30-04-06

ZONDAG, FAMILIEDAG

kleinkind

telkens als mijn kleinkind komt
ben ik even mezelf kwijt
de buitenwereld lijkt totaal vergeten
van mijn winters heb ik geen spijt
telkens als mijn kleinkind komt
neemt alles met mij een keer
dan zwalp ik tussen mijn gemoed
van wat toen was en nu zoveel meer
wat dat ventje met mijn wezen doet
kan ik niet in woorden omschrijven
maar wat ik zeker weet en steevast voel
is meer dan zomaar een verblijden

Iris

 

17:52 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-04-06

POLITICI STEMMEN DICHTER

Nooit eerder nodigde een slogan ons zo uitdagend, nieuwsgierig uit.  Donderdagavond, 27/04 ll., ging in het Gentse Geuzenhuis een merkwaardig treffen door : Motte Claus  en Guido Lauwaert  waren de bedenkers van deze uitzonderlijke poëzie-avond.

Motte Claus

is de bezielster van de vroegere litteraire Hotsy Totsy Club en huidige kracht achter het kunstcafé De Geus van Gent, verbonden aan het Gentse Geuzenhuis en….schoonzus van onze grote Hugo.

Guido Lauwaert , bedenker van Nekka, organisator van o.a. Nachten van de Poëzie, toneelauteur en gelegenheidsdichter, acteur, columnist bij talrijke kranten en bladen, waaronder Knack en tevens de auteur van Memento Mori, een naslagwerk over afscheidsrituelen voor niet-gelovigen.

Het initiatief Politici stemmen dichters tracht een dubbel misverstand uit de weg te ruimen.

Het toont aan dat politici, buiten hun werk, ook artistieke interesses hebben en dat hun engagement heel dikwijls is ontsproten uit het onsterfelijk brein van grote dichters.

Voor de muzikale omlijsting zorgden saxofonist John Snauwaert en gitarist Filip Verneert  die de nokvolle zaal met een perfect lazy, jazzy sfeertje bewierookten.

Lauwaert reeg  kunstig, in een nooit eerder geziene cadans van half gezongen Paul Van Ostaijengedichten, de politiciperformances aaneen.

Burgemeester Frank Beke bleek het ganse oeuvre van Bertolt Brecht

onder de knie te hebben, terwijl Daniel Termont, schepen van de Haven, Economie en Feestelijkheden,  ons verbaasde met zijn enthousiaste voordrachtkennis van Pablo Neruda.

Sas van Rouveroij, schepen van Cultuur en Toerisme, citeerde met bravoure uit het werk van Simon Vinkenoog.

Vlaams parlementslid Vera Dua hield er meerderen op na met Leonard Nolens  en Geert Van Istendael op kop. Vice-minister-president Fientje Moerman zorgde voor een zuiderse taalnoot en verbaasde met Nerudo in ’t Spaans.

Vlaams parlementslid zuster-politica Monica Van Kerrebroeck had als geen ander de voordrachtkunst onder de knie met haar uitverkorene : Herman De Coninck.

Een ander parlementslid Dany Vandenbossche deed zijn duit in het zakje met een rebelse Boudewijn Buch.

Gemeenteraadslid Tom Balthazar (zoon en broer van)

was de ludieke avondrevelatie en zorgde, naast zijn keurige voordracht van Hugues C. Pernath, voor verademende  lachsalvo’s  met werk van Elsschot.

Tot slot liet provincieraad-voorzitter Piet Van Eeckhout

een muis in de zaal en ontroerde de toeschouwer met één van de laatste pennenvruchten van Louis Paul Boon’s

 

zo zal ik dan worden
stilaan een zich oud voelend man
een bloem een gedicht op de lippen
en verder wat knutselend nog
aan luchtvervuiling en zo

zo zal ik dan worden
een propere oude man
als ons hondje dat niets mocht
in huis doen en zo doof
was geworden als een pot of zo

zo zal ik dan worden
met wat schorre stem en verhalen
aan mijn kleinzoon van vroeger
de revolutie die we toen wilden
de sovjetrepubliek vlaanderen en zo

zo zal ik dan worden
en vragen naar mijn bril
en zoeken naar mijn stok
om op te steunen en zo

 

Afstand kunnen doen van de politicus en de mens erachter kunnen zien, deze poëzie-avond slaagde er wonderlijk in.

Wijl onze voeten over straatstenen zweefden, loodste een heldere nachthemel onze hoofden heimwaarts…….

foto's Eric Bucholtz : http://cultuursprokkels.blogspot.com/



 

 

 

09:03 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-04-06

POETISCHE WIJSHEID

'k Geef grif toe, wanneer ik te moe ben om te graven in mezelf, ga ik

woelen in woorden van anderen om dan toch uit te komen op mezelf.....

Bertus Aafjes http://nl.wikipedia.org/wiki/Bertus_Aafjes

Muurbloem
 
Er zijn vele wegen
maar de juiste weg
is de weg ertegen;
niet de weg eronder,
dat is onderkruiperij;
niet de weg erover
dat is pluimstrijkerij,
maar de weg ertegen,
tegen alle wegen in
en dat is van de wijsheid
nog maar het begin.

Tegen de stroom opvaren, niet meelopen in 't gareel, controverse opzoeken.....tjiens, dat je daar wijs van wordt is me niet bekend; dat het stof doet opwaaien, des te meer.....

 

 

22:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-04-06

OVER RITUELEN EN PATRONEN

Onlangs stelde een vriendin me, in haar vurig babbelbetoog, een ondoordachte vraag, waarop ze eigenlijk geen antwoord wou, noch verwachtte.

Haar onbewuste vraag bleek voor mij het antwoord te zijn op mijn eigen afvragen naar de ontelbare dagelijkse routineuze handelingen waarbij een mens al helemaal niet meer stilstaat, doch die deel uitmaken van ons dagelijks, soms noodzakelijk, ritueel.

Enfin, ’t kwam erop neer dat zij beweerde in de vragende vorm of we nu niet allemaal steeds van die weerkerende, dag in - dag uit, handelingen doen zonder eigenlijk te beseffen dat die een belangrijk deel van onszelf geworden zijn.

Toen kwam ook ineens mijn eigen beeld mijn netvlies voorbij. 

Zo van hoe ik bij ’t ontwaken, nog voor ik het bedlampje betast, met slapende ogen en telkens met gepaste armlengte, bijna stoïcijns,  de radioknop induw.  Hoe ik dezelfde ochtendstem of –klanken, al naargelang het tijdstip, echt nodig heb om eerst mijn ledenmaten ter stretchen, vervolgens mijn ogen te bevrijden van de duisternis en mijn hoofd te ontdoen van overgebleven flarden droom.

Hoe mijn rechterhand, automatisch, naar de andere kant glijdt waar het steevast botst op een stukje warme huid, gekoppeld aan een zachte fluitadem of een uitdeinend snurkje.

Pas dan geeft mijn grijze massa aan dat de dag begint zoals ik hem gewend bent, zoals hij me altijd wekt en ik hem, op mijn beurt, pluk

Carpe diem, ja, dat is het wat ik met de dag doe.

Eens geplukt, kan ik zijn verder verloop niet garanderen, noch voorzien, ook niet hoe hij verwelken zal.  Dat blijft meestal, zowel voor hem als voor mij, de verrassing van de dag.

Sommige stukjes zullen agenda-getimed zijn, maar vele tussendoortjes laten we aan het toeval over.  Toch komen we ’s avonds telkens weer even tot elkaar om ons over te geven aan de nacht, die onoverkoombare tegenpool.

Om dan opnieuw elkaar los te laten, wetende dat wij, op onze specifieke manier, er straks weer zijn als onuitwisbaar ritueel in ons geijkt levenspatroon.

 

’t Leven als een oneindige aaneenschakeling van rituelen en  patronen…..

