegangsprijs 1,2 en 3 euro bedragen.

Geen excuus meer voor de zondagsklagers die het thuis niet zien zitten.

http://www.kmkg-mrah.be/nl/algemeen/nieuws.html#MUSEUM%20...

Brusselse spruitjes smaken uit-huis ook lekker !

 

 

13:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-03-06

DIT IS BELGISCH

In de nasleep van de verkiezing van DE GROOTSTE BELG aller tijden, waaraan ik persoonlijk niet meedeed om de eenvoudige reden dat er voor mij heel wat GROTE BELGEN geweest zijn, er nog zullen komen en er momenteel nog heel wat zijn die in alle anonimiteit met hun verdienste aan de mensheid bezig zijn.

Om in de termen te blijven, MIJN GROTE BELG van het ogenblik is niemand minder dan onze geboren en getogen Maroliën en Brussels Ketje Toots Tielemans

Onze Belgische mondharmonica-koning, die inmiddels uitgroeide tot wereld-jazz-legende is vorige week opgetreden voor een nokvolle Carnegie Hall in New York, in een select gezelschap van jazzgrootheden.

Het concert maakte deel uit van het Fujitsu Jazzfestival dat een hommage wou brengen aan Toots die volgende maand 84 jaar wordt.

Eindelijk zou ik zeggen, sommigen krijgen hun hommage reeds op vroegere leeftijd.

Naar het schijnt was dit optreden voor Toots één van de hoogtepunten in zijn carrière.

Een viertal jaar geleden, hadden we de kans en de eer een optreden van deze grootmeester mee te maken tijdens het Blue Note Festival op de Gentse Feesten.  Als grote fan was ik er als de kippen bij en kon ik hem van heel dichtbij (4e rij) volgen.  De kracht en vooral het optimisme, naast zijn muzikale kennis, die die man uitstraalde zal ik nooit vergeten.  Ik was zo dankbaar voor dit gebeuren dat ik hem een poëtische hommage bracht :

 

  hoe jou lippen de toetsen
  laten dansen en de
  "days of wine and roses"
  zich in mijn glas weerspiegelen

  hoe jou handen in soepelheid
  de noten verwoorden en
  "bluesette"
  zich in mijn schoot nestelt

  hoe jou bezadigde stoerheid
  het podium kleurt en
  "nobody does it better"
  zich mijn strot beneemt

  hoe jou grijze vurigheid
  de zaal verhit en
  "the shadow of your smile"
  zich op mijn gelaat belicht

  hoe jou bescheiden grootheid
  ons golvend overspoelt en
  "quiet evenings"
  zich aan mijn huid klampt

  hoe jou eeuwige gedrevenheid
  de nacht overneemt en
  "killer joe"
  mijn dromen inneemt

  uit de hemel dwarrelen kleuren,
  kleuren van hemelse klanken

Iris

08:50 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

FILM

Telkens na een Oscaruitreiking is het aanbod nieuwe film groot.  Alhoewel we een verlanglijstje hadden aangelegd die we zo nauwgezet mogelijk afwerken, lieten we ons deze keer leiden door de vijf sterren in de stadsmagazine Zone 09 en trokken naar The New World

van de Texaanse, al wat oudere regisseur, Terrence Malick
Deze cineast staat bekend voor zijn bijzonder poëtisch filmproza en opkomende jong filmtalent die jaren later faam verwerven.
The New World is zijn versie van het Pocahontasverhaal.  Hoofdrolspeler Colin Farrell (laatst nog te zien in Alexander van Oliver Stone) zien we hier als Engelse expeditieleider die in de 17e eeuw voet aan wal zet in Noord-Amerika, kennis maakt met de plaatselijke bevolking en verliefd wordt op de knappe Indiaanse Pocahontas, vertolkt door nieuwkomer O'Orianka Kilcher.
De rest van het verhaal kent intussen iedereen al
In The New World speelt echter de natuur een overheersende rol.  Dialogen zijn hier niet zo belangrijk, overheersende visuele natuurbeelden leiden woordenloos het verhaal, alsof de camera registreert van wat er net naast de actie gebeurt.
Malick is een man met oog voor geschiedenis, de Indianen worden dan ook heel geloofwaardig in beeld gebracht in sierlijke bewegingen tot hun relatie met die overweldigende natuur.
Poëzie alom in deze prent die van de toeschouwer dan ook verwacht dat hij een stapje achteruit zet in de hedendaagse gestresseerde toestanden.
Deze film is eerder een natuurhistorische evocatie, boordenvol poëtische teksten waarin de kracht van de natuur je overdondert en je verplicht doet stilstaan.
Hier en daar iets te lang doet stilstaan, naar mijn mening.  maar zeker een aanrader voor wie de kunst verstaat van back to the basic.
 

