19-06-06

BARCELONA (2)

Zomaar dagelijks La Rambla paraderend aflopen maakt je algauw moe, vandaar de hier en daar zijsprongetjes, waar je je rustig kunt nestelen in de glories van het verleden.  De meest gegeerde trekpleister, aan de linkerkant wat dichter bij de zee, ligt achter een brede poortingang de Plaça Reial. 

Met zijn zuilengangen, slanke palmen en de Gaudi-lantaarns, de vele terrasjes en de gietijzeren fontein met de “Drie Gratiën”

kan het elke vergelijking met de mooiste plazas van Spanje doorstaan.  In de openluchtcafés onder de arcaden, waar een heerlijke café cortado moe geslenterde benen opfleuren en het hoofd op z’n positieven terugbrengt, verdringen zich behalve het plaatselijke alternatieve publiek ook horden toeristen. Voor de geeïnteresseerden : als je gewoon “un café” bestelt krijg je zo’n gigantische kop “koffie verkeerd”, dus voor de echte liefhebbers vragen naar “un café cortado” en voor degenen die hem puur willen is het “un café negro”

Mij gaf dit plein een soort ontsnapping aan de chaotische verkeersgekte links en rechts van de Rambla. Niet enkel de claxonerende auto’s en politiesirènes, maar ook de ongedisciplineerde voetgangers die constant rode stoplichten negeren en van links naar rechts springend, tussen de twee- en vierwielers, er hun dagelijkse sport van maken hebben wij met verstomming gade geslagen.  Alweer tot verstomming van al die ADHD’ers die zich allicht afvroegen of wij aan ’t oefenen waren voor een nieuwe straatact.

Op het einde van La Rambla bij het Monument à Colon ligt de haven.  ’t Is ook daar dat, Columbus indachtig, werkelijk een nieuwe wereld begint.  Volgens de boeken kwam daar de zeevaarder, zijn vrouw, zijn drie zonen, zijn matrozen en zeven Caribische indianen aan wal na de triomfantelijke ontdekking van Amerika.

Het standbeeld van Columbus is ontworpen voor de wereldtentoonstelling van 1888.  Bezoekers kunnen met een lift naar het platform vlak bij de top van deze 60 m hoge zuil die deels is gemaakt met de gesmolten kanonnen van het kasteel op Montjuïc.

Lange tijd werd gezegd dat Barcelona met zijn rug naar de zee leefde maar rond 1985 zetten verschillende burgemeesters zich in voor de herovering van de zee.  De havenpromenade Moll de la Fusta was de eerste etappe in een ambitieus project dat het havengebied een volledig nieuw gezicht heeft gegeven, van het Colombusmonument tot aan de olympische jachthaven.

De ooit verwaarloosde houtkaai is nu veranderd in een brede laan met palmen.

Het verkeer wordt er ondergronds geleid en op de kade zijn er tal van stijlvolle tapasbars.

En daar kunnen we van meespreken !  In deze wijde waterwereld, in een decor van sierlijke zeilboten en kunstwerken, waar jong en oud heerlijk onbezorgd en lui kan zitten, hangen, liggen, knuffelen, dromen en…. vingers aflikken bij de heerlijkste tapas ooit die met een aangepast gekoeld wijntje zorgvuldig worden doorgeslikt en waar zelfs  je blik op oneindig te lui is om de einder te zoeken. En je hele hebben en houwen in een soort van lome roes blijft hangen, zelfs yoga en  zen overstijgend…

Afsluiten doe ik alweer met één van de ontelbare steegjes, waarvan ik maar niet genoeg kon krijgen

 

 

15:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.