19-06-06

BARCELONA (3)

In de Ciutat Vella, de oude stad, kan men urenlang ronddwalen met om iedere hoek een nieuwe verrassing. Meestal leiden de nauwe steegjes naar alweer één of andere onverwachte apotheose. 

In de wirwar van de oude stad achtervolgt me Zafon’s verhaal waarin hij zijn schaduwen van de wind meesterlijk beschrijft.  Na een poosje kom ik erachter dat je niet echt kunt verdwalen, dat elk steegje je wel ergens naartoe brengt.

Het gebeurt dikwijls dat langs de hoge grijze muren, waar het wasgoed tussen het prachtig smeedwerk van de balkonnetjes zwierig de weg aanwijst, je gitaarklanken onzichtbaar tegemoet komen. Hier en daar, op de hoek van zo’n steegje beschrijft een kunstwerk in keramiek de eenzame troubadour die in de nachtelijke obscuriteit op zoek gaat naar zijn geliefde

en alweer danst de schitterende verhalenpen van Zafon door mijn hoofd. Ik besef nu pas dat deze thriller zijn werk heeft gedaan en ben blij dat ik met deze literaire bagage in mijn achterhoofd naar deze stad van tegenstrijdigheden ben afgezakt.
Achter de vernieuwde gevel van het regeringspaleis zou je niet zo’n prachtige gotische binneninrichting verwachten. 

Ze straalt nog de gecultiveerde rijkdom uit van de handelaarsmaatschappij uit de Middeleeuwen.  Boven het renaissanceportaal staat een ruiterbeeld Sint Joris

die hier Sant Jordi genoemd wordt.  Sinds de tijd van de kruistochten is de drakendoder de patroonheilige van Catalonië.  We zijn hier op het hoogste punt van de stad.  We komen uit op de Plaça del Rei,
architectonisch gezien het meest harmonieuze en belangrijkste plein van Barcelona.  In 1493, na zijn terugkeer uit Amerika, stelde Columbus hier goud en indianen tentoon voor de katholieke koningen Isabella en Ferdinand.

Fantastische fabeldieren, eenhoorns en olifanten spuwen het water van de daken.  Ineens passeren we zomaar pardoes een sinaasappeltuin in een pittoreske patio.

Uiteindelijk hebben we bereikt waar ik reeds van bij mijn documentatiewerk op broedde en vermits het net etenstijd is past mijn vooropgesteld plan perfect.

We hadden ons voorgenomen om onze magen op typisch Spaans in te stellen.  In een zijstraat van alweer een brede avinguda (avenue), meer bepaald in de Carrer Montsio, bevindt zich het historisch café-restaurant Els Quatre Gats . 

Dit café werd in 1897 geopend als imitatie van Le Chat Noir in Parijs.  Hier organiseerde Picasso zijn eerste tentoonstelling en rond 1900 discussieerden kunstenaars tot diep in de nacht over hoe ze de wereld het best konden schokken.  Het was de opkomst van het modernisme en het belangrijkste lid was Antonio Gaudi . (meer hierover in een volgende posting).

Tussen muren van herinnering waar foto’s en tekeningen als het ware mee-eten uit je bord, tussen modernistische gezelligheid met de nodige kitch.  Obers in pinguin-kostuum met een uitgestreken gezicht en vertikkend om ook maar één ander woord dan Spaans te spreken, noch te begrijpen.  Het beste uit onze Spaanse woordenschat halende, al dan niet op aanraden van de pinguin die met getalenteerde routine de stoel onder mijn zitvlak schuift en (natuurlijk wat had ik anders gedacht ?) het wijn proeven overlaat aan mijn partner, hebben we in dit verdorven kunstenaarsoord uit het verleden genoten van spijs, drank en etikette zonder tot op de bodem van onze portemonnee te hebben gegraaid.

Beste lezers, het weze aangeraden, wie Barcelona aandoet, Els Quatre Gats, is niet te versmaden !

 

17:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

*** Wij waren verleden jaar een paar dagen in Barcelona. Ik herken wel vele plekjes, hier. Vriendelijke groetjes;

Gepost door: emmy | 19-06-06

nog eens langsgeweest Hele leuke foto's!

Gepost door: Josie | 20-06-06

schone kost Hallo Iris, dank voor deze bolwassing van schoonheid waarmee je ons zacht om de oren slingert. Je kwam, zag en overwon Barcelona, de stad ligt momenteel in een stuiptrekkende coma, er worden aardschokken waargenomen op de plekken waar je langs schuifelde, de stierenvechters zijn impotente ruiters op de rug van hun dieren, hun speer hangt slap. Merci schone wolk van een volkse madam. Je lyrische woordensliert vertolkt je klasse apart.


alsteblieft,
Marlon.

Gepost door: marlon | 20-06-06

Barcelona Die stad moet ik echt eens aandoen. Zo dikwijls voorbijgereden, nooit de moed gehad er een dagstop aan te besteden. Maar als ik jouw artikel lees met al die Spaanse (of zijn het Catalaanse?) uitingen van diverse kunststijlen... Tja. Zou een wereld zonder kunst nog menselijk zijn? Immers, kunst is niet iets extravants, iets buiten-de-realiteit-van-het-dagelijks-leven, maar integraal aan, deelmakend van het dagelijks leven.
Hartelijke ochtendgroeten vanuit Niedersachsen

Gepost door: sebastian | 21-06-06

De commentaren zijn gesloten.