 
 

08:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-03-06

DIT IS VLAAMS

De Belgische tenor Guy De Mey

met een carrière van meer dan dertig jaar, debuteert in de Scala van Milaan

Guy De Mey werd geboren in 1955 te St. Niklaas; grootvader was een St. Niklase bakker, vader ambtenaar.  Het begon allemaal op zijn vijftiende bij het St.Ceciliakoor in zijn geboortestad, maar hij luisterde ook naar radio Veronica en hield van Sony en Cher.  Zijn eerste zelfgekochte plaatje was van the Beatles.  Hij was tevens akela bij de scouts en ging naar de muziekschool waar hij piano volgde.
Zijn uitzonderlijke stem viel op en de koorleider raadde hem aan naar een zangpedagoge te stappen.  Nu geeft Guy De Mey zelf les aan het Antwerps conservatorium.
Inmiddels is zijn stem geëvolueerd van een lichte, hoge tenor naar een krachtige, lyrische tenor en trad hij zowat overal in Europa op, Canada, de Verenigde Staten, Israël en Japan op.  Hij zong in de opera's van Parijs, Firenze en New York. en binnenkort in de Bayerische Staatsopera, om daarna naar Zürich te reizen.
Maar dinsdag 7 maart jl. was het zijn grote première-optreden in de opera Kat'a Kabanova  http://www.gopera.com/igi/?id=108 van de Tsjechische componist Léos Janacek (1854-1928)
De hoofdrol in deze opera vertolkte De Mey reeds in 2004 in België voor de Vlaamse Opera (Antwerpen). Volgens kenners is het een prachtige productie, beklijvend en meeslepend.  Na de première in de Scala reageerde het Italiaans publiek euforisch.
Guy De Mey is inmiddels in Vlaanderen de grootste operaheld maar hij blijft er nuchter bij.  Los van de media-aandacht noemt hij zich een einzelgänger en heeft hij nog altijd zijn eigen stek te St. Niklaas. 
Mooi toch, dit bescheiden talent van eigen bodem.  Wel jammer dat onze huidige Minister van Cultuur dergelijk hoogstaand talent van echte internationale allure niet in de kijker stelt, laat staan er subsidies voor over heeft, anders hadden Vlamingen die niet zo hoog oplopen met het Eurovisie Songfestival tenminste weet gehad van Vlaanderens grootst klassiek zangtalent. Ik heb er alvast een cultureel hoogstaand weetje bij.
Bron : Knack nr.11 (15-21/03/06)

 

13:48 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

WEEKBEDENKING

ook als ruimte en tijd vriendschap scheidt,

blijft er warmte die verblijdt

 

10:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

LACHEN...ONGEZOND ?

LACHEN IS NIET ALTIJD GEZOND

lees ik in de krant. (?)

Mensen die constant moeten lachen voor hun job hebben meer kans om ziek te worden.  Dat blijkt uit een onderzoek van de universiteit van Frankfurt.  Vooral stewards, verkopers en medewerkers van callcenters die verplicht vriendelijk moeten zijn lopen een hoger risico op depressie.

Verplicht vriendelijk zijn ?  Is vriendelijkheid dan niet de gewoonste zaak ?  't Is erg gesteld als men vindt dat men verplicht vriendelijk moet zijn, vind ik.

Tijdens dat onderzoek werden studenten afgeblaft door klanten in een geïmproviseerd callcenter.  Sommigen van hen mochten zich daarbij verweren, anderen moesten de hele tijd beleefd en vriendelijk blijven.  De studenten die vriendelijk moesten blijven, hadden nog lang na het inhaken last van een hoge hartslag.

Stel je voor dat je van vriendelijk te zijn ook al een hoge hartslag krijgt, hoe moet die hartslag dan wel zijn bij diegenen die constant de middenvinger in aanslag hebben en de vele agressievelingen die we dagelijks tegenkomen ?

Conclusie van het onderzoek : vriendelijk zijn tegen je wil veroorzaakt stress.

Wat bij mij eerder stresserend werkt zijn die misnoegde, vieze gezichten in diverse beroepssectoren, die op een vriendelijke, beleefde vraag, nog viezer kijken en onvriendelijk terug snauwen, maar ja, da's goed tegen hunne stress, blijkbaar...

 

10:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-03-06

OVERHEIDSSUBSIDIES

Ik heb al jaren zo mijn bedenking over het toekennen van ministerportefeuilles en de daaraan gekoppelde bevoegdheden.  Sommige ministers zigzaggen in de loop van hun carrière lukraak van de éne sector naar de andere met soms desastreuze gevolgen vandien. Neem nu de huidige Vlaams minister van Cultuur, die zomaar zonder slag of stoot een cultuursubsidie van 60.000 euro uittrekt voor een Europese promotietour van Kate Ryan's "Je t'adore" en verklaarde daarbij zonder blozen in Ter Zake (Canvas) dat hij dit maar normaal vindt, want andere buitenlandse kunstprojecten krijgen dat ook..  Het Eurovisie Songfestival, een kunstproject noemen, vind ik persoonlijk geen blijk van kunstkennis en dat de niet-kijkende Vlamingen zich daar zo maar dienen bij neer te leggen vind ik ronduit ondemocratisch.

Terzelfdertijd verschijnt er deze week ik Knack een artikel over de Roma in Borgerhout die op 2 april e.k. terug opengaat en tevens een noodkreet slaakt.

 

Tot voor een paar jaar was de vroegere theaterzaal en bioscoop de Roma de grootste stadskanker in Borgerhout. Vermits de overheid geen heil zag in de renovatie van deze betekenisvolle zaal, deden de buurtbewoners het zelf; 300 à 400 vrijwilligers offerden tijd, zweet en eigen financiële middelen voor de heropstanding van hun mooie concerttempel, waarover men nu spreekt als "het Roma-wonder" en er begon meer en meer volk te lopen over de ooit vervloekte Turnhoutsebaan.
Paul Schyvens, bezieler van de Roma :
"Er hangen nu wel radiatoren maar er is geen geld om ze aan te steken.  We halen amper 20 procent van onze middelen uit subsidies; de rest moeten we bij elkaar bedelen.  Momenteel wordt de Roma gerund door 2 voltijdse krachten, de rest werkt, zeven op zeven, voor niets. De Roma is uniek in de wereld; het is een project in een moeilijke buurt en brengt gemeenschappen dichter bij elkaar met lage toegangsprijzen.  Met amper 140.000 euro schepen politici ons af omdat het eigenlijk geen overheidsproject is en ontstaan is vanuit de mensen."
Meer over de Roma en haar werking :
 
