04-04-06

QUARTERLIFE CRISIS

Even stilgestaan bij volgend krantenartikel :

De crisis van de twintigers.  Nooit eerder hadden jongvolwassenen zo vroeg hun zaakjes voor elkaar.  Ze zijn amper 30 en hebben een goede job met bedrijfsauto, een drukke sociale agenda, een mooie flat of eigen woning.  Toch gebeurt het steeds vaker dat ze zich ongelukkig voelen en kampen met vragen en vertwijfeling, de zogenaamde Quarterlife crisis of de zware last om op elk vlak succesvol te willen zijn.

Ik zal dus mijn visie moeten wijzigen als ik denk dat het juist de late dertigers en de vroege veertigers zijn die kampen met onzekerheid en twijfels en gevoelens van “is dit nu wat het leven te bieden heeft”.  Althans deze vraag heb ik ook mezelf heel bewust gesteld toen ik net de kaap van de veertig was gepasseerd en ik me tamelijk optimistisch realiseerde dat ik, met veel geluk, in de helft van mijn leven was beland, maar me tevens afvroeg of het dit was geweest en of het vanaf dan zo zou blijven.  Gelukkig had het leven voor mij nog heel wat positiefs in petto en begon ik toen pas “het licht” te zien.

Terug naar het bewust artikel.  Volgens psychologe Ingrid Ponjaert, hoogleraar aan de VUB, klopt het dat twintigers het vandaag vaak moeilijker hebben omdat ze zoveel keuzes kunnen en moeten maken en dat legt een zware druk op jonge schouders, juist omdat de druk om te scoren zeer hoog is.  En door het feit dat er zoveel mogelijkheden zijn, worden veel jongeren onzeker; trouwens kiezen tussen twee evenwaardige alternatieven brengt druk met zich mee, zeker als men het ziet alsof je leven ervan afhangt.

Nou ja, vroeger hadden we helemaal geen keuze : ’t was te doen wat moe en va oplegde en voor sommigen was dit ook een zware druk, zo zwaar zelfs, dat hun verdere leven ervan afhing met dikwijls  nefaste psycho-somatische gevolgen van dien.

Het artikel stelt de vraag : Kan een mens ooit te veel keuzes hebben?  Is de quarterlife crisis meer dan een luxeprobleem van welgestelde jongeren, die alle kansen hebben gekregen en eigenlijk geen recht van klagen hebben ?

Volgens Ponjaert mag men het niet afdoen als aanstellerij en is het fenomeen met mogelijke depressies als gevolg eigen aan onze maatschappij en is het dus gevaarlijk om het voor te stellen als een banale zaak.

Kunnen jonge twintigers behoed worden voor de quarterlife crisis en ze doen inzien dat rennen en hollen niet hoeft en dat het ook anders kan ?

De beste houding, zegt Ponjaert , is leren om te kunnen kiezen en ervan uitgaan dat je niet alles (vaak tegelijk) kunt en je deze levenshouding aanleren.

In onze familie hebben wij daar zo onze eigen oplossing voor : de oma’s en opa’s steken een handje, een dagje, een nachtje en zelfs nog meer toe zodat de kinderen hun eigen keuzes kunnen maken en de kleinkinderen geen affectie tekort komen : inter-generalisering  noemt men dat, maar dat leerde ik pas kennen toen ik voor ’t eerst oma werd en……eerlijk gezegd moet ik nu nog voortdurend keuzes maken tussen eigen vrijetijdsbestedingen en kleinkind, maar ik noem het eerder “aangenaam schipperen”.

 

 

15:26 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Thx! Bedankt voor je bezoekje Iris!
Nog een fijne dinsdag!
Groetjes van Fleur

Gepost door: Fleur | 04-04-06

Nog vergeten! Ook thx voor je felicitatie met mijn blogvermelding

Doei doei

Gepost door: Fleur | 04-04-06

Teveel keuzes? In mijn ogen gaat de crisis veel dieper. Het is de zin van het leven in vraag stellen. Vol moed en kracht heeft men op die leeftijd nog niet geleerd met zijn beperkingen te om te gaan. Als de vraag niet aan de oppervlakte blijft en dieper gaat, is het een beleving die de grond van het bestaan aan het licht brengt. Het is zeker niet banaal.
Nochtans vind ik het geen reden om depri te zijn, het is een loutering om er verrijkt weer uit te komen.

Gepost door: G.U.Y. | 04-04-06

Te veel keuzes (2) Ik vind de quarterlife crisis wel degelijk een luxe probleem. Deels schuld daaraan zijn ook de reclame en de media die allerlei ideaalbeelden voorspiegelen waaruit de jongeren moeilijk of niet kunnen kiezen. Echte waarden komen steeds meer op de tweede plaats. Lifestyle en carrière primeren. Niet ongewoon als je de weekendkrant openslaat: meer dan de helft is gevuld door de "jobkrant" waar de job van je leven wordt aangeboden en allerlei bijlagen over lifstyle, wonen, reizen ....Keuzes maken wordt er niet makkelijker op en met die keuzes TEVREDEN zijn meestal nog minder!

Gepost door: Eric | 04-04-06

@ G.U.Y. Inderdaad, de zoektocht naar zichzelf en naar de zin van het leven vergt soms verschillende keuzes waaruit men rijkdom put, zonder daarom noodzakelijk in depressie te vervallen.
dank voor je reactie,
Iris

Gepost door: Iris | 04-04-06

@ Eric Voor de verschillende mediakanalen en de consumptiemaatschappij is deze doelgroep 't meest geschikt om hun waren aan de man te brengen en dit schept verwarring, vertwijfeling en ontevredenheid.
ook bedankt voor je reactie
Iris

Gepost door: Iris | 04-04-06

De commentaren zijn gesloten.