28-07-06

ROL-OVER-PATRONEN

Je hoort het van anderen, je ziet het op de buis, je leest het in de krant, je waant het ver van je bed, de hitte-slachtoffers.
Gisterenochtend, een flauw telefoontje seint mijn moeders laatste gefluister dat ze deze nacht uit bed gevallen is en reeds urenlang met de beste wil, doch aflatende kracht, aan haar pogingen tot recht krabbelen moet verzaken.
Snakkend naar een slokje water en een geradbraakte rug vinden we haar in een allerlaatste poging met de telefoon op de grond.  De ramen van haar flatje dampen als serre-wanden en snoert ook onze adem dicht.  Vliegensvlug alles open gegooid, een glas fris water aan moeders lippen gezet en een sijpelend washandje op voorhoofd gelegd.  We gaan door de knieën tot op haar hoogte en spreken zacht op haar in om rustig verder te ademen.
Schichtige beelden van witte uniformen  flitsen door mijn hoofd en elk een kant van moeder ondersteunend, tellen we tot drie, zodat we haar symmetrisch rechtop krijgen.  Steunen gaat nog net, stappen niet. We wachten en sussen ter plaatse  vooraleer onze schuivende pasjes op moeders maat met haar meetronen.
Weer zijn daar die schichtige flitsen en in een waas zie ik me met mijn kleinzoontje zijn eerste stapjes oefenen.  Ik betrap me ook nu op de mildheid van mijn aangeven, mijn aanmoedigen, mijn bemoederen….
Zachtjes verder dirigerend bereiken we de badkamer.  Wat volgt is een instinctief ritueel waarbij de rollen zijn omgekeerd.  Voor ik het goed en wel besef wordt ik de moeder van mijn moeder.  Intussen heeft mijn partner de huisdokter gebeld.

Opnieuw zijn daar die lichtende flitsen uit een ver verleden en zie ik mij in dezelfde situatie, voorover gebogen, met mijn spetterende dochters.  Alleen…..moeder spettert niet, ze laat zich voor de eerste keer in haar leven gedwee overvallen door haar dochter.  Een lichte schok gaat door mij heen als ik dat hopeloos oud mensje, voor ’t eerst in ons bestaan, haar moederrol zie afstaan.

Ik geloof dat we op ’t zelfde moment,met vaststellende schrik, beseffen dat vanaf nu ons rollenpatroon is gedaan en hoe onomkeerbaar het zal zijn voortaan.
Terug thuis kruip ik hoognodig in mijn wereld van Zen, blaas ik die eerste vastgestelde stoom af, laat ik indrukken op me af, ban ik negatieve gedachten uit, laat ik “zijn” wat “is”, besef ik dat een nieuwe wending is aangebroken, dat ik mijn mantel van kindzijn voortaan moet afgooien, hoe verschillen stilaan naar elkaar groeien en tegenovergesteld in elkaar opgaan.
Plots herinner ik me mijn huisartse die me ooit als diagnose op mijn steeds weerkerende lichamelijke klachten de term “sandwich-generatie” meegaf.  Een soort tussenstand in ’t leven, een soort kerktoren die ’t midden houdt tussen het aftakelend verleden en een opbouwend heden.  Ze heeft gelijk, nooit eerder voelde ik de gelijkenissen tussen mijn moeder en mijn kleinkind zo tastbaar en moest ik de kringloop van ons bestaan zo letterlijk ondergaan.  Nooit eerder ben ik stilgestaan hoe centraal ik nu in ’t leven sta en hoe waardevol mijn rol als sandwich-woman is toegeslaan.

 

Commentaren

ontnuchterend ervaren dat je ouders wegdeemsteren is ontnuchterend, het ten volle beseffen moet confronterend, misschien wel beangstigend zijn. maar het is de gang der natuur, lieve iris, kinderen moeten hun ouders verliezen. niet omgekeerd. ik leef mee met jou. marc.

Gepost door: marc | 28-07-06

.. Kippenvel Iris.
Heel zeker.
Heel mooi verwoord.

Gepost door: Evy | 28-07-06

met mijn dank marc voor jouw medeleven. En ja, ik ken de natuurlijke gang van zaken en ik weet dat dit komen zal (heb mijn vader triuwens al 13 jaar verloren) maar tussen langzaam zien aftakelen en een min of meer plotse dood, zitten emoties van verschillen waarbij machteloosheid en voortdurende ongerustheid zwaarder ween dan een aangekondigd einde.
Maar ik blijf mijn positieve zelf hoor en het lachen zal me nooit vergaan, zelfs niet door het vergankelijke,
groet
Iris

Gepost door: Iris | 28-07-06

dag evy Ik leg jouw kippenvel naast het mijne bij een bezoekje aan jouw woorden :-))

Gepost door: Iris | 28-07-06

... Beste Iris, een ontroerende situatieschets. Het blijft pijnlijk om te constateren dat een rollenpatroon omgekeerd wordt, ook al beseffen we maar al te goed dat zulke confrontaties onafwendbaar zijn. Ik wens je veel sterkte sandwich-Iris en ik ben er ook van overtuigd dat jij deze toebedeelde taak zorgvuldig ter (moeder)harte zal nemen.
lieve groetjes, loretta

Gepost door: loretta | 28-07-06

De telefoon. Ik voel met je mee. Met mijn vader zaliger heb een dergelijke situatie meegemaakt. Het leven kan hard zijn.

Gepost door: G.U.Y. | 28-07-06

lieve mensen In al haar schoonheid en genot heeft het leven idd. haar realistische kantjes die soms zwaar om dragen zijn. Het opbouwen van een stevig draagvlak is dan ook van in den beginne een aanrader. Het kunnen neerpennen, het kunnen benoemen en delen met anderen maakt het aanvaarden/loslaten des te draaglijker.
Bedankt voor jullie empathie,
Iris

Gepost door: Iris | 28-07-06

:-) dit is subtiel gezegd...

maar toch ocharme!!!

Gepost door: Ourlipsaresealed | 28-07-06

't schilderijke Lieve Iris, met dit fragiele stukje verdien jij de tederheidsprijs van de week. Knap geschreven, ondanks uit het trieste leven gegrepen. Mooi zo! Dit zou je meer moeten doen, vertelselkes uit de kleine mensenwereld.

met bewondering,
Marlon.

Gepost door: marlon | 28-07-06

:-) @Ourlips.....
't ja zo zit het leven nou eenmaal in, over en door elkaar.....vergankelijk tot en met, bedankt
@marlon-boy
dank voor jouw geruggesteunde appreciatie en aanzet tot...
Iris

Gepost door: Iris | 29-07-06

Confronterend Ik vind ook dat dergelijke dingen erg confronterend kunnen zijn. Het besef dat deze achteruitgangvan je moeder/vader onomkeerbaar is en dat je er voor de rest van je leven rekening zal moeten mee houden is niet prettig . Geen mens die eraan ontsnapt ook al hoop je stiekem dat het jou niet of pas heel later zal overkomen. Ik heb de aftakeling van mijn moeder die reeds jaren ongeneeslijk ziek is ook lijdzaam moeten ondergaan en met een gevoel van onmacht en triestheid opgezadeld gezeten. Ik heb het ook van mij moeten afschrijven in enkele stukjes op mijn blog. Lang getwijfeld en zelfs beschaamd geweest om het te doen, maar het werkt min of meer therapeutisch en opluchtend...

Gepost door: eric | 29-07-06

De commentaren zijn gesloten.