 

22:02 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

25-04-06

MUZEUMPRIJZEN

Voor de eerste keer reikt  Openbaar Kunstbezit Vlaanderen museumprijzen  uit aan Brussel, Vlaanderen en Wallonië.  De drie winnaars krijgen naast 10.000 euro, ook de titel van Beste Museum.

Voor Vlaanderen werd dit het Gentse Museum Dr. Guislain, voor Wallonië ging de hoogste onderscheiding naar het Musée des Arts contemporains in Hornu en in Brussel wint het Museum voor Natuurwetenschappen de prijs.

Peter Wouters, directeur van Openbaar Kunstbezit Vlaanderen verduidelijkt :

Musea gaan meestal gebukt onder een fout imago.  Ze worden geïdentificeerd met een stoffige plek, zielloos en zonder charme.  De genomineerde instellingen bewezen dat het anders kan

In Gent ligt ten noorden van de wijk 'Brugse Poort' het Museum Dr. Guislain.

http://www.museumdrguislain.be/nl/index.html

Het museum is gehuisvest in voormalige gebouwen van het 'Hospice Guislain'.Het gebouw ademt de sfeer uit van de negentiende eeuw en van een medische praktijk die dan haar ontstaan en eerste ontwikkeling kent: de psychiatrie.Het imposante gebouw is voor de bezoekers een ware confrontatie: wat was psychiatrie toen? Wie was die 'eerste Belgische psychiater' dokter Joseph Guislain?

Wat dreef die man? Hoe was hij als medicus, als wetenschapper, als bouwer, als organisator?

Doorheen de collectie en de tijdelijke tentoonstellingen van het Museum Dr. Guislain lopen drie lijnen. Een eerste lijn is medisch en beschrijft de geschiedenis van de psychiatrie. Woudmannen, narren, onnozelen, zotten… Woorden voor waanzin. Wat is een keisnijding. Wat is lijden aan zwarte gal? Waarom smoorde men dullen? Wie werd gewogen en te licht bevonden? Brengt een duiveluitdrijving de bezetene weer tot rede? Omgaan met waanzin doorheen de tijden: een mengeling van magie, religie, dwang en zorg, controle en wetenschap. Waar geen rede mee te rijmen valt, dat wil men bestraffen, zalven, verzorgen, genezen: een fascinerende geschiedenis.

Een tweede lijn is de fotografie. Medische fotografie als een poging objectief naar de mens te kijken maar ook fotografie als een manier om het vreemde en het andere vast te leggen en te kaderen. Een uitgebreide fotocollectie illustreert het leven in de psychiatrie vanaf 1860 tot nu en toont de beeldvorming over geesteszieken en mensen met een handicap. Van beelden van negentiende eeuwse 'gevallen' en momentopnames uit het geheimzinnige gesticht  naar hedendaagse foto's die stereotiepen doorprikken en het al te menselijke bloot leggen.

'Ware kunst is nooit waar men ze verwacht: ze is op een plaats waar niemand er op let of er een naam aan geeft.' schrijft kunstenaar Jean Dubuffet in 1949. Net als Dubuffet is het Museum Dr. Guislain op zoek naar andere kunst. De collectie evolueerde van een bescheiden verzameling met werk van mensen met een psychische problematiek naar een zeer uitgebreide collectie outsiderkunst. Outsiderkunst wordt gemaakt in de marge van het kunstgebeuren en herinnert door zijn directheid aan de verloren gewaande scheppingskracht in elk van ons. Dit is de derde lijn in de tentoonstellingen.

Geen mooiere  omschrijving, door communicatie-verantwoordelijke bij het museum Patrick Allegaert, voor een aan te raden bezoek aan dit wel heel apart museum :

“Ons museum bestaat nu 20 jaar.  De jury heeft, naast de algemene museumwerking, vooral gekeken naar onze publiekswerking, waarbij wij bijzonder veel aandacht hebben voor sociaal zwakkeren, voor jongeren, voor anderszijnden.

De thematiek van het museum draait ook rond psychiatrische problemen die in de taboesfeer hangen.  Wij willen dat doorbreken en aantonen hoe verschillende soorten kunstenaars, uit heden en verleden, zowel fysieke pijn als depressies uitbeelden.  Psychiatrische pijn is lang miskend geworden.  De Gentenaar, naar wie dit museum is genoemd, dr. Guislain, moest in het begin van de 19de eeuw dan ook tegen allerlei vooroordelen vechten om aan te tonen dat psychiatrische problemen wel behandeld moesten worden, waarbij hij in 1857 dit eerste psychiatrische gesticht uit de grond stampte.  Deze prijs is dus meteen een eerbetoon aan dokter Guislain’s humane werking”

 

Wij bezochten reeds meermaals dit gelauwerd museum en keer op keer steeg ons respect en bewondering voor de zielenroerselen, de teken- of schilderkunst van zogezegde outsiders,  van mensen die onze maatschappij uitstoot en minacht, maar die door hun uitzonderlijke visie en expressie telkens opnieuw de vraag doen rijzen : wat en wie is normaal, wat en wie is abnormaal ? Een Museum waarop Gent terecht fier mag zijn, waar de bezoeker stil van wordt en vooral zichzelf in vraag stelt...   

 

17:03 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

WAT MIJ SOMS BEZIG HOUDT...

Er zijn zo van die momenten dat het verleden het heden overneemt.

foto
Weemoed is een foto van voor 20 jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen.  Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.
En omgekeerd.  Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen :
waar waren we gebleven ?
Bij jou.  In Die Dagen.
Alles is ver.  En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck (uit De gedichten - deel 1)

 

de foto
 
je kijkt me aan
met vergeelde gloed
ogen die dromen
uit vergane tijden
eens speelde ik met
je gedeukte hoed
om je mond
die schalkse lach
die nog steeds
wonderen doet
in gedachten maak
ik je foto af
ik zie je ruwe handen
die fluweel streelden
op mijn kop
en je wollen sokken
die naar tabak geurden
ondanks sunlightsop
 
ik moest maar eens
die oude lijst ruilen
voor een gouden tooi
want zonnige warmte
stond jou immer mooi
 
(Iris Michiels uit "Van hieraf moet ik laten gaan...)

 

08:19 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-04-06

ERFGOEDDAG - deel 1

De Erfgoeddag dit jaar stond in het teken van “kleur” en daar mocht ik, gezien mijn eigen naam

zeker niet aan verzaken.  Tal van imposante en interessante gebouwen nodigden gastvrij en kleurrijk uit.  Wijl onze stadsbeiaardier vanuit het statige belfort zijn klanken over de stad spreidde en een milde zon zich op de straatstenen vlijde, liepen mensen reeds vroeg, kriskras door elkaar, folder met half dichtgeknepen ogen bestuderend, fototoestel bengelend rond de nek. Onopvallend, doch niet minder gretig, laveerde ik mee.

Omgaan met het (eigen) verleden en heden in al zijn facetten stimuleert het denken over en gevoelens omtrent identiteit” citeert Vlaams minister van Cultuur, Bert Anciaux, in zijn voorwoord.  En terwijl ik het prachtig Kantl (Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde – Gent) binnen wandel, bekruipt me even een kwaad gevoel.  Amper één jaar geleden was het precies hij die ons Kantl definitief wou verkopen.

Doch, dankzij een grootschalige petitie van rebelse Gentenaars en kunst- en taalminnenden van buiten de Oostvlaamse grenzen kon deze Erfgoedinstelling nu haar deuren opnieuw openen en haar kleuren ten dienste stellen.

Met een zegenvierende houding ben ik dan ook tergend traag tussen haar sierlijke muren gelopen, heb ik de grandeur van haar salons opgesnoven, liet ik me voortschrijden tussen een haag van borstbeelden met versteende ogen maar waaruit de liefde voor onze moedertaal onverdroten verder blikt.

In mijn ééntje prevelde ik, egoïstisch, opdat ik ongehinderd deze bustegalerij in mij zou kunnen opnemen en ik werd als het ware aanhoord : Jan Frans Willems, Karel Van de Woestijne, Frans de Potter, Stijn Streuvels en vele anderen, heel even kon ik met hen in alle rust ons aller erfgoed in woord, in gevoel, in kleur delen…..

 De Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde is gevestigd in een herenhuis, ontworpen en gebouwd in 1746-1748 door architect David ’t Kindt, die de hele Gentse rococo-architectuur domineerde. Het werd een monumentale gevel die schitterend is ingeplant in het perspectief gezien vanaf de Vrijdagmarkt.

In de loop der tijden werden de interieurs aangepast door de opeenvolgende eigenaars en deed ook het classicisme zijn intrede.

In 1892 kocht de Belgische Staat het huis aan als zetel van de in 1886 opgerichte Koninklijke Vlaamsche Academie.  In 1996 werd het gebouw dan overgedragen aan de Vlaamse Gemeenschap.  Recentelijk, in 2006, werd het door de Vlaamse Regering in erfpacht gegeven aan een privé-investeerder en voor een periode van achttien jaar teruggehuurd.

www.kantl.be

 

 

17:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

ERFGOEDDAG - deel 2

Nagenietend van mijn moedertaalbroeders verzorgde ik mijn smaakpapillen op een met zonovergoten terras aan de Leie waar de nokvolle rondvaartbootjes en  paardenkoetsen langs de kade een bruisend lentedecor vormden en waar ik me intussen klaar stoomde voor een volgend Erfgoedje : De School van Toen.

Het museum, in een rustige zijstraat, verzamelt, inventariseert en bewaart schoolmeubilair, didactisch en iconografisch materiaal en alles over de geschiedenis van het onderwijs in het algemeen en van de stad Gent in ’t bijzonder.

Bovendien is dit museum gevestigd in een typisch schoolgebouw uit 1901, ontworpen door Charles Van Rysselberghe, broer van de grote schilder Theo.

Televisieproducers gebruiken het trouwens geregeld als historische locatie.

Daar loopt momenteel, en nog tot 2 juni, de uitzonderlijke tentoonstelling, zowel letterlijk als figuurlijk “blikvangers”, een collectie blikken dozen om van te blozen. De opzichter van dienst verklapte me dat deze collectie nog maar één derde omvat van de ganse verzameling van liefst 800 blikken dozen afkomstig uit de privé-collectie van een museummedewerkster.

Dozen in alle vormen en kleuren en met een beetje fantasie snoof je ook de geuren.

Kinderen waren er dol op.  Dankzij de thematische afbeeldingen op het deksel (dieren, sprookjes, stadsgezichten, prinsen en prinsessen) hadden zij ook een educatieve, informatieve en esthetische waarde.  Voor het kind werden ze schatkamers, blikvangers van de eigen verbeelding.  Nu zijn het collectoritems maar bovenal herinneringen.

Vooral hier voelde ik het erfgoed door mijn aderen vloeien, schoven mijn kinderjaren stelselmatig voorbij, liet ik me voeren over een regenboog van kleuren….

Ik wacht met ongeduld op het moment dat ik hier met mijn kleinkind zal slenteren tussen vergeelde prenten, kapotte lessenaars vol spookachtige inktplekken, afgeknaagde crayons en tal van opgediste deugnieterijen van toen…..

www.gent.be/schoolvantoen

 

 

 

16:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ERFGOEDDAG - deel 3

Als Erfgoeddag-afsluiter koos ik voor het  Groot Vleeshuis waar je de gerookte hespen bijna van ’t plafond kunt halen, zoals de “floche” van een kinderdraaimolen.

Daar liep toevallig ook nog een schilderijententoonstelling en heerste er een gezellig toeristisch sfeertje.

Het Groot Vleeshuis werd gebouwd tussen 1407 en 1419 naar een ontwerp van Gillis De Suttere. Vleeshuizen waren overdekte marktplaatsen waar de verkoop gecentraliseerd werd om toezicht te houden op de versheid en de kwaliteit van het vlees. De verkoop thuis was verboden. Tegen de zuidoostgevel van het Groot Vleeshuis werden in 1542-1543 penshuisjes aangebouwd. Om hygiënische redenen moesten ingewanden, darmvet en andere resten van slachtdieren in deze afzonderlijke winkeltjes worden verkocht.

Het Groot Vleeshuis heeft een merkwaardig en prachtig houten gebinte. In 1446-1448 werd in het gebouw een kapel met drie grote spitsboogramen opgetrokken. De kapel heeft een 15de-eeuwse muurschildering die de Aanbidding voorstelt.

http://users.pandora.be/gentmijnestad/paginas/groentenmarkt.htm

 

Volgezogen met erfgoed keer ik tevreden terug en maak ik mezelf de bemerking wat een gevulde benaming…erfgoed…..intenser toch dan het Engelse "roots" ?

Vanaf het einde van de 19de eeuw mocht het vlees ook thuis worden verkocht. Het Groot Vleeshuis kreeg diverse nieuwe bestemmingen; het werd achtereenvolgens een postkantoor, een opslagplaats, een tentoonstellingsruimte en een feestzaal. De ruimte wordt nu gebruikt als promotiecentrum voor Oost-Vlaamse streekproducten.
De eigenlijke bedoeling ervan was de verkoop van vlees te
centraliseren zodat daarop enige controle kon gehouden worden. Ook in de Middeleeuwen werd er immers nauwkeurig op toegezien dat geen bedorven vlees op de markt werd gebracht. De vleesverkoop mocht daarom niet thuis geschieden maar gebeurde in vleeshallen of vleeshuizen.
De leden van het n in dit gebouw
een vleesbank of l" pachten. Dit is een combinatie van een slacht- en toonbank

 

 

16:47 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-04-06

BEDENKING BIJ DE MARS VAN ZONDAG

als onze gedachten bij denken blijven

kunnen we beter niet denken

net zoals onze intenties tot handelen

bij onderhandelen blijven

 

22:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-06

LITERATUUR

Alweer een straffe madam over wie ik het even wil hebben.

De Nederlandse uitgeverij Arena heeft de rechten gekocht van La touche étoile,de lang verwachte nieuwe roman van de Franse feministische schrijfster Benoite Groult  (°1920), waarvan deze Nederlandse vertaling zou verschijnen eind oktober.

De nu 86 jarige schrijfster debuteerde als veertienjarige met de roman Het leven zoals het is en brak in 1988 internationaal door met Zout op mijn huid,
waarvan de erotische passages toen voor deining zorgden, wat ik persoonlijk hypocriet  beschouwde want het is zo’n subtiele liefdesbeschrijving, recht uit het hart, gedurfd maar ontzettend eerlijk waarmee menige vrouw zichzelf ongetwijfeld graag wou evenaren of waarin sommigen zich konden terugvinden.

Zout op mijn huid is de meeslepende roman over gepassioneerde liefde die niet slijt of gedoemd is ten onder te gaan aan dagelijkse beslommeringen.
Zij is een intellectuele Parisienne, hij een Bretonse visser. Beiden zijn getrouwd, alleen niet met elkaar. Hoewel hun verschillende leefstijl hen tot vreemden had moeten maken, leidt hun ontmoeting tot een levenslange hartstochtelijke verhouding.

Het jongste boek van Groult in Nederlandse vertaling was Mijn ontsnapping, haar memoires uit 1997, alweer geschreven met die recht-uit-het-hart-stijl, eigen aan deze literaire feministe.

