18-04-06

ZOMAAR ACHTERGELATEN

Dan Brown's Da Vinci Code meest achtergelaten voorwerp in Eurostar, lees ik zopas in de krant.

In anderhalf jaar zijn meer dan duizend exemplaren van deze pageturner teruggevonden op de Eurostar, achtergelaten door verstrooide reizigers en behoort daardoor bij de top-tien van de verloren voorwerpen, nog voor gsm's, laptops en kleding.

Nu gaat het mij niet expliciet over Dan Brown, maar over het boek in 't algemeen.

Velen zullen mij misschien een emotionele overdrijver vinden (dat zij dan maar zo) maar een boek zomaar een voorwerp durven noemen (wat natuurlijk op zich ook al correct is) is voor mij al aanleiding genoeg om mij in de steigers te positioneren.

Kijk, dat je vergeten bent dat je een sjaaltje droeg of een paraplu bijhad, toen je van huis vertrok, tot daar nog aan toe, maar een boek, die de zielenroerselen, het zweet, de wakkere of ploeterende nachten van een medemens inhoudt, dat mag en kan een mens toch zomaar niet dumpen en eenzaam achter laten, tot prooi van een lukrake vinder.

Eerst mag de auteur je metgezel zijn, een verstrooiing in eenzame momenten, een gezelschap op weg naar….om dan zomaar ineens verworpen te worden, niet meer nodig, overbodig, uitgeteld.

Dat zou ik dus niet kunnen.  Een boek voor mij belichaamt de ziel van zijn inhoud, is een stuk levensverhaal van een nieuwe ontmoeting, zijn zins- en levenswendingen die een ander ons toevertrouwt- ook al zijn die verzonnen- is weer een nieuwe openbaring langs een andere invalshoek gezien, is……..

Ooit schreef ik een poëtische definitie van wat een boek voor mij betekent; voor sommigen  flauw, zwak en niet te vatten misschien.

Per toeval lees ik vandaag ook bij http://anderewoorden.skynetblogs.be/ een posting over "boeken".

Leesgenot

Ik voel me wegzinken met

een massa letters in mijn schoot

woorden en zinnen dansen door

mijn hoofd als hemelse klanken

die de werkelijkheid doven.

Een schichtige zonnestraal geeft

licht en warmte aan mijn wangen

net genoeg om de geurende verrukking

van vergeeld papier te snuiven

bladen met zoveel inhoud

tot eeuwigheid herleid

hersenspinsels die zich blootgeven

aan een gulzige leesgenoot.

Ik voel het kloppend hart

van de schepper  wiens

woorden en zinnen zich

in mijn hoofd nestelen als

éénzelfde ziel, éénzelfde nood.

 

 

15:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Da Vinci Oei, ik doe dat soms "bewust", een boek achterlaten als ik het gelezen heb, om anderen de kans te geven van het gratis te lezen!

Gepost door: hilde | 18-04-06

* hilde, als 't voor 't goede doel is, dan is 't OK

Gepost door: Iris | 18-04-06

natuurlijk heb ik ook zoiets met boeken. Ik lees ze. Ik hou ze bij. Of ik geef ze weg. Behalve 1 enkele keer. Ik was in Treviso. Helemaal alleen. Ik had de Da Vinci Code mee. Daar was ik al maanden in bezig. Ik vond het geen goed boek. Het lezen ervan ging heel traag. Ik wou ook niet halverwege stoppen.
Ik las het uit. Heb het ter plaatse weggegooid. In een vuilbak, in de stad. Dat doe ik normaal nooit, een boek weggooien.
Ik had het moeten achterlaten in het hotel. Niet aan gedacht. Ik wou er 'van af', en wel direct.
Het lezen ervan bezorgde me hetzelfde gevoel als de 'Titanic', die film.

In elk geval, ik wist dat ik dat boek niet had mogen weggooien. Dus dat gebaar is niet voor herhaling vatbaar. Het was een gevoel. Met alle respect voor Dan Brown. En voor dat proces, dat hij gewonnen heeft. Ik vond dat hij mocht winnen.

Gepost door: evy | 19-04-06

Dan Brown. Hoe gek toch wat ieder verschillend reageert op een boek. Ik herinner mij dat na de boeken van Herman Hesse mij nooit meer een boek zoveel spanning bezorgde dan de Davinci Code. Misschien omdat ik in zijn huis was in Vinci. Vanwege de religieuse thematiek. Gek toch.

Gepost door: enscho | 19-04-06

De commentaren zijn gesloten.