31-05-06

REGEN EN POËZIE

Leesvoer is mijn hoofdmenu tijdens deze natte, kille dagen.  Momenteel geniet ik van Pablo Neruda's “Ik beken ik heb geleefd”.  Eén bepaalde passage heeft me de mond gesnoerd met klagen over het weer, heeft me de regenwolken, de open hemelsluizen min of meer relativerend doen aanvaarden, benam me zelfs een lichte blos van schaamte.

Dus zwijg ik over het weer en koester ik me in de poëtische regen van Neruda’s  filosofie over wat hij noemt zijn “Kinderjaren en poëzie” :

“Laat ik, voor wat de dagen en jaren van mijn prilste jeugd betreft, beginnen met te vertellen dat de enige onvergetelijke persoon daaruit de regen is geweest. Die grote australe regen, die als een waterval van de pool neerdaalt, vanaf de hemelen van Kaap Hoorn tot de grens.  In dat grensgebied van mijn vaderland ben ik in de wieg gelegd voor het leven, voor de aarde, voor de poëzie en voor de regen.
Het kon maandenlang, jarenlang regenen.  De regen viel in draden, als lange glazen naalden, die stukbraken op de daken en ieder huis was een schip dat zwoegde om de haven te bereiken in die winteroceaan.
Die koude regen van het zuiden van Amerika kent niet de impulsieve vlagen van de warme regen, die neerkomt als een zweep, waarna de hemel weer stralend blauw wordt.  Integendeel, de australe regen is geduldig en blijft eindeloos uit de grijze hemel vallen.
We gingen altijd, over de stoepen springend van steen tot steen, door weer en wind naar school.  Paraplu’s hadden we niet, want die waaiden toch weg.  Regenjassen waren te duur, schoenen raakten doorweekt.  Nooit zal ik de sokken vergeten die bij de stoof te drogen hingen en de rij schoenen die stoomden als kleine locomotieven.”

Meneer Neruda, bedankt voor dit relativerend relaas.  Ik staak het zeuren en klagen over de regenvlagen en zet mijn blik op verder, op het aloude gezegde dat na regen zonneschijn komt…..

 

    

 

20:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

BASCULEREND

Levensbedenkingen die ik zowat 23 jaar geleden neerschreef en waar ik nog steeds achter sta

soms
schijnt de zon tussen de kruinen van de bomen
sta je stil bij de vloed van rivieren en stromen
hoor je overal 't concert van zingende vogels
is er geen bestaan van gruwelijke kogels
lijken alle tuinen bezaaid met kleurrijke bloemen
wil je de hele wereld met elkaar verzoenen
lopen de straten vol van lachende gezichten
bestaan er zelfs geen maten noch gewichten
weerspiegelt de maan zich in 't rimpelloos water
verschuif je de problemen naar later
brengt niemand je van je stuk
beleef je, droom je van puur geluk

soms
lijken de dagen duister en zwaar
alleen al door een simpel gebaar
van mensen die in dezelfde stemming
de dagelijkse dingen zien als remming
maakt  de mooiste symfonie je weemoedig
vind je je vrienden opeens zo koelbloedig
voelt de regen op je huid extra koud
daar waar je er anders zo van houdt
wil je alleen zijn, vermijd je gezelschap
want middenin voel je je veel te krap
wil je naar buiten maar weet niet hoe
heb je schrik, er is nog zoveel taboe

soms
meng je die beelden ineen
je kunt niet verder op één been
het evenwicht moet je steeds zoeken
credit en debet zoals in de boeken
en als het lukt, dan is dat een gunst
weten te leven is immers een kunst
zo slijt je dan uren en dagen
met af en toe iets extra's te wagen


11:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-05-06

LIFE STYLE : SHOPPEN

Bent u ook een solo-shopper, bloklettert de krant vandaag.  Uit een enquête blijkt dat het merendeel van de Vlamingen zijn kleren alleen koopt.  Het belangrijkste argument voor het uitkiezen van een winkel is de breedte van het assortiment en de mogelijkheid om ongestoord te kunnen passen en kiezen.

Dat is nu eens goed nieuws voor mij, ik die altijd dacht daarin een buitenbeentje te zijn. Zeker als ik die keuvelende moeders met dochters of druk doende vriendinnen of jonge gezinnen met kinderen of oudere paren knusjes met elkaar zie optrekken, gepakt en gezakt.

En ik, die daar ontspannen, op mijn gemakske tussen laveer, onbekommerd voor tijd noch afstand, mijn eigen winkels de baas, mijn eigen stilstanden bepalend.  En toch, in mijn achterhoofd die opkomende vraag of ik nu zo’n asociaal koopgedrag in mijn genen heb.

Toegegeven als ik mijn blik wat scherper en kritischer stel, dan zie ik  heel veel “wachtende” heren, leunend op één of ander klerenrek, balancerend van het éne op het andere been en een uitdrukking waarvoor het woord verveling nog te braaf is. Vrouwlief die om de zoveel minuten, uit het pashok stevent,  haar pauwenveren uitzet en haar vragende blik op manlief afvuurt. En hij, die denkt er vlug van af te willen zijn, al evenveel keren met geforceerde goedkeurende knik aangeeft  dat het nu welletjes is en dat hij eigenlijk weg wil.

De méérdurvers hebben al lang hun uitvlucht gevonden in portaalhangen of stoepzitten en in de beste gevallen de stadsbanken die vooral ’s zaterdags omgetoverd zijn in een soort openluchtwachtkamer.  ’t Is koddig om zien,  al die herenbroeken op een rij, een waaier van herensokken vrij met een in- en opgepakte schoot vol kleurrijke winkelzakken; een stoetenreclame op zich ! En daarboven een unaniem gezichtsmasker van “zie mij hier zitten”. Ze hebben met z’n allen wel hun hoofd gemeen dat, zonder voorafgaande afspraak, van links naar rechts of andersom, beweegt voor een voorbij waaiende oogverblinding net zoals ze de tennismatch volgen.

Neen, dan nog liever ons (mijn partner en ik)  uitgedokterd systeem van “we gaan ieder onze weg en komen op een afgesproken uur samen om bij een koffietje of een pintje of iets meer, onze koopervaringen uit te wisselen”.

Het krantenartikel vermeldt verder dat ongeveer 83 procent van de consumenten de producten eerst aanraakt, eventueel past, en nadien al dan niet koopt.  Voor 84 procent van de ondervraagden is bvb. het kunnen uittesten van de functies van een mobiele telefoon van belang en ongeveer 93 procent wil zijn kleren en schoenen kunnen passen.

Dat lijkt mij nogal evident.  Alhoewel, met een grote dosis zelfkennis kan men sommige kleren, zelfs de meest intieme stukken, op ’t zicht kopen, zonder bedrogen uit te komen.

Zoals men in sommige afgebeelde moppen ziet dat meneer zijn handen kromt tot een kom wat dan de maat van moeder de vrouw, vriendin of lief moet aangeven.. Voor een string lijkt het  mij niet zo moeilijk, zo’n koordje moet sowieso bij iedereen op de juiste plaats, me dunkt.

Het shoppen bij ons is zoals een L.A.T.-relatie, wij houden het hier  ’t liefst op een S.A.T. (shopping apart together).

 

 

 

 

 

 

13:05 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-05-06

FILM

Ken Loach krijgt Gouden Palm

 voor zijn Ierse geschiedenisles “The wind that shakes the barley”. Deze verrassende winnaar overtroefde de favorieten zoals  Volver  (Pedro Almodovar) en Babel (Alejandro Gonzalez Inarritu).

De nu 70 jarige Loach heeft het de laatste 35 jaar altijd goed gedaan te Cannes en sleepte twee keer de juryprijs en twee keer de persprijs in de wacht.  Ondanks dat zijn nu gekroonde film niet zijn aller-sterkste is, vind ik dat deze uitstekende filmmaker met zijn schitterende humane stadsverhalen over uitgebuite arbeiders en/of mensen in de marginaliteit, de zo gegeerde Gouden Palm meer dan wel verdient.

Kenneth Loach (17 juni 1936 in Nuneaton, Engeland) is een Brits filmregisseur, gekend voor zijn sociaal realistische stijl en socialistische thema's. Hij heeft ook veel televisiefilms gemaakt. Hij studeerde recht aan de Universiteit van Oxford. Hij begon als acteur in het theater, maar begon docudrama's te regisseren voor tv in het begin van de jaren '60, meer bepaald het sociaal invloedrijke Cathy Come Home (1966). In de late jaren '60 schakelde hij over naar films, en maakte Kes, het verhaal van een jongen in moeilijkheden en zijn torenvalk, gebaseerd op de roman A Kestrel for a Knave door Barry Hines.De jaren 1970 en '80 waren minder succesrijk, zijn films leden onder een slechte verdeling, gebrek aan interesse en politieke censuur. De film The Save the Children Fund Film (1971) werd gemaakt in opdracht van het Save the Children Fund, die hem zo slecht vonden dat ze het negatief wilden laten vernietigen. De film werd nog nooit publiek vertoond. Hij kreeg ook de opdracht van Channel 4 om A Question of Leadership te maken, een documentaire over de Britse mijnwerkersstaking in 1984-1985. Het programma werd echter achtergehouden door Channel 4 omwille van politieke redenen. In de jaren 1990 kwam Loach weer in vorm, met een reeks populaire films, zoals ''Ladybird Ladybird(over een vrouw wier kind afgenomen wordt door de sociale dienst), Raining Stones (over een koppel met schulden die bedreigd worden door incasso-agenten), Land and Freedom (over de Spaanse burgeroorlog, Bread and Roses (over gastarbeiders in de VS), en The Navigators (over de privatisering van de spoorwegen).

Vooral zijn “Sweet Sixteen” (2001 - over jongeren en drugsproblematiek) en “My name is Joe” (1998 – over alcoholmisbruik en werkloosheid) bleef mij persoonlijk aan de ribben kleven.

“The wind that shakes the barley” (vrij vertaald : De wind die de gerst schudt/beweegt)

vertelt over de houding van een klein dorp tijdens de Ierse onafhankelijkheidsstrijd in 1921.  Het is een goed vertolkt, behoorlijk onderhoudend en interessant historisch drama.  Wat vorm betreft oogt de film tamelijk ouderwets.  Het gaat hier over twee broers die met de wapens tegenover elkaar komen te staan, omdat ze het oneens zijn over de strategie voor een onafhankelijk Ierland. http://www.imdb.com/title/tt0460989/

Wie dus lekker ouderwets in de pluchen zetel wil doorzakken en er niet voor terugdeinst zich in een stukje waar historisch verleden te verplaatsen en houdt van een geëngageerde film……

Ik ga in ieder geval niet voorbij aan deze nieuwe prent van mijn favoriete cineast.  Geëngageerde kunst(enaars) hebben me altijd al geboeid.

20:38 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-05-06

LITERAIR

Gisteren, zaterdag 27/05, tijdens de 20ste Culturele Ontmoetingsdag van het multicultureel tijdschrift Concept

http://www.conceptcircuit.nl/index.jsp?ACTION=GOCOMBO&...

in het Cultureel Centrum “De Ster” in Ichtegem, verscheen meteen de uitgave “Muziek is meer dan luisteren”, een thematische verzenbundel over muziek samengesteld door Ton Luiting (één der bezielers van dit literair gebeuren) en Hans Hogendoorn (beeldend kunstenaar).

In zijn “woord vooraf” merkt Ton Luiting

op dat veel schrijvers en dichters er geen geheim van maken dat hun werk sterk beïnvloed is door muziek.  Maar ook andersom worden componisten vaak geïnspireerd door de verzen van dichters.  Een soort afvragen zoals bij de kip of het ei.   Kortom twee onvergelijkbare grootheden.

Nog volgens Ton Luiting begint muziek waar de taal ophoudt. In wezen staat de dichter voor een lastige taak omdat het dichten over muziek soms achterblijft bij de muziek zelf.

Door dit te overwinnen ontstaat vaak “poésie pure”.

Na de gebruikelijke toespraken door Axel Buyse, vertegenwoordiger van de Vlaamse Regering in Den Haag, Karl Bonny, burgemeester van Ichtegem en Annemie Clyncke, schepen van Cultuur, tussendoor opgeluisterd door de juiste toonaangevende Ichtegemse brassband, was het woord aan de deelnemende dichters en de uitreiking van de jaarlijkse Concept-poëzieprijzen. In deze thematische verzenbundel werden maar liefst 122 gedichten opgenomen.  Het is dan ook verbluffend te constateren hoe muzikaal gekleurd de zielenroerselen van de deelnemers in hun poëzie tot uiting komen.

Een prachtige litho van bekend kunstenaar Chris Ferket werd aan alle aanwezigen overhandigd.  De overige uitgereikte kunstwerken kwamen van de hand van beeldende kunstenaars van eigen bodem zoals Stef Orti, Stefaan Ponette, Jeffrie, Isabelle Stroef, Ronny Ivens.

Als beginakkoord (om in muzikale termen te blijven) luidt deze klankrijke bundel een paar overwegingen in :

“De muziek geeft stemmingen die boven al het tastbare en onzichtbare uitgaan en doet ons wakend dromen” – Berthold Auerbach

“Muziek is meer dan luisteren” – Ton Luiting

“De schoonste muziek blijft voor de meeste mensen toch maar de klank van hun eigen

stem” – Cees Buddingh

“Muziek is de blikopener van de ziel” – Henry Miller

“Na de stilte komt muziek het dichtst bij het zeggen van het onzegbare” – Aldous Huxley

 

Muziek is meer dan luisteren

omslag : Hans Hogendoorn

Titelidee : Ton Luiting

Zetwerk : Suzanne Gossé

Druk : Caers, Oud-Turnhout

ISBN 90 74398 26 X

Uitgever : Concept – Postbus 1313 – 1200 BH Hilversum

 

Opnieuw werd dit 20ste literair gebeuren een voltreffer van niveau die de oren streelden met woorden vol sleutels, akkoorden, klanken, emoties, verbondenheid…..

Mijn keuze-greep uit de vele inzendingen :

 

Stradivarius

Verhef mij tot je schouder
Omvat mij, raak mij aan
Streel je vingertoppen over
mijn gespannen snaren
Lento, adagio
Hevel je passie in mij over
Laat mij zingen
Allegro, vivace

Onder mijn huid trillen
de echo’s van mijn stam
van lang, lang geleden
toen ik nog in het woud
te ruisen stond

Virtuozer dansen je vingers
Je strijken wordt forser
Glissando, staccato
Crescendo -
Ik volg het ritme
jubel, ween
Sneller, vaster, harder -
Morte – ma non troppo.

 

Lily Touwen

 

 

 

20:29 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-05-06

ZATERDAGS GEVOEL VAN TIJD

Zaterdagochtend, ontbijt voor mij alleen, geen tête-à-tête maar een tête-à-moi. Geen schoolbel voor de deur, wel het tijdloos kerkgeklepper achter me. Zalig de tijd horen verder tikken, 't besef van alweer een dag waarin  tijd nu eens geen hoofdrol mag.   Ik hou tijd en mij in bedwang om niet te verdwalen in elkaar. Even ontkomen aan de tijd......
Nooit eerder in mijn leven
had tijd zoveel betekenis
als in mijn heden,
mijn hier en nu waarin
de tijd haar waarde
heeft teruggekregen
Mijn onvoltooid verleden
werd als een marathon
door mezelf voorbij gerend,
limieten en verworvenheden
tikten tweebenig in monotone
cadans de jaren aan elkaar
Zomers en winters kenden
geen overgang naar
lente en herfsttussendoortjes,
kleurrijke natuurwijzers gaven
geen besef van voorbijgaande
seizoenen in mijn bestaan
Nooit eerder in mijn leven
smeedde ik de tijdsbanden
van nostalgie en heden
met flair aan elkaar en
deed het tikken van de klok
me als herboren stilstaan
Iris

07:39 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-05-06

THE DAY AFTER, EEN DAG VAN BEZINNING

Vandaag Hemelvaart, voor velen een dag van bezinning.
Morgen, een day-after-bezinning.

26 mei - stille optocht in Antwerpen

Morgen, vrijdag 26 mei vindt er onder de twee motto's 'Het verdriet is van A' en 'Stop racisme, diversiteit is realiteit' een stille optocht plaats in de stad Antwerpen.

Deze optocht is een sereen protest tegen alle vormen van geweld in de maatschappij en een pleidooi voor verdraagzaamheid.

Laat het verdriet niet alleen van Antwerpen zijn, maar het verdriet van ons allemaal !

Ik kan er niet lijfelijk bij zijn, maar mijn denken en mijn hart zal in verbondenheid meestappen , zal hand in hand gaan met die kleurrijke regenboog van mensen in al hun diversiteiten, in de rijkdom van hun verschillende culturen.

Ik zal samen met mijn kleinzoontje een tegeltapijt leggen en hem zachtjes toefluisteren dat er plaats is voor alle andere kinderen.  Eén ding zal ik morgen zeker weten en voelen en dat is dat mijn kleinkind, in zijn puurheid, in zijn prille onschuld, mij zal toelachen en dat ik, dankbaar voor zijn onvoorwaardelijk aanvaarden, zal blijven ijveren voor en geloven in een toekomst voor onze kinderen, in een geborgenheid voor onze ouderen en in een samenleven voor ons allemaal.

 

 

 

18:07 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

LICHT, ZON, LIEFDE

Het wachten duurt te lang.  Het nieuwe leven wil ik wel aanschouwen, maar haar lentekader voel ik niet.  Mijn knoken blijven te lang verstijfd, mijn spieren veel te stram. Al doe ik er alles aan om moeder Natuur te aanvaarden, mijn grenzen van begrip geraken dichtgeslibd.  Ik heb alleen nog mijn hoop en die hou ik strak omklemd.  't Zijn in zulke momenten dat zonnige woorden, bloemige frazen me ontroeren, dat liefde me omarmt met vol besef dat ik een gelukkig mens ben. Met vocht in de ogen en nattigheid buiten, onderga ik, geniet ik van

Rozentuin

Ik heb je nooit een rozentuin beloofd.
Ik heb alleen gezegd dat er een tuin zou komen.
Maar jij, jij had alleen maar rozen in je hoofd
En daar bleef je over malen en van dromen.

Jij hebt het onkruid niet gewild en nooit gezien
Hoe ik me in het zweet heb staan te spitten
Hoe ik me aan de keien en de modder heb vertild.
Jij bleef maar aan die vage rozen klitten.

En toen na jaren zwoegen die tuin er eindelijk was
Nog als een ruw stuk grond om samen te ontginnen
Zei jij alleen : een tuin ?  Maar waar zijn de rozen nou ?
En je liep weg en ging teleurgesteld naar binnen.

Maar ik heb je nooit een rozentuin beloofd
Ik heb alleen gezegd dat er een tuin zou komen
En zolang jij rond blijft lopen met die rozen in je hoofd
Moet je maar weg - en je hoeft pas terug te komen

Als je ook kan houden van het onkruid en de stenen
En de schrammen en de blaren op mijn handen ook wilt zien.
En als alles mee wil zitten
En wij blijven samen spitten
Groeit er op een dag één roos
Misschien.

 

Paul van Vliet
uit "Zonder verbeelding geen tuin"
samengesteld door Paul Geerts
uitgev. Contact - 2003

 

10:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-05-06

LITERATUUR

Als ontspannend tussendoortje las ik zopas "De rest is geschiedenis" van Luc De Vos.  Daarin vertelt de zanger van popband Gorki http://www.gorki.be/ op zijn gekende cynische manier over zijn katholieke, Vlaamse jeugd. Hier en daar speur je de filosoof in hem en mijn ogen bleven iets langer stilstaan bij zijn gefilosofeer over kunst.

Er bestaan twee soorten kunst.
Kunst die van de toeschouwer een inspanning vraagt
en kunst die aan de toeschouwer tegemoet komt.

Verder voegt Luc De Vos eraan toe dat hij in zijn liederen steeds heeft getracht die beide soorten te verenigen. Zijn ballade Mia wordt in ieder geval steeds opnieuw uitgeroepen tot het mooiste Vlaamse lied. Zelf vindt De Vos "We zijn zo jong" zijn meest geliefde, waaruit dit citaat :

Wij treuren niet langer dan nodig
Over dingen waaraan niets valt te doen
Ondanks de tegenslagen doen wij altijd verder
Wij zijn zo jong
Er is nog een zee van tijd
Een kans op de volgende prijs
Wij sterven van verlangen
Maar onze liefde die blijft duren
In de show van je leven
Is er een zee van tijd.

Ondanks dat hij al ruim de veertig voorbij is, oogt de Gorki-frontman, column- en romanschrijver, mediafiguur en.......onze buur van een paar straten verder, achter ons, inderdaad nog vrij jong en zit het kind in hem niet al te diep verscholen.  Hij mag dan wel een cynische grappenmaker en bekkentrekker worden genoemd, zijn knuffelgehalte is voelbaar, wanneer hij je, handen in de zakken, hoofd naar de grond, met enige schuchterheid passeert.

De rest is geschiedenis door Luc De Vos - uitgeverij Atlas - 2004

11:49 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-05-06

ABSURDITEIT IN DE VOETSPOREN VAN DE DA VINCI CODE

Er werden al heel wat voors en tegens geschreven en grenzenloos gepalaverd over Dan Brown's boek en Ron Howards film.  Ik denk dat de hetze nog niet in het heetst van haar hoogtepunt staat, want wat ik vandaag lees in de krant, doet me (eindelijk) weer eens goed lachen, na het doorspoelen van dat bakje troost van daarnet en de bemoedigende woorden van een paar bloggertjes. 

Ik citeer De Gentenaar :
"Mona Lisa spreekt"  Matsumi Suzuki, een gerenommeerde geluidstechnicus heeft het schilderij van Leonardo Da Vinci bestudeerd en Mona Lisa's fysieke eigenschappen geanalyseerd en op basis daarvan haar stem gereconstrueerd.  Hij vertrok hiervoor van de lengte van Mona Lisa's vingers en berekende zo dat ze ongeveer 1 meter 52 groot moest zijn.
Ik denk hier nu wel spontaan aan de geboorte van mijn kleinzoontje die natuurlijk ook eerst gemeten werd en waarbij de verpleegster al meteen verklaarde ''t zal ne ferme grote worden, ik schat zo'n 1,90 m" en daarmee al voor een eerste dilemma zorgde bij mijn dochter en schoonzoon met hun dood gewoon huizeke in het achterhoofd.
Enfin, het krantenknipsel gaat als volgt verder :
Daarna werkte ze de structuur van haar schedel uit, de grootte van haar beenderen en het volume van haar neus en keel.  Met behulp van een gespecialiseerd computerprogramma en een bestand van meer dan 150.000 stemmen stelden ze een stem samen voor Mona Liza.  Ze zegt echter nog niet zoveel en houdt het voorlopig nog op : Ik ben Elizabeth, ook wel gekend als Mona Lisa,  Ik ben een dame met een raadselachtige glimlach.
Alsof we dat ook al niet wisten !
Naar het schijnt werd de akoestische analyse van Suzuki al regelmatig gebruikt in gerechterlijke onderzoeken en zorgde voor de oplossing van moordzaken.
Allemaal goed en wel die gesofistikeerde computerprogramma's maar ik weet uit praktijk wel beter.
Hoe verklaar ik dan mijn muiskleine buurvrouw, vel over de benen, maar een stem waar een bas-bariton jaloers op zou zijn.  En die overbuur met zijn dikke pens die hoogdravend kirt gelijk een jong veulen ?
Naar het schijnt, nog volgens het artikel, kunnen we Mona Lisa zelf aan 't woord horen en moeten we daarvoor surfen naar :
Heb het zelf nog niet uitgeprobeerd maar 'k heb er vandaag alles voor over om eens goed luidkeels te brullen van 't lachen.  Of ben ik eerder oneerbiedig ?  So what !

 

12:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

OPKIKKERTJE, OPKIKKER, REUZE-OPKIK

Ik ben nochtans een optimist en positief ingesteld, maar nu laat de natuur me (ons) wel erg in de steek.  Ik zoek nochtans de zon bij mijn vrienden : boeken, muziek, pen en papier, blogmaatjes, de straat, de stad doch alles en iedereen oogt grijs en klinkt down.

Dan maar over naar dat vloeibare zwart

dat even troost en al even vlug

weer weg is

 

09:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-05-06

TOERIST IN EIGEN STAD (2) : ENTHOVEN ASSOCIATES

Na de billboards van New York trokken we over de Gentse kasseien naar een Spaans restaurant, hartje Patershol, waar we bij zuiderse klanken en het nuttigen van een Tapas-menu de Belgische weergoden aan onze stapschoenen lapten en lichtjes “in de wind” verder uitwaaiden naar het Design Museum www.designmuseumgent.be

Enthoven Associates, een ontwerpbureau van eigen bodem en eerlijk gezegd nog nooit eerder van gehoord en zodoende alweer een openbaring. Enthoven Associates, ontwerpt wereldwijd het dagelijks leven van meubelen en bedsystemen tot autovelgen en reiskoffers.  Zij zijn ook al een carrière lang betrokken bij innoverende mobiliteitsprojecten.  Dit gerenomeerd Antwerps bureau ontwierp de Bova-bus, leverde ontwerpen voor de Eurostar en bedacht futuristische  tramstellen en bushokjes.  Het mag grote bedrijven zoals Bombardier, Siemens en Alstom tot zijn cliënteel rekenen.

Op de tentoonstelling wordt niet alleen het finale ontwerp of gerealiseerde product tentoongesteld maar ook de verschillende fases die aan het uiteindelijke ontwerp vooraf gaan.

Men krijgt voorstudies, schetsen, animatiefilms enz…te zien.

Het toont ook aan op welke wijze Enthoven Associates naar oplossingen zoekt voor problemen zoals het aantrekkelijker maken van het openbaar vervoer.

Wie nu denkt dat dit eerder de mannelijke interesses wekt, heeft het echter mis.  De tentoonstelling is zeer toegankelijk en aantrekkelijk opgesteld.

Terwijl manlief zich expliciet voorover boog voor het minuscule laswerk van onderdelen, ging mijn aandacht dan weer expliciet uit naar interieur en materiaal van de meest futuristische tram- en treinstellen. Als gretig gebruiker van openbaar vervoer zag ik mezelf in gedachten al in een ufo-achtig gedrocht over pleinen en straten zweven.

Ook deze tentoonstelling alweer in één van de mooiste “stenen” (vroegere patriciërswoning) van Gent en één van de meest transformerende musea die Gent kent.  Zo kunnen verdiepingen in elkaar overgaan, kunnen muren vernauwd of verbreed worden al naar gelang de aard van de tentoongestelde werken en is ook hier de lichtinval van cruciaal belang.

Enthoven Associates in het Gentse Designmuseum loopt nog tot 25 juni a.s.

Ziezo, weeral wat Belgische kennis en cultuur opgesnoven in eigen stad : onze zondag was geslaagd en het herfstgevoel in hartje lente even vergeten. Meer hebben wij niet nodig : een klein weetje hier, een ontdekking daar en we zijn wij weer content zie !

Ook zonder weer kan ’t leven schoon zijn, als het maar in beweging blijft…. 

Enfin, wat ik hiermee wil zeggen dat het niet altijd de terrasjes zijn die het mooie weer maken, dat je eigen sfeer kunnen maken even deugddoend en nodig is en dat genieten soms ver weg lijkt terwijl het dikwijks zo vlakbij is.

15:19 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

TOERIST IN EIGEN STAD (1) : BILLBOARDS,NEW YORK

Ik behoor niet tot het soort mens dat thuis zit weg te grienen omdat het buiten geen weer is om een hond door te jagen.  Of zoals de volksmond zegt “als ik het voor mij heb, dan heb ik het niet achter me” (ne doorduwer dus). Zo geschiedde voorbije zondag. Zonder zonnepet, maar zoals het een echte toerist betaamt – comfortabel schoeisel, fototoestel op de buik, de blik op nieuwsgierig, met ontspannen tred en een zekere culturele aanslag  -  gingen we in eigen stad op zoek.

Sinds 28 april loopt in Gent een prachtige hedendaagse fototentoonstelling over billboards die New Yorkstad overheersen en hoe burgers, er tussendoor, er onder, er langs, hun eigen run for life beleven en niet eens meer opkijken naar de torenhoge torso van een Calvin Klein-god of een sensueel lonkende lingerie-diva.

Fotograaf Wouter Deruytter (geb. 1967 te Roeselare, studies aan de Kon. Academie v. Schone Kunsten Gent) http://www.wouterderuytter.com/gal.html

begon in 1998 met zijn eerste billboardreeks en merkte achteraf hoeveel aandacht seks in het straatbeeld opeist.  De kolossale billboards doken overal op, het straatbeeld manipulerend.

Na de gebeurtenissen van 11 sept. 2001 veranderde hij van invalshoek.  De billboards stonden niet meer centraal maar werden eerder het uitgangspunt waarbij alle aandacht ging naar de interactie tussen billboardgoden en de dwalende sterveling.  Deze wisselwerking komt zeer opvallend tot zijn recht in zijn tentoongestelde reeks.

Deruytter maakte reeds als jonge fotograaf series van Maurice Béjart, waarna hij naar New York trok om lessen te volgen aan het International Center for Photography.  Zijn werk werd opgenomen in één van ’s werelds meest befaamde fotogalerijen, nl. die van Harry Lunn.  Als gedreven fotograaf met twaalf boeken en catalogi op zijn naam stelde hij vaak tentoon en vinden we zijn werk terug in zowel openbare als private collecties in Europa, de V.S. en Mexico.

Met kracht, humor of ironie toont kunstfotograaf Wouter Deruytter hoe bruisend en verleidend, misleidend en vol zelfbedrog billboards zijn in het straatbeeld van New York. De voetgangers, als vluchtige silhouetten, krijgen schijnbaar het laatste woord door eronder te passeren, maar eigenlijk zijn ze van geen tel…..

of

zoals ik af en toe lees van sommige bloggers hoe ze hun twijfels uiten over de echtheid van blogland

of

zoals ik blijvend herhaal “niets is wat het lijkt”.

In ieder geval vonden we dat we deze unieke tentoonstelling van een  wereldbefaamde Belg niet mochten missen en zou een snijdende wind, noch regen een reden zijn om thuis te blijven.

Geplaatst in het prachtig, sereen decor van ons historisch Caermersklooster

http://www.oost-vlaanderen.be/public/cultuur_vrijetijd/cultuur/caermersklooster/index.cfm

waar de lichtinval de perfecte toon aangeeft, maken deze billboards in al hun grootsheid de toeschouwer klein.  De 53 fotoprints zijn groot, supergroot, billboard-groot !

Billboards, New York loopt nog tot 18 juni e.k.

14:37 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-05-06

DE GENTENAAR : REBELSE STROP MET POËTISCHE KERN

Vandaag werd de Gentse binnenstad opgesplitst in sloganesk gepeupel van divers pluimage. "Gent dicht, een rondje poëzie" is een multidisciplinair poëziefestival en of men een bewuste luisteraar was of een toevallige passant, de verzen en rijmen werden rond uw oren gesmeten : op de tram, shoppend of rustend op een (doorweekte) bank, er was geen ontkomen aan.  ¨

Poëzie moet uit zijn traditioneel kader, vonden de organisatoren, en speelt zich al te vaak af in intellectuele salons (mijn gedacht ! zie mijn vorige posting).  Dit poëziebad werd deze namiddag plechtig ingehuldigd door burgemeester Beke, poëet van dienst, met in zijn kielzog tal van performers.  Ik bleef enkel hangen bij het Poëziecentrum aangezien de hemel haar dichterlijke sluizen duchtig de vrije loop liet.

Vanavond echter worden de grote namen "droog" gehouden en gaat het festival verder in cultuurcentrum Vooruit en zullen sommige dichters/performers zelfs hun eigen levenslied brengen.  In ieder geval een intiemere tegenhanger voor al wie lak heeft aan dat andere Europese festival op de buis.
Langs een totaal andere kant van deze poëtische stadssferen, klonk het anders, maar niet minder gemeend.
Een Nationale Manifestatie van de sans-papiers en hun sympathisanten scandeerden er vredevol hun liefdeswensen : onderdak, gezondheidszorg, scholing, werk, een menswaardige erkenning, weg uit de illegaliteit en nooit meer terug naar desastreuze levensbedreigende omstandigheden.
't Was koud en nat, ik stond erbij, keek ernaar en dacht, straks, aan mijn eigen warme nest.  En zowaar mijn volle maag liet van zich horen, door mijn aderen een warme vloed, op mijn mond een spontane lach en in mijn hart hoopte ik stilletjes mee.
Even een opmerking terzijde.  Dit artikel kwam tot stand met een virtueel duwtje van blogger Marc, via zijn reactie op mijn vorige posting, dat het onvermijdelijke in mij alsnog in beweging bracht.  Bedankt hé weerman Marc.  Weer of geen weer, jij wakkert de (wind)stoot aan !
Al bij al werd mijn dag toch nog warm, van binnen dan.
(neuriet voldaan op 't refrein van Clouseau)
't zit van binnen......

17:34 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-05-06

TOETERS, BLAZERS, BELLEN EN LUID GEKEEL

Het is tegenwoordig bonton dat een stad zich profileert met een stadsdichter.  Ook Gent is aan haar tweede dichter toe. Roel Richelieu van Londersele

http://gent.blogt.be/?s=Van+Londersele&submit=Zoeken

zette als eerste de poëtische toon, gevolgd door de huidige, meer bekende, Erwin Mortier

http://www.erwinmortier.be/

Antwerpen startte echter toonaangevend.  Nadat Hugo Claus bedankte voor de eer, hapte Tom Lanoye gretig toe, gevolgd door Ramsey Nasr met Bart Moeyaert als huidige.

Van een stadsdichter wordt verwacht een vijf à zestal werken binnen het jaar af te leveren waarin de stad en haar inwoners elkaar tegen komen in gebeurtenissen, monumenten en sferen.

Bijna elke stad tot zelfs ver daar buiten kende, door de eeuwen heen, haar “zeggers”. Herauten galopeerden door ’t ganse land hun wel en wee verkondigend met trompetgeschal.

Eeuwen later vervangen door den, meestal gemoedelijke, goed in ’t vel zittende champetter die de burger met eerbiedig gezag en al dan niet gezonde nieuwsgierigheid graag tegemoet kwam.

Dan waren er ook nog de “verkondigers” met luid geschal en forse stem : de bellemannen, die staande op een durpel of verhoogde steen, het gepeupel wakker luidde en meestal op hun eigen rijmende wijze de nieuwsjes brulden. De stand-up-comedians avant-la lettre !

Mij hebben die bellemannen steeds gefascineerd en toen Gent, zowat tien jaar geleden, een internationaal toernooi voor bellemannen organiseerde, waaronder zelfs twee bellevrouwen,  is mijn fascinatie tot een steeds weerkerende betovering toegenomen.  Nog steeds ben ik er als de kippen bij als het klokkengeklepper en het immens stemvolume van onze eigenste stadsbelleman weeral eens een optocht, een inhuldiging, een feestgebeuren vooraf gaat.

Dat Gent de eer van deze verkondigers hoog houdt vind ik ronduit schitterend en zeer passend binnen haar historische muren. Neem nu onze zondagse bloemenmarkt op de Kouter die ’s zomers van op haar kiosk opgevrolijkt wordt door den belleman die, in zijn gesappig dialect, (die zelfs de Westvlamingen verstaan !) de lucht overdonderd tot ver boven de daken uit en tegelijk traditie en geschiedenis hoorbaar en zichtbaar levendig houdt.

Vergeleken met vroeger is deze huidige wereld waarin de boekskes, de gazetten, radio, tv en pc ons de wereld openen, toch maar media-saai.  Niemand wordt nog verwacht, nieuws en sensatie is al bijna neergeschreven voordat het is gebeurd.  Mensen troepen samen bij onheil en misérie, mensen komen niet meer van ver, uit alle richtingen, aangelopen om te horen, te vernemen dat de koe van boer X heeft gekalfd of dat Marie van den facteur er weer ne kleine bij heeft.  Men heeft het allemaal al gelezen of onrechtstreeks gehoord bij ’t ontbijt en voor men de deur uitgaat is het nieuws al oud zeer en de moeite niet meer om nog uit te wisselen.  Discussiëren, gelijk halen, zeggen hoe het niet moet en hoe wel, dat is nu “het nieuws” geworden.

Eigenlijk vind ik zo’n stadsdichter toch maar naar elitair ruikende kouwe kak en blijft hij een schim op afstand van 't gewone volk, vergeleken bij zo’n flamboyante belleman die het volkse kleur geeft en de mensen zowel aandoenlijk als ludiek en in verstaanbare mensentaal bereikt.

Ahoy, ahoy, ahoy…..men zegge het voort !

 

 

23:23 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

17-05-06

HIJ IS ER, DE DA VINCI CODE !

Eerst was er het boek dat de nodige heisa opriep, van over-enthousiasme tot laster vanuit een gevoel van bedreiging.

Dan kwam de film op de proppen met alweer voor- en tegenstanders, insinuaties en/of hoge verwachtingen.

Ik heb al die Sturm und Drangtoestanden omtrent deze vernuftige pageturner gewoon over me heen laten gaan en genoten van Dan Brown's schrijftalent en zijn lijvig boek verslonden, zelfs tussen de soep en patatten.  Nu ook de film, vanaf vandaag, in de bioscopen loopt verheug ik me al evenzeer en weet ik dat ik me even genoegzaam in de cinémazetel zal nestelen, alles en iedereen om me heen vergetend, om me diep onder te dompelen in de magie van de zevende kunst en het acteertalent van Tom Hanks en de anderen.

http://www.imdb.com/title/tt0382625/

Een artikel in De Gentenaar van vandaag, gekoppeld aan het verhaal van De Da Vinci Code, kreeg heel even mijn speciale aandacht :"De mens verlangt naar mysterie", bloklettert de krant en gaat verder :

"Wat is er met de mens van vandaag dat hij zich zo graag verliest in het mysterieuze ? En vroegen het aan filosoof Herman De Dijn, van de faculteit Wijsbegeerte van de KU Leuven, die er zijn uitleg aan geeft :

"We leven in een wereld die hoe langer hoe meer door wetenschap en techniek wordt gedomineerd, in een tijdperk waarin alles verklaarbaar lijkt; er zijn geen raadsels meer en de traditionele kaders van zingeving zijn op de terugtocht; instellingen als de kerk verkeren in moeilijkheden.  Ondertussen verliest de mens zijn belangstelling voor het mysterieuze en het onverklaarbare echter niet; hij blijft verlangen naar spanning en gaat op zoek naar alternatieven.  Vandaar dat het geen wonder is dat ook spiritualiteit in de lift zit. De Da Vinci Code past perfect binnen dat kader, waarin gesuggereerd wordt dat er meer achter de religie zit dan men ons altijd heeft voorgehouden. Geen wonder ook, gaat prof. De Dijn verder, dat we meer en meer geconfronteerd worden met een toenemende interesse in Oosterse filosofie."

En nu komt, volgens mij, het belangrijkste van zijn betoog wanneer filosoof De Dijn verklaart :

"Het opvallende is wel dat mensen in hun zoektocht naar een diepere werkelijkheid, weinig bereid zijn om er zich serieus op toe te leggen.  Het moet bovenal plezant blijven.  Het nieuws op tv is zogezegd koel en serieus, maar in wezen is het niets anders dan entertainment.  En zo is het ook met De Da Vinci Code : het is half serieus, half niet serieus".

Dat had ik ook al lang door en genieten zal ik zonder meer...

 

 

 

17:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

16-05-06

MEIMAAND, ASPERGEMAAND

Hoe mijn smaakpapillen ernaar vragen, hoe mijn intuïtie stilstaat bij exact het juiste boek, hoe mijn vingers blijven hangen aan precies die pagina, hoe hij, de grote Claus, zich laat smaken aan een culinair genot en de erotiek op zijn tong laat smelten, hoe hij een Vlaamse delicatesse als zichzelf serveert....

Asperges me

Asperges zijn meestal heren,
meerderjarig en gaarne samen.
Zeker, er zijn ook dames bij,
die dragen bessen in de late zomer
en anderen groeien wild en vrij
in Ventië, de eerste dagen van mei.

Soms waan ik mij zo'n heer,
weerbarstig en met een onzeker geweten.
Men kan niet alles van mij eten,
mijn vel moet men eerst terdege pellen.

Een heer, neef van de hoppescheut
en van de schorseneer,
in de bittere aarde geteeld
en eenmaal in het licht, gegrepen
en graag geknepen.

En ook als ik reïncarneer,
dan niet Oosters in een kever
of een jonge loopse hond
maar als in de tijd van mijn leven
door een prinses vastgebonden,
oprecht rechtop klaargestoomd
en dan glijdend in haar mond.
Een winteravond lang
geurt haar stil water
naar mijn diepe grond.

Hug Claus - Ik schrijf je neer - 2002 - De Bezige Bij

 


18:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-05-06

SLUMMEN....

“Ik ben zo blij dat de wereld steeds in beweging is”, een uitspraak van actrice Joke Devynck  waarnaar Tessa Vermeiren verwijst in haar Weekend-Knack-column en waar ze aan toevoegt zelf ook blij te zijn dat alles voortdurend schuift en verandert.  Ook ik sluit me aan bij de dames, mezelf erop betrappend hoe alweer een nieuw woord mijn aandacht trekt, me doet nadenken, me aanzet tot reflecteren.

Slummen lijkt een (nieuw) verzamelwoord te zijn voor, wat men van zichzelf vindt, foutieve, beschamende gewoontes.  Volgens het verklarend woordenboek zou enkel slum reeds bestaan, maar dan als zelfstandig naamwoord in de betekenis van achterbuurt.

Ik vraag me af wie die soort van woordenuitvinders(kunstenaars ?) zijn die zich groepsgewijs godgansedagen en -nachten, bic-bijtend, zitten uitsloven met vermoedelijk van die Scrabble-blokjes in ontelbare combinaties te leggen en te verleggen totdat zich een woord heeft gevormd dat nog niet bestaat en waar zijzelf, in d’eerste plaats, voldaan en verbaasd over zijn.

Dat dan, na unaniem hoofdgeknik, het bij-toeval-woord wordt goedgekeurd, waarna diezelfde breinen zich uiteindelijk moeten beramen welke betekenis eraan te koppelen.

Ik kan het me zo voor de geest halen :  donkere bijeenkomsten in een afgelegen châlet in de Ardennen, genre De Parelvissers, afgesloten van familie en vrienden, gsm met voorbedachte rade thuis gelaten, nauwkeurig berekend proviand  meegenomen, rook- en ander stuf bij de hand.  Een ronde-tafel-gedoe met van die vliegende schotellampjes op grootmoeders wijze, net niet kopstotend, en net wel zichtbaar doorheen dampende sigarettenwolken, precies het gepaste ooglicht verspreidend dat de slapen van priemende steken in de nachtelijke overuren spaart. Een pseudo-butler voor de gelegenheid ingehuurd, ontdaan van zijn vlinderstrikje, maar wel in zwart maatpak, zo’n soort stoïcijnse au-pair voor volwassenen en absoluut ongevaarlijk voor ’t prikkelen van bepaalde zintuigen.

Mochten er zich ook vrouwen tussen het heerschap bevinden dan zijn het beslist van die Mary  Poppins maar dan zonder gitaar noch vlinders in de buik voor eenzame weduwnaars.

Zeven blokjes op een rij, wijzen plots slummen aan. Eureka antwoorden de bezwete, vermoeide koppen en in een mum van tijd is ook de ontknoping daar : beschamende, compleet foute gewoontes !

En de vervoeging, zou die dan zijn slummen, slumde, geslumd ?

Als de wereld maar in beweging blijft en alles en iedereen maar schuiven blijft…..

Zie ook Weekend Knack nr. 19 – pag. 8 bij “Opgebiecht”.

 

08:01 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

14-05-06

MOEDER(DAG)

Moeder

Ik heb je daarnet
een kaart toegestuurd
klinkt ze opgewekt
door de hoorn
maar bij deze gefeliciteerd
voor ik het alsnog vergeet.
Met vochtige ogen en
een krop in de keel
tel ik vlug haar resem
wenskaarten op 't buffet
en met gedwongen vrolijkheid
klink ik dankbaar en zacht :
lief van jou mam dat je
aan me denkt en me
zo mateloos verwent.

Iris

en ik weet ,als ik straks met haar lievelingsbloemen aanbel, heeft ze reeds vele malen een plaatsje vrijgemaakt

dat nu eindelijk zal worden ingevuld

 

07:36 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-05-06

NIETS IS WAT HET LIJKT

"Niets (niemand) is wat het lijkt". Naarmate ik in 't leven vorder, des te meer ik er bij stilsta, des te bewuster ik benader, des te groter mijn hoede, des te allerter mijn zelfbehoud, des te ruimer mijn denken, des te minder mijn angsten, des te soepeler mijn omgang, des te non-conventioneler, des te controverseler......

Deze gedachtengang werd gestimuleerd door het voorwoord van Adriaan van Dis bij Conny Palmen's gebundelde interviews "God en Vitriool" - 2005,  ter gelegenheid van haar 50ste verjaardag.

http://www.vanstockum.nl/?page=%2Fproduct.php%3Fid%3D1668...

Van Dis over Palmen :

" Hoe breed is de rug van Connie Palmen ? Trekt ze zich niets aan van al die meningen die over haar de ronde doen of bijt ze 's nachts snikkend in haar hoofdkussen ?  Geef mij maar de Connie die ik zelf heb mogen ontdekken en niet de Palmen die ik met duizenden moet delen.

Tien jaar geleden trok ik een paar weken met haar door Vlaamse leestournees en theaters.  Ze bleek allerhartelijkst en toonde nederigheid waar nodig : in de files, in tochtige kleedkamers, in de omgang met knorrige decorbouwers.  Ze sleepte met tassen en boeken en bracht met haar aanwezigheid iedereen een goed humeur.  Zelden zo'n fidele vrouw meegemaakt : hartelijk, humoritistich, slim, eerlijk en vooral geen zeur. Ik houd van de privé-Connie.

De publieke Palmen is voor mij een ander. Zij is een auteur die de aandacht trekt, met haar boeken, maar ook met haar persoon.  Ze schrijft en praat de lezers niet naar de mond, gelooft in haar schrijverschap, is vol zelfvertrouwen en houdt niet van valse bescheidenheid ("ik heb geen kleine verlangens, dat van dat kleine te eren is niets voor mij", aldus Palmen).

Palmen pronkt met haar intelligentie, heeft weinig op met domme mensen, veegt haar critici de mantel uit. Ze houdt er uitgesproken meningen op na; geen interview zonder controversiële uitspraak.

Ik heb altijd een beetje moeite gehad met deze "andere" Conny, aldus nog Van Dis"

Conny Palmen zelf zegt op de achterflap van haar boek :

"Goeie filosofie doet pijn, die brandt, je krijgt een paar klappen in je gezicht, wordt wakker.  En goeie literatuur heeft dat voor mij ook.  Zoutzuur, vitriool.  Het doet vreselijk zeer als ze het over je heen gieten, maar daar kan je op zo'n moment ook van genieten, omdat het eindelijk de waarheid lijkt. 

Je gaat steeds meer van de schijn genezen."

Vooral dat laatste, mevrouw Palmen, daar kan ik me goed in vinden.....Een vrouw naar mijn hart, die Connie.

 

08:05 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

12-05-06

POEZIE ALS EINDPUNT

Ik kan niet zomaar loslaten die stroom van nieuwe woorden, die oneindigheid van beklijvende zinnen verworden tot een verhaal, die ik dagenlang in mijn schoot koesterde en haar zwevende geesten tot mij liet komen tot ik er zelf van zweemde.  Daarom ben ik bij  Hugo Claus gaan aankloppen voor een berusting en een eindpunt op mijn vorige posting.....

In Flanders Fields

De grond is hier het vetst.
Zelfs na al die jaren zonder mest
zou je hier een dodenprei kunnen kweken
die alle markten tart.

De Engelse veteranen worden schaars.
Elk jaar wijzen zij aan hun schaarse vrienden
Hill Sixty, Hill Sixty One, Poelkapelle.

In Flanders Fields rijden de maaldorsers
steeds dichtere kringen rond de kronkelgangen
van verharde zandzakken, de darmen van de dood.

De boter van de streek
smaakt naar klaprozen.

 

Hugo Claus
(uit Ik schrijf je neer - De Bezige Bij - 2002)

 

06:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-05-06

LITERATUUR

'k Was mezelf al geruime tijd aan 't terecht wijzen omdat ik mijn passie aan het inruilen was voor virtueel gevrij.  Terwijl mijn ouwe getrouwen, bol van hun geheimen, nog enkel werden geaaid vanwege het zich ophopend stof, maar nooit echt werden vast gepakt, opengespreid, bepampeld en besnoven.  Dus heb ik er, een paar dagen terug, ééntje uit de stapel verkozen tot mijn escorte van de voorbije dagen. 'k Heb haar overal meegedragen en haar in mijn schoot gevlijd.  't Zat meteen snor tussen haar en mij; 'k geraakte van in het prille begin in haar netten gestrikt al zette ze haar tijdmachine meteen twee oorlogen terug in de tijd.

 

De literaire thriller "Dood van een Soldaat", debuutroman van Johanna Spaey,

http://www.johannaspaey.com/

bekroond met De Gouden Strop 2005 - uitg. Manteau

sleurt je mee naar de harde waarheid en traumatische gevolgen van de Eerste Wereldoorlog, naar een dorp vol intriges, bedrog en moorden waar iedereen iedereen wantrouwt en op zoek is naar nooit opgeloste gebeurtenissen om de ware feiten te ontmaskeren :

"De oorlog had overal de rot in gestoken.  We waren allemaal iemands slachtoffer geworden.  Allemaal iemands moordenaar".

Johanna Spaey (Leuven 1966) studeerde assyriologie in Leuven en Leiden en werkt als eindredacteur en journaliste.

Haar debuutroman bewandelt niet het pad van de klassieke whodunit en is doorspekt van strakke dialogen, erotiek en humor.

"Ze is een belofte voor de toekomst en een aanwinst voor het genre, Spaey verdient een stevige aanmoedigingsprijs" - De Standaard.

"Knap geschreven met mooie dialogen, beklijvende personages, een goede plot, spitse erotiek, onderkoelde humor "- Knack

Graag wil ik hier nog aan toevoegen dat deze jonge vrouw mij verbouwereert op de wijze hoe zij zich verplaatst in een tijd die de hare nooit is geweest, hoe ze met een gedurfd, doch nooit vulgair taalgebruik, aangeeft dat ook een vrouw erotisch to the point kan en mag zijn. Heel dikwijls herkende ik hier een vrouwelijke L.P.Boon.

  

 

20:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

NOG MAAR EENS OVER BRAM VERMEULEN

Gevolggevend aan de reacties (waarvoor dank) op mijn vorige posting hierbij nog een toemaatje over Bram Vermeulen.

Het kasteeltje waarvan sprake, dat verscheidene kunstenaars huisvest, bevindt zich op het grondgebied Mariakerke bij Gent.

Een exacte foto ervan vind ik niet terug, wel ééntje van het prachtig domein errond

dat in de maand augustus, na de Gentse Feesten, openstaat onder de naam Parkkaffee, en waar kleinschalige ambiance in familiesfeer troef is. Nou ja, het kasteeltje waarvan sprake is eerder een imposant herenhuis, temidden een groene en waterrijke oase in de Groenestaakstraat te Mariakerke.
zie ook :
Eén van de Kommil Foobroertjes was er trouwens vele jaren de naaste buur van Bram Vermeulen.
Ik kan het niet laten hier nogmaals hommage te brengen met de tekst van Vermeulen's "Testament", een topper trouwens bij zowel vrijzinnige als kerkelijke uitvaarten.
Ook ik heb reeds aan mijn nakomers mijn voorkeur te kennen gegeven.  't Ja, ik ben van dat soort dat de toekomst net dat éne stapje voor wil zijn, als het nog even kan... 
Testament
En als ik doodga, huil maar niet.
Ik ben niet echt dood,
moet je weten.
't Is maar een lichaam
dat ik achterliet.
Dood ben ik pas
als jij me bent vergeten.
En als ik doodga,treur maar niet.
Ik ben niet echt weg,
moet je weten.
Het is de heimwee
die ik achterliet.
Dood ben je pas,
als jij die bent vergeten.
En als ik doodga, huil maar niet.
Ik ben niet echt dood,
moet je weten.
't Is het verlangen
dat ik achterliet.
Dood ben ik pas,
als jij dat bent vergeten.
Dood ben ik pas,
als jij mij bent vergeten.
Bram Vermeulen

 
 

 

08:58 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-05-06

ZOEKTOCHT

Wat me telkens weer frappeert is dat "verlangen", "hoop" en "zoeken" de mens geweldig bezighoudt op weg naar een ander leven, een verdere toekomst, henzelf.

Toevallig las ik vandaag Bram Vermeulen's  zelfbedenkingen daarover.  Na een paar keer gelezen te hebben, viel het me op dat dit zeldzame positieve pareltjes van zijn hand zijn, daar wij we Bram kennen als de melancholische ziel, al heeft hij zijn veel te korte leven intens en bij nader inzien toch wel vrolijk geleefd.

Vermeulen verbleef gedurende vele jaren een groot deel van het jaar, samen met zielsverwanten, in een kasteeltje vlakbij Gent, waar hij een kamer huurde, en waar hij omringd door groene stilte zijn meest doorleefde poëzieteksten schreef. Dochter Katharina toert nu rond met haar vaders repertoire die ze al even ontroerend en puur, met haar warm, gekrakeleerd stemtimbre, brengt en waarbij je er; als toeschouwer; niet omheen kunt dat zij de dochter van is.

 

Met mijn ogen dicht

 

Met mijn ogen dicht vraag ik me af :
schijnt de zon ook als ik niet kijk ?
Ik voel de warmte op mijn huid,
mijn tast is niet te stuiten.
Dat de wereld doorgaat, hoor ik,
ik kan mijn oren niet sluiten.
Maar hoe hoor ik als ik droom,
en met welke handen tast ik daar ?
Bloed ik daar ook bloed
en huil ik daar ook tranen ?
Dat ik kan zien is waar,
er is zichtbaar licht.
Zo weet ik in ieder geval,
de zon schijnt ook met mijn ogen dicht.

 

De formulering

Ik trachtte mijn geluk te formuleren
weerspiegelde de zon in het water,
maar verder dan heimwee kwam ik niet.
Ik poogde het geluk te vangen,
volgde de wolken door de lucht,
maar verder dan verlangen kwam ik niet.
Ik probeerde het geluk te dwingen
in de geuren van de wind,
maar verder dan hoop kwam ik niet.
Ik zocht naar het geluk
in het stromen van het water,
in de witte lijnen op een steen,
in alles van eerder en voorbij.
Maar vergat gewoon te zoeken bij mij.

 

(uit Achter mijn ogen - Bram Vermeulen -uitg. Hadewijch 1993)

 

19:46 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-05-06

EEN BLOESEM VAN EEN TOCHT

De stelling als zouden bloggers een “zittend gat” hebben, gaat volgens mij niet op.  Ik kom hier in blogland regelmatig bewegende sportievelingen tegen.  De éne jogt, de andere loopt, nog een ander fitnesst en wij behoren tot het stappersras.

Ik veronderstel dat we allen ’t zelfde doel beogen : lichamelijke inspanningen die de calorieën in mineur houden met een deugddoend achteraf-gevoel.

In tegenstelling tot sommigen, geloven wij in weersvoorspellingen, (met een knipoog naar collega-blogger Marc) waarbij men ons soms letterlijk de weg naar de zon wijst.  Toen we in ’t weekend vernamen dat er vandaag een ferme stapel  regenwolken vanuit Frankrijk ons land zou aandoen, te beginnen in ’t westen om verder te schuiven naar ’t centrum, tot in het oosten, besloten we deze ochtend, heel vroeg, de regen zomaar 148 km voor te zijn.

We kozen voor een tocht door de bloesembomenroute in Haspengouw, méér bepaald te Borgloon (Limburg).

http://www.bloesemfeesten-haspengouw.be/

en genoten tot in de namiddag van een heerlijk warm zonnetje in een bloemrijk kader, van wat binnenkort een fruitdecor zou worden.

En ja hoor, onze berekening klopte perfect, want toen we ongeveer rond 15u30 huiswaarts keerden, kwam de regen ons vanuit het centrum al tegemoet.  Als pubers hebben we naar de hemelsluizen uitdagend gegniffeld en, ’t kind in ons nooit ver weg, onze tong getoond

Als zo’n sportdag dan nog eens een historische en/of culturele verrassing inhoudt, dan is onze uitstap helemaal “af”.  Zo ontdekten we plotsklaps het wondermooi beeld Tjenne van de Hasseltse beeldhouwer Gerard Moonen dat nog niet zo lang geleden, in 2004, werd ingehuldigd.

http://www.graafvis.be/graafvis/gerard.php?lng=nl

Tjenne zou dialect zijn voor Jeanne Michiels, die hier in 1667 ten onrechte werd verbrand.  Door haar toch ten hemel te dragen symboliseert het beeld vooral verdraagzaamheid.

Wij waren in ieder geval vol bewondering voor de welige vormen van deze betoverende mooie heks.  Nog maar eens een bewijs  dat heksen niet  persé aards lelijk  hoeven te zijn !

Een bijhorend gedicht van Boudewijn Knevels (2004) sierde des te meer deze uitzonderlijke ten hemel draging

http://www.thehouseofbooks.com/auteur.asp?sid=74

En omdat het niet altijd ronkende namen zijn die mooie woorden maken, geef ik deze poëtische hommage hier graag even mee :

Tjenne

hier werd ik in de Middeleeuwen

beticht van kwaad en hekserij

ik was nochtans een vrouw als velen

in de natuur voelde ik me vrij

ik ben nooit omgegaan met duivels

ik bezat geen toverkracht

‘k genas wel mensen met mijn kruiden

maar bij God was alle macht

des te meer ik ook ontkende

heksensabbat, zwoel festijn

‘k werd gefolterd en bekende

om verlost te zijn van pijn

en ik brandde als bewijs

van het vleesgeworden kwaad

schuldig aan godslastering

zo het in de boeken staat

als je hier een toorts ontsteekt

of je wandelt hier voorbij

denk aan die beroerde tijd

wees dan met het heden blij

 

Boudwijn Knevels (2004)

 

En of we blij zijn met vandaag !

 

 

 

 

20:41 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-05-06

IN EVENWICHT

“Een gezonde geest in een gezond lichaam”, dat is zowat de laatste 13 jaren ons levensmotto.

Natuur en Cultuur gaan in ons leven hand in hand, vergezellen ons als een tweeling op onze weg naar verder, naar een aanvaardbaar en deugddoend ouder worden, waarin we het jaartal van ons bestaan niet kunnen bijbenen en het zodoende niet meer de moeite vinden om er nog bij stil te staan.

Onze jaren verglijden meer en meer in harmonie van lichaam en geest en niet één van ons beiden wil terug blikken naar jongere tijden, waaraan het ons ontbrak aan gezonde euforie.

Een paar keer in de week zoeken we Haar op, Zij die ons overweldigt met haar hoorn des groene overvloed. Uitgezogen door haar kracht en onze longen volgezogen met haar levenssappen, geven we ons achteraf gewillig over aan haar culturele nevenkracht, die onze geest op niveau brengt en ons hele wezen, ons hebben en zijn, in balans schommelt.

Men moet ons hebben aanhoord. Onlangs verscheen “Stenen vertellen” door Santina en Johan De Meester, 50 wandelingen langs stille getuigen van onze geschiedenis; uitgegeven bij Lannoo, met de steun van Vakantiegenoegens.

Een lijvig boek waarin teksten en foto’s elkaar aanvullen tot een harmonieus geheel. Santina en Johan De Meester  werken al meer dan 15 jaar samen. Johan is gepassioneerd door de fotografie en gespecialiseerd in natuur- en reisreportages. Santina zorgt ervoor dat beeld en tekst naadloos in elkaar overvloeien.  In dit boek is de verwondering van onze grote en kleine geschiedenis, in beeld, gekoppeld aan de hartstocht voor letters op papier.  Eigentijdser kan echter niet, want bij het boek hoort een cd-rom met alle kaarten en routebeschrijvingen van de 50 wandelingen die er in beschreven staan. (even uitprinten vooraleer op stap te gaan).

België mag prat gaan op tal van unieke monumenten en gebouwen.  Zo is Tyne Cot Cemetery de grootste Britse oorlogsbegraafplaats op het Europese vasteland en kent de Luikse trap op de Montagne de Bueren zijn gelijke niet in Europa  Zoals de schandpaal in Braine-le-Château vind je in Europa slechts drie stuks en in Scherpenheuvel staat de oudste barokkerk der Nederlanden.

Alle belforten en begijnhoven zijn in ons land, intussen, beschermd als werelderfgoed.

Een brug, een molen, een graf, een burcht, een muur…alle door mensenhanden gevormde stenen monumenten in dit boek vertellen hun eigen, boeiend verhaal.

De honderden bijhorende foto’s werden speciaal voor dit project gemaakt en maken van dit boek ook een prachtig kijkexemplaar.

http://www.lannoo.com/content/lannoo/wbnl/listview/1/index.jsp?titelcode=11680

Ons stapprogramma voor morgen hebben wij alvast bijeen gekeuveld  tijdens het ontbijt.  Het wordt een tocht door Haspengouw, een meander tussen fruitboomgaarden en vergezichten.  Onze stapuitrusting reeds uitgestald, ons blij gemoed al opgzet.

Maar vandaag komt eerst nog de innerlijke mens aan bod en zetten we ons uiterlijk  schrap voor een gezellig familiedineetje in een sfeervol restaurant met op de achtergrond de historische stenen van onze stad die tussen onze gangen door ook hun hoorbaar vertelselke zullen doen. 

Belfort en St. Baafs, stem reeds jullie klokken.... 

 

 

 

11:11 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-05-06

WOEKERKUNST

Ik hou van kunst in vele vormen, ik hou nog meer van haar kronkelende, soms confronterende achterliggende boodschap en ’t meest van al hou ik van haar schepper die op een vaak eigenzinnige, veelal noodzakelijke wijze uiting geeft aan innerlijk knagend vuur, zure oprispingen en brakende opwellingen tot het verworden van uiteindelijke tastbaarheid.

Waar ik helemaal niet van hou zijn de recordprijzen op de kunstmarkt of wat de volksmond zegt : “een schilderij is waard wat de gek ervoor betaalt”, m.a.w. de keiharde logica van de vrijemarkteconomie of simpel weg vraag en aanbod.

L’Arlésienne,  het portret van éne madame Ginoux, door Van Gogh uit 1890 werd vorige dinsdag bij Christi’s afgehamerd tegen 40,3 milj. dollar (nieuwe eigenaar onbekend).  Tezelfdertijd, bij de afdeling “impressionistische en moderne kunst” gingen twee Picasso’s van de hand voor de woekerprijzen van 18,6 milj. dollar (Portret van Germaine – 1902) en 34,7 milj. dollar (Le repos – 1932).

Volgens kunsthandelaars en –kenners is de markt een beetje oververhit doordat iedereen met poen investeert in kunst.  De nieuwe rijken in Rusland en China bepalen, naar het schijnt, tegenwoordig de kunstmarkt en er lijkt geen limiet te bestaan op topveilingen.

Nou, voor mijn part mag het kunstverkoopklimaat een paar warmtegraden minderen want naar mijn gevoel doet men afbreuk aan de creatieve kunstuitingen  van de overledene en eert men, uit puur winstbejag, enkel nog zijn naam.

De toptien, met de prijzen in dollar, de eenheidsmunt van de kunstwereld :

Picasso – Garçon à la pipe (104,1 milj. dollar)

Van Gogh – Portrait du dr. Gachet (82,5milj. dollar)

Renoir – Au moulin de la Galette (78,1 milj. dollar)

Rubens – Het bloedbad onder de onschuldigen (76,7 milj. dollar)

Van Gogh – Portrait de l’artiste sans barbe (71,5 milj. dollar)

Cézanne – Rideau, cruchon et compostier (60,5 milj. dollar)

Picasso – La femme aux bras croisés  (55 milj. dollar)

Van Gogh – Les iris (53,9 milj. dollar)

Picasso – Les Noces de Pierrette (51,65 milj. dollar)

Picasso – Zittende vrouw in de tuin (49,5 milj. dollar)

 

Hierbij tevens eerbetoon aan het onlangs, op 84 jarige leeftijd overleden, Cobra-icoon Karel Appel.  Deze Nederlandse schilder was het laatste overlevende boegbeeld van de Cobragroep (waartoe ook onze eigenste Hugo Claus ooit behoorde) die na de Tweede Wereldoorlog de kunst een nieuw elan gaf.  Zelf zat de kleurrijke oproerkraaier nooit verlegen om een straffe uitspraak : “Ik rotzooide maar wat aan”, is misschien wel zijn eigen cynische vooruitblik op het postuum prijzengetrek dat hem nog te wachten staat.

 

 

 

09:17 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-05-06

EEN VRIJDAGS GEVOEL

Telkens op vrijdag kom ik mezelf tegen in het labyrint van de twijfel. Zelftwijfel, niet dat ik er van af zie, maar ’t is zo’n moment dat ik tegenover mezelf ga staan. Na avondsessies gewroet aan mijn assertiviteit,mijn zelfvertrouwen, heb ik de twijfel overgeslagen  die,  elke vrijdag als een ingestelde klok met gesmoord getik, toeslaat.  Twijfel over het feit waarom ik nou niet die modale vrouw kan zijn die met de vrijdagse marktstroom mee gezellig zigzagt tussen slecht walmende hotdogtentjes en tenten van katoenen onderbroeken, tussen artificieel ruikende banaansnoepjes met pal daarnaast de schoonmaakgeur van boenwas met een vleugje lavendel, tussen kippenlijven die rondjes draaien tot gebronsde monstertjes, tussen kwetterende vrouwen die waggelend aan mekaars arm de vis keuren terwijl hun mannen gedwee achter slenteren om ‘t ander vrouwvolk te keuren. 

Wijl ’s vrijdagsochtend de wegen naar de wekelijkse markt zich volstouwen met drukdoende vrouwspersonen al dan niet in afgesproken kliekjes, of met manlief aan de met boodschappentas getooide zij, wijl reeds van ver de marktventers hun kelen schrapen en de kleffe geur van verschroeide uien de atmosfeer maken, wijl trams en bussen hun overgewicht, klingelend en sakkerend, door de smalle straten laveren, wijl al deze luchtverplaatsingen éénrichtingsgewijs aanzwellen, voeten, stuur en wielen, unaniem naar ’t zelfde doel gericht, maak ik keurig mijn boodschappenlijstje, tegenovergestelde richting, op. Een asociaal gevoel van me niet te willen mengen tussen de marktgeilen, tegen de massadrang om op een voorgekauwde dag te shoppen.

Waarom kan ook ik me niet gezapig vasthaken in een vriendin, in die smeltkroes van kijk- en kooplustigen, keuvelend over vrouwenzaken en mannengeleuter of over de wasmachine die alweer verstopt zit of de koffiezet die zonodig moet ontkalkt ?  Waarom heb ik nu niet de behoefte om onbenulligheden belangrijk te vinden en zomaar koffie te gaan slurpen omdat het nu éénmaal vrijdag en marktdag is ?

Ach, ik ben gewoon voor een groot stuk een individualist, een buitenbeentje, een schaap uit verkeerde wol gesneden die de kudde mijdt, een andere-richting-marcheerder, eigen keuzes makend, tegen de stroom in. Toch heb ik éénzelfde maatje die er ook zo over denkt en met hem deel ik een terrasje voor twee, roeien we gezamenlijk de andere richting uit en genieten we van ons buitenbeense geaardheid.

En toch,  op zo’n vrijdagse marktdag, op een pleintje vlakbij, kan ik wel mijn twijfel kwijt en komt mijn vrijdaggevoel alsnog aan bod.  De vlooienmarkt, waar antiek en kitch vredig naast elkaar pronken en lonken. 

 

 Zo’n knus apart pleintje in de schaduw van de grote markt maar een wereld van verschil.  Daar kuieren en snuffelen de liefhebbers stil.  Daar snuif ook ik mijn longen vol muffige boeken waaruit cultuur en vervlogen tijden dampen, schuiven mijn vingers over het zeldzame vinyl van vergeten crooners, vind ik mezelf terug in bespotte spiegels met art-decorand. Daar wil ik graag toeven, in de schaduw van de St. Jacobskerk, aan de voet van Walter De Buck’s kunstmonument ter ere van volkszanger-rebel Karel Waeri. 

’t Is ook daar dat ik mijn roots voel borrelen en dat een tête-à-tête met een ander soort borrel mij méér verbondenheid geeft.

Opeens schiet me die andere rebelse volksmens, Willem Vermandere te binnen : Loat mie moar lope langs de stroate…

En gelijk heeft hij zolang ik maar mijn eigen koers volgen kan.

 

 

06:37 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-05-06

IK BEN GEPAKT

door Marlon's http://marlonvanco.skynetblogs.be/hitsige uitstoot van harde, puntige vrouwelijke tennisballen (had eigenlijk die verschillen al opgemerkt bij onze Belgische tennisballenstotende meisjes) en Marc's http://marcozuidpolo.skynetblogs.be/

gesofisticeerde satelietbehandeling van weisse Alpenspitzen (die me anders nochtans met bewondering beroeren), maar voor de zachte dwang van lady Sunshine die me, voor 't eerst sinds lang, in haar zwoel-erotische octopusarmen deed knielen was ik helemaal verkocht...

Zon

Ik voel haar in mijn hals,
op mijn schouders blijft
ze hangen. Algauw ga
ik door de knieën, ik voel
haar dwang tot knielen.

Ik kus het gras dat ook
zij heeft ingepalmd, mijn
hoofd rust gewillig in haar
schoot.  Zo houdt ze me aan
de grond, in bedwang.

Pas als zij is weggegleden kan
ik weer recht gaan staan, maar
ik blijf, koppig horizontaal,
wachten op haar volgend onthaal.

Iris

 

 

22:04 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-05-06

DWARRELEN

of hoe bloggers elkaar inspireren.  Ik wandelde vandaag even binnen bij Evy http://anderewoorden.skynetblogs.be/ en kwam dwarrelend weer buiten

 

als ik een dwarrelend blad was
en de wind dreef me naar jou
zou ik 't liefst op je schouder vallen
en de warme damp van je adem
in mijn nerven voelen

ik zou met jou meedeinen
en af en toe je oren zoenen
totdat jij mijn geflirt opvangt
en ik mij behaaglijk
in je handpalm nestel

als jij van dwarrelen hield....

 


15:40 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |