29-06-06

HOOP VOOR ONZE KINDEREN

Hoop, de éne teert erop verder, de andere verwerpt ze, nog een ander blijft er stoïcijns bij.  Laat ik nu juist, in deze dagen van droefheid die menig hart inpalmt, in mijn favoriete weekblad een bezinning lezen over "Grote Gevoelens", meer bepaald over hoop.  Het kon niet beter getimed.

Blijkt dat hoop er haast elk moment van ons leven is.  Groots, gretig of integendeel onzichtbaar, maar meestal wel diepgeworteld of zoals filosoof Soren Kierkegaard stelt : "Hoop is een passie voor wat mogelijk is".

Persoonlijk vind ik deze stelling langs de rooskleurige kant bekeken en zou ik deze durven uitbreiden met "Hoop is een passie voor wat mogelijk is ......maar ook voor datgene wat absoluut onmogelijk is" (m.a.w. niet door de beugel kan).

Hoop zou niet los te koppelen zijn van angst.  Daarbij hoort onvermijdelijk loslaten, dat voor een veel evenwichtiger leven zorgt of zoals de Griekse stoïcijnse filosoof Epictetus (v. 50 tot 130 na Chr.) verkondigde : "Geef me kracht om alles te accepteren wat ik niet kan veranderen, en net zoveel kracht om me honderd procent in te zetten voor dat waar ik het wel kan.  En geef me daarbij de wijsheid om te onderscheiden wat wel en wat niet in mijn vermogen ligt."

Moest het nu Nieuwjaar zijn ik gaf de wereld die boodschap mee op een wit onaangetast landschap met kinderen hand in hand dansend in H-vorm

20:25 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-06-06

OOSTERSE FILOSOFISCHE IMPACT OP WESTERSE CULTUUR

Of Oosterse filosofie aangepast aan Westerse cultuur en hoe alweer, naast een nieuw fenomeen een nieuwe benaming mijn woordenschat aanvult : sofrologie.

So-fro-logie…..een paar keer luidop herhaald vooraleer ik het woord spontaan op mijn tong kreeg.

Na meer dan een jaar klachten van overal-spier-pijnen, na herhaalde onderzoeken en gesprekken bij de reumatologe werd ik doorverwezen naar de sofrologe (?)

Vooraleer klakkeloos een definitieve afspraak te hebben gemaakt met die sofra…dinges, toch eerst maar even internet ingeschakeld en uitgekomen op een definitie die me wel aansprak.

De Sofrologie is een filosofie die de mens bewust maakt van zijn autonomie, authenticiteit en verantwoordelijkheden en dus de weg naar een persoonlijke ontwikkeling; een wetenschap die het menselijk bewustzijn bestudeert.

Na yoga-sessies in ’t verleden en me recentelijk te hebben toegelegd op zen-boeddhisme, dacht ik mezelf onder de knie te hebben en te kunnen houden; niets blijkt minder waar. Nu ja, eerlijk toegegeven, de laatste tijd kwam ik eigenlijk niet meer toe aan mijn portie zen omdat ik één tot tweemaal daags ruimte en tijd moest vinden om me tenminste gedurende een half uur (liefst langer) te wijden aan algehele afzondering in rust en stilte. Dit kon en kan ik wel nog vinden in mijn wekelijks natuurstappen, toch blijkt dit niet voldoende te zijn.

Dus dan maar verder gezocht en dankzij een verstandige reumatologe met aanleg voor spiritualiteit en niet meteen grijpend naar pillen als paardenmiddel, uitgekomen bij de sofrologe. (De Sofroloog is gekwalificeerd en kent zijn eigen bewustzijn en zijn beperkingen. Hij respecteert zijn cliënt en zal nooit zijn eigen ideeën opleggen. Hij oordeelt niet en blijft objectief)

Sofrologie is een dynamische relaxatie die streeft naar harmonie tussen lichaam en geest en kent als basisprincipe positief denken
Alles wat ons bewustzijn positief ervaart zal hoe dan ook een positieve invloed hebben op ons doen, denken en voelen. Positief denken zal resulteren in een zowel geestelijk als lichamelijk welbehagen.

Nu al een paar sessies achter de rug met volgende constatatie :sofrologie is de leer waarin  yoga, zen en boeddhisme samenkomen, maar dan geschoeid op Westerse leest. Het komt erop neer dat men gelijk waar, staand, zittend, bepaalde adem-relaxatietechnieken toepast die je op het moment zelf ontlasten van opkomende negativiteit, zonder dat je daarvoor de lotushouding moet gaan aannemen of een aparte ruimte dient op te zoeken. Tegelijk leer je je geest te ontdoen van je omgeving(negativiteiten) en je te focussen op je innerlijke zelf.

Terwijl er ook de nodige lectuur bijgenomen en…..vooruit met de geit !  

http://www.biofeedback.be/startframeset.htm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

OOK LEONARD COHEN KOMT VAN ZIJN BOEDDHISTISCHE BERG...

 

Toevallig lees ik vandaag dat Leonard Cohen, na zeven jaar geleden zijn maatpak te hebben ingeruild voor een boeddhistische monnikspij, van zijn berg is neergedaald om op Westerse bodem en naar Westerse allures opnieuw te publiceren.  Zijn zopas verschenen lijvige dichtbundel "Book of Loging" bevat vrijmoedige notities over de voorbije 22 jaar en vooral over zijn "nacht op een kale berg".

Mount Baldy in het Californische hooggebergte was, na zijn laatste tournee in 1993, de plek waarop de zanger zich besloot terug te trekken.  Hij ging er leven in een boeddhistisch klooster en nam de kloosternaam Jikan aan wat zoveel betekent als hij die voortaan geen woord meer zegt.

Maar de ontberingsverschijnselen waren er voor de Canadees blijkbaar te veel aan zodat hij neerdaalde en terug aan 't schrijven sloeg. Hij illustreerde zijn werk zelf met een reeks ongevleide zelfportretten, waarbij de lezer zich bijna gaat afvragen hoever zelfspot van zelfhaat verwijderd is.

Amaai, blijkbaar hebben die zeven jaar eenzaamheid boven op de kale berg zijn zelfbeeld niet positief geaaid.....dan toch maar liever de sofrologie op begane grond

 

Leonard Cohen " Book of Longing"  - HarpersCollins, 231 blz. - 25 euro  

16:08 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-06-06

VERBONDENHEID

Het gevoel van verbondenheid heb ik nooit kunnen loskoppelen van gelukzaligheid en liefde.  Als ik terugblik in mijn mooiste momenten dan springt verbondenheid er met een voorsprong uit.  Ik durf zelfs beweren dat dit de meest noodzakelijke basisbehoefte is naar de aanloop tot die alles-overstijgende liefdesmeet.

Verbondenheid, is dat niet wederzijds begrip, bereidheid tot aanvoelen, aanvaarden ?  Jezelf afstaan en bijleggen bij de ander(en) ?

Je blik tot boven de horizon verheffen, je eigen "ik" overstijgen ?

Zo iets van met je handen ontastbaar maar hartverwarmend voelbaar ?

In een tijd waarin de destructieve mens zich onbegrensd manifesteert, het gezond samenleven bedreigt, gruweldaden als maatstaf neemt, de mensheid verziekt, verzuurt, vernietigt.....hou ik me krampachtig vast aan verbondenheid, druk ik welwillenden nauwer aan het hart.

Jammer, heel erg jammer, dat mooie waarden, die we vroeger als vanzelfsprekend beleefden, er nu dubbel en dik moeten voor schoren en schermen.  Dat velen hun basis kwijt zijn geraakt of nooit werden aangeleerd.  Dat de mens meedogenloos, liefdeloos zijn gelijke uitspuwt, vernedert, foltert, vernietigt, doodt....Ik wil er nooit bij kunnen, daarin mag mijn rede, mijn liefde nooit falen.

Dit om maar te zeggen hoe hartverwarmend ik Fata Morgana op Eén vind, hoe ik me dan betrap op blijheid en hoop en een opstoot van innerlijke warmte. Laat dit de hedendaagse boodschap zijn van hoe samenhorigheid en inzet voor elkaar nog kan, solidariteit zonder tsunamische aanleiding, gewoon zomaar ......en daardoor net zo ongewoon deugdzaam.  Dit zondagavondprogramma als mooie weekafsluiter, als hoopvol begin om elkaar blijvend te vinden, te verbroederen.  Laat dit geen fata morgana zijn !

Geïnspireerd door collegabloggers 

Dirk http://www.bloggen.be/dirkjogt/ die het lijfelijk meemaakte en Loretta's gevoel  http://lorettarose.skynetblogs.be/

 

 

 

08:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-06-06

CULTUURVERDRIET

Ik mag dan wel een moeder en een oma zijn, oog voor schoonheid verblindt niet met de jaren.  En als bewondering gezond verstand niet overstijgt, dan kom ik er met fierheid voor uit dat een jonge, knappe adonis aan mijn oogveld niet gauw ontsnapt.

Met pak en zak beladen en naar gewoonte veel te vroeg, steven ik af op de eerste de beste vrije zetel wachtend om in te checken voor de terugvlucht naar Zaventem.

Valiezen keurig naast elkaar geschikt, handbagage op een ander vrij zitje en met een zucht van “we zijn er geraakt”, plof ik neer met hoog in mijn vizier het digitaal paneel van de vluchten. Wat begint een mens zoal om de lange wachttijd te doden ?  Met een geforceerde nieuwsgierigheid loop ik de uiteenlopende bestemmingen af : van ’t Westen tot 't Oosten en ver daarbuiten; ik onderwerp mij aan mijn schoolkennis en test mezelf door de hoofdsteden te koppelen aan het juiste land : Helsinki, Kopenhagen, Moskou, Praag, Boekarest…..

