30-04-06

ZONDAG, FAMILIEDAG

kleinkind

telkens als mijn kleinkind komt
ben ik even mezelf kwijt
de buitenwereld lijkt totaal vergeten
van mijn winters heb ik geen spijt
telkens als mijn kleinkind komt
neemt alles met mij een keer
dan zwalp ik tussen mijn gemoed
van wat toen was en nu zoveel meer
wat dat ventje met mijn wezen doet
kan ik niet in woorden omschrijven
maar wat ik zeker weet en steevast voel
is meer dan zomaar een verblijden

Iris

 

17:52 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

kinderen Kinderen hebben die fantastische eigenschap ons mogelijk te maken even de grote-mensen-wereld te verlaten en mee te gaan in die fascinerende wereld van het onbevangene. Maar enkel als we het kind in onszelf nog vrij durven te laten.
Jij wel, dus :-)
Groetjes, Iris, 'k wens je nog heel veel plezier met je kleinkind.
Karlo

Gepost door: karlo | 01-05-06

Kinderen en kleinkinderen Veel gehoord en gezien dat mensen heel anders met de kleinkinderen omgaan dan met hun eigen kinderen. Is dat logisch te verklaren vanuit het feit dat ze op dat moment in hun leven meer tijd hebben? Of kan het ook zijn dat het verantwoordelijksgevoel dat je krijgt bij het opvoeden van je eigen kinderen wegvalt bij je kleinkinderen?
Trouwens, het is een bloem(iris?) van een kleinkind. marc

Gepost door: marc | 02-05-06

Dank beste bloggervrienden voor jullie inleving.
karlo, goed gesnapt : het kind in mij zal altijd blijven, maar kan enkel ongedwongen en onvoorwaardelijk door mijn kleinkind weer aan d'oppervlakte komen; de volwassenwereld gedoogt dit echter niet.

marc, bij mij ligt het niet aan "meer tijd hebben", ik ervaar het eerder als de nimmer eindigende levensstroom, vanuit een stukje "mij" verder gezet en het feit zoals ik aanhaal bij karlo hierboven, dat onvoorwaardelijk "kind"en "gelijke" durven en kunnen zijn die ik een half leven heb moeten onderdrukken.
gr. Iris

Gepost door: Iris | 02-05-06

De commentaren zijn gesloten.