La touche étoile is een roman over de kracht van het lot en de vrije wil van de mens. Een citaat uit een interview met het blad Uit en Thuis :

Ik wil in mijn nieuwe boek duidelijk maken dat het leven niet ophoudt op je vijftigste en ook niet op je zestigste, zeventigste, tachtigste. Ik heb voldoende brieven van mijn lezers gekregen waaruit ik dat kan afleiden’, zegt de 86-jarige Benoîte Groult in het desbetreffende interview. Ze maakt korte metten met het breed verankerde idee dat ouderworden een ongeneeslijke chronische ziekte is. ‘Veel ouderen zijn en blijven lang gezond. Je kunt ook ziek worden als je dertig bent’. Hoe oud je ook bent, je kunt er alsnog achter komen dat je een bepaald talent voor iets hebt. Als de vergaarperiode van het nerveuze halen, verwerven en hebben: kennis, carrière, partner, kinderen, huis en spullen, voorbij is, dan komt de aangename luwte van de nazomer. Je weet wat je hebt, je weet wie je bent, je kunt je zegeningen en je butsen tellen, er is overzicht en reflectie mogelijk.

Benoite Groult is duidelijk het feminisme trouw gebleven door andermaal gelijkberechtiging en ontvoogding van de vrouwen als thema te blijven aansnijden.

Ik kijk alvast uit naar de laatste zielenroerselen van deze wijze dame op leeftijd die mijn kijk op het leven en de vrouw in ’t bijzonder ongetwijfeld nog maar eens zal verruimen op mijn eigen weg naar verder…..

15:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

ZELFKENNIS

Van bij ’t onbijt reeds stilgestaan (al zittend dan met een aromatiserend opkikkertje) in zalige ochtendrust, alleen met mezelf, met de perfecte lectuur als afgerond geheel, of juist als aanzet tot een “denkdag” ?

Aanleiding daartoe is de Weekend Knack waarin Guinevere Claeys het heeft over “In eigen boezem” www.weekend.be

Wijsgeren zijn het er langer over eens : zelfkennis blijft het begin van alle wijsheid.

Ken uzelf beval enkele millennia geleden al een opschrift boven de ingang van de druk bezochte Apollotempel in het Griekse Delphi.. Wie alles kent behalve zichzelf, mist alles staat ook in het Thomasevangelie.  Of bekender, zoals Mattheus het verwoordde De splinter in een anders oog zien en niet de balk in zijn eigen.  Even duidelijk klinkt, in de nevelige rituelen van de vrijmetselaars Ken jezelf.

In andere culturen wordt het belang van zelfkennis nog vetter onderstreept dan in de onze.  In het hindoeïsme geldt de volgende stelregel volstaat één mensenleven niet om je ware identiteit te doorgronden, dan word je opnieuw geboren.

Nog altijd niet gelukt ? Dan reïncarneer je nog maar eens.

Anders gezegd : zelfkennis betekent verlossing.  Verlossing van de cyclus van leven en dood.  Eenzelfde verband tussen zelfkennis en verlossing keert terug in het boeddhisme. En ook al zou zelfkennis geen religieuze hoofdrol spelen, we hunkeren er allen wel diep en nieuwsgierig naar.

De Amerikaanse hoogleraar psychologie Timothy Wilson o.a. heeft het in zijn boek  “Strangers to Ourselves” over  waarom we zo graag willen weten wie we zijn en waarom dat toch zo verdomd moeilijk is. 

In de koortsige zoektocht naar zelfkennis en de belangrijke rol die we daarbij toekennen ziet klinisch psycholoog aan de UZ Leuven Lieven Migerode vooral een poging tot angstreductie : “Omdat mensen onzeker zijn over wie ze zijn, karaktereigenschappen niet duidelijk zien, ook niet duidelijk durven zien, geven ze de verantwoordelijkheid en de autonomie van de zoektocht liever in handen van een expert.  Zodanig dat mensen theorieën vaak blindelings volgen en die op den duur gewoon ook worden. M.a.w. theorieën en analyses kunnen de authenticiteit verdringen”.

Zelfkennis kan nooit eenduidig en eeuwig zijn, het is een complex gegeven dat voortdurend in ontwikkeling is.

Volgens Migerode begint de moeilijkheid al bij dat “zelf  Sommigen gaan uit van een soort kernzelf.  Dat veronderstelt dat er onder de buitenlagen en de verschijningsvormen een onveranderlijk “zelf” bestaat.  De zoektocht bestaat dan in het afpellen van de deklagen tot alleen nog het werkelijke “zelf”, “de kern”, overblijft.  Maar wat als dat “zelf” geen vaststaand gegeven is, maar wel een proces ?  Iets wat keer op keer vorm krijgt in relatie met anderen,  in relatie met jezelf. Zelfkennis zou dan een voortdurende, onvoltooide zoektocht zijn.

Nog volgens Migerode hebben we tegenwoordig te weinig tijd om aan zelfreflectie te doen.  Voelen en benoemen, daarmee begint zelfkennis.

Helaas is dit helemaal niet in ons westerse leven ingebed om daarvoor de tijd te nemen. En wat als het uiterlijke zelfbeeld niet overeenkomt met het beeld dat anderen van je hebben ? Nochtans is het niet meer dan logisch : wie zichzelf, zijn eigen product dus, door en door kent, kan zijn leven veel beter beheren en sturen.

 

Ik heb alvast mijn portie voor vandaag gehad, ga nu in mijn vel kruipen en me laten zakken tot mijn diepste “ik”. Mijn zelfverdwijning zal mijn omgeving misschien te goede komen, maar o wee, als ik als een phoenix terug aan d’oppervlakte kom…..

08:50 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-04-06

ALWEER EEN BLOGSTER BIJ

Mijn favoriete columniste Tessa Vermeiren heeft nu ook haar eigen blogje "Van muizen en mensen" en daar ben ik enorm blij mee, want zij komt elke week als eerste aan bod wanneer de Knack in de bus valt.  Dat is nu één van die kleine wekelijkse lichtpuntjes voor mij (en ik heb er zo nog !) die me een warm gevoel kunnen geven, een gevoel als in een dominospel, waar het éne stukje niet zonder het andere kan, waar ondersteuning  een noodzaak wordt tot een deugddoend overeind blijven.....

 

21:59 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

MIDWEEKBEDENKING

Omgaan met elkaar is als een dominospel : ieder op zich een
schakel die met z'n allen aanleunen tegen elkaar,
de éne leunt al iets meer terwijl de andere meer ondersteunt
wat het levensspel overeind houdt......

 

07:36 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-04-06

ZOMAAR ACHTERGELATEN

Dan Brown's Da Vinci Code meest achtergelaten voorwerp in Eurostar, lees ik zopas in de krant.

In anderhalf jaar zijn meer dan duizend exemplaren van deze pageturner teruggevonden op de Eurostar, achtergelaten door verstrooide reizigers en behoort daardoor bij de top-tien van de verloren voorwerpen, nog voor gsm's, laptops en kleding.

Nu gaat het mij niet expliciet over Dan Brown, maar over het boek in 't algemeen.

Velen zullen mij misschien een emotionele overdrijver vinden (dat zij dan maar zo) maar een boek zomaar een voorwerp durven noemen (wat natuurlijk op zich ook al correct is) is voor mij al aanleiding genoeg om mij in de steigers te positioneren.

Kijk, dat je vergeten bent dat je een sjaaltje droeg of een paraplu bijhad, toen je van huis vertrok, tot daar nog aan toe, maar een boek, die de zielenroerselen, het zweet, de wakkere of ploeterende nachten van een medemens inhoudt, dat mag en kan een mens toch zomaar niet dumpen en eenzaam achter laten, tot prooi van een lukrake vinder.

Eerst mag de auteur je metgezel zijn, een verstrooiing in eenzame momenten, een gezelschap op weg naar….om dan zomaar ineens verworpen te worden, niet meer nodig, overbodig, uitgeteld.

Dat zou ik dus niet kunnen.  Een boek voor mij belichaamt de ziel van zijn inhoud, is een stuk levensverhaal van een nieuwe ontmoeting, zijn zins- en levenswendingen die een ander ons toevertrouwt- ook al zijn die verzonnen- is weer een nieuwe openbaring langs een andere invalshoek gezien, is……..

Ooit schreef ik een poëtische definitie van wat een boek voor mij betekent; voor sommigen  flauw, zwak en niet te vatten misschien.

Per toeval lees ik vandaag ook bij http://anderewoorden.skynetblogs.be/ een posting over "boeken".

Leesgenot

Ik voel me wegzinken met

een massa letters in mijn schoot

woorden en zinnen dansen door

mijn hoofd als hemelse klanken

die de werkelijkheid doven.

Een schichtige zonnestraal geeft

licht en warmte aan mijn wangen

net genoeg om de geurende verrukking

van vergeeld papier te snuiven

bladen met zoveel inhoud

tot eeuwigheid herleid

hersenspinsels die zich blootgeven

aan een gulzige leesgenoot.

Ik voel het kloppend hart

van de schepper  wiens

woorden en zinnen zich

in mijn hoofd nestelen als

éénzelfde ziel, éénzelfde nood.

 

 

15:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

BALANCEREND.....

Soms, voor het slapen gaan, wil ik me bevrijden van een aanhoudende ingetogenheid, dat lopen op die koord van wat wel en niet gezegd kan.  Rekening houden met iedereen, 't is heel dikwijls zo'n corvée.

 

op het puntje van mijn tong
liggen woorden die geen uitweg vinden
en die ik ook niet slikken kan
op de toppen van mijn tenen
hou ik me in wankel evenwicht
tussen wat wel en niet kan
in de roos van mijn hart
projecteren mijn verlangens
een ingetogen schimmenspel
in een oeverloze strijd
tussen winnen, verliezen
en een voortdurend aftasten
op de tonen van mijn denken
danst die éne verlossende vraag
of openheid nog wel kan

loslatend vang ik mijn
nachtrust aan

 


00:00 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-04-06

MACHTELOOSHEID

Ik las, per toeval (?), dit gedicht van Fernando Pessoa

In zijn woorden vind ik mijn machteloosheid bij menselijke gruweldaden zoals onlangs in Brussel-Centraal, dat al dagen door mijn hoofd spookt en waarbij ik me zo nietig, maar tegelijk strijdvaardig, voel.  Ik ben stil en lijd mijn innerlijke pijn.....
 
Er zijn ziekten erger dan ziekten
Er zijn pijnen die geen pijn doen, zelfs niet in de ziel
maar pijnlijker dan alle andere
Er zijn gedroomde angsten, werkelijker
dan die welke het leven met zich brengen, er zijn gevoelens
die men voelt alleen door ze te denken
en die meer de onze zijn dan 't leven zelf
Er zijn zo vele dingen die, zonder bestaan,
bestaan, die tergend traag bestaan
en tergend traag de onze zijn, de onze en onszelf
Boven het troebel groen van de brede rivier
de witte circumflexen van de meeuwen
Boven de ziel de nutteloze wiekslag
van wat niet was, ook niet kon zijn, en alles is
 
Geef mij nog wat wijn, want het leven is niets
 
Pessoa

 

 

08:57 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-04-06

PAASGROET

Aan zij die hier binnen komen wandelen, Wordsworth's prachtig gedicht, bij wijze van paasgroet...

 

.

                                              Daffodils

I wandered lonely as a Cloud
That floats on high o'er Vales and Hills,
When all at once I saw a crowd,
A host of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced, but they
Out-did the sparkling waves in glee:-
A poet could not but be gay
In such a jocund company:
I gazed-and gazed-but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude,
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the Daffodils.

http://www.wordsworth.org.uk/

19:44 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

WEEKCITAAT

Wouter Deprez, de slimste mens, in Plaza-Weekend bij De Gentenaar

18:18 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

NEDERLANDS TOPCABARETIER THEO MAASSEN

http://www.theomaassen.net/

Op aanraden van collega-blogger Dirk, en omdat ik comedy-fan ben, heb ik gisterenavond op Canvas mijn slaapmutsje gehaald.  (bij ons zegt men dat als aanloop tot een goede nachtrust) En ’t heeft nog gewerkt ook !

“Functioneel naakt”, de zaalshow uit 2002 van Nederlands topcabaretier en standup-comedian Theo Maassen was voor ons een heerlijke openbaring, want we hadden nooit eerder iets van hem gezien.  In zijn optredens stelt Maassen de problemen van de hedendaagse maatschappij aan de kaak; scherp en gepassioneerd gaat hij in tegen zijn eigen pessimistisch wereldbeeld.

Momenteel toert deze  in Nederland zeer gegeerde cabaretier rond met zijn laatste show “Tegen beter weten in”.  Samen met éne Hans Teeuwen (die ik beslist ook nog moet ontdekken), wordt hij tot de top van de Nederlandse cabaretwereld gerekend.  Maassen zegt over zichzelf dat zijn voorstellingen een dialoog zijn met het publiek waaraan hij zichzelf afmeet.  Zijn humor is soms bitter en soms schrijnend en hij is het levend bewijs dat pessimisme zich leent tot het maken van grappen, want als alles positief is kan je geen verhaal maken. Daar zit inderdaad waarheid in.

Dat cabaret de laatste jaren zo populair is, wijst volgens Maassen op niets meer dan een religieuze behoefte : “De kerken stromen leeg, de theaters lopen vol.  Mensen willen naar iemand luisteren die iets te vertellen heeft en ik denk dat het verdwijnen van religie cabaret ten goede komt”, aldus de cabaretier.

Nou, ’t is hoe je het bekijkt.  Bij mij telt ontspanning, inhoud en lachen en daar is Theo Maassen zeer zeker in geslaagd, méér nog, ik betrapte er mezelf op dat ik hem meermaals gelijk gaf in zijn pessimistisch wereldbeeld en waarmee kan men beter lachen dan met zelfherkenning ?  Dat is toch de eerste vorm van zelfrelativering, of niet soms ?

Maar wat ik mezelf steeds afvraag is hoe het komt dat onze Vlaamse comedians evenzeer beroemd zijn in Nederland terwijl andersom niet het geval is ?

16:00 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

14-04-06

TIBETCOLLECTIE IN JUBELPARK

Sinds een halve eeuw bezitten de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis in Brussel een Tibetaanse kunstschat, waarvan zeer weinig mensen in ons land het bestaan afweten, waaronder ook mijzelf.  De Koninklijke Musea kochten de collectie-Verbert vijftig jaar geleden aan.  Leon Verbert (1879-1941),

zoon van een bankier, studeerde economische en diplomatieke wetenschappen en geraakte gefascineerd door het Verre Oosten.  Vanaf 1907 reisde Verbert door China waar hij zich in Beijing vestigde (met een bezoek aan de Dalai Lama), om pas in 1935 definitief terug te keren naar België.

Koninginnestuk van zijn zeshonderd stuks tellende kunstverzameling is de collectie thang-ka’s (Tibetaans voor “wat men ontrolt”) of rolschilderingen uit de 17de tot de 19de eeuw.

Een thang-ka schilderen is op zich een geloofsdaad die gebeurt onder het toezicht van een lama. 

Tijdens zijn leven heeft Leon Verbert zijn collectie in Amsterdam geëxposeerd waar hij een deel van zijn Tibetaanse en Chinese rolschilderingen in bewaring gaf.

Na zijn dood in 1941 heeft het Jubelparkmuseum jaren moeten onderhandelen met zijn erfgenamen totdat in 1956 uiteindelijk de ganse collectie kon worden aangekocht.

De alle tweehonderd thang-ka’s worden nu voor het eerst getoond : 56 op de tijdelijke tentoonstelling, 24 in permanente tentoonstelling in de zaal “Tibet en Nepal” en 120 interactief op cd-rom.

Dit is een erg belangrijke verzameling omdat het Brussels Museum de zekerheid heeft dat alle stukken ter plaatse, in Tibet, verworven zijn, m.a.w. authentiek zijn.

Centraal op de tentoonstelling wordt een unieke reeks van twaalf pas gerestaureerde thang-ka’s getoond over de Twaalf Daden van de Boeddha.  Ze worden horizontaal geëxposeerd in hun oorspronkelijke brokaatomlijsting.

 Meer info : “Kunst uit Tibet”, Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis – Jubelpark, Brussel – tot 27 augustus – van dinsd. tot zond. Van 10 tot 17u.- toegangsprijzen : 5/4/2 euro – www.kmkg.be

 

Nog maar eens een heel goede reden om af te zakken naar onze metropool die steeds opnieuw  haar waaier van culturele nieuwigheden verrassend weet open te vouwen..

15:07 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

HET WESTVLOAMS EINDELIJK IN OPMARS

Meer en meer wordt de West-Vlaming via radio en TV gewaardeerd.

Gisterenavond, in de Tabel Van Mendelejev, eindelijk nog eens goed gelachen bij echt amusement voor ’t slapen gaan.

Wouter Deprez (Geluwe), Lucy Loes (Oostende), Maaike Cafmeyer(Torhout) en Carl Decaluwé (Kortrijk), elk in hun eigen taaltje en voor ons Gentenaars, perfect verstaanbaar. Nu ja,hier in Gent zijn  Oost- en West-Vlamingen al jaren in en door elkaar gegroeid.  Ontelbare Westfluten komen hier studeren en blijven eerst nog wat hangen vooraleer zich definitief te vestigen (inclusief mijn eigen wederhelft).

Heel wat West-vlaams talent hebben wij hier rondlopen en passeren ons door de straten, wat voor ons een dagelijks patroon is geworden, onze way of life.

Hun sappig taaltje is zich stilaan gaan vermengen met het stoere Gents dat we op den duur elkaar zijn gaan overnemen en bij menig Gentenaar ook al veel meer i’s te horen zijn, terwijl de West-vlamingen allang hun mond niet meer scheuren bij de Gentse langgerekte ij’s.

Gedurende vele jaren kende Oost-Vlaanderen en ook daarbuiten slechts één grote West-Vlaming : Willem Vermandere (die notabene toch ook eerst zijn studies in Gent afmaakte).

Deze grote meneer die als geen ander zijn West-Vlaamse roots nooit heeft verloochend en ons telkens weer wist te bekoren en ontroeren met zijn diep menselijke poëtische liedjesteksten, mag terecht als voorbeeld staan voor de vele anderen die zijn voorbeeld hebben gevolgd.

Telkens als ik de muziek van deze kunstenaar-duizendpoot opzet slaagt hij erin mij mee te nemen naar “Le Plat Pays” dat ik zowel visueel als gevoelsmatig in mij voel borrelen, dat ik tot rust kom bij zijn instrumentale geluidsgolven, dat ik ontroerd geraakt door zijn doorleefde woorden.

Eens in de werkelijkheid terug geniet ik evenzeer, in mijn stad, van de vele West-Vlaamse stand-ups die bijna wekelijks onze podia opwarmen en die, samen met onze eigenste humoristen, van Gent het mekka van de comedy hebben gemaakt.

Straks zijn er alweer de  Gentse Feesten en nu reeds beginnen wij onze tickets te vergaren want dan gaan de Gentse grenzen nog wijder open, dan wordt Gent, als die het al niet is, weer die heerlijke smeltkroes van allerlei klanken, woorden en verhalen die zich verenigen, die zich vermengen tot één groot multi-cultureel volksfeest.

Om het met het schoonste Vlaamse woord te zeggen : ‘k heb er nu al ferme “goesting “ in.

 

 

 

 

 

 

 

09:40 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-04-06

STANLEY KUBRICK NAAR GENT

Uniek voor Gent ! De grote filmmaker Stanley Kubrick binnenkort te zien.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Stanley_Kubrick#Biografie

in het prachtige gerenoveerde Caermersklooster :

http://www.gent.be/gent/historis/monument/caermersklooste...

Een grote Stanley Kubrick-tentoonstelling die eerder al te zien was in Frankfurt, Londen en Melbourne komt in het najaar naar het Gentse Caermersklooster. De tentoonstelling is opgezet met de hulp van filmsterren als Nicole Kidman en Steven Spielberg.
voor verdere informatie zie :

http://cultuursprokkels.blogspot.com/

 

12:44 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

VERZAMELD WERK VAN STEFAN HERTMANS

De Gentse  dichter Stefan Hertmans (1951)  heeft zijn werk over een periode van 30 jaar, op aandringen van de uitgeverij, uiteindelijk gebundeld in een ruim 700 pagina’s tellend “Verzameld Werk”. Naast poëzie bevat deze uitgave ook gelegenheidswerk, verspreide gedichten en een selectie uit “De kleine woordwoestijnen”, een nooit eerder gepubliceerde eerste bundel.

Hertmans’  poëziedebuut kwam er in 1984 met “Ademzuil”, net als de tweede “Melksteen”, een hermetische bundel vol donkere metaforen. Al vlug ontpopt de dichter zich als een kameleon. “Zoutsneeuw” wordt, qua vorm als qua concept een totaal andere bundel.

In “Bezoekingen” (1988) en “Het narrenschip” (1990), bundels vol tijdloos taalgeweld die bulken van verwijzingen naar planten, dieren, kunst en cultuur, pakt Hertmans uit met een ander aspect van zijn veelzijdigheid : zijn bereisd- en belezenheid.  Hij is bijzonder productief en in zijn “Lucht in lucht” brengt hij gedichten bij objecten van Panamarenko.

Hertmans’ prille vaderschap leidt dan alweer tot het anekdotische met minder allusie op de schone kunsten, maar in “Goya als hond” is zijn inspiratie weer gericht op het beeldend werk.

Af en toe verwijst Hertmans naar zijn vroeger werk, maar vervolgt met vaste tred zijn weg, terugblikkend op de beginjaren toen hij over duistere paden sjokte en zichzelf geen “ik” durfde te noemen, omdat hij slechts bestond (naar zijn gevoel) bij de gratie van anderen naar wie hij opkeek.  Vorig jaar nog verscheen “Kaneelvingers”, alfabetisch gerangschikte gedichten over handen en vingers.

Stefan Hertmans’ poëzie werd menigmaal bekroond op basis van zijn veelzijdig en omvangrijk oeuvre – hij schreef naast gedichten ook romans, reisverhalen, essays, theaterteksten en een thriller – en hij mag terecht tot de belangrijkste hedendaagse Vlaamse literatoren worden gerekend.

Ik had het genoegen onlangs nog in het Gents Poëziecentrum, figuurlijk, aan de lippen te mogen hangen van deze literaire kunstenaar en ’t mag gezegd dat Hertmans evengoed verbaal, als neergeschreven, een nokvolle zaal weet te boeien.

 

Stefan Hertmans "Muziek voor de Overtocht-Gedichten 1975-2005"

Uitgeverij De Bezige Bij-Amsterdam,839 blz.- 35,00 euro

Zie ook de huidige Knack nr. 15 :

http://www.knack.be/onlineKN/inhoud.asp?nav=uniek_619

Een op 't eerste zicht eenvoudig gedicht, waar voor mij heel veel diepgang, verleden en heden in ligt....

Gelukstraat, Gent
Auteur: Hertmans, Stefan
 

Het was in een oud schooltje,
en de ramen waren hoog, dat zich
de schaduw van een man tot in de
lichtkring van oud stof voorover boog.

Linden, kinderen in een onverstaanbaar
nieuwe taal, herkenning van een uitzicht
bij het raam; en binnen trekt het pleisterwerk
zijn eigen krijtkring in een oud lokaal.

De schim van lang verloren leven
kan iemand in de armen nemen,
maar niet het waaiend lichtland
in zijn hoofd.

O paradijselijk vergeten op gewone
dagen, zij geloofd. En bij het poortje,
in de wind, staat nog een ander kind −
dat, wat ooit zijn moeder was beloofd.


Uit:
Stefan Hertmans: Annunciaties (1997), p.40


 

 

 

09:48 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-04-06

HET WACHTEN MOE

mijn lijf wil uit
de wollen truien
mijn benen uit
die smalle pijpen
mijn hoofd wil
terrasjesklanken horen
mijn nek wil
zonnestralen voelen
'k wil mij van dat
winterharnas ontdoen
en me als een bloesem
bevrijden
hoelang nog wachten
of zal ik maar een
zonnebankje doen

 

 

 

08:19 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-04-06

OMTRENT SOAPS

Ik baal van al die reality/docu-soaps die ons televisiescherm overspoelen en besmeuren.  Waar haalt men toch steeds deze nieuwe benamingen om het zoveel mogelijk realistisch te doen klinken ?  Nou ja, met de realiteit wordt heel dikwijls een loopje genomen als men leest hoe het er achter de schermen bij de opnames echt aan toe gaat en hoe de kijker nog maar eens bij de neus wordt genomen.

Toen ik een aantal jaren geleden The Truman Show” (1998) zag

van regisseur PeteWeir http://www.imdb.com/name/nm0001837/

vond ik die Big Brothersfeer met camera op de huid zo bedreigend angstig dat ik niet kon vermoeden dat dit tijdperk eigenlijk al stilaan in ons leven was binnen geslopen.

Slim en goedkoop gezien van de televisiemakers om Jan met de pet, Marie met de schort en hun onschuldige bloedjes, meestal gratis voor niets (of erger nog : in ruil voor gratis vetafzuiging of hier en daar wat gevelrestauratie)  voor hun kar te spannen en voor heel Vlaanderen en omstreken in de vitrine te kijk te zetten.

Ondoordacht en zielig eigenlijk van al die doodgewone en onbekende (media)geilen die zowel hun lichaam als hun ziel en hun bloedverwanten open en bloot voor de camera gooien op zoek naar aandacht, affectie en de glitter en glamour, maar die veelal achteraf met een forse kater opgezadeld blijven.

Nochtans wil ik heel graag een uitzondering maken voor de huidig lopende documentaire  op maandagavond op Eén, die ik voor geen geld wil missen en die mij telkens opnieuw naar de strot grijpt : ”De moeder van mijn dochter”.

Een jaar lang hebben Annemie Struyf, moeder van vier (nu vijf), en Lieve Blancquaert,

moeder van twee, gezwegen over Hope. ,,Om de adoptieprocedure niet in het gedrang te brengen, haar af te schermen en haar in alle rust te laten opgroeien''. Maar hun boek is af en is nu al een tijdje te koop.
Op aidsreportage in Keniaanse sloppenwijken verzeilde het duo bij Achieng, een 36-jarige seropositieve vrouw die de strijd tegen het dodende virus als haar levenstaak ziet. Achieng bracht Lieve en Annemie in contact met prostituees, verkrachters en moordenaars, die hen gruwelverhalen vertelden.
Tot Lieve en Annemie te lang in de ogen keken van een 14 maanden oud weesmeisje: Hope.
Geboren uit een verlamde, blinde en dove vrouw die, ongeacht een zware hersenoperatie, misbruikt was door haar man, omdat hij behoefte had aan ,,troost''. Niet in staat het kind te baren, liet ze het kind zichzelf naar buiten duwen. Twee dagen lag Hope bij haar dode moeder...

Ze is nu twee jaar, vertederend en kerngezond, maar ze komt uit de hel: Hope heet ze, en ze kon geen betere naam krijgen. Want haar adoptiefmoeder, journaliste Annemie Struyf, en adoptieftante fotografe Lieve Blancquaert hebben haar uit de hel van Kenia gered. Een aangrijpend verhaal van een ,,wilde'' adoptie in een door aids en verkrachting geteisterd land, dat Struyf & Blancquaert vertellen in hun nieuwe boek Mijn status is positief.

Een dagboek in zwart-wit.

In de op Eén lopende reportage “De moeder van mijn dochter” zien we Annemie Struyf op zoek gaan naar de roots van haar adoptiedochter en de situatie aldaar tracht te achterhalen en vooral het cultuurverschil tracht te begrijpen. In deze zoektocht opent Struyf ook voor de kijker eerdere ongekende en gesloten deuren, gaat ze diepe confrontaties aan met de bevolking, deinst ze niet terug voor het losweken van getuigenissen, benadert ze heel dicht de plaatselijke gebruiken en feiten om de waarheid te achterhalen.  Ze gaat daarvoor tot op het scherp van de snee en stelt zichzelf met haar spontane openheid en haar niet aflatende  doorzetting zeer kwetsbaar op, wat haar dan alweer siert.

Deze diep menselijke emoties van verschillende culturen waarbij de makers zo neutraal mogelijk blijven, zonder enig oordeel, maakt deze serie heel geloofwaardig en is dermate opgebouwd dat de kijker telkens weer nieuwe elementen te zien krijgt die als puzzelstukjes beetje bij beetje in het grote geheel passen.

Kortom : een realistisch verslag van een aanvaardbare zoektocht die ongeveinsde reacties en emoties wakker schudden met  subtiel camerawerk, zoals we die maar zelden te zien krijgen. Chapeau voor Eén, we want more…..


09:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-04-06

EEN GROOT SCHRIJVER IS NIET MEER...

Gerard Reve, één van Nederlands grootste schrijvers ooit is niet meer. Gestorven op 82 jaar in een rusthuis te Zulte, in de warme nabijheid van zijn jarenlange levenspartner.  Dat Reve in zijn laatste levensjaren koos voor een rustig bestaan hier bij ons in Machelen aan de Leie

heb ik toen als een soort eer ervaren.  Een eer aan ons,Vlamingen, die deze grote meneer een welgekomen hand uitstak, terwijl Nederland hun talentvol kind, op vele vlakken heeft verguisd.

Gerard Reve, inspiratiebron voor schrijvers van bij ons zoals Tom Lanoye en Herman Brusselmans (met wie ik het trouwens voor één keer eens ben maar die  zijn leermeester nooit wist te evenaren, nog niet tot aan zijn knieschijven).

Reve heeft mij dan weer voor een stuk opgevoed, groot gebracht. Een gedurfde uitspraak ?  Neen, de waarheid waarvan ik nu de vruchten pluk van een brede kijk op mijn medemens, van begrip en aanvaarding voor andersdenkenden.

Zijn meesterwerk “De Avonden”

heb ik tijdens mijn broze tienerjaren stiekem verslonden.  Daar waar mijn opvoeders het niet durfden of konden over hebben, uit taboe en onwetendheid, heeft Reve  me ingewijd.  In zijn gedurfde eerlijkheid en onomwonden taalgebruik, voelde ik zijn angsten, twijfels en gesmeek naar openbaring en aanvaarding.  Dit was volgens mij zijn grote kracht die ik ook in zijn latere werken bespeurde. 

Later heb ik de verfilming van “De Avonden” gezien met Tom Hofmann in de hoofdrol, en zoals meestal het geval is, vond ik het boek honderd maal beter en fijner dan de film. Zelfs sterke beelden kunnen niet tippen aan fenomenaal, subtiel woordgebruik.  

Nog niet zolang geleden, toen Gerard Reve de Prijs der Nederlandse Letteren verkreeg, waagde minister Bert Anciaux het te verbieden dat deze grote literaire kunstenaar zijn prijs persoonlijk kwam afhalen (en dit wegens Anciaux’s persoonlijke visie op Reve’s privéleven) en werd hem die zomaar koelweg per post opgestuurd. Toch bleef de schrijver Vlaanderen trouw.

Er is blijkbaar voor sommigen nog een lange weg te gaan.

Mag het literair levenswerk van Gerard Reve de uitstalramen van alle boekenwinkels sieren tot vernieuwd inzicht voor bekrompen geesten.

Meer over Reve http://www.bookman.nl/reve/

09:33 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-04-06

FILM

Dit weekend nog een filmpje meegepikt en erg genoten van

 

  Capote - USA - 2005
Capote
Capote
Capote
Capote


November 1959. Wanneer de bekende schrijver Truman Capote de New York Times leest, valt zijn oog op een artikel over een gruwelijke moord op vier leden van dezelfde boerenfamilie in Kansas. Capote ruikt een kans om zijn theorie dat de juiste schrijver non-fictie even boeiend kan maken als fictie te testen en overtuigt het magazine The New Yorker ervan hem als journalist op pad te sturen. Ondanks zijn onconventionele voorkomen wint Capote zonder veel moeite het vertrouwen van de bevolking en ook van de agent die het onderzoek leidt. Wanneer de moordenaars gevat worden, gaat Capote hen opzoeken in de gevangenis. Hij beseft al snel dat het materiaal dat hij verzamelt veel meer waard is dan slechts een artikel in een tijdschrift

 

Een uitgebreid verslag lees je hier :

http://cultuursprokkels.blogspot.com/

 

15:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

ZONDAG, RUSTDAG ?

Zondag, rustdag.  Voor velen zal dat ook zo zijn.  Anderen vinden die rustdag echt geen zegen.  Dat ondervind ik wanneer wij op zondag genoodzaakt zijn te verzaken aan ons wekelijks natuurstappen (wegens één of ander lichamelijk ongemak) en van onze zondag letterlijk een rustdag moeten maken.  Nou ja, er helemaal in berusten doen we niet, want we vinden altijd wel iets, zeker in een bruisende stad als de onze.

Toch gaan mijn gedachten uit naar de alleenstaande, naar de vrouw wiens man het voetbal of wielrennen heilig is, aan de partner voor wie de zondag precies de zwaarste jobdag is, naar jonge ouders die alweer een inventieve bezigheid voor hun kroost moeten bedenken, naar de jongeren die met hun tijd geen raad weten, naar de oudjes die zonder familiebezoek, vergeten en verlaten, hun zondag door moeten, naar de koppels wiens relatie het niet toelaat deze vrije dag met elkaar te delen. Steden en dorpen liggen er ’s zondags beangstigend uitgestorven bij.  Dat is ook steeds onze eerste bemerking  als we tijdens ons stappen de kom van zo’n dorp doorkruisen en we ons binnensmonds horen zeggen dat we hier niet zouden willen wonen.

In een levendige stad als de onze mogen we echter niet klagen, zeker niet met een, sinds eeuwenoude traditie, immense zondagse bloemenmarkt op de Kouter, gerenommeerd  tot ver buiten de stadsgrenzen.

Deze zondagse traditie is er bij velen danig ingebakken dat het een levensmust werd, een belangrijke sociale input met een wekelijks culinair hoogstandje aan verbonden.  Als voorgerecht een portie oesters met een glaasje champagne, temidden een zee van bloemen en planten, vooraleer af te zakken naar één van de vele knusse restaurantjes aan de Lieve of de Leie.

Met de afwisselende  plaatselijke fanfares op de sierlijke muziekkiosk die de Kouter de nodige elan geeft komt de stemming er helemaal in om van onze zondag een eervolle rustdag te maken, een dag gewijd aan onszelf.

Met een tuiltje lentebloemen keren we huiswaarts om de vrolijke kleuren en geuren binnenskamers verder in ons op te nemen en alweer een rustgevend Zen-moment te beleven….

 

 

Aan allen die hier voorbij komen mijn paasbeste zondagsgroeten…..

10:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-04-06

EEN EERLIJKE MENING

Waar halen die zogezegde kenners het om de Belgische kust te omschrijven als één van de mooiste ?  Wel, ik vind dat dus niet.  Een gedurfde uitspraak ? Misschien !  Anti-nationalistisch ? Helemaal niet !  Gewoon mijn open en eerlijke mening.

Akkoord, we hebben een breed zandstrand en niet van die ambetante kiezeltjes en we kunnen uren aan één stuk de kustlijn afwandelen en op de pier ’t water ingaan en de zee onder onze voeten voelen zonder nat te worden.  Zo gezien kan ik er wel van genieten, maar dan wel in de winter zodat ik langs de zee, in één rechte lijn, de wind kan bevechten, het geruis van de branding opvangen en de gladde golfbrekers trotseren.  Dit allemaal zonder te moeten zigzaggen tussen geoliede lichamen die ongeordend te bakken liggen in een “air de soleil” smeersel, in de lucht vliegende en naar zichzelf terugkerende boemerangs of platte schijven die rakelings je haar voorbij razen en plakwaaiers, in alle misbaksels en kleuren, die maar niet de wolken in willen tot getrek en gevloek van de bestuurder.

De zeekant daar nog aan toe.  Erger gesteld is de skyline langs de overkant : volgestouwde dijkmastodonten als eendrachtige, grijze, neerslachtige bouwsels van communistische overblijfsels, architecturale misbaksels van ophokplicht met een tussenstrook, de dijk,  waar het krioelt van paraderende, opgetutte madammen geflankeerd door welgestelde, bollebuik meneren en waar te pas en ten onpas zo’n kindvriendelijk fietsmobieltje  zich op je hielen klem rijdt, waar voetgangers de fietsstroken innemen en vice versa.

Maar……sinds de intrede van het Beaufort-kunstparcours weet onze Belgische kust me te vinden.  Er waait nu ook kunst aan zee !  In tien kustgemeenten zorgen een dertigtal kunstenaars uit de hele wereld voor heel wat blikvangers.  Van Knokke tot De Panne eigenden ze zich elk een plek toe waar hun kunstwerken tot hun recht komen.  Met dit snuifje cultuur wil ik graag een dagje aan zee vertoeven.

Een greep uit dit kunstgebeuren :

Zo toont  Het Museum voor moderne kunst aan zee (PMMK) te Oostende :

http://www.pmmk.be/  (dat op zich trouwens een heuse aanrader is met o.a. werken van  Tuyman en Raveel) aan de hand van foto’s, tekeningen en maquettes hoe deze Beaufort-kunstroute tot stand kwam.

In  Knokke, aan de Zwinmonding, staat een uitvergroting van de Heilige Berg, een spiritueel thema uit de Chinese cultuur.  Volgens de Chinezen wordt de Heilige Berg bewoond door goden en onsterfelijken, maar kunstenaar Zhan Wang plaatste er een visser en een elfje.

Dit drijvende eiland in glanzende inox stelt de aantrekkelijke wereld voor waar de kunstenaar ooit hoopt te wonen.

In Middelkerke laat de Tsjech David Cerny drie babypoppen rondkruipen in de buurt van het Epernayplein.  Eerder sierden deze en vele andere babyfiguren de televisiemast van de Tsjechische openbare omroep.

In Bredene, tussen de Koninklijke Baan en de Driftweg, creërde de Nederlander Joep Van Lieshout een speciale bar : je kan er een reuzen vrouwenlichaam, getooid in bikini, binnen gaan waarvan het interieur omgetoverd is tot bar en er genieten van een blikje kriek.

In De Panne kan je een olifantenfamilie bewonderen.  De levensgrote dieren staan zo opgesteld dat het lijkt alsof ze uit de zee komen.  Ze werden gemaakt door de Zuid-Afrikaan Andries Botha, samen met tien andere zwarte beeldhouwers.  De mooie titel van het kunstwerk “You can buy my heart and my soul” wijst erop dat de ongerepte schoonheid van Afrika niet zomaar als trofee kan worden meegetroond.
Meer info omtrent dit kunstenparcours : www.2006beaufort.be

 

Ku(n)stminnend of niet, dat elkeen geniet op zijn/haar manier en zich maar niets aantrekt

van wat een ander ervan vindt !

17:36 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |