22-06-06

BARCELONA (5)

In mijn laatste beschrijving over Barcelona, wil ik hier meteen ook een bekentenis doen die velen zal verwonderen.  Die zogezegde zelfzekere Iris met haar “to the point” schrijfsels heeft méér bange kantjes dan ze virtueel overkomt.  Ik houd het hier (voorlopig) maar bij één openbaring en dat is dat ik geen enkel voertuig onder de knie of handen heb. Ik kan en durf dus geen auto besturen, alhoewel mijn rijbewijs reeds 30 jaar, mooi opgeborgen en nog altijd nieuw ruikend, in een diepe kastlade ligt te pronken.  Na de geboorte van mijn eerste dochter heb ik eens achterwaarts een vuilnisbak omver gereden en sindsdien nooit meer achter het stuur gedurfd.  Kinderachtig, onnozel, belachelijk, hoor ik velen mompelen.  Kan wel zijn maar het is nu eenmaal zo en naderhand is het verkeer zo schrikbarend toegenomen en agressiever geworden dat ik het me nooit meer heb gewaagd en mijn “moederkloek-gevoel” zo de bovenhand kreeg dat ik me dan maar ben gaan specialiseren in het openbaar vervoer en ’t is me mijn ganse leven nog gelukt ook.

34 jaar lang heb ik gependeld, eerst met de trein, daarna met bus en tram tussen job en huishouden.  Wat ik nu, na al die jaren, wel met fierheid kan verkondigen is dat ik daardoor een grote dosis geduld heb aangelegd.  Ik kan staan wachten (schilderen noemt men dit hier in de volksmond) als geen ander en heb in dat jarenlange wachten mijn eigen gedachten, woorden en zinnen geoefend en zo ook de zen-meditatie ontdekt.

Een lange introductie om maar te zeggen hoe enthousiast ik in Barcelona was van het sterk uitgebouwd openbaar vervoer..  Met de Bus Touristic (dubbeldekker)

hebben we de ganse stad doorkruist, afgestapt en bezocht waar en wat we wilden, om ons daarna weer naar een volgende bestemming te laten rijden. 
Totnogtoe kende ik geen enkele Europese stad met dergelijk uitgebreid en perfect verbindend vervoersnet.

Zo geschiedde dat we een ganse dag uittrokken voor het hoger gelegen stadsgedeelte, zoals Park Guëll, dat een schitterend voorbeeld is van Gaudi’s genialiteit. 

Het is aangelegd in een periode waarin het gebruik van rustieke stenen en inheemse planten en het hergebruiken van steen en keramiek als excentriek werden beschouwd.

Op het einde van de 19de eeuw kocht de ontwikkelde aristocraat Eusebi Güell een stuk land op een kale heuvel en gaf Gaudi de opdracht het project uit te voeren. Het resultaat is een samensmelting van natuur en steen met tunnels, bruggen en uitkijktorens die de bezoeker verrassen. 

Hier wordt ook duidelijk dat Gaudi  een ecologist was (een echte Groene dus ) en is ondertussen een dichtbegroeid bos ontstaan.  ’t Is ook daar dat Gaudi zelf zijn woning had en er 20 jaar van zijn leven heeft gewoond. Naar mijn mening een heel bescheiden huis in vergelijking met de andere paleizen in opdracht.

Na de dood van Güell in 1918 verkochten zijn erfgenamen het eigendom aan de stad die er een openbaar park van maakte.  Het is in 1984 uitgeroepen tot Cultureel Werelderfgoed van de Unesco en is daarna gerestaureerd. Helemaal bovenaan ligt een speeltuin van waaruit men een immens uitzicht heeft over de stad.

’t Is ook in die buurt dat de oer-traditionele Spaanse restaurantjes te vinden zijn waar we een Paëlla al marinada hebben verorberd zoals nooit tevoren.

Een andere reisweg met de Bus Touristic bracht ons helemaal boven de Montjuic-heuvel, waar men ook per kabellift vanuit de haven naartoe kan. Daar zochten en vonden we lommer en groene rust in het koninklijk klooster van Santa Maria de Pedralbes.

Het klooster is in 1326 opgericht door de vierde echtgenote van koning Jaume II.  Na zijn dood sloot ze zich aan bij de Clarissen en sloot ze daarbij zichzelf 37 jaar lang op. De laatste Clarissen verlieten het klooster in het begin van de jaren ’80 maar de cellen, de eetzaal en de ziekenboeg en bovenal de wijnkelder stralen nog diezelfde warmte uit van toen ze nog bewoond waren.

Om het klooster loopt een kloostergang met een elegante zuilenrij.  Het zicht daarop met fruitbomen en achthoekige klokkentoren is het toppunt van Catalaanse gotiek.  Rechts van de kloostergang ligt de Capella van Sant Miguel met een prachtige bewaard gebleven muurschildering over het leven van Christus in 1346.

Nog zo slecht niet gezien van die Clarissen die hier waarschijnlijk allen zeer oud geworden zijn en hier vredevol reeds een stukje hemel op aarde beleefden, ver van alle drukte en stress, temidden deze oase van deugddoende levenssappen, zowel van de natuur als in de kelderruimtes….

Ook wij liepen hier moederziel alleen te onthaasten, stoom af te blazen en de culturele bagage van de laatste dagen te vermalen, niet zonder alweer al dit fraais op het digitaal plaatje vast te leggen om,  terug thuis, alles te kunnen herkauwen.

Na nog een laatste slentering op La Rambla hebben we Barcelona uitgewuifd en ontdekten we ongeveer in het midden van die wereldpromenade alweer een nieuw bijgekomen mensenbeeld, en amaai, wat torste die arme man daar op zijn schouders…de hele wereld !

Dit is nu wel echt het einde !

 

 

 

13:21 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

moedig... Moedig van je... Je bent echter niet alleen, weet je dat. Mijn moeder haar verhaal is gelijkaardig aan het jouwe, ooit met mijn broer in de auto een ongeluk gehad en sindsdien nooit nog gereden. Zelf heb ik ook geen rijbewijs, en ben ik ook een soort specialist geworden wat betreft openbaar vervoer ;-) En een van mijn collega's is ook zonder rijbewijs, en die is de 35 al gepasseerd.
Er zijn er dus nog die het om de een of andere manier niet zien zitten achter een stuur te kruipen. Misschien dat we daar nog verandering in brengen, en misschien ook niet... ;-) Ik ben er zelf alleszins nog niet uit...

Gepost door: josie | 22-06-06

rijbewijs Tuurlijk,kan je dit (her)leren op latere leeftijd!Ikzelf zag ook het nut niet in van een rijbewijs,in Brussel stad is het openbaar vervoer ook zeer uitgebreid.maar na 20jr in een grootstad gewoond te hebben ben ik verhuisd naar een plekje waar de bus slechts om de 2u langskwam,dus uit noodzaak voor wat vrijheid,heb ik dan mijn rijbewijs moeten halen.Dit is ondertussen weer 15jr geleden.
Als je het geluk hebt, om binnen een netwerk van openbaar vervoer te wonen,dan hoeft een rijbewijs zeker niet en moet je je er niet om schamen.Het bespaart je een heleboel stress!
zomergroetjes,B.

Gepost door: rebecca | 22-06-06

.. is het niet de vrijheid die belangrijk is? Of het gevoel ervan? Met of zonder rijbewijs?
Mijn broer heeft ook geen rijbewijs. Zijn vriendin wel. Hij heeft ook een brommertje. Daarmee reed hij, jaren geleden, tot in Barcelona. Hij maakte, vanuit Spanje, de oversteek naar Italië. Bij Aprilia waren ze zo verwonderd over zijn unieke reis dat ze gratis zijn brommertje volledig nagekeken hebben. Hij is veilig terug thuisgeraakt. Viel wel zonder geld, maar kon bellen zodat we hem geld hebben overgemaakt. Ergens een postkantoor, ergens in Frankrijk. Hij moest daar onverwachts enkele dagen blijven overnachten, werd heel goed opgevangen door lieve mensen.
Goeiemorgen Iris!

Gepost door: Evy | 23-06-06

dank dank voor de steun bij het verlies van al mijn data
hartelijke groeten

Gepost door: sebastian | 23-06-06

Dank je wel, voor de persoonlijke en heel interessante 'barcelona-reisgids'. ik denk dat dit nog van pas zal komen! je bent een unieke vrouw, iris, wie geeft er een zier om een rijbewijs, als je het zelf niet als een tekort aanvoelt. lieve groet. marc.

Gepost door: marc | 23-06-06

bedankt blogvrienden voor jullie visie en begrip voor een verkeersbangerik zoals ik; 't helpt mij dat er mensen zijn die dit niet kleinzielig vinden; misschien dat ik nog wel zwakkere kantjes van mij naar buiten breng......
een heel fijn weekend aan allen !
Iris

Gepost door: Iris | 23-06-06

hey iris
prachtige foto's en reisverslag !
en wat dat rijden betreft
ik zou mijn autootje niet meer kunnen missen
onafhankelijk,
vooral al vrouw !
als je de kans hebt , moet je het zeker doen
een ferme aanrader
grts
vhike

Gepost door: vhike | 23-06-06

De commentaren zijn gesloten.