Zo moesten burgers en verenigingen te Gent, in 2005, ijveren bij middel van een petitie voor het behoud van hun Koninklijke Academie voor Taal- en Letterkunde (het Kantl), dat diezelfde minister van Cultuur, onaangekondigd wou verkopen aan de privé :

Toen eind 2004 het plan van Vlaams minister van Cultuur Anciaux bekend raakte om het 'Huis van Oombergen' waar de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde gevestigd is, te verkopen en de Academie elders onder te brengen, lokte dit een hevig protest uit. Tal van personen en organisaties uit de culturele en wetenschappelijke sector, in Vlaanderen en daarbuiten, onderschreven het standpunt van de Academie, waarin de minister gevraagd werd van dit plan af te zien. Talrijke gewone burgers sloten zich aan bij dit protest en tekenden de petitie.
De Academie is hen allen dankbaar voor deze blijken van solidariteit.

Op 23 september 2005 verklaarde minister van Cultuur Anciaux in een persmededeling dat hij niet langer de intentie heeft het Academiegebouw te verkopen, en dat de Academie ook in de toekomst in het gebouw zal kunnen gevestigd blijven. Door een herindeling van de beschikbare ruimtes zal het historisch meest waardevolle deel van het gebouw een publieke bestemming krijgen.

De Koninklijke Academie voor Nederlands Taal- en letterkunde (KANTL) werd in 1886 als Koninklijke Vlaamsche Academie voor Taal- en Letterkunde opgericht. De bedoeling was het culturele en literaire leven in Vlaanderen te stimuleren. De Academie was de eerste officiële instelling van het koninkrijk België waarin aan wetenschapsbeoefening in het Nederlands gedaan werd; daarbij werden ook de geneeskunde en de bêtawetenschappen niet verwaarloosd.

 

De burgers kiezen dan wel hun politieke leiders, toch is een nimmer aflatende waakzaamheid nodig voor het behoud van verworven rechten, normen, waarden en (kunst)patrimonium want politiek populisme viert vandaag, meer dan ooit, hoogtij. 't Zal verkeren, zei Bredero. Laat het ons hopen.

 

 

 

16:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-03-06

FILM

Brokeback Mountain

de film van Ang Lee die gelauwerd werd met een Oscar voor beste regisseur, is gebaseerd op het kortverhaal van Annie Proulx

http://www.biblioweb.nl/auteurs/proulx.htm

Het verhaal speelt zich af tegen de meeslepende panorama’s van Wyoming en Texas en start in het jaar 1963.

Ennis Del Mar (Heath Ledger : http://www.cinebel.be/nl/filmo.asp?rub=1&cast=Heath%20Ledger)

 en Jack Twist (Jake Gyllenhaal : http://www.cinebel.be/nl/filmo.asp?rub=1&cast=Jake%20Gyllenhaal)

ontmoeten elkaar terwijl ze voor werk aanschuiven bij een plaatselijke boer.Wanneer ze samen tewerkgesteld worden als schaapsherders op de majestueuze Brokeback Mountain worden ze vrienden en verstevigt hun band.

Maar algauw merk je als toeschouwer dat er iets onderhuids brandt, iets wat de twee vrienden afschrikt en waaraan ze stilaan bezwijken : hun verlangen naar elkaar dat stilaan uitgroeit tot sex en hechte liefde.

Op het einde van de zomer moeten ze Brokeback Mountain verlaten en scheiden hun wegen.

Ennis trouwt met zijn eerder liefje Alma en krijgt twee dochters.  Intussen huwt ook Jack met de rijke Lureen en zij krijgen een zoontje.

Vier jaar gaan voorbij wanneer Jack een bezoek brengt aan zijn vroegere vriend Ennis en het wordt hen nu echt duidelijk hoe door hun verwijdering de band met elkaar alleen nog sterker is geworden maar ook de ware liefde die ze in elkaar vinden en die al die jaren is blijven verder smeulen.

Daar waar Jack wil breken met zijn conservatief leven, ontbreekt het Ennis aan moed om zijn gezin te verlaten, maar ook omwille van de grote maatschappelijke taboe op homo-relaties.

Ennis zijn vrouw komt achter de feiten en hun huwelijk strand, en ook Jack is niet gelukkig met zijn super-zakelijke vrouw.

Beide vrienden zullen elkaar gedurende de daarop volgende 20 jaar geregeld, stiekem ontmoeten in hun tentje aan de voet van Brokeback Mountains maar beiden leiden onder deze verborgen en verboden situatie.

Jack verongelukt en Ennis blijft uiteindelijk eenzaam en verlaten over, gesteund door de mooie herinneringen aan zijn liefdesrelatie met zijn overleden vriend.

De film toont prachtige natuurbeelden, het verhaal verloopt in traag tempo met opbouwende emoties.  Het is een verhaal over een verboden liefde, over ingetogen gevoelens en onuitgesproken woorden, maar des te voelbaar door het subtiel acteertalent van beide hoofdrolspelers.  Het countrysfeertje met romantische countrysongs geven de nodige ondersteuning.

Kortom, een prachtige film over liefde in een al even prachtig natuurkader, zoals we dat van regisseur Ang Lee gewoon zijn.

