29-05-06

FILM

Ken Loach krijgt Gouden Palm

 voor zijn Ierse geschiedenisles “The wind that shakes the barley”. Deze verrassende winnaar overtroefde de favorieten zoals  Volver  (Pedro Almodovar) en Babel (Alejandro Gonzalez Inarritu).

De nu 70 jarige Loach heeft het de laatste 35 jaar altijd goed gedaan te Cannes en sleepte twee keer de juryprijs en twee keer de persprijs in de wacht.  Ondanks dat zijn nu gekroonde film niet zijn aller-sterkste is, vind ik dat deze uitstekende filmmaker met zijn schitterende humane stadsverhalen over uitgebuite arbeiders en/of mensen in de marginaliteit, de zo gegeerde Gouden Palm meer dan wel verdient.

Kenneth Loach (17 juni 1936 in Nuneaton, Engeland) is een Brits filmregisseur, gekend voor zijn sociaal realistische stijl en socialistische thema's. Hij heeft ook veel televisiefilms gemaakt. Hij studeerde recht aan de Universiteit van Oxford. Hij begon als acteur in het theater, maar begon docudrama's te regisseren voor tv in het begin van de jaren '60, meer bepaald het sociaal invloedrijke Cathy Come Home (1966). In de late jaren '60 schakelde hij over naar films, en maakte Kes, het verhaal van een jongen in moeilijkheden en zijn torenvalk, gebaseerd op de roman A Kestrel for a Knave door Barry Hines.De jaren 1970 en '80 waren minder succesrijk, zijn films leden onder een slechte verdeling, gebrek aan interesse en politieke censuur. De film The Save the Children Fund Film (1971) werd gemaakt in opdracht van het Save the Children Fund, die hem zo slecht vonden dat ze het negatief wilden laten vernietigen. De film werd nog nooit publiek vertoond. Hij kreeg ook de opdracht van Channel 4 om A Question of Leadership te maken, een documentaire over de Britse mijnwerkersstaking in 1984-1985. Het programma werd echter achtergehouden door Channel 4 omwille van politieke redenen. In de jaren 1990 kwam Loach weer in vorm, met een reeks populaire films, zoals ''Ladybird Ladybird(over een vrouw wier kind afgenomen wordt door de sociale dienst), Raining Stones (over een koppel met schulden die bedreigd worden door incasso-agenten), Land and Freedom (over de Spaanse burgeroorlog, Bread and Roses (over gastarbeiders in de VS), en The Navigators (over de privatisering van de spoorwegen).

Vooral zijn “Sweet Sixteen” (2001 - over jongeren en drugsproblematiek) en “My name is Joe” (1998 – over alcoholmisbruik en werkloosheid) bleef mij persoonlijk aan de ribben kleven.

“The wind that shakes the barley” (vrij vertaald : De wind die de gerst schudt/beweegt)

vertelt over de houding van een klein dorp tijdens de Ierse onafhankelijkheidsstrijd in 1921.  Het is een goed vertolkt, behoorlijk onderhoudend en interessant historisch drama.  Wat vorm betreft oogt de film tamelijk ouderwets.  Het gaat hier over twee broers die met de wapens tegenover elkaar komen te staan, omdat ze het oneens zijn over de strategie voor een onafhankelijk Ierland. http://www.imdb.com/title/tt0460989/

Wie dus lekker ouderwets in de pluchen zetel wil doorzakken en er niet voor terugdeinst zich in een stukje waar historisch verleden te verplaatsen en houdt van een geëngageerde film……

Ik ga in ieder geval niet voorbij aan deze nieuwe prent van mijn favoriete cineast.  Geëngageerde kunst(enaars) hebben me altijd al geboeid.

20:38 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

dag Iris ja Ken Loach
brengt puur en rauw zijn films
donker
maar de realiteit
soms kan ik het aan om er naar te kijken
en soms ook niet
maar wel een fijn cinefiel blogje !
en vele groeten
aan Laura, als je ze ziet...
grts
vhike

Gepost door: vhike | 31-05-06

De commentaren zijn gesloten.