05-05-06

EEN VRIJDAGS GEVOEL

Telkens op vrijdag kom ik mezelf tegen in het labyrint van de twijfel. Zelftwijfel, niet dat ik er van af zie, maar ’t is zo’n moment dat ik tegenover mezelf ga staan. Na avondsessies gewroet aan mijn assertiviteit,mijn zelfvertrouwen, heb ik de twijfel overgeslagen  die,  elke vrijdag als een ingestelde klok met gesmoord getik, toeslaat.  Twijfel over het feit waarom ik nou niet die modale vrouw kan zijn die met de vrijdagse marktstroom mee gezellig zigzagt tussen slecht walmende hotdogtentjes en tenten van katoenen onderbroeken, tussen artificieel ruikende banaansnoepjes met pal daarnaast de schoonmaakgeur van boenwas met een vleugje lavendel, tussen kippenlijven die rondjes draaien tot gebronsde monstertjes, tussen kwetterende vrouwen die waggelend aan mekaars arm de vis keuren terwijl hun mannen gedwee achter slenteren om ‘t ander vrouwvolk te keuren. 

Wijl ’s vrijdagsochtend de wegen naar de wekelijkse markt zich volstouwen met drukdoende vrouwspersonen al dan niet in afgesproken kliekjes, of met manlief aan de met boodschappentas getooide zij, wijl reeds van ver de marktventers hun kelen schrapen en de kleffe geur van verschroeide uien de atmosfeer maken, wijl trams en bussen hun overgewicht, klingelend en sakkerend, door de smalle straten laveren, wijl al deze luchtverplaatsingen éénrichtingsgewijs aanzwellen, voeten, stuur en wielen, unaniem naar ’t zelfde doel gericht, maak ik keurig mijn boodschappenlijstje, tegenovergestelde richting, op. Een asociaal gevoel van me niet te willen mengen tussen de marktgeilen, tegen de massadrang om op een voorgekauwde dag te shoppen.

Waarom kan ook ik me niet gezapig vasthaken in een vriendin, in die smeltkroes van kijk- en kooplustigen, keuvelend over vrouwenzaken en mannengeleuter of over de wasmachine die alweer verstopt zit of de koffiezet die zonodig moet ontkalkt ?  Waarom heb ik nu niet de behoefte om onbenulligheden belangrijk te vinden en zomaar koffie te gaan slurpen omdat het nu éénmaal vrijdag en marktdag is ?

Ach, ik ben gewoon voor een groot stuk een individualist, een buitenbeentje, een schaap uit verkeerde wol gesneden die de kudde mijdt, een andere-richting-marcheerder, eigen keuzes makend, tegen de stroom in. Toch heb ik éénzelfde maatje die er ook zo over denkt en met hem deel ik een terrasje voor twee, roeien we gezamenlijk de andere richting uit en genieten we van ons buitenbeense geaardheid.

En toch,  op zo’n vrijdagse marktdag, op een pleintje vlakbij, kan ik wel mijn twijfel kwijt en komt mijn vrijdaggevoel alsnog aan bod.  De vlooienmarkt, waar antiek en kitch vredig naast elkaar pronken en lonken. 

 

 Zo’n knus apart pleintje in de schaduw van de grote markt maar een wereld van verschil.  Daar kuieren en snuffelen de liefhebbers stil.  Daar snuif ook ik mijn longen vol muffige boeken waaruit cultuur en vervlogen tijden dampen, schuiven mijn vingers over het zeldzame vinyl van vergeten crooners, vind ik mezelf terug in bespotte spiegels met art-decorand. Daar wil ik graag toeven, in de schaduw van de St. Jacobskerk, aan de voet van Walter De Buck’s kunstmonument ter ere van volkszanger-rebel Karel Waeri. 

’t Is ook daar dat ik mijn roots voel borrelen en dat een tête-à-tête met een ander soort borrel mij méér verbondenheid geeft.

Opeens schiet me die andere rebelse volksmens, Willem Vermandere te binnen : Loat mie moar lope langs de stroate…

En gelijk heeft hij zolang ik maar mijn eigen koers volgen kan.

 

 

06:37 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

je pen iris, je pen is geslepen, scherper dan tevoren. ik kom hier graag.
marc

Gepost door: marc | 05-05-06

genoegen het is me een genoegen dat je je eigen weg volgt en op plaatsen uitkomt waar weinigen komen. het is me vooral een genoegen over die plaatsen te lezen. goedenacht, iris.

Gepost door: martin | 06-05-06

De commentaren zijn gesloten.