Pas als ik mijn nekspieren voel en, uit verveling, tot tweemaal toe mijzelf heb ondervraagd, richt mijn belangstelling zich op het grondterritorium rondom mij.  Links van mij een druk tetterende vrouw in een allegaartje die ik niet kan thuis brengen en waarvan ik het op de zenuwen krijg.

En dan ineens, recht voor mij, op een karretje een buitengewoon grote rode koffer met daarnaast een tweede karretje met een eleganter en meer bescheiden valiesje.

Achter dit stilleven van ijzer en leder, ontdek ik twee ineen en overeen gedoken jonge lichamen.  Amaai, denk ik bij mezelf, wat een souplesse !  ’t Zou mij in ieder geval niet meer lukken, denk ik er onmiddellijk bij.  Maar als ik even dit denken achteruit schroef dan zie ik mezelf in een jongere versie, in een ver verleden, evenzo verstrengeld….

Bij deze gedachte alleen al en met dit levend liefdesmonument voor mij gaat er meteen een milde, ja zelfs tedere, stroomstoot door me heen. 

Plots richt de éne helft van de ineengehaakten zich op.  Wilde haardos, blozende wangen, gulle mond en ogen die zelfs mij doen verdrinken.  Wat een schone jongen flitsen mijn hersenen.  En dan, heel langzaam, als een ontwakende fee, komen lange blonde lokken dansend omhoog en kijken me halfdronken hemelsblauwe ogen vluchtig aan zonder me echt te zien en dromerig gaan diezelfde ogen op in die waarin ikzelf ook bijna blozend verdronk. 

Genoeg om mijn aangeboren fantasie los te laten. Zouden die twee huiswaarts keren van hun eerste gezamenlijke verre reis of zijn ze zomaar elkaars opgescharreld vakantieliefje ?

Vanaf nu staat mijn aandacht op scherp.  Maar mijn eigen jonge jaren indachtig en uit eerbied voor hun knuffelende lichaamstaal en….omdat ik dit jong geweld zelf zo teder en liefdevol vind, verdiep ik me in een onnozel brochuurke die mij langs geen kanten interesseert.  Mijn gehoor blijft echter scherp.  Engels lijkt hun voertaal, maar als ik mijn gehoor nog een graadje meer op scherp draai, ontwaar ik bij de adonis een Spaanse tongval, terwijl ik bij de nimf geen specifieke herkomst bespeur.  Tot zijn gsm afgaat en hij een ratel van zijn beste Spaans afsteekt, terwijl zij, uit pure noodzaak – of is het beleefdheid – de andere kant uitkijkt.

Genoeg voor mij om de situatie nog onduidelijker te vinden.  Ineens zie ik door hun verliefdheid heen, dat vleugje tristesse en overkomt me warempel dat even triestig gevoel van afscheid nemen, die ik gedurende mijn eigen leven ontelbare keren heb moeten doorstaan. 

Plots veert de frêle nimf recht, ogen strak gericht op het incheckbord, ik haar blik volgend die blijft hangen op Boekarest.  Ik voel me betrapt en richt me weer tot mijn armtierig brochuurke  en blindelings zie en voel ik hun tranen opwellen, hun haren verstrengelen, hun jonge lijfjes in elkaar krimpen.  In mijn keel een krop, door mijn lichaam een stilstand, een terugblik, een herkenning, een gevoel van lang geleden dat ik verdwenen meende.  Cultuurverdriet, het is en blijft iets van alle tijden.

“Ja, ’t is aan ons” zegt ineens de verre stem van mijn partner vlak naast mij.  De werkelijkheid roept, ik hijs me recht uit het verleden en volg hem naar de incheckbalie.  Niet echter zonder, voor de laatste keer, over mijn schouder heen te lonken.

“Zijn we iets vergeten ?” vraagt hij zorgzaam.

“Euh, neen, we hebben alles bij” en ik stap mee in het heden.

 

21:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-06-06

BARCELONA (5)

In mijn laatste beschrijving over Barcelona, wil ik hier meteen ook een bekentenis doen die velen zal verwonderen.  Die zogezegde zelfzekere Iris met haar “to the point” schrijfsels heeft méér bange kantjes dan ze virtueel overkomt.  Ik houd het hier (voorlopig) maar bij één openbaring en dat is dat ik geen enkel voertuig onder de knie of handen heb. Ik kan en durf dus geen auto besturen, alhoewel mijn rijbewijs reeds 30 jaar, mooi opgeborgen en nog altijd nieuw ruikend, in een diepe kastlade ligt te pronken.  Na de geboorte van mijn eerste dochter heb ik eens achterwaarts een vuilnisbak omver gereden en sindsdien nooit meer achter het stuur gedurfd.  Kinderachtig, onnozel, belachelijk, hoor ik velen mompelen.  Kan wel zijn maar het is nu eenmaal zo en naderhand is het verkeer zo schrikbarend toegenomen en agressiever geworden dat ik het me nooit meer heb gewaagd en mijn “moederkloek-gevoel” zo de bovenhand kreeg dat ik me dan maar ben gaan specialiseren in het openbaar vervoer en ’t is me mijn ganse leven nog gelukt ook.

34 jaar lang heb ik gependeld, eerst met de trein, daarna met bus en tram tussen job en huishouden.  Wat ik nu, na al die jaren, wel met fierheid kan verkondigen is dat ik daardoor een grote dosis geduld heb aangelegd.  Ik kan staan wachten (schilderen noemt men dit hier in de volksmond) als geen ander en heb in dat jarenlange wachten mijn eigen gedachten, woorden en zinnen geoefend en zo ook de zen-meditatie ontdekt.

Een lange introductie om maar te zeggen hoe enthousiast ik in Barcelona was van het sterk uitgebouwd openbaar vervoer..  Met de Bus Touristic (dubbeldekker)

hebben we de ganse stad doorkruist, afgestapt en bezocht waar en wat we wilden, om ons daarna weer naar een volgende bestemming te laten rijden. 
Totnogtoe kende ik geen enkele Europese stad met dergelijk uitgebreid en perfect verbindend vervoersnet.

Zo geschiedde dat we een ganse dag uittrokken voor het hoger gelegen stadsgedeelte, zoals Park Guëll, dat een schitterend voorbeeld is van Gaudi’s genialiteit. 

Het is aangelegd in een periode waarin het gebruik van rustieke stenen en inheemse planten en het hergebruiken van steen en keramiek als excentriek werden beschouwd.

Op het einde van de 19de eeuw kocht de ontwikkelde aristocraat Eusebi Güell een stuk land op een kale heuvel en gaf Gaudi de opdracht het project uit te voeren. Het resultaat is een samensmelting van natuur en steen met tunnels, bruggen en uitkijktorens die de bezoeker verrassen. 

Hier wordt ook duidelijk dat Gaudi  een ecologist was (een echte Groene dus ) en is ondertussen een dichtbegroeid bos ontstaan.  ’t Is ook daar dat Gaudi zelf zijn woning had en er 20 jaar van zijn leven heeft gewoond. Naar mijn mening een heel bescheiden huis in vergelijking met de andere paleizen in opdracht.

Na de dood van Güell in 1918 verkochten zijn erfgenamen het eigendom aan de stad die er een openbaar park van maakte.  Het is in 1984 uitgeroepen tot Cultureel Werelderfgoed van de Unesco en is daarna gerestaureerd. Helemaal bovenaan ligt een speeltuin van waaruit men een immens uitzicht heeft over de stad.

’t Is ook in die buurt dat de oer-traditionele Spaanse restaurantjes te vinden zijn waar we een Paëlla al marinada hebben verorberd zoals nooit tevoren.

Een andere reisweg met de Bus Touristic bracht ons helemaal boven de Montjuic-heuvel, waar men ook per kabellift vanuit de haven naartoe kan. Daar zochten en vonden we lommer en groene rust in het koninklijk klooster van Santa Maria de Pedralbes.

Het klooster is in 1326 opgericht door de vierde echtgenote van koning Jaume II.  Na zijn dood sloot ze zich aan bij de Clarissen en sloot ze daarbij zichzelf 37 jaar lang op. De laatste Clarissen verlieten het klooster in het begin van de jaren ’80 maar de cellen, de eetzaal en de ziekenboeg en bovenal de wijnkelder stralen nog diezelfde warmte uit van toen ze nog bewoond waren.

Om het klooster loopt een kloostergang met een elegante zuilenrij.  Het zicht daarop met fruitbomen en achthoekige klokkentoren is het toppunt van Catalaanse gotiek.  Rechts van de kloostergang ligt de Capella van Sant Miguel met een prachtige bewaard gebleven muurschildering over het leven van Christus in 1346.

Nog zo slecht niet gezien van die Clarissen die hier waarschijnlijk allen zeer oud geworden zijn en hier vredevol reeds een stukje hemel op aarde beleefden, ver van alle drukte en stress, temidden deze oase van deugddoende levenssappen, zowel van de natuur als in de kelderruimtes….

Ook wij liepen hier moederziel alleen te onthaasten, stoom af te blazen en de culturele bagage van de laatste dagen te vermalen, niet zonder alweer al dit fraais op het digitaal plaatje vast te leggen om,  terug thuis, alles te kunnen herkauwen.

Na nog een laatste slentering op La Rambla hebben we Barcelona uitgewuifd en ontdekten we ongeveer in het midden van die wereldpromenade alweer een nieuw bijgekomen mensenbeeld, en amaai, wat torste die arme man daar op zijn schouders…de hele wereld !

Dit is nu wel echt het einde !

 

 

 

13:21 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

21-06-06

BARCELONA (4)

Waar ik het meest oog voor had en wat me even terug in de tijd deed gaan, waar ik met verwondering ’t langst bij stil bleef staan is het uitzonderlijk talent van Spanjes meest geavanceerde, meest fantasierijke architecten. Niet zozeer Gaudi’s  Sagrada Familia waar ik niet de moed vond me aan te sluiten bij de immense file.  Akkoord, deze onafgewerkte doorkijkkerk heeft iets sprookjesachtig en imponeert dermate dat je als mens  nietig en nederig buigt ook al bezorgt dit kunstwerk je met graagte nekscheuten.

Wij hebben dan ook een paar grondrondjes gedaan en vooral de details in ons opgenomen.

Ik vond meer gading in andere architecturen.

Barcelona gaf de architectuur een uniek geschenk, nl. een stijl die tussen 1880 en 1930 is ontwikkeld door de architecten die destijds de stad vormden. Het Modernisme deed zijn intrede; tegenhangers zijn de Engelse arts and craft-beweging, de Franse art nouveau en de Oostenrijkse Jugendstil.  Bovendien werd het Modernisme geïnspireerd door de Catalaanse gotiek en de mudéjar-stijl van de islam.

Eerst was er de populaire 38 jarige professor aan de faculteit Bouwkunde Lluis Domènech

met zijn duizelingwekkend Palau de la Musica Catalana, waar wij echter binnenin niet mochten fotograferen maar de overdonderende gevel geeft weer wat het interieur tien keer meer doet : een weelde van “’t kan niet op” van al de verschillende  nuances wat art nouveau in haar mars heeft.

Soms te veel wat je ogen aan kunnen en te kitcherig wat je gemoed kan dragen, maar die je mond willens nillens  verbazend open houdt.

Ik ben daar ontelbare keren mijzelf in glas, in smeedwerk of met glans tegen gekomen zonder echter in een spiegel te kijken : irissen in overvloed en de bloem bij uitstek in art nouveau werk.  Waarom eigenlijk, daar moet ik nog achter komen in een volgend speurwerk.

Modernisme hing toen samen met een groeiend gevoel van nationalisme, iets willen wat typisch Catalaans was. De term Modernisme kan men niet zomaar op de verschillende stijlen plakken die tijdens die decennia ontstonden. Vooral Gaudi

wilde niet worden geassocieerd met liberale frivoliteit. Vandaar de verscheidenheid van al deze architecturale  hoogstandjes. Gaudi was zowel de kerk als het Catalaanse nationalisme toegewijd; hij was zelfs een vrijmetselaar, schilder en beeldhouwer die meer afging op zijn handen en ogen dan op afmetingen en berekeningen.  Zijn gebouwen zijn dan ook een mix van stijlen en typisch Catalaanse neogotiek.  Nadat hij was afgestudeerd was zijn eerste en enige opdracht voor de stad straatlantaarns ontwerpen voor de Plaza Reial.

Zijn allerlaatste opdracht was Casa Mila  beter bekend als La Pedrera. 

Nadat deze in 1910 was voltooid wijdde Gaudi zich volledig aan de bouw van de Sagrada Familia.  Hij eindigde zijn dagen als kluizenaar in een hutje op de bouwplaats.  Toen hij in 1926 door een tram werd gegrepen, werd hij pas na twee dagen in het ziekenhuis herkend en stierf kort daarna.  Zijn laatste onvoltooid werk zou de climax vormen en zijn naam zou voor altijd met de stad Barcelona verbonden blijven.

Mijn boven alles uitverkoren pronkstuk van Gaudi is en blijft zijn Casa Mila. Als spiedende ogen loeren de ramen uit de golvende gevel in natuursteen.  Smeedijzeren algen en waterplanten kronkelen zich rond de balkons en het portaal lijkt op een reusachtige spinnenweb.  Op het dak  wordt het echt surrealistisch. 

Als schoorsteen vermomde spoken proberen de bezoeker de stuipen op het lijf te jagen.  In die tijd werd het spottend beschreven als een gebouw dat door een aardbeving werd getroffen en het volk doopte het dan ook laatdunkend in  La Pedrera (de steengroeve). Naderhand is dit scheldwoord het handelsmerk van dit kunstwerk geworden.

’t Is hier, hoog bovenuit torend, tussen de imposante gedrochten en gewelven en bochten, dat mijn kinderlijke fantasiewereld tot heropstanding kwam en dat zowel kinderen als volwassenen zich vrijelijk konden uitleven in hun verwondering en elkaar met uitbundige lach voorbij stormden in hun ontdekking naar nog meer spookachtigs. Ik beken eerlijk dat La Pedrera het mooiste sprookje is waarin ik ooit in werkelijkheid kon opgaan.

15:27 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-06-06

BARCELONA (3)

In de Ciutat Vella, de oude stad, kan men urenlang ronddwalen met om iedere hoek een nieuwe verrassing. Meestal leiden de nauwe steegjes naar alweer één of andere onverwachte apotheose. 

In de wirwar van de oude stad achtervolgt me Zafon’s verhaal waarin hij zijn schaduwen van de wind meesterlijk beschrijft.  Na een poosje kom ik erachter dat je niet echt kunt verdwalen, dat elk steegje je wel ergens naartoe brengt.

Het gebeurt dikwijls dat langs de hoge grijze muren, waar het wasgoed tussen het prachtig smeedwerk van de balkonnetjes zwierig de weg aanwijst, je gitaarklanken onzichtbaar tegemoet komen. Hier en daar, op de hoek van zo’n steegje beschrijft een kunstwerk in keramiek de eenzame troubadour die in de nachtelijke obscuriteit op zoek gaat naar zijn geliefde

en alweer danst de schitterende verhalenpen van Zafon door mijn hoofd. Ik besef nu pas dat deze thriller zijn werk heeft gedaan en ben blij dat ik met deze literaire bagage in mijn achterhoofd naar deze stad van tegenstrijdigheden ben afgezakt.
Achter de vernieuwde gevel van het regeringspaleis zou je niet zo’n prachtige gotische binneninrichting verwachten. 

Ze straalt nog de gecultiveerde rijkdom uit van de handelaarsmaatschappij uit de Middeleeuwen.  Boven het renaissanceportaal staat een ruiterbeeld Sint Joris

die hier Sant Jordi genoemd wordt.  Sinds de tijd van de kruistochten is de drakendoder de patroonheilige van Catalonië.  We zijn hier op het hoogste punt van de stad.  We komen uit op de Plaça del Rei,
architectonisch gezien het meest harmonieuze en belangrijkste plein van Barcelona.  In 1493, na zijn terugkeer uit Amerika, stelde Columbus hier goud en indianen tentoon voor de katholieke koningen Isabella en Ferdinand.

Fantastische fabeldieren, eenhoorns en olifanten spuwen het water van de daken.  Ineens passeren we zomaar pardoes een sinaasappeltuin in een pittoreske patio.

Uiteindelijk hebben we bereikt waar ik reeds van bij mijn documentatiewerk op broedde en vermits het net etenstijd is past mijn vooropgesteld plan perfect.

We hadden ons voorgenomen om onze magen op typisch Spaans in te stellen.  In een zijstraat van alweer een brede avinguda (avenue), meer bepaald in de Carrer Montsio, bevindt zich het historisch café-restaurant Els Quatre Gats . 

Dit café werd in 1897 geopend als imitatie van Le Chat Noir in Parijs.  Hier organiseerde Picasso zijn eerste tentoonstelling en rond 1900 discussieerden kunstenaars tot diep in de nacht over hoe ze de wereld het best konden schokken.  Het was de opkomst van het modernisme en het belangrijkste lid was Antonio Gaudi . (meer hierover in een volgende posting).

Tussen muren van herinnering waar foto’s en tekeningen als het ware mee-eten uit je bord, tussen modernistische gezelligheid met de nodige kitch.  Obers in pinguin-kostuum met een uitgestreken gezicht en vertikkend om ook maar één ander woord dan Spaans te spreken, noch te begrijpen.  Het beste uit onze Spaanse woordenschat halende, al dan niet op aanraden van de pinguin die met getalenteerde routine de stoel onder mijn zitvlak schuift en (natuurlijk wat had ik anders gedacht ?) het wijn proeven overlaat aan mijn partner, hebben we in dit verdorven kunstenaarsoord uit het verleden genoten van spijs, drank en etikette zonder tot op de bodem van onze portemonnee te hebben gegraaid.

Beste lezers, het weze aangeraden, wie Barcelona aandoet, Els Quatre Gats, is niet te versmaden !

 

17:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

BARCELONA (2)

Zomaar dagelijks La Rambla paraderend aflopen maakt je algauw moe, vandaar de hier en daar zijsprongetjes, waar je je rustig kunt nestelen in de glories van het verleden.  De meest gegeerde trekpleister, aan de linkerkant wat dichter bij de zee, ligt achter een brede poortingang de Plaça Reial. 

Met zijn zuilengangen, slanke palmen en de Gaudi-lantaarns, de vele terrasjes en de gietijzeren fontein met de “Drie Gratiën”

kan het elke vergelijking met de mooiste plazas van Spanje doorstaan.  In de openluchtcafés onder de arcaden, waar een heerlijke café cortado moe geslenterde benen opfleuren en het hoofd op z’n positieven terugbrengt, verdringen zich behalve het plaatselijke alternatieve publiek ook horden toeristen. Voor de geeïnteresseerden : als je gewoon “un café” bestelt krijg je zo’n gigantische kop “koffie verkeerd”, dus voor de echte liefhebbers vragen naar “un café cortado” en voor degenen die hem puur willen is het “un café negro”

Mij gaf dit plein een soort ontsnapping aan de chaotische verkeersgekte links en rechts van de Rambla. Niet enkel de claxonerende auto’s en politiesirènes, maar ook de ongedisciplineerde voetgangers die constant rode stoplichten negeren en van links naar rechts springend, tussen de twee- en vierwielers, er hun dagelijkse sport van maken hebben wij met verstomming gade geslagen.  Alweer tot verstomming van al die ADHD’ers die zich allicht afvroegen of wij aan ’t oefenen waren voor een nieuwe straatact.

Op het einde van La Rambla bij het Monument à Colon ligt de haven.  ’t Is ook daar dat, Columbus indachtig, werkelijk een nieuwe wereld begint.  Volgens de boeken kwam daar de zeevaarder, zijn vrouw, zijn drie zonen, zijn matrozen en zeven Caribische indianen aan wal na de triomfantelijke ontdekking van Amerika.

Het standbeeld van Columbus is ontworpen voor de wereldtentoonstelling van 1888.  Bezoekers kunnen met een lift naar het platform vlak bij de top van deze 60 m hoge zuil die deels is gemaakt met de gesmolten kanonnen van het kasteel op Montjuïc.

Lange tijd werd gezegd dat Barcelona met zijn rug naar de zee leefde maar rond 1985 zetten verschillende burgemeesters zich in voor de herovering van de zee.  De havenpromenade Moll de la Fusta was de eerste etappe in een ambitieus project dat het havengebied een volledig nieuw gezicht heeft gegeven, van het Colombusmonument tot aan de olympische jachthaven.

De ooit verwaarloosde houtkaai is nu veranderd in een brede laan met palmen.

Het verkeer wordt er ondergronds geleid en op de kade zijn er tal van stijlvolle tapasbars.

En daar kunnen we van meespreken !  In deze wijde waterwereld, in een decor van sierlijke zeilboten en kunstwerken, waar jong en oud heerlijk onbezorgd en lui kan zitten, hangen, liggen, knuffelen, dromen en…. vingers aflikken bij de heerlijkste tapas ooit die met een aangepast gekoeld wijntje zorgvuldig worden doorgeslikt en waar zelfs  je blik op oneindig te lui is om de einder te zoeken. En je hele hebben en houwen in een soort van lome roes blijft hangen, zelfs yoga en  zen overstijgend…

Afsluiten doe ik alweer met één van de ontelbare steegjes, waarvan ik maar niet genoeg kon krijgen

 

 

15:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-06-06

BARCELONA (1)

Carlos Ruiz Zafon’s bestseller “De schaduw van de wind” http://www.boekgrrls.nl/BgDiversen/Aanbevelingen/ZafonCarlosRuiz.htm

waarin Barcelona de verlokkende hoofdrol speelt hakte onze spreekwoordelijke knoop door voor een bezoek aan deze Europese hoofdstad met wereldallures.

Tijdelijk gehuisvest in een rustige zijstraat van de vermaarde La Rambla en nadat we onze bagage nonchalant op het bed hebben geploft, haasten we ons naar dat kloppend hart waar ik me, zonovergoten, tussen de massa verdring, me in de sfeer nestel van Zafon en de openingswoorden van zijn roman in stilte oproep “…we wandelen door de straten van een Barcelona, gevangen onder de asgrijze hemel (ten tijde van het Franco regime 1945) met een zonnetje dat over de Rambla stroomt als een guirlande van vloeibaar koper….”

En vertrokken ben ik als één van de ontelbare franjes van een mensenguirlande, op en neer wuivend, me verloren zoekend tussen de nauwe steegjes

en spookachtige herenhuizen van deze eeuwig rebellerende hoofdstad van Catalonië, om pas tot stilstand te komen als de donkerte valt en de grillige lantaarns van de geniale  Antonio Gaudi hun schemerig licht vanuit hun vergane historische stam werpen over vlugge schaduwen en nachtelijk bruisende pleintjes.

Algauw  trekt een eerste straatact mijn aandacht wanneer dierenactivisten protesteren tegen de  nutteloze wreedheid van stierengevechten,

een eeuwenoude Spaanse folklore (volgens mij eerder een attractie) waar toeristen van heinde en ver zich hersenloos blind op staren en waartegen de Spaanse Gaia-mensen strijd voeren.  Uiteraard voel ik mee, blijf ik een hele poos aanwezig als vorm van medestrijd, doe ik een kleine duit in het zakje en zet ik het op de gevoelige plaat.  Ook ik heb mijn leven lang vertikt dit bloedig spektakel te aanschouwen gedurende al die voorbij jaren dat ik Spaans grondgebied betrad.

Even verder voldoe ik aan de legende van de Canaletes-fontein

en maak ik de belofte waar voor een volgend bezoek aan de stad door een paar glasheldere slokken naar binnen te slurpen, ook deels als welgekomen verfrissing.

Weken van tevoren hebben we ons gedocumenteerd en onze dromen stap voor stap tot de rand van de werkelijkheid gebracht; gewapend met een uitgebreid stadsplan, Globustaalgidsje, stapschoenen gesmeerd, zonneklep in aanslag en een 3-dagenticket voor de Bus Touristic op zak stomen we onze eigen zonnecrème-walm voorbij.  De kin veelal omhoog vanwege de architecturale hemel, de nek op tijd en stond gedwongen tot buigen voor alweer één of ander standbeeld waar onze bewonderende ogen blijven hangen op “body  en dress  painted” mensen

die in hun gecementeerde uitbeelding de melancholie zozeer hoog houden dat een opwelling tot aanraken je bekruipt,
maar je uiteindelijk beseft dat je best hun hoed spijst en hen zo even uit hun verstijving helpt met een buigende groet, een knipperend oog als dank  van hunnentwege.

La Rambla , zonovergoten, zwart bevolkt, bloemen, sangria en tapas, 

mensen van overal die zonder voorafgaande afspraak samen komen op deze boulevard van dromen, van onthaasting, van terug komen…..met halverwege  een oase van zuiders verlangen : la Boqueria, een lust voor het oog, een laving voor de goesting.

 

16:08 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-06-06

IEDER ZIJN TOER....

We palaveren er al jaaaaaren over, beloven onszelf er eindelijk werk van te maken, sussen ons achteraf dat het alweer niet mocht zijn.

Eigenen ons een zekere vorm van machteloosheid toe, bestoken elkaar met goed doordachte excuses.  Terwijl we elk voor zich, en net niet gezien, dezelfde folders halen om ze vlug onder het tafeltapijt te foefelen en ze even vlug weer mee te grissen naar ons veilig (denken we) huisstekje om watertandend te dromen van steeds uitgestelde beelden van kleurrijk geflaneer op de mooiste Europese promenade waar chaotisch wereldgekakel extravagante architectuur bekampt, waar burgers elkaar de handen reiken tot een sardana-groet, waar de kogel letterlijk en figuurlijk door de Sagrada Familia-kerk is gegaan.

Om maar te zeggen "ieder zijne toer is niet te veel".  Na Marlon's en Loretta's avont-uren trekken wij naar die andere zuiderburen.

Lieve bloglanders, ik doe het voor een weekje even anders, ruil het virtuele (tot 13/06) voor het reële, niet zomaar zonder jullie, draadloos, in gedachten mee te nemen....  

 

 

21:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-06-06

DE MENS, IEDER OP ZICH BOEIEND EN UNIEK !

Toen ik gisterenavond, moe en voldaan van mijn "Mauriceke's dag" ('s vrijdags is mijn oma-doe-dag) thuiskwam, had ik niet eens meer de moed om de pc op te starten.

Des te groter is mijn vreugde, deze ochtend, bij het lezen van de reacties van mijn blogmaatjes (want zo voelen ze voor mij aan)

dat ik graag een aparte posting wijd aan jullie allen : maatjes, passanten, lezers en potentiëlen......

Jullie hebben mijn gemoed verblijd, mijn doorzetting aangesterkt en de verbondenheid die mijn hart nodig heeft gevoed.......

Bedankt iedereen, jullie diversiteit verrijkt mijn kijken, voelen, denken en begrijpen.

Hou jullie blogdeur op een kier want in glip graag ongestoord, onverwacht en verrassend binnen

 

  

08:53 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-06-06

DE KLEINE MENS

wat is de mens klein al
overstijgt hij onwaarschijnlijkheden
met zijn lumineus brein
al manipuleert hij genetica met
glansrijke droomscenario's
al kneedt hij de wetenschap
tot een vaststaand feit
al voert hij strijd tegen
bedreigde vijandelijkheden en
laat hij zegenvierende wimpels
dans op overwinningen
overwinningen op zichzelf
want
wat is de mens klein als
 het universum zijn klauwen toont
als natuurkracht buiten
de oevers treedt en de mens
met al zijn verworvenheden
genadeloos van de kaart veegt
dan
schreeuwen of zwijgen, voor goed,
al de illustere breinen
dan
krimpt de mensheid in eigen vel
en toont beschamend haar mildheid
in medelijden en bijstand
uit angst voor nog meer
(natuur)represailles
en klein knielen we
en klein hopen we

16:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |