09-05-06

ZOEKTOCHT

Wat me telkens weer frappeert is dat "verlangen", "hoop" en "zoeken" de mens geweldig bezighoudt op weg naar een ander leven, een verdere toekomst, henzelf.

Toevallig las ik vandaag Bram Vermeulen's  zelfbedenkingen daarover.  Na een paar keer gelezen te hebben, viel het me op dat dit zeldzame positieve pareltjes van zijn hand zijn, daar wij we Bram kennen als de melancholische ziel, al heeft hij zijn veel te korte leven intens en bij nader inzien toch wel vrolijk geleefd.

Vermeulen verbleef gedurende vele jaren een groot deel van het jaar, samen met zielsverwanten, in een kasteeltje vlakbij Gent, waar hij een kamer huurde, en waar hij omringd door groene stilte zijn meest doorleefde poëzieteksten schreef. Dochter Katharina toert nu rond met haar vaders repertoire die ze al even ontroerend en puur, met haar warm, gekrakeleerd stemtimbre, brengt en waarbij je er; als toeschouwer; niet omheen kunt dat zij de dochter van is.

 

Met mijn ogen dicht

 

Met mijn ogen dicht vraag ik me af :
schijnt de zon ook als ik niet kijk ?
Ik voel de warmte op mijn huid,
mijn tast is niet te stuiten.
Dat de wereld doorgaat, hoor ik,
ik kan mijn oren niet sluiten.
Maar hoe hoor ik als ik droom,
en met welke handen tast ik daar ?
Bloed ik daar ook bloed
en huil ik daar ook tranen ?
Dat ik kan zien is waar,
er is zichtbaar licht.
Zo weet ik in ieder geval,
de zon schijnt ook met mijn ogen dicht.

 

De formulering

Ik trachtte mijn geluk te formuleren
weerspiegelde de zon in het water,
maar verder dan heimwee kwam ik niet.
Ik poogde het geluk te vangen,
volgde de wolken door de lucht,
maar verder dan verlangen kwam ik niet.
Ik probeerde het geluk te dwingen
in de geuren van de wind,
maar verder dan hoop kwam ik niet.
Ik zocht naar het geluk
in het stromen van het water,
in de witte lijnen op een steen,
in alles van eerder en voorbij.
Maar vergat gewoon te zoeken bij mij.

 

(uit Achter mijn ogen - Bram Vermeulen -uitg. Hadewijch 1993)

 

19:46 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

*** Zeer mooi! groetjes en tot kijk.

Gepost door: emmy | 09-05-06

Rode wijn Waarom associeer ik die man nu met liederen als "rode wijn".
Mijn visie over die man, dekt - zo te lezen - maar een klein fragment van hem.
Maar je maakt me nieuwsgierig. Welk kasteeltje in de buurt van Gent, was dat dan wel?

Gepost door: G.U.Y. | 09-05-06

zin en zen 'n avond Bloemetje,

was Bram ook geen praktiserend boeddhist en reïncarnist, een blije dooie?

x, mv.

Gepost door: marlon | 09-05-06

rode wijn mijn vriend jos was een bewonderaar van bram vermeulen, vooral het lied 'rode wijn', denk ik, lag hem nauw aan het hart. na jos' dood heb ik bram vermeulen een keer zien optreden tijdens boterhammen in het park. het was een gevoelig concert, maar ik ben zelf niet zo'n liefhebber van 'het chanson'.
deze teksten hier betekenen wel veel. het siert leo de haes dat hij dit heeft uitgegeven.

Gepost door: martin | 09-05-06

bram Het is nog vrij vroeg maar toch krijg ik rillingen als ik die tekst lees. Bram Vermeulen is zo'n oprecht en gevoelig mens, eerlijk met zijn gevoelens ten opzichte van anderen. In zijn jonge jaren was hij één van Nederlands topvolleyballers. Ik hoorde hem voor het eerst toen ik me een LP (plankenkoorts) kocht van 'Neerlands hoop in bange dagen', hij was de man achter de piano met de speciale stem op de achtergrond (bello de hond!). ik vind hem een prachtmens. Tegenwoordige tijd want hij gelooft inderdaad in reïncarnatie). Dag iris, bedankt om hem in mijn dag te brengen. marc

Gepost door: marc | 10-05-06

De commentaren zijn gesloten.