06-04-06

VROOM VLAANDEREN

Bij onze wekelijkse natuurtochten valt het ons keer op keer op hoe Vlaanderen zijn kapelletjes in eer houdt.  Vooral de verscheidenheid in grootte en stijl zijn fascinerend.  Al zijn wij niet religieus aangelegd, we moeten bekennen dat ze niet alleen blikvangers zijn temidden de desolate uitgestrektheid van ons platte land, maar tevens een welgekomen onderbreking in het soms monotone landschap.

Sommigen zijn gerenoveerde tempeltjes uit vorige eeuw(en) die met de hulp van omwonenden met liefde (want dat merk je aan de zorgvuldigheid), als een phoenix zijn herrezen uit hun vroegere afbladdering en/of restanten.

Je kan zelfs aan zo’n kapelleke de spaarpot van de Vlaming toetsen : de ene nederig en bescheiden van poen, de andere kitcherig met detail voor schittering. De nederigen tonen een artificiële bloementooi, terwijl de behoeden kiezen voor verse tuilen al naargelang het seizoen. 

Maar leven doen ze praktisch allemaal, die kapelletjes, dat merk je aan de waakvlammetjes, met regelmaat door een mensenhand aangestoken. Neen, geen lukrake passant, want die kan er niet zomaar bij; het “licht” moet nu éénmaal op afstand en afgeschermd.

Waar haalt men nog zulke mensen die met nimmer aflatende moed, gewapend met zeepsop en zeem, lucifers en verse bloemen, hun dagelijkse kleine kruisweg afleggen, vragen we ons dikwijls af.  Ons antwoord vullen we dan zelf in met ons vermoeden dat dit alleen bejaarden moeten zijn, de laatsten van een uitstervende godvruchtige bereidheid  misschien, want de huidige, nog gelovige generatie zal het waarschijnlijk worst wezen.

Eén keer joeg zo’n kapelletje ons bijna de daver op ’t lijf. (dat komt ervan niet godvruchtig te zijn natuurlijk).  ’t Was tijdens onze tocht ergens door Voeren, toen we op een kruising, al van ver, nu toch een schoon gebouwke zagen staan : pas gerenoveerde gotische stijl, keurig geplaveide kasseitjes rondom en een oude, verweerde boom met een barst vol gefluisterde geheimen, die waarschijnlijk nooit het daglicht hadden gezien.  Nieuwsgierig als we zijn en ook de lommer zoekende betraden we de stoep en plots weergalmde nu toch een onzichtbaar kerkkoor in onze oren.  Willen of niet, we werden er stil van, keken eerst elkaar aan en begonnen daarna onze ogen een aftastende zoektocht van boven naar beneden, tot we het gesofistikeerd  mechaniekske hadden gevonden, pal onder de vernieuwde arduinen drempel. Meteen was het kind in ons ook wakker geschud en zullen de omwonenden die bewuste namiddag hun (over)dosis liturgische gezangen gehad hebben.

Veel biddende zielen zien we anders nooit aan die kapelletjes.  Wel natuurstappers (zoals wij) die er een rust- of schaftstop houden en zo blijven de kapelletjes in hun oorspronkelijkheid bestaan : hoe ook, ze dwingen tot stilstaan en bezinning. 

 

 

 

 

19:40 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

kapelletjes heel vaak zijn die kapelletjes gebouwd op plaatsen die reeds in een ver "heidens" verleden een belangrijke betekenis hadden. Zo ken ik er wel een paar.

Gepost door: karlo | 06-04-06

Heidens Wel ja, karlo, vaak voel je, als je op zo'n specifieke plek staat, dat er meer is dan wat je met het oog waarneemt; alleen al de keuze in het landschap. Het moet boeiend zijn te ontdekken wat er vroeger was en waarom. Misschien kan jij er meer over vertellen in jouw blog ?
Iris

Gepost door: Iris | 06-04-06

heidens "heidens" hoort tussen aanhalingstekens voor me. dit als kanttekening, want anders ben ik ook een heiden :)
leuk idee, ik zal eens wat opzoekingswerk gaan doen, heb daar ooit eens een stukje over gelezen in 'de standaard', maar jammer genoeg niet gehouden. Het klopt inderdaad dat er op sommige "heilige" plaatsen een heel mystieke sfeer hangt.
Iris, je geeft me opnieuw inspiratie (daarnet ook al, heb een stukje toegevoegd aan m'n artikeltje van daarnet)
Welterusten
karlo

Gepost door: karlo | 06-04-06

mooi Die 1001 kappelletjes in Vlaanderen... naar mijn mening vertolkten ze vroeger ergens de vrees voor god-weet-wat en het kappelletje moet bescherming bieden. Anderzijds is het een mooi kenmerk van Vlaanderen, toeristisch misschien wel merkwaardig.
Hartelijke groetjes

Gepost door: sebastian | 06-04-06

rustplaatsen Als je net zoals ons heel Vlaanderen rondwandelt, dan is dit inderdaad heel markerend voor het landschap, mooi artikel. En inderdaad, is het het kapelletje zelf of ligt het aan de bank die er voor staat, maar het nodigt menigmaal uit om net daar even een rustpauze te nemen en meestal nieuwsgierig even binnen te 'piepen', en steeds is er een kaarsje brandende. Zal ons dit van onheil kunnen behoeden?

Gepost door: Dirk | 07-04-06

paters en nonnen Die 'dingen' doen me toch te veel denken aan paters en nonnen, kostscholen, opgestoken vingertjes, schijnheiligheid, lange gangen en boenwas. Maar ze hebben een functie gehad. Nu is het een handige stopplaats voor wandelaars en fietsers, even de kaart en de drinkenbus bovenhalen...

Gepost door: Lukas | 07-04-06

Kapellekes. Het is gek niets wil ik meer met de dogmatiek.Met de externe Heer.Maar wanneer ik zo door het landschap ga,strijk ook ik bij zo een kapelleke neer.

Gepost door: enscho | 07-04-06

belangrijk.. kapelletjes zijn symbolen, ze zijn nodig om het godsbeeld aanschouwelijk te maken...eender welke religie heeft symbolen nodig anders wordt een god een abstract begrip dat geen enkel mens kan vatten...ze hebben niets te maken met dogmatiek volgens mij..

Gepost door: anima-negra | 07-04-06

Inkeer en het besef van niet alleen te zijn Je gedachtengang over kapelletjes, en daarbij al een achttal reacties, brengen nu de mariakapelletjes naar de virtuele webwereld. Niet alleen langs velden en wegen komt de wandelaar Maria tegen. Ook als hij/zij surft op het web.

Gepost door: G.U.Y. | 08-04-06

De commentaren zijn gesloten.