En al draagt deze prent het etiket van homo-western, ik vind hem in ieder geval speciaal gemaakt voor de vrouwen vanwege de knappe, zowel letterlijk als figuurlijk, mannelijke hoofdrolspelers die hun zodanig in hun rol inleven dat ik ze echt niet kon betrappen op enige vorm van overdrijving.

Integendeel, ze blijven de stoere cowboy met de ruwe bolster en de weke kern.

Een aanrader ! http://www.cinebel.be/nl/film.asp?code_film=15261

 

 

 

23:44 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

DOORDEWEEKSE DAG

't Is zalig, zo eens kunnen genieten van een doordeweeksedag.  De rugzak met lekkere, krokante, vers-uit-de-oven-broodjes staat klaar en het fototoestel in aanslag

We trekken vandaag de natuur in, richting Mol, een gekozen traject uit de Marching, de Belgische Wandelgids bij uitstek

http://www.marching.be/

Zo'n tochtje in de stilte van moeder Natuur haalt ook telkens mijn poëtische ziel naar boven, die zogezegde Muze :
een vlucht gedachten
in de hoge vogeltrek herken ik de vlucht
van mijn verlangen naar een ontmoeting
waarvan ik de einder niet ken
in een dwarrelend blad hoor ik het zweven
van mijn gedachten naar een aanraking
die me dronken maakt
in de winterse schijn zie ik de adem
van mijn zuchten naar innige handen
die me zacht ontwaken
dankbaar voor jouw aanwezigheid
sluit ik mijn denken

09:31 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-03-06

GRENZEN EN HORIZONTEN VERLEGGEN

Dat grenzen verleggen in onze genen zit merk je ’t best bij baby’s en peuters en dat we later in onze adolescentie er alleen maar baat bij hebben om die grenzen door te trekken op zoek naar onze weg in ’t leven, is een natuurlijk en gezond fenomeen.

Reizen is bvb. een geschikt en aangenaam medium om buiten ons eigen wereldje te treden, om te ontdekken, kennis op te doen en natuurlijk hoort daar, niet in het minst, genieten en ontspannen bij.

Wat mij opvalt is dat binnen dat reizen en het kiezen van vakantiebestemming, de laatste jaren, beetje bij beetje de decadentie doordringt.

In een krantenartikel heeft men de meest uiteenlopende reis- aanbiedingen bijeen gebracht van het hoogste naar het meest romantische plekje, al naargelang je wensen en vooral je portemonnee.

Ik sta er versteld van hoever reispromotoren gaan en hoe decadenter de moderne mens, zeker hier in het Westen, wordt.

Een greep :

De duurste en meest romantische blijkt een verblijf te zijn in Tanzania in de Ngorongoro Crater Lodge (‘k verstuik er bijna mijn tong op).  Je verblijft er in een paalwoning op de rand van de vulkaankrater met eigen butler.  De champagne vloeit er dagelijks rijkelijk en overal zie je roze flamingo’s. Men zegt er wel niet bij of het van de champagne is.

www.ddreizen.be

Ik vraag me af wat daar nu zo romantisch aan is vlakbij dat donker vuurspuwend gat.

Dan is er de hoogste bestemming.  Naar het schijnt gaan de Vlaamse vertegenwoordigers van Asian Trekking er prat op dat zij de allerhoogste bestemming kunnen aanbieden.  Zelfs al heb je hoogtevrees en ben je geen topatleet, voor 1.995 euro geraak je met hen ook al tot in het Mount Everestbasiskamp.

Ast.np.b@scarlet.be

En wat dan,  om daar bibberend van de schrik in een tentje stilletjes te genieten ?

De meest Muzikale reis is een drumvakantie.  Je hebt de keuze : 11 dagen in Amerika of tien dagen in Cuba. Ook voor de basgitaristen is er plek in de workshops.  Voor anderssoortige muzikale geesten bestaat er ook een blues- en countryreis door Amerika, een sambareis door Brazilië en een tangoreis in Argentinië.

www.divantoura.be

Hmm, dat zou ik nu wel zien zitten, zie

Binnen in de meest gesloten gemeenschap : Noord-Korea is een land dat je niet meteen in een reisbrochure verwacht, begint de beschrijving bij www.koningaap.be

Het land is immers voor velen ontoegankelijk.  Voor wie wil weten hoe het laatste stukje communisme dat je nog communisme kunt noemen eruit ziet.  Mensen op straat aanspreken is ten strengste verboden en elke minuut van de dag houden twee lokale gidsen een oogje in het zeil.

Dat lijkt mij eerder iets voor de masochisten, als je ’t mij vraagt.

Dan hebben we nog de bestemming het meeste risico op verloren lopen.

Wat er in de bagage van deze reistoerist moet, zegt genoeg : kompas, verrekijker, GPS, satelliettelefoon en vuurwapen (?) want paden bestaan er niet in de Selwyn Mountains in de Canadese Yukon-provincie (16 maal zo groot als België) en mensen kom je tijdens deze twaalfdaagse wildernisexpeditie niet tegen.

www.andersreizen.be

Wel één voordeel, als het je niet bevalt is er geen weg terug.

Voor de workaholics is er dan de meest arbeidsintensieve vakantie.  En ook voor de  idealisten want men wordt niet betaald voor gedane arbeid. Als vrijwilliger gaat men stenen kappen in een Amerikaans natuurreservaat.  De organisator waarschuwt wel voor hard labeur in de blakende zon en mensen met rugklachten of astma worden geweigerd.  Dit is wel louter voor jongeren onder de dertig.

www.wep.org.

Ik betwijfel wel of diezelfde jongeren zo gretig zijn om ook bij ma en pa de tuin aan te pakken of houtblokken te kappen, gratis voor niks. Anders wel een aanrader voor de zittende student.

De meest afgelegen tête-a-tête kan men dan alweer beleven op de eilandengroep Palau, ten oosten van de Filippijnen.  Dit is eerder een huisruil met de eigenaar van een eenzaam optrekje op één van de 300 eilanden die samen Paulau vormen.Geen winkels, hotels, noch restaurants.  Je douche staat buiten en de muren zijn van hout of doek; wil je airconditioning trek dan één wand omhoog.  Niet geschikt voor slaapwandelaars want vlakbij gaapt de afgrond en wacht de oceaan.

www.intervac.be

Misschien een tip voor wie zijn/haar partner beu is en daarbij slaapwandelt natuurlijk.

De goedkoopste en de kortste trip ? Net een huis gekocht en de vorige suggesties zijn niet aan jou besteed, niet getreurd.  Naast Tibet, Ecuador of Schotland, heeft deze specialist in wandelreizen voor de gierigaards iets in petto.

www.vreemdekontinenten

biedt een pakket aan voor slechts 30 euro en je wandelt in één dag in groep over een geitenpad tussen wijngaarden.  En dan nog in eigen land slenteren van Alden Biesen naar Genoelselderen !

Ach ja, waarom ook niet ?  Vele Belgen kennen immers hun eigen kleine landje niet eens !

En dan is er…….de grootste verrassing !

U denkt bij verrassingsreis aan die ticketbalie op Zaventem waar je de vlucht koopt die die dag nog overschiet ?  Het kan stukken straffer met “Bestemming Onbekend” www.karavaan.be .

Je weet zelfs op Zaventem nog niet waarheen de tocht van 16 dagen gaat, want je krijgt via een tussenstop zand in de ogen gestrooid. (figuurlijk dan). 

Zowel warme als koude kledij pakken is de boodschap.  Garantie is wel dat je naar een plek gaat die niet veel bereisd wordt.  Zo gingen verrassingsreizen al naar Mozambique en Georgië.

Wie houdt er niet van verrassingen ? Maar dan mag je achteraf niet klagen ook.

En dat onze grootouders in hun tijd een jaar lang vol verlangen uitkeken naar dat éne dagje Blankenberge met de trein !

Ach, genieten.....dat zit vanbinnen, toch ?

 

 

 

 

 

n

23:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

 

Aan alle bezoekers die hier onlangs een berichtje nalieten :

 
en zet de bokma al maar koud voor een wederbezoekje van

 

10:38 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

NOSTALGIE

Nostalgie, ik vind dat zo'n schoon woord, boordevol betekenissen, emoties en zelfs geschiedenis.  Een woord dat een mensenleven meegaat en dat nog ver daarna, door je nazaten, overgenomen wordt.

Een woord dat doet mijmeren en je even het "hier en nu" doet vergeten.  Een woord ook dat zowel het positieve als het negatieve in zich draagt.

Volgens de Grote Van Dale betekent nostalgie "heimwee naar een beleefd verleden". De heren-samenstellers van Van Dale zullen het wel best weten, maar voor mij gaat nostalgie verder dan alleen maar heimwee.  Voor mij heeft dat woord ergens een dubieuze bodem : enerzijds wat heimwee, anderszijds een stuk bevrijding.

Nostalgie schommelt mij tussen wat ik bewust wil meedragen uit het verleden, maar ook datgene wat ik bewust op de bodem van mijn rugzak duw en nog even wil bewaren maar dat mijn leven niet meer bepaalt.

Onlangs las ik "Het geheim" http://www.bruna.nl/is-bin/INTERSHOP.enfinity/eCS/Store/-...

van Anna Enquist

waarin nostalgie als een rode draad loopt en waarbij ik toen bij de betekenis ervan lang ben gaan stilstaan totdat ik uitkwam bij mijn eigen verhaal :

Muzikale terugblik

 “Glücklich ist…wer vergisst…was doch nicht zu ändern ist” las ik onlangs in “Het geheim” van Anna Enquist.

 “Glücklich ist…wer vergisst…was doch nicht zu ändern ist” galmde de sopraan uit Die Fledermaus tot in de barstensvolle nok van het operahuis waarop een echo van daverend handgeklap, vanuit diezelfde nok, terugkaatste.

Een tijdspanne van pakweg 50 jaar

ligt voor mij in dit citaat geborgen.

Er schuilt een melodie achter die woorden, wist ik, en ik deed er een etmaal over om die tijdens de beddenopmaak en de pruttelende kookpotten te ontdekken om het vervolgens nog een etmaal lang in mijn hoofd te laten weerklinken : in de lift, bij de bushalte en zelfs het omdraaien van de kluissleutel deed ik in dezelfde operettecadans.

Het volgend etmaal dwong ik mezelf terug in de tijd toen ik, amper 8, elke zondagnamiddag, moeder vergezelde naar de Opera.  Zo werd dit toen gezegd : “We gaan naar de Opera”

Om de week was er een nieuw programma, afwisselend opera en operette.  En als er een “Wagner” werd gespeeld voegde mijn moeder er trots aan toe dat we naar een “zwaar stuk” zouden gaan en dan keek onze omgeving ons met grote bewondering aan.  Puccini, Verdi, Bizet, Massenet, Strauss, Léhar en zoveel anderen, ze bepaalden mijn “zondags goed, minder goed of vervelend gevoel” en gaven mij een  hoogte- of laagtegraad aan wat mijn verlangen betrof naar alweer een wekelijkse  maandagochtendschoolstart.

Bij Verdi bvb. verheugde ik me op een genietbare zondagnamiddag. Bij  Wagner, daarentegen, mochten de uitvoerders, voor mijn part,  wat vlugger opschieten, terwijl Wagner sowieso, keer op keer, langer uitliep zodat  ik hem mijn zondagse kwelgeest noemde.

Deze zondagsmatinées kenmerkten mijn jeugd- en adolescentiejaren tot ik het, op mijn twintigste, voor bekeken hield en het  waagde om af te haken tot grote consternatie van moeder, die zich afvroeg of al die kunstzinnige jaren dan voor niets geweest waren.

Op ’t eerste zicht bleek het van wel want ik moest en zou mijn verloren jeugdjaren inhalen !  Als een achterstallige tiener

wierp ik me op Paul Anka, Elvis en later The Beattles.

Ik had immers zoveel goed te maken bij mijn leeftijdgenoten.

Moeder en vader vreesden dat ik me in verdorvenheid had gestort en schudden machteloos en zuchtend hun hoofd.

Maar ik was niet meer te houden : weg met die “zware Wagner”, weg met die masochistische helden en zichzelf kwellende jonge meisjes die de ontluikende liefde terstond inruilden voor het kloosterleven.

Het leek alsof  ook ik aan het ergste was ontsnapt.

Tijd nu voor ’t swingende en ’t rockende, tijd om te leven !

Op mijn zolderkamertje haalde ik in wat ik achterop stond.  Terwijl op het gelijkvloers het “Slavenkoor” van zich liet horen, daverde het onder de dakpannen dolle klanken.

Ik hoorde er weer bij, ik was eindelijk het kind van mijn tijd.

En toch…is ’t niet helemaal voor niks geweest.  Zeker de Italiaanse componist Guiseppe Verdi (1813-1901)

http://www.maurice-abravanel.com/verdi_nederlands.html

is nu mijn opera-goeroe geworden, maar ik heb zijn belcanto geruild voor zijn prachtig “Requiem” dat me, nu meer dan ooit,  meetroont naar hemels genieten.

Mijn moeder daarentegen kan er nog altijd niet inkomen dat er een waaier van muzikale diversiteit in mijn leefwereld prijkt.

Daarom draag ik deze muzikale strofe aan haar op :

“Glücklich ist…wer vergisst…was doch nicht zu ändern ist”.

En ma.... 

jij houdt voor immer en altijd in jouw enige en ware betekenis "mijn nostalgie" hoog !

Zou het kunnen dat de nakende Moederdag mij reeds in haar greep heeft ?

 

 

 

 

 

 

 
 

 

10:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-03-06

GEFILOSOFEER OVER CRASHEN

Akkoord, de winter sleept aan en ’t is eerder ambetant weer dan winterse vrieskou met een deugdoend zonnetje.  En iedereen rondom jou maar lopen zeuren en zagen.

Ik vraag me dan keer op keer af of mensen de kunst van huiselijke gezelligheid hebben verleerd.

 

Vroeger, toen er nog onderscheid was en natuurlijke schommelingen tussen de seizoenen, als de straatstenen glinsterden als hobbelige schaatsbanen en we wollen sokken over onze schoenen moesten trekken om onze buitenplichten (werk, familie) te vervullen - als het dus nog echt winterde - vonden mensen elkaar rond gloeiende kolen, tussen dampende pijpenwolken, gezellig rond de kaarttafel, teerlingenworp, ganzenspel, monopoly enz…

Er werd gretig brandnat door de keel gegoten en met rode wangen, een stuk in de nacht, de terugweg aangevat, elkaar ondersteunend en lol makend als de voeten onderuit schoven op het ijs.

Slaappilletjes hoefden niet, de brande- of glühwein zorgde voor een diepe dromennacht.

 

De vooruitgang verdrong de Leuvense stoof voor haardcassettes en radiatoren , wollen geitensokken zijn ook niet meer broodnodig, de kaarten en teerlingen zijn op zolder beland en verdrongen door stratego, cluedo en computergames.  En het gerste- of wijnnat is al helemaal uit den boze als men nu met de vierwieler de deur uitgaat.

Slaapmiddeltjes puilen het apothekerskastje uit, de Belgen mogen zich zelfs beroepen op koploper.

Thuisgekomen houdt de stress de nachtslaap wakker.

 

Maar gezelligheid, huiselijke knusheid, samenhorigheid, dat zou toch van alle tijden moeten zijn ?

Toch lijkt het er niet op : overal zeurende mensen, zure gezichten, opstekende middenvingers, agressie troef.

’t Lijkt alsof mensen elkaar niet meer vinden maar alleen nog elkaar “crashen”.

Vandaar allicht dat de schitterende Oscarfilm “Crash” zo toepasselijk de winnaar geworden is.

 

Ik laat die slepende natte maanden die ik geen echte winter kan noemen alvast niet aan mijn hart komen en bij de eerste duisternis tover ik onze huiskamer om tot een tempel van theelichtjes. Zakken theelichtjes worden hier opgebrand en in hun grillige gloed worden plannen gesmeed en gedroomd, worden citytrips gepland en luisteren we naar wat wij noemen onze “donkere-dagen-muziek” van Chris Rea over Enya tot Hooverphonic.

 

 Tijden veranderen en maar goed ook dat de kookwas niet meer in een ketel op het kolenvuur hoeft.  De GSM en de PC vind ik persoonlijk DE positieve toets van de 20ste eeuw, die mensen verbindt en het venster op maatschappij en wereld nog verder opent.  Doch langs de andere kant ondervind ik dat mensen minder lijfelijk samenkomen en minder genieten van de kleine dingen des leven en des te meer stilstaan bij kleine onhebbelijkheden die ongenuanceerd worden uitvergroot.

 

Waar ik nu heen wil is dat volwassenen best wat meer kunnen stilstaan bij het enthousiasme en de puurheid van onze kleine mensjes, de baby’s, de peuters die de speelsheid van het leven hooghouden, die de lightness of being nog kunnen beleven, waarop weer noch wind hun impact hebben.

Deze filosofische ingeving werd me onlangs nog maar eens duidelijk tijdens een carnavalfeestje, hier in een plaatselijke stadscrèche waar het kleine volkje de groten onverdroten meetrok in hun feestelijk gebeuren, terwijl buiten de pijpenstelen op de straatstenen als vuurwerk neerploften.

 

 Wat me nog een warmer gevoel gaf was de multi-culturele sfeer waarin dit plaats vond : mama’s, papa’s  van divers pluimage met hun jonge kroost die al lang elkaars verscheidenheid hebben overbrugd.

Ik was er met mijn jongste dochter en kleinzoontje ook bij, ik keek ernaar, deed gezellig mee en genoot met volle teugen van deze warme multi-colore verbondheid.

 

Je blijven verwonderen in de puurheid van een kind en als volwassene het kindzijn onderhuids brandend houden, laat je toe elkaar blijvend te vinden, minder te zeuren voor niemendalletjes, meer te genieten en bovenal minder te crashen.

 

 

 

 

 

 

 

 

10:22 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-03-06

LANGER EN GEZONDER LEVEN IN BELGIE

Deze week in Knack nr. 10 lees ik een interessant artikel waar ik mij ten volle achter schaar : In het rijke België blijft de levensverwachting stijgen door gezond te eten en veel te bewegen, maar vooral door jezelf en je gebreken te kennen.

 
Vandaag doet 16 % van de Vlaamse vijftigplussers aan sport in clubverband.  24 % is regelmatig intensief fysiek actief, met vrienden of alleen.  Geregeld stevig wandelen hoort hier zeker ook bij.
Aan wie zeg je' t !!!

De onderzoekers van de Bewegings- en Revalidatiewetenschappen Leuven ontwikkelden een IMPULS-programma waarbij ouderen uitleg en oefeningen krijgen om thuis een actievere en sportievere levensstijl uit te bouwen.

Nu, als je 't mij vraagt, uit je dagdagelijkse huishoudelijke taken haal je toch de meeste oefeningen : ramen lappen, stofzuigen, boenen, trap op trap af i.p.v. de lift, je boodschappen te voet aanvullen, dagelijks een ommetje en niet te onderschatten : je kleinkind opvangen. Zo noem ik de vrijdag mijn zwaarste sportdag wanneer ik 's avonds, uitgeteld maar tevreden, alle lichaamsspieren nog voel nazinderen van bukken, heffen, speelgoed ruimen, achterna hollen enz....maar 'k zou voor geen geld mijn "Mauriceke's dag" (zo noemt onze kleinzoon) willen ruilen, nog niet voor de meest gesofistikeerde fitness-toestellen !

Toch wordt er, volgens het artikel, nog veel te weinig gesport.  Waarom ?  Omdat, volgens prof. Delecluse van bovenvernoemd onderzoekscentrum, jonge mensen massaal afhaken omwille van carrière en gezin.  Vooral vrouwen tussen 30 en 40 jaar vinden weinig tijd voor henzelf.
Dat kan ik alleen maar beamen als ik het voorbeeld van mijn jongste dochter neem, die 's morgens om 7u de trein op gaat om pas om 18u 30 terug thuis te komen en dan nog voor haar gezin dient te zorgen.
Voor een duidelijk gezondheidseffect wordt lichamelijke activiteit het best gekoppeld aan gezonde voeding, gaat Knack verder.

Eén van de belangrijkste boodschappen in het voedingsonderzoek is dat groenten en fruit het risico op kanker verminderen.  Daarnaast ook nog zuinig zijn met verzadigde vetten en geraffineerde producten en men zal zich ook nog eens beter in z'n vel voelen, wat dan alweer de zelfzekerheid ten goede komt.

't Ja, soms wordt men zelfs genoodzaakt om gezond te gaan leven en zelfs op dieet te gaan omwille van de verhoogde cholesterol of bloeddruk. Maar naderhand ondervindt men daar alleen maar de voordelen van zodanig zelfs dat je de jaren van je leeftijd moet achterna hollen, maar da's alweer geen gezonde aanrader. Als het om mijn leeftijd gaat, laat mijn geheugen me wel eens (bewust) in de steek juist omdat ik me soms nog een tiener voel, zij het dan wel een verjaarde.....

Voor geïnteresseerden :  Life 2-beurs op 17, 18 en 19 maart te Brussel-Expo-Paleis 11

www.life2.be

 

 

16:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

WINTERSE HAIKU

Terwijl het nog even wintert en volop in een Haiku-moment blijf ik nog even stilstaan bij deze serene, witte pracht

 

 

 

 
 

 

14:46 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-06

VANDAAG VROUWENDAG !

 

Reeds 25 jaar geleden, in mijn eerste dichtbundel "Leven met het Leven" schreef ik over de vrouw, over mezelf :

'k voel me als een scheppende Adam, 't leven op de sterke schouders, een gloeiende zon tergend haar stralen doorpriemend, een volmaakt embryo elastische wanden doorborend, een mechanisme van raderwerk op volle toeren draaiend, een oersterke reus het omringende vertrappend, een onvermoeibare profeet hoopvol verder verkondigend, een verankerde rots iedere branding trotserend, een gapende horizon verworpen taboes uitpuilend....

 

We zijn nu een kwart-eeuw verder en werd ik voor 't eerst oma en nog sluit ik me aan bij wat ik vele jaren eerder schreef en voelde.

Dit is mijn ode aan alle vrouwen. 

 

14:47 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-03-06

ARCHEOLOGIE

Standbeelden van oorlogsgodin ontdekt

Een mens zou nog vergeten dat er wereldwijd dagelijks archeologen aan het werk zijn die met minutieus geduld uren, dagen en jaren voortwroeten en spitten naar overgebleven historische waarnemingen.

Aan de tempel van farao Amenhotep III in Luxor hebben Duitse archeologen zes standbeelden van de Egyptische godin Sekhmet gevonden :

Sekhmet (de Machtige), Moet-Sekhmet of Hathor-Sekhmet is een godin uit de Egyptische mythologie, ook wel het Oog van Ra genoemd. Ze is de vrouw van Ptah, en door sommigen werd ze gezien als de moeder van Nefertem. Sekhmet had een leeuwenkop en was de godin van de vergelding, ziekte en leeuwinnen. In de ogen van de Egyptenaren was ze een zeer krachtige godin. Sekhmet symboliseerde de verwoestende kracht van de zon. Haar cultus vond vooral plaats in Memphis.

Sekhmet is de destructieve vorm van de godin Hathor of Moet, en de dochter van Ra. Volgens de Egyptische mythologie was de zonnegod Ra de eerste farao, maar op den duur werd zijn menselijke lichaam oud en de mensen hoonden hem weg. Hierop zond hij Hathor in de vorm van Sekhmet naar de aarde, waar de godin haar bloeddorst op de mensen botvierde. Uiteindelijk lieten de goden haar een meer van bier drinken, waarvan Sekhmet dacht dat het bloed was, om zo de slachtingen een halt toe te roepen.

In de loop der tijd vereerden de Egyptenaren Hathor en Sekhmet als twee verschillende godheden, hoewel zij oorspronkelijk aspecten van dezelfde godheid waren geweest. Sekhmet werd geacht ziekten te veroorzaken, maar ze werd ook vaak aangeroepen om een ziekte te genezen. In haar genezende vorm stond ze ook bekend als Werethekau

Farao's en koninginnen
Amenhotep III

Amenhotep hield zijn enorme rijk bij elkaar met een mengeling van diplomatie, koninklijke huwlijken en sluwe plannen. Hij zette een ambitieus bouwprogramma in gang dat havens omvatte, kanalen en zijn grote graftempel bij Thebe - de grootste van Egypte. Hij was de eerste farao die een koninklijke staatscourant liet verspreiden op kleitabletten. Hij hield van kunst en oudheden. Hij was ook een geslepen politicus; terwijl hij de staatstempel van Amon bij Karnak bleef verfraaien, gaf hij onopvallend tegenwicht aan de toenemende macht van de Amonpriesters door een nieuwe godsdienst in te stellen, de verering van de oude zonnegod Re (of Ra).

De pas opgegraven beelden bleven vrij goed bewaard; er zijn er 3 nog volledig intact en 2 bleven bewaard tot aan het middel.

Het Duitse team vond in dezelfde tempel al 30 standbeelden van godin Sekhmet  gemaakt tijdens de XVIIIe dynastie (1580 tot 1314 voor Christus).

Toch fascinerend het beroep van archeoloog, om met de ruwe hand zover in de tijd terug de tastbare geschiedenis waar te nemen.  Ik kan die geschiedkundige teruggang in de tijd nauwelijks vatten, laat staan voelen...

 

En alsof 't niet op kan : ook in Pompei http://www.geschiedenisvoorkinderen.nl/Romeinenpompei.htmhebben nieuwe opgravingen door Amerikaanse geologen uitgewezen dat de vulkaan Vesuvius  3.780 jaar geleden (dat is 1.859 jaar voor de vulkaan Pompei vernietigde) 

Pompei

nog een erg zware uitbarsting kende met desastreuze gevolgen.

Uit de opgravingen bleek dat een eerdere nederzetting in de buurt van Pompei bij die gelegenheid helemaal van de kaart werd geveegd.

Een team onder leiding van geoloog Michael Sheridan van de Universiteit Buffalo vond de goed bewaarde resten van de nederzetting, vijftien kilometer ten noordoosten van de Vesuvius in de onmiddellijke omgeving van waar nu het plaatsje Avellino ligt.

Avellino
De Vesuvius geldt als één der gevaarlijkste en meest onberekenbare vulkanen van Europa.  Italiaanse deskundigen waarschuwen immer opnieuw voor een uitbarsting.  In de voorbije jaren waren er al enkele evacueringsoefeningen van plaatsen in de buurt.

 

Voor de avontuurlijken of zij die nog een nieuwe vakantiebestemming zoeken : Avellino opent zijn deuren en zijn ondergrond !

 

 

15:07 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |