21-06-06

BARCELONA (4)

Waar ik het meest oog voor had en wat me even terug in de tijd deed gaan, waar ik met verwondering ’t langst bij stil bleef staan is het uitzonderlijk talent van Spanjes meest geavanceerde, meest fantasierijke architecten. Niet zozeer Gaudi’s  Sagrada Familia waar ik niet de moed vond me aan te sluiten bij de immense file.  Akkoord, deze onafgewerkte doorkijkkerk heeft iets sprookjesachtig en imponeert dermate dat je als mens  nietig en nederig buigt ook al bezorgt dit kunstwerk je met graagte nekscheuten.

Wij hebben dan ook een paar grondrondjes gedaan en vooral de details in ons opgenomen.

Ik vond meer gading in andere architecturen.

Barcelona gaf de architectuur een uniek geschenk, nl. een stijl die tussen 1880 en 1930 is ontwikkeld door de architecten die destijds de stad vormden. Het Modernisme deed zijn intrede; tegenhangers zijn de Engelse arts and craft-beweging, de Franse art nouveau en de Oostenrijkse Jugendstil.  Bovendien werd het Modernisme geïnspireerd door de Catalaanse gotiek en de mudéjar-stijl van de islam.

Eerst was er de populaire 38 jarige professor aan de faculteit Bouwkunde Lluis Domènech

met zijn duizelingwekkend Palau de la Musica Catalana, waar wij echter binnenin niet mochten fotograferen maar de overdonderende gevel geeft weer wat het interieur tien keer meer doet : een weelde van “’t kan niet op” van al de verschillende  nuances wat art nouveau in haar mars heeft.

Soms te veel wat je ogen aan kunnen en te kitcherig wat je gemoed kan dragen, maar die je mond willens nillens  verbazend open houdt.

Ik ben daar ontelbare keren mijzelf in glas, in smeedwerk of met glans tegen gekomen zonder echter in een spiegel te kijken : irissen in overvloed en de bloem bij uitstek in art nouveau werk.  Waarom eigenlijk, daar moet ik nog achter komen in een volgend speurwerk.

Modernisme hing toen samen met een groeiend gevoel van nationalisme, iets willen wat typisch Catalaans was. De term Modernisme kan men niet zomaar op de verschillende stijlen plakken die tijdens die decennia ontstonden. Vooral Gaudi

wilde niet worden geassocieerd met liberale frivoliteit. Vandaar de verscheidenheid van al deze architecturale  hoogstandjes. Gaudi was zowel de kerk als het Catalaanse nationalisme toegewijd; hij was zelfs een vrijmetselaar, schilder en beeldhouwer die meer afging op zijn handen en ogen dan op afmetingen en berekeningen.  Zijn gebouwen zijn dan ook een mix van stijlen en typisch Catalaanse neogotiek.  Nadat hij was afgestudeerd was zijn eerste en enige opdracht voor de stad straatlantaarns ontwerpen voor de Plaza Reial.

Zijn allerlaatste opdracht was Casa Mila  beter bekend als La Pedrera. 

Nadat deze in 1910 was voltooid wijdde Gaudi zich volledig aan de bouw van de Sagrada Familia.  Hij eindigde zijn dagen als kluizenaar in een hutje op de bouwplaats.  Toen hij in 1926 door een tram werd gegrepen, werd hij pas na twee dagen in het ziekenhuis herkend en stierf kort daarna.  Zijn laatste onvoltooid werk zou de climax vormen en zijn naam zou voor altijd met de stad Barcelona verbonden blijven.

Mijn boven alles uitverkoren pronkstuk van Gaudi is en blijft zijn Casa Mila. Als spiedende ogen loeren de ramen uit de golvende gevel in natuursteen.  Smeedijzeren algen en waterplanten kronkelen zich rond de balkons en het portaal lijkt op een reusachtige spinnenweb.  Op het dak  wordt het echt surrealistisch. 

Als schoorsteen vermomde spoken proberen de bezoeker de stuipen op het lijf te jagen.  In die tijd werd het spottend beschreven als een gebouw dat door een aardbeving werd getroffen en het volk doopte het dan ook laatdunkend in  La Pedrera (de steengroeve). Naderhand is dit scheldwoord het handelsmerk van dit kunstwerk geworden.

’t Is hier, hoog bovenuit torend, tussen de imposante gedrochten en gewelven en bochten, dat mijn kinderlijke fantasiewereld tot heropstanding kwam en dat zowel kinderen als volwassenen zich vrijelijk konden uitleven in hun verwondering en elkaar met uitbundige lach voorbij stormden in hun ontdekking naar nog meer spookachtigs. Ik beken eerlijk dat La Pedrera het mooiste sprookje is waarin ik ooit in werkelijkheid kon opgaan.

15:27 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.