31-07-06

DE NACHT HEEFT MIJ FLARDEN GEBRACHT.....

                   de linten der dagen

                   monden uit in

                   dansende franjes

                   op elkaar inhakend,

                   ongelijke uitrafelingen

                   als verlengstukjes van              

dagpatronen die

                   eindigen in slierten

                   van geplukte momenten,

                   uitdijende aanhangsels

                   van gesloten gedachten

                   de donkerte ontsnappend

                   uitdagend dansend in

                   de klaarte van morgen

                   wachtend op een

                   volgend vasthaken,

                   tot in het vernauwen

                   der dagen blijven

                   ze tergend behagen

 

                   zij braakt haar

                   zoveelste franje uit

                   ik rijg ze bij de rest

                   van het rookgordijn

                   dat ons nog bindt

 

                               Iris

 

08:14 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: ziekte, onmacht, moeder, dochter |  Facebook |

30-07-06

LEVENSBESCHOUWELIJK

Wat me momenteel bezig houdt :

Neem eens tijd om te lachen, het is de muziek van de ziel.

Neem eens tijd om te spelen, het is het geheim van jong zijn.

Neem eens tijd om te lezen, het is de fontein van de wijsheid.

Neem eens tijd om kalm te zijn, het is de voorwaarde tot innerlijke
                                                                                     groei. 

Neem eens tijd om goed te zijn, het is de weg naar geluk.

Neem eens tijd om te denken, het is de boom van het succes.

Neem eens tijd om te beminnen, het is de reden tot leven.


                           

29-07-06

FLUITJESCULTUUR

Over de Gentse politie kan men op z’n minst zeggen dat ze inventief is. Nog maar pas bekomen van de Feestendrukte, uniformen terug uit de droogkuis, combi’s gedesinfecteerd, pc-schermen van zweetdamp gereinigd of er staat alweer een stadsconcert op het programma.  Dit keer door een voor 55% procent vertegenwoordigde maatschappelijke groep : de senioren.

Een heus fluitjesconcert zal onze stad overspoelen, want de laatste maanden werden maar liefst zesduizend fluitjes, gratis, verspreid en de vraag blijft het aanbod overstijgen.

Zo’n help-mij-fluitje, want zo heten ze officieel, heeft echter niets te maken met de viagra-pil.

Neen, het bewuste fluitje is, volgens de politie, DE grote beveiliger voor iedere bejaarde die zich bedreigd voelt in eigen woning of op straat waarop hij al fluitend de aandacht van de omstaanders kan trekken als er iets fout dreigt te gaan, een soort preventieprojectiel voor senioren.

En sinds november vorig jaar de fluitjes gretig van de hand gingen, heeft de politie in haar statistieken reeds drie gevallen van nut kunnen aanstippen.
Mijn nieuwsgierige en uitdagende “ik” heeft natuurlijk ook zo’n fluitje in haar bezit.

Met speelse drang heb ik het onder de lakens J uitgeprobeerd uit schrik dat het ganse appartementsgebouw hier aan de deur zou staan : noppens natuurlijk.  Dat help-mij-fluitje helpt aan geen kanten en verschilt in geen enkele fluitklank van dat van een scheidsrechter op het veld of zelfs van datgene dat aan kinderen als troostprijs overhandigd wordt bij het eendjesvissen op de kermis. Ik vind dat help-mij-fluitje maar een fluitje van (g)een cent.

En wat als oma en opa hun fluitje uitdelen aan de kleinkinderen voor de eenvoudige reden dat oma liever haar parelsnoer op haar boezem draagt of dat opa zijn fluitkracht het niet meer haalt ?  Want ’t is toch de bedoeling dat men zijn fluitje overal en altijd meesleurt ?

Ik ben alvast niet te vinden voor dat help-mij-fluitje, tenzij dat al die fluitjes oproepen tot een gezamenlijke vogelkesdans, dan kan Gent in haar analen nog maar eens een straatact noteren, een soort after-Gentse Feesten-fluitjes-straattheater.  Ach waarom niet, een stad moet verder leven, al is het met fluitend beven of met bevend fluiten…..

 

 

 

08:43 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: politie, beveiliging, senioren, fluitjes |  Facebook |

28-07-06

ROL-OVER-PATRONEN

Je hoort het van anderen, je ziet het op de buis, je leest het in de krant, je waant het ver van je bed, de hitte-slachtoffers.
Gisterenochtend, een flauw telefoontje seint mijn moeders laatste gefluister dat ze deze nacht uit bed gevallen is en reeds urenlang met de beste wil, doch aflatende kracht, aan haar pogingen tot recht krabbelen moet verzaken.
Snakkend naar een slokje water en een geradbraakte rug vinden we haar in een allerlaatste poging met de telefoon op de grond.  De ramen van haar flatje dampen als serre-wanden en snoert ook onze adem dicht.  Vliegensvlug alles open gegooid, een glas fris water aan moeders lippen gezet en een sijpelend washandje op voorhoofd gelegd.  We gaan door de knieën tot op haar hoogte en spreken zacht op haar in om rustig verder te ademen.
Schichtige beelden van witte uniformen  flitsen door mijn hoofd en elk een kant van moeder ondersteunend, tellen we tot drie, zodat we haar symmetrisch rechtop krijgen.  Steunen gaat nog net, stappen niet. We wachten en sussen ter plaatse  vooraleer onze schuivende pasjes op moeders maat met haar meetronen.
Weer zijn daar die schichtige flitsen en in een waas zie ik me met mijn kleinzoontje zijn eerste stapjes oefenen.  Ik betrap me ook nu op de mildheid van mijn aangeven, mijn aanmoedigen, mijn bemoederen….
Zachtjes verder dirigerend bereiken we de badkamer.  Wat volgt is een instinctief ritueel waarbij de rollen zijn omgekeerd.  Voor ik het goed en wel besef wordt ik de moeder van mijn moeder.  Intussen heeft mijn partner de huisdokter gebeld.

Opnieuw zijn daar die lichtende flitsen uit een ver verleden en zie ik mij in dezelfde situatie, voorover gebogen, met mijn spetterende dochters.  Alleen…..moeder spettert niet, ze laat zich voor de eerste keer in haar leven gedwee overvallen door haar dochter.  Een lichte schok gaat door mij heen als ik dat hopeloos oud mensje, voor ’t eerst in ons bestaan, haar moederrol zie afstaan.

Ik geloof dat we op ’t zelfde moment,met vaststellende schrik, beseffen dat vanaf nu ons rollenpatroon is gedaan en hoe onomkeerbaar het zal zijn voortaan.
Terug thuis kruip ik hoognodig in mijn wereld van Zen, blaas ik die eerste vastgestelde stoom af, laat ik indrukken op me af, ban ik negatieve gedachten uit, laat ik “zijn” wat “is”, besef ik dat een nieuwe wending is aangebroken, dat ik mijn mantel van kindzijn voortaan moet afgooien, hoe verschillen stilaan naar elkaar groeien en tegenovergesteld in elkaar opgaan.
Plots herinner ik me mijn huisartse die me ooit als diagnose op mijn steeds weerkerende lichamelijke klachten de term “sandwich-generatie” meegaf.  Een soort tussenstand in ’t leven, een soort kerktoren die ’t midden houdt tussen het aftakelend verleden en een opbouwend heden.  Ze heeft gelijk, nooit eerder voelde ik de gelijkenissen tussen mijn moeder en mijn kleinkind zo tastbaar en moest ik de kringloop van ons bestaan zo letterlijk ondergaan.  Nooit eerder ben ik stilgestaan hoe centraal ik nu in ’t leven sta en hoe waardevol mijn rol als sandwich-woman is toegeslaan.

 

27-07-06

VOORTVLOEIEND UIT HET VORIGE

door de jaren heen....

in de loop der jaren
werden onze activiteiten
herleid tot handelingen
werden die handelingen
nog slechts bewegingen

in de loop der jaren
werden onze handdrukken
herleid tot aanrakingen
werden die aanrakingen
nog slechts strelingen

in de loop der jaren
werden onze dromen
herleid tot gedachten
werden die gedachten
nog slechts mijmeringen

in de loop der jaren
werden onze verhalen
herleid tot zinnen
werden die zinnen
nog slechts woorden
rijker dan ooit

Iris

 


07:52 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, overschouwing, poezie |  Facebook |

26-07-06

ONTBIJTCULTUUR

Ik hou nu eenmaal van mensjesstaren.  Ik ken mezelf en roep me af en toe tot de orde, kwestie van beleefdheid, wanneer mijn blik te lang gefixeerd blijft hangen.  Ik hou van die leuke details waar mijn partner niet aan denkt, laat staan erop let.  Als ik er hem opwijs krijg ik steevast te horen “waar jij allemaal op let”.  Kleine dingen maken voor mij grote verschillen. Cultuur en patroonverschillen leid je best af uit details, vind ik zo.

Die voorbije dagen te Nieuwpoort op hotel hebben me weer eens geconfronteerd met generatieverschillen die me nu eenmaal blijven boeien.  Ik heb alweer geconstateerd dat de man van “nu” wel degelijk “vernieuwd” is.  Het is zo dat ik me graag verdiep in eigen fantasieën over levensrituelen en –patronen tussen de mensen.  Ik maak daar dan mijn eigen verhaal rond en in gedachten schets ik zelfs de woonsituatie en dagelijkse zeden tussen koppels en families, alleen al aan de manier waarop er wordt ontbeten.  Zo bezig zijnde wordt ook mijn ontbijt een ware ceremonie waarvan ik langgerekt kan genieten.  Mijn partner is het al lang gewend dat ik meestal sprakeloos mijn broodjes verorber en hoe, bij elke hap, mijn iris zich alweer fixeert op één of ander tafereel.

’t Is opmerkzaam hoe zorgzaam en liefdevol (=gewoontegetrouw) dames op leeftijd hun mannen verwennen en hoe die, op hun beurt, alweer gewoontegetrouw zich daar genotvol hebben bij neergelegd hoe de broodjes, gekookte eieren, salami, botertjes enz…letterlijk in hun schoot gedeponeerd worden.  Manlief slentert naar het tafeltje, ploft neer op juist dat zitje met ’t ruimste overzicht op d’anderen en met de perfecte kijk op het rijkelijk uitgestald buffet.  Terwijl slooft vrouwlief zich uit voor wat ‘s mans buikje ’t liefst begeert.

Stilzwijgend, met heen- en weerpasjes, brengt ze zijn fruitsapje, gekookt eitje, zorgvuldig uitgekozen broodjes en zijn gegeerd aardbeien-yoghurtje aan.  Een vlijtig miertje, haar opperhoofd dienend.  Als hij reeds lang zijn eitje binnen heeft, slurpt zij nog maar profijtig aan haar glaasje “jus”.  Midden in een tweede slok veert ze recht want plots hebben haar immer wakende oogjes een mankementje gezien en met nog vluggere pasjes rept ze zich om twee witte Tienense klontjes, waar manlief zwijgzaam maar met veelzeggende blik op wachtte.  En nog voor het werkend miertjes haar jus d’orange verder drinkt, zit meneer mier al vergenoegd zijn klontjes om te roeren.  Bijna zou ze zich verontschuldigen voor haar akrootje, maar aan meneer te zien, die al zijn blik over haar hoofd naar een ander tafeltje heeft gericht, is dit niet nodig. En ze kauwen binnensmonds vreedzaam verder.

Terwijl vestig ik mijn aandacht op een jong gezin met twee peuters, die met de nodige bravoure hun gezamenlijk vakantie-ontbijt blijkbaar zeer op prijs stellen.  Daar is het papa die fladdert tussen buffet en eettafel en de vitamientjes voor zijn kroost aanbrengt, terwijl mama zich over de kornuiten ontfermt. Een wereld van verschil.

En daar tussenin zitten wij onze tête-à-tête te vermalen.  Ook zwijgzaam, alleen onze blikken vragen het nodige aan elkaar.  Soms gaat mijn partner om de nodige bevoorrading, dan weer schuif ik mijn stoel achteruit. Een kleine aangeving, een korte knik en het gewenste wordt aangereikt.

Terwijl ik mevrouw-mier nog steeds in de weer bezig zie en de jonge papa zich ijverig om zijn gezin bekommert, besef ik voldaan dat wij aan die gulden (levens)middenweg zitten en ik prijs me gelukkig in mijn zwijgzame lach naar mijn partner toe, die niets beseffend even terug lacht en ik hoop dat mijn zwijgzame dankbaarheid overkomt.

 

10:56 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: generaties, koppels, ontbijtcultuur |  Facebook |

24-07-06

OOK DIT IS CULTUUR

In zijn laatste posting heeft blogger-vriend http://marlonvanco.skynetblogs.be/ bij Politiek het o.a. over positieve discriminatie en de rol van meer bepaald vrouwelijke allochtonen.  In mijn stad laten sommigen van deze vrouwen zich duchtig gelden.  Zo hebben wij een tweetal parlementsleden, een politica-advokate enz... van andere origine, zij het dan genaturaliseerd. Zo ook is Baharak Bashar de initiatiefneemster van actiegroep "Leg mijn blaas het zwijgen niet op", een dynamische vrouwenbeweging die maar liefst 10.000 handtekeningen inzamelde (waaronder ook mijn gekrulde krabbel) voor sanitaire gelijkheid. Op 't eerste zicht misschien belachelijk, doch nader bekeken terecht.

Deze actiegroep en de vele ondertekenaars (of liever ondertekenaressen) nemen het niet dat het Gentse stadsbestuur tijdens de Gentse Feesten - en ook daarbuiten - in mannentoiletten fors investeert terwijl ze de vrouwentoiletten in privaat beheer laat.

Wat overeenkomt met dat mannen gratis hun plasje kwijt kunnen, daar waar vrouwen wel een duik in hun portemonnee moeten doen.

(en ieder jaar kost een plas een paar centen duurder, zou daar misschien toekomst in zitten ?) De Feesten zouden een voorbeeld moeten zijn voor heel Vlaanderen, aldus Bashar.  Dus kwam gisteren een bonte vrouwenstoet, gewapend met klein geschut van wc-borstels tot wc-rollen, hun eisen voorleggen aan de Feestenburgemeester, die hen lichtjes afschepte.  Doch de actiegroep liet zich niet afschrikken en nam zich voor om te blijven ijveren voor democratie in de toiletten. Gentse Feesten of geen, de immer rebellerende Gentenaar blijft zijn eigen zelve en dringt door tot in allochtone middens.  Chapeau of is het plumeau !

 

14:34 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: geld, openbaar sanitair, discriminatie |  Facebook |

23-07-06

EEN WERELD VAN UITERSTEN

Van het éne druk, feestende met worstengeur omzwoelde uiterste naar die andere branding van aankolkend zeewater met de geur van  zout en zoet avondgezweem. Na tientallen jaren de Feesten te hebben doorsparteld; veel lief en leuks, maar ook leed en lawaai getrotseerd, verschansten wij ons in Nieuwpoort-bad.

Trop est trop en na de zoveelste slapeloze nacht, zonder zoet gevooisde stemmen die ons tenslotte deden inslapen, hebben we onze feestneus aan de haak gehangen,hebben we ons anoniem gewrikt tussen de zacht ruisende zeemassa. Vijf nachten op een rij hebben wij, hartje Gentsefeesten, onder ons dakvenster de wildste verhalen moeten aanhoren. Met hortende klanken in morse-taal trachtten we de zin, of liever de onzin, van verhalende stemmen te vertalen op ons hersenformaat.  Oordopjes brachten geen soelaas, enkel een op springen staande kop die zijn eigen hitte al niet meer aankon.  Al eens zulke oordopjes geprobeerd ?  Akkoord, je hoort het ongewenste niet meer zo scherp,  maar het ergste is dat je ook jezelf voor doof verklaart : je kucht, je zucht, je draait en woelt en…..je hoort jezelf niet;  je moet bij voorbaat je partner een zetje geven vooraleer je je mond opent want ook hij heeft zich met van die reuze-erwten afgesloten.  Ik denk dat we wel niet bang hoefden te zijn voor potentiële inbrekers want die waren al van bij de eerste aanblik gaan lopen : mijn partner heeft er knalgele (die oordopjes dus) en ik fluo-roze. En voor de rest liggen we in ons eigen (geboorte) kostuum, stokstijf vanwege de hitte, pal bovenop de lakens, op onze rug, armen naast het lichaam, mond open naar snakkende lucht als twee doden, vers van de pers.

Dus hebben we ons klieken en klakken, zonder oordopjes,  in de koffer gestopt en hebben we afkoeling aan zee gezocht.  Nou, veel “cooler” zijn we er niet van geworden, maar wel weg van de hoopjes mensen, hier en daar verspreid over kasseistenen, in portalen en stoepen.   Bevrijd van de zure stank van urine, bier en weed, hebben we onze longen volgezogen met zilte zeelucht en als de vloed ons naderde zijn we het hinterland ingevlucht en herinneringen opgehaald in de stille polders.  We hebben ook nog eens onze bevrijders gegroet en ons eigen zuchten tussen een zee van stille kruisen gehoord.  En Käthe Kollwitz’ “Verdietig Ouderpaar” bewonderd in Vladslo en onze indrukken achtergelaten in een gedenkenboek.

’t Doet deugd en ’t maakt bewust om werelden van uitersten op te zoeken; om je gedachten een flinke draai terug te zetten, om je hart stiller te doen slaan bij de tastbaarheid van ’t vergankelijke. ’t Is goed middenin het feesten even je hielen te draaien op andere leesten.

’t Neemt niet weg dat ’t leven één groot feest blijft, met kleine onderbrekingen, als voedende tussendoortjes. 

 

 

 

20:16 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: historie, feesten, zee |  Facebook |

18-07-06

WATER, WATER......VLUG, VLUG !

 

21:49 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) | Tags: hitte, water, genoeg gefeest |  Facebook |

16-07-06

COMEDY

Het trio Raf Coppens, Nigel Williams, Bert Kruismans onder de noemer The Comedy All Stars verraste ons met hun twee Nederlandse gasten : één comedienne die niet alleen verbaal rond de pot draaide maar ook nog een aardig rondje paal draaide, samen met de Nederlandse kampioene paaldansen Denise Mulder.

Raf Coppens zette meteen de comedytoon met een liedjesmedley op eigen aangebrande tekst en met bijhorende en passende stem-imitatie van o.a. Will Tura, James Blunt, Freddy Maertens e.d. Tussendoor gespekt met de nodige pikante toespelingen à la Coppens.  Heel knap en meteen raak voor de nodige lachsalvo's.

Nigel Williams hekelde dan weer op zijn lekker Antwerps-Engels de sportvedetten en strekte zich zelfs tot aan de fameuze Kim Clijsters-spreidstand. Met short en op sandalen dat het geen zicht was .....of juist wel.

Bert Kruismans kwam op zijn gekende gladde, droge wijze snedig en precies on the edge en soms wel een tikkeltje erover uit zijn scherpzinnige hoek.

Waarna ze de eer en de paal aan de, van goed bediende oren en poten, dames lieten :

Intussen lieten we helaas Luc De Vos (Gorki) met special guest Roland aan St. Jacobs aan onze neus voorbij gaan en konden we achteraf op de regionale zender AVS een tipje van de meekelende mensensluier oplichten van hoe "Mia" daar alweer in al haar glorie de nacht ingeslingerd werd. We hopen hem nog wel eens tegen het rockende lijf te lopen.
Amper tien minuten bleven we lusteloos bij Kamagurka hangen die daar maar wat uit z'n nek stond te lullen.  Toch maar liever zijn tekeningen en cartoons zonder (aange)zicht noch klank.
De eerste Gentse Feestendag zag al zwart van 't volk en deze nachr reeds werden plein- en parkbanken en grasvelden en stoepen ferm beslapen.  Met die hitte op menig feestend ontbloot bovenlijf en het gretig naar binnen slurpend aantal gradenvocht zullen velen waarschijnlijk al niet meer beseffen hoeveel dagen er nog te gaan zijn......of te liggen vallen.

 

 
 

15:21 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: zang, comedy, feest |  Facebook |

15-07-06

HEET VAN DE NAALD

Terwijl de stad zich aan 't herschikken is na de Gentse Feestenparade en het volk zich verdeelt over de met zon overgoten pleinen en straten, hier een stukje beeldverhaal van de start voor 10 dagen amusement. Deze middag buiten getafeld bij een Turks restaurantje in de gezellige multi-culturele buurt van 't Patershol.  Elk jaar opnieuw is er polemiek tussen de Gentenaars dat die stoet alweer op niets trekt maar toch komen ze in massa buiten en gecombineerd met culinair genot is elk weerom content.

Het startschot is gegeven en vanavond doen wij alvast onze eerste tickets op met een stand-up-triootje, waarover meer in een volgende posting.

 

Onze belleman had zijn keel geschraapt en zijn borstkas vol lucht geblazen......
en zie de eerste zuiderse noot was gezet.
 

De Gentse Stroppen poetsten nog maar eens onze geschiedenis op en alweer werden de Gentenaars met voorvader Keizer Karel eraan herinnerd.
 

 

 

Echter niet voor lang want 't was veel te warm om in "tabaarden" en "nekstroppen" rond te lopen.

en eigenlijk ook voor Schotse Kilts maar een briesje onder de rokken gaf de verfrissing
Straattheater EXCES was zoals atlijd de verrassing waar de toeschouwer naar uitkijkt.

 

18:59 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: volksfeest, stoet, amuseleute |  Facebook |

13-07-06

KAPCULTUUR

De “boekskes”lees ik doorgaans niet omdat ik geen boodschap heb aan het leven van BV’s of kleine pierkes die ik niet ken. Ik kan wel waardering opbrengen voor het werk van sommige BV’s maar dan heb ik er ’t liefst zelf voeling mee en ga ik naar één of ander optreden, film of concert. Wat ik wel heb leren inzien is de grote impact die BV’s op Jan en Mie Modaal hebben.  Ik achtte het niet voor mogelijk en toch is het zo dat zowel mannen als vrouwen zich spiegelen aan hun idool, ongeacht hun leeftijd. Bij mijn bezoekjes aan de kapster (zowel voor heren als dames) neem ik steeds een innerlijke aanloop tot een stukje andere wereld.  Dan zet ik mijn denken op nul, laat ik me drijven op de reglementen van ’t kapsalon, geef ik me gewillig (moet wel) over aan de vaardige handen van mijn kapster, hou ik mijn gehoor één en al open voor een wereld die de mijne niet is en ga ik verwonderd mee in de wereld van de “boekskes”. 

Jonge mannen die ijveren voor identiek hetzelfde kapsel als hun idool en als de kapster niet goed mee is dan grabbelen ze diep in hun broekzak naar een verkreukeld stukje die ze met een lichte blos eindelijk naar boven toveren en waarop de kapster  reageert met “Ach, den diene”. Soms zie je een gekrulspelde oudere dame vanonder haar droogspoetnik loeren, naar haar bril grabbelen en met de glazen op een halve meter van haar ogen, perfect uitvergroot, het idool aanschouwen waarop eerst haar mondhoeken verraden of ze goedkeurend zal instemmen of niet.  Een jong meisje, blijkbaar ook vallend op dezelfde gel-gladde jongen , port de jonge man aan, bewerend dat het HEM nog beter zal staan dan diene matcho op papier.  Waarop de jonge held nog meer gaat blozen en, voor 100% overtuigd van zijn juiste keuze, zich berustend aan de wasbak neerploft.

Intussen zijn de tongen losgekomen en heeft het kapperspubliek  het ijs doorboord; op hun as draaiende zetels worden naar elkaar gericht. Alleen de cliënte ( zo noemt mijn kapster haar geëerd publiek) waaraan gekortwiekt wordt moet nu haar oogbollen tot in haar uithoeken draaien om mee te volgen en de spoetnikdame is nu wel verplicht het liplezen te hanteren. Het gaat naderhand al niet meer over de protagonist van het verhaal, neen, de hele reutemeteut van zijn levenswandel wordt uitgespit en menig geëpileerd wenkbrauw wordt opgetrokken. En die jongen aan de wasbak, ach die is reeds vergeten, zijn idool ligt nu op de bovenste plank en zijn afdruk al lang in de vuilnismand. Er zal hooguit een instemmend knikje volgen wanneer hij de zaak verlaat maar waar zijn idool nog altijd de scepter zwaait. 

Ik zit intussen mijn “boekskesschade” in te halen, af en toe opkijkend, met een eensgezinde lach, ook al heb ik geen benul over wie nu alweer in de spotlights staat of over de catwalk loopt.
Als ik straks thuiskom zal ik mijn weetjes doorgeven aan mijn partner en heet van de naald kunnen vertellen dat onze grote bokser, die als enige aller Belgen een muilpeer incasseerde van Mohammed Ali, op zijn zestigste en voor de derde keer gehuwd is; dat Britney Spears’s haartooi in ’t zwart zit, dat die Hollandse actrice, je weet wel van “Zeg eens A” ook borstkanker heeft, dat, dat……..Als dan mijn “boekskesrelaas”  uitgepraat is zal mijn partner opmerken dat mijn bezoek aan de kapster me precies goed gedaan heeft en zal hij mij op mijn hielen laten draaien om goedkeurend in te stemmen met mijn “vernieuwde look”. Terug in mijn eigen wereldje, besef ik dat hij een schat is, mijn enige, echte BV.

 

10:50 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: sociaal, leven, boekskes |  Facebook |

12-07-06

POEZIE

Schatplichtig

 

Ze slaapt en dat is stil.  Dan sneeuwt het in de kamers
Van het huis waarin ik woon met mijn vriendin.
Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen
Een groot en lastig beeld waaraan ik mij moet stoten,
Een scherp gewicht dat ik moet dragen alle dagen,
Alle nachten dat haar slaap me uit de slaap houdt.

 

Ik ben met haar alleen.  Alleen met haar kom ik
De jaren afgewandeld want haar naam wijst me de weg
En in haar blik zie ik mijn blinde tijd weerspiegeld.
Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen
Waaraan ik heel mijn bot bestaan geslepen heb
En slijp, ook als ik slaap en roepend van haar droom.

 

Leonard Nolens

Naar mijn gevoel één van de prachtigste liefdesgedichten, dit Schatplichtig van Leonard Nolens.

http://www.dbnl.org/tekst/bork001nede01/nole001.htm

De titel alleen al klinkt als honing, tederzoet. Hij wordt ook wel eens de prins van het postmodernisme genoemd. Een bekende uitspraak van hem is “Poëzie schrijven is beter dan praten”. Een interessante invalshoek voor al wie de zwaarte en inhoud van woorden niet kan bekoren. Ik heb hem eens ontmoet bij een lezing in het Poëziecentrum en inderdaad, hij praat met mate, soms met tegenzin en alleen als het echt moet.  Maar als hij zijn eigen schrijfsels voordraagt verwordt zijn poëtisch denken tot klaterend goud-gepraat.

De versregels van Nolens zijn kaal, hoekig met weinig natuur.  Hij is dan ook een stadsmens wiens habitat de grootstad is.  Daarin voelt hij zich thuis……daarin voel ook ik mij verwant.

 

 

15:18 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: liefde, poezie |  Facebook |

11-07-06

POËZIE

Vanaf deze week begint Knack met “Een zomer van poëzie” en verschijnt er elke week een gedicht voorzien van commentaar.  Deze gedichten komen uit een selectie van 48 dichters die enfant terrible en nachtburgemeester van Gent Guido Lauwaert

nauw aan het hart liggen en waarvan zijn bundel,  De tweede stem, in januari 2007 verschijnt bij Roelarta Books.

De primeur, deze week, is voor Jozef Deleu, voormalig hoofdredacteur van Ons Erfdeel .

Zijn voortdurend in touw zijn om andermans literair werk te promoten, getuigt van literaire gedrevenheid.  Wat ik zo prachtig vind aan Deleu is dat hij gruwt van grote woorden, aanstellerigheid en de stelling dat een mens iets bereikt als hij opklimt op de sociale ladder. Een reflectie van zijn nuchter denken licht op in zijn poëzie. In het volgend gedicht van zijn hand kan men zijn persoonlijk oordeel bespeuren over hoe de schrijver, de dichter, het kleine wereldgebeuren dat zich groot voordoet, rond zich ervaart. De poëzie van Deleu zet aan tot denken, door de kaalheid van de zinnen, waarbij hij het aankleden overlaat aan de lezer.

“Ik ben een boerenzoon” is een uitspraak van hemzelf , die hij steevast laat horen, deels uit fierheid, deels uit provocatie. Het siert hem en mag het bij deze een bedenking wezen voor diegenen die enkel en alleen hun literair ego ’t liefst zelf aaien.

 

Dichter

 

Hij houdt de woorden
staande in de praalstoet
van de taal.

 

Van niets weet hij
alles. Van alles
weet hij niets.

 

Al in het voorjaar
ziet hij de bladeren
vallen.

 

Zijn testament ligt
klaar.  Alleen de blinden
heeft hij nooit mishaagd.

 

Jozef Deleu

 

15:53 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: poezie, levensbedenking |  Facebook |

10-07-06

GEZONDE KOFFIE

De Gentenaars mogen zichzelf wel fiere Stroppen noemen, ze staan echter ook bekend als koppig, vurig en rechtuit van mening.  Als toeschouwers zijn ze de ideale barometer voor optredende artiesten, cabaretiers, musici, zangers enz….  Ik herinner me nog van toen ik in mijn prille jeugdjaren gewillig elke zondag mee drentelde (van moetens) met mijn moeder naar de opera.  Als daar één of andere sopraan, tenor en varianten zich in ’t verkeerde keelgat schoot, dan was er maar mager handgeklap, terwijl als hun stemvibraties wel in de smaak vielen ze konden rekenen op minuten lange ovaties.  Menig buitenlandse diva's en tenoren wisten hoe licht of hoe zwaar ze wogen want een boeh-geroep loerde altijd vanuit de publiekelijke coulissen.

Als rasechte Strop zit die traditie (zonder geroep wel te verstaan) ook in mij verankerd en ben ik niet te beroerd om met negatieve dingen uit mijn stad naar buiten te komen.

Zo ben ik de laatste tijd zeer misnoegd over de luchtkwaliteit.  Je kunt hier in ’t centrum geen voet buiten zetten of de stofdeeltjes vliegen je rond en in de oren, neusgaten en keelholte.  Ook binnenshuis, zelfs met ramen en deuren dicht, nestelt het stof zich plakkerig op alles en nog wat.  Ik loop hier soms zo nijdig als een spin en gelijk een halve gare rond met mijn regenboogkleurige ragebol dat het geen zicht is.

En zie wat lees ik vandaag in De Gentenaar :

Lucht in stad erg vuil en slechter dan in de Kanaalzone en in het industriegebied. Ircel, de intergewestelijke cel voor leefmilieu meet dagelijks hoeveel vervuilde stoffen er in de lucht zitten en geeft een cijfer van 1 tot 10.  Een 1 is zeer goed, een 10 verschrikkelijk slecht.

Vorig jaar kampte Gent-centrum vaker met ondermaats slechte lucht.

Ze zijn wel zo slim om er publiekelijk geen cijfer op te plakken maar we merken genoeg aan onze ademhaling hoe scheef  de klepel van Klokke Roeland hangt.  Bij die plakkende hitte zijn we heel vaak genoodzaakt binnen de eigen muren te blijven en dan is het eens terrasjesweer !

Vlakbij dat bruggetje, daar hebben wij ons optrekje, daar slurpen wij onze koffie met ontelbare stofdeeltjes, maar wel suikervrij, voor de gezondheid

Santé !

 

 

18:24 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

FEEST VLAAMSE GEMEENSCHAP

Ik weet niet waarom maar ik heb zo’n soort liefde/haat verhouding met het feest van de Vlaamse Gemeenschap.  Alhoewel ik uiteraard fier ben Vlaming te zijn, voor tal van redenen, voel ik me toch in d’eerste plaats Belg.  Maar goed, de Walen hebben hun viering, dus de Vlamingen dan ook maar; zo maak ik mezelf wijs.

En vermits ik het culturele hoog in de vaandel draag, zal ik dan ook een gewillige toeschouwer zijn bij dezeVlaamse Gemeenschapviering.

Vanavond, de vooravond van 11 juli, pakt Gent alweer uit met een primeur.  En vermits men het zo mooi en geloofwaardig formuleert, ben ik dan ook gewonnen om erop af te gaan.

De Belfort-beiaard, het St.Baafs-orgel, een koor op de fameuze Henri Van De Velde’s Boekentoren en de Beethoven Academie maken samen één concert, onder de titel Torenhoge Ontmoetingen.

BELFORT
ST.BAAFS
BOEKENTOREN

De achterliggende gedachte achter dit concert, hakte voor mij de geloofwaardige knoop door. Het gaat om een muzikale dialoog tussen de kathedraal als symbool van religieuze macht, het belfort van burgerlijke macht, de  boekentoren van intellectuele macht en St. Jacobs van volkse macht.  En voilà die prachtige mengeling spreekt me dus wel aan in een stad die voortdurend ijvert voor een zo goed mogelijke multi-culturele samenleving.

Het komt er dus op neer dat het symfonische orkest van de Vrt-radio, live, een nieuwe compositie zal spelen.  De befaamde componist Dirk Brossé heeft dit speciaal voor deze gelegenheid geschreven.  Hij componeerde een Perpetuum Bolero, waarbij hij op dit ritme de drie torens met elkaar laat musiceren.  Allerlei percussie-instrumenten van over de hele wereld worden bespeeld. Naar het schijnt wordt het een technische heksentoer.  De clou is dat beeld en klank van drie verschillende locaties, via een straalverbinding, worden doorgestuurd naar grote schermen en dat ze samen te zien zijn in een harmonieuze totaliteit.

De stadsbeiaardier bespeelt de compositie mee op de beiaard van het Belfort.. Terwijl weerklinkt het stuk op het grote orgel in de St. Baafskathedraal en op de bovenste verdieping van de Boekentoren zingt een multi-cultureel koor mee.

En voor diegenen die er vanavond echt niet kunnen bijzijn, wordt dit alles nog eens hernomen tijdens de Gentse Feesten op zondag 16 juli e.k. om 23u.

Met deze compositie en multimediale uitvoering draagt Gent met haar 11-juli-viering duidelijk een boodschap van harmonie en verstandhouding uit.  Letterlijk en figuurlijk.  Het project krijgt dan ook als titel “A different dialogue”

Voor deze achterliggende boodschap in de titel alleen al, wil ik er me achter scharen als een soort “My way to say and to share” zonder van de daken te schreeuwen, maar in alle eenvoud door aanwezig te zijn en de boodschap in mij op te nemen en in stilte door te geven. Hier speelt alweer die verbondheid, het sleutelwoord in mijn doen en laten.

16:15 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-07-06

't LEVEN IS EEN FEEST

Er zijn zo van die citaten die gekoppeld blijven aan beelden, die je af en toe te binnen schieten en dan denk je terug aan de uitvinder ervan.

Zo had ik jarenlang een collega die zichzelf danig kon relativeren, als er iets mank liep op ’t werk of thuis, met zijn bemoedigend motto   “…en toch is ’t leven één feest”.

Die man heb ik in jaren niet meer gezien, maar zijn beeltenis haal ik nog regelmatig boven, samen met zijn citaat dat ik mijn leven lang zal meedragen in mijn spreekwoordelijke rugzak.

Wel vandaag onderging ik zo’n feest(dag).  Deze namiddag genoten van de vrouwentennis-finale Henin-Mauresmo (zonder voorkeur noch oordeel heeft de beste der aller-besten gewonnen).

Daarna de stad ingetrokken – mijn beste maat altijd paraat –

waar weer een paar podia op hun grondvesten daverden van de porties rock en pop : opzwepende solo’s en bandjes met bekende namen zoals Monza, Daan, Gene Thomas, Bieze Baaze enz…

 die de menigte deden springen en meezingen.

Ik was eigenlijk deze ochtend al een kijkje gaan nemen bij ’t opzetten van de stalen gebinten en toen trof ik daar onze volksbevrijder Jacob Van Artevelde aan alsof hij van zijn sokkel was neergedaald tot op het podium waar hij zijn immer uitgestrekte zegen over de stad gaf.

Tegen de avond zag het zwart van de koppen en had onze Jacob niet veel meer te zeggen. En vermits ik hou van jubelende mensen, heb ik er me ook maar tussen geplant.

Straks is er nog de WK Voetbal Troostfinale op de buis waar ik  lekker languit voor ga met één of ander drankje en schnabbeltje.

’t Is maar hoe een mens ’t bekijkt, maar plots kwam mijn ex-collega mijn gedachten binnen gewandeld  en ik zei spontaan tegen mezelf dat ’t leven één feest is, maar je moet er wel voor open staan.

Waar een wil is

is een weg

Waar een weg is

is er feest

      met wat goede wil……

21:11 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

DEMOCRATIE, HET KAN !

In 1992 werd “De Prijs van de democratie” tot leven geroepen door het Gents vzw Trefpunt en Democratie 2000.  Deze prijs wordt elk jaar uitgereikt tijdens de Gentse Feesten.

Voor ’t eerst dit jaar gaat deze prijs naar liefst drie Gentenaren.  Relatief onbekend, des te bemind. Of hoe een vrijzinnige, een protestantse en een christen over filosofische verschillen heen opkomen voor hetzelfde doel.

Marcel De Meyer is pastoor van de St. Antoniuskerk aan de Forelstraat die reeds drie keer op een rij zijn kerk open stelde  voor de opvang van de “sans papiers”.  De kerkbezetting is nu wel voorbij maar toch huizen er nog, boven de sacristie een 17-tal vluchtelingen.

Dat de pastoor niet alleen een mensenvriend maar een goedgemutste sloeber is getuigt zijn reactie op deze prijs :”Ik ben blij dat de Prijs van de Democratie naar een triootje gaat”.

Mevr. Chris Bens (protestantse) werkt al twaalf jaar voor vzw Hand in Hand Heirnis die vluchtelingen zonder papieren opvangen en trachten te begeleiden.

Mevr. Carla Ronkes (vrijzinnige) werkt al tien jaar voor de werkgroep Vluchtelingen Gent en constateert dat het vluchtelingenbeleid een gebreide lap met gevallen steken is.  Regulariseringen en uitwijzingen gebeuren met willekeur omdat er geen criteria zijn opgenomen in de wet.

http://www.trefpuntvzw.be/trefpunt/02_feesten/01_edito/ed...

De Prijs van de Democratie wordt op 21 juli om 19u30 uitgereikt op het Groot Podium bij St. Jacobs.

 "Daar voel ik mij nu eens goed bij zie, wordt mijn optimisme aangewakkerd, mijn hoop versterkt, mijn geloof in de mens gestaafd.  Mijn thuis is waar men handen reikt”

 

11:08 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-07-06

KOMKOMMERTIJD ?

Elk jaar opnieuw heeft men het over de komkommertijd.  Dit citaat begint nu echter wel van zijn pluimen (schillen) te verliezen. Kranten en TV hebben hun vette kluif aan  topsporttornooien en de ontelbare festiviteiten dat ons landje rijk is.  Overal ter stede en te lande vloeien uiteenlopende festivals in elkaar over.  Braderijen en buurtfeesten blazen zomerse wind door stadsbuurten en de laatste trend (wat ik er nu wel over vind)  zijn nepstranden midden in ’t stad.  Dan maar liever naar onze Belgische kust voor echt zeezand waar nepsteden van zandsculpturen hun verhaal brengen.

Terwijl ik me nu gezellig onderdompel in het voetbal, wielrennen en de tennis, is mijn blik al gericht op de komende  Gentse Feesten.  

Tien Dagen lang bruist, vonkt en spettert het, dag en nacht gaan in elkaar op en ons dialect, alhoewel sterk aanwezig, mengt zich gezapig in de multi-culturele klanken van gezamenlijk gefluit en  Ooooooh’s bij de kleurrijke vuurboekée’s die  dagelijks de stadslucht bewieroken.

Onze binnenwateren worden overrompeld en deinen mee binnen hun oevers op zuiderse Polé-Polé golven. 

Op ieder plein, om elke hoek, wacht je verrassend één of ander straatact, het stadscentrum als één grote verzameling van stukjes Rambla’s.  Hier kan Barcelona nog van leren.

Grote namen houden het bij grote pleinen terwijl het grote talent zichzelf uitslooft in de kleinere locaties en ontelbare intieme zaaltjes.  Ik ontdekt er elk jaar nog ééntje bij.

Vermits wij er pal middenin wonen moeten we er natuurlijk ook de blutsen met de builen bij nemen.  Maar als je ’s morgensvroeg, nog half slapend, de broodnodige boodschappen doet, neem je ook minder aanstoot aan de nog ronkende kasseislapers

die pas ontwaken bij de  ronddraaiende veegborstels van onze stadruimdienst Ivago. De mensen van Ivago zijn tijdens deze overvloedige dagen echte helden en ook op onze politie kunnen we ons vertrouwen bouwen.  Die zijn echte festivalspecialisten, overal onopgemerkt aanwezig en terstond ter plaatse waar het moet.

Tijdens dit grootste Europees Cultureel Volksfeest moeten de inwoners wel hun stad kunnen afstaan en daar hebben sommigen ? velen ? het er moeilijk mee.  Vooral de centrumbewoners, waar ook wij toehoren.  Toegegeven ’t is niet altijd leuk om tien nachten op een rij een paar keren uit je slaap geroepen te worden door feestgangers die naar hun auto terugkeren en denken dat hun portière even zwaar geworden is als hun armen en benen of de groepjes die elkaar nog een leuke (halve) nacht toewensen en daar een half uur overdoen met een samenvatting van hun belevenissen.  Dan heb ik al lang mijn oordopjes bovengehaald, of liever ingebracht. 

Anderszijds als de wind de juiste (onze) richting uitgaat, dan pik ik, lekker lui liggend, een concertje  van op St. Jacobs mee en gebeurt het vaak dat ik, meeneuriënd, zonder oordopjes inslaap op Raymond’s “Vlaanderen boven” of “Je veux de l’amour”.

Of Johan Verminnen die steevast zijn “Mooie dagen” de lucht in laat als zoveelste ode aan de eerste ontmoeting met zijn huidige vrouw, voor hem de mooiste Gentse Feesten ooit.

Ook met een omfloerste Frank Boeyen ben ik al eens naar bed gegaan; was me dat genieten met “Koud in mijn hart”.  Dit jaar wordt het met Roland en verheug ik me nu al op een flinke portie blues en rock.  Dat belooft dus !  

Voor wie ’t nog niet weet en er graag wil bijzijn : www.gentsefeesten.be

 

 

08:40 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04-07-06

LAAT HET WATER TOT MIJ KOMEN...

Ik heb een intense binding met steden, dorpen en plaatsen aan het water.  Zelfs een klein kabbelend bronnetje maakt me blij en helder.  Mijn stad is daarin bevoorrecht en dankt dan ook haar reden van ontstaan aan de samenvloeiing van Leie en Schelde.  Ook de Lieve kronkelt er vrolijk door.  Deze bijrivier van de Leie meanderde in vroegere tijden, ononderbroken van Gent tot Damme.

In de jaren zestig vond het stadsbestuur het nodig om zoveel mogelijk open waterlopen hier en daar dicht te gooien ten voordele (?) van een vlotter stadsverkeer.  De laatste jaren kregen onze beleidsmensen echter een waterheldere kijk op de zaken en wordt het onderkelderd en begraven water van weleer terug aan de oppervlakte gebracht, méér zelfs, opnieuw bevaarbaar gemaakt, tot jolijt van haar inwoners en het plezierbotentoerisme dat onze stad meer en meer aan doet.  Deze stedelijke waterexpansie heeft tot gevolg dat er langs de oevers groot geschut bezig is : jaag- en fietspaden worden aangelegd en tal van nieuwe bruggen gebouwd; sommigen op dezelfde plek waar hun voorgaanden, meedogenloos, in al hun smeedijzeren pracht tot vernietiging werden gebracht.

Ik heb het hier al eerder vermeld ’t liefst van al kuier ik in de vroege ochtendstonden door mijn ontwakende stad, langs haar rimpelloze waters waarin de nacht net is ontsnapt en plaats heeft gemaakt voor de historische gevels die zich in haar spiegels opmaken voor alweer een dag.  En al passeer ik er elke keer opnieuw, iets in mij dwingt me keer op keer halt te houden en een zen-moment in te lassen.  Zo ook deze ochtend, toen ik nog vroeg terugkwam van de relaxatietherapeute.  Na zo’n ontspannende sessie wil ik steeds deze innerlijke genoegdoening nog langer beleven, nog langer vast houden, dus in ’t verlengde daarvan, zoek ik de boorden van het water op.  Na er een krant en een blikje bruisend fris  te hebben bijgehaald, nestel ik me in het idyllisch en historisch kader van het Prinsenhof, aan de voet waar eens Keizer Karels wieg heeft gestaan.

Daar aan de oever van de Lieve waar imposante treurwilgen je in hun octopus-armen nemen en je met hun schaduw toedekken, op amper honderd meter van de drukke stadskern, beleef je, voel je, berust je in dit Middeleeuws kader, vergeet je de modernistische stress, neem je de wereld voor wat hij  is, verdrink je de realiteit in opperste zen….Zelfs de opkomende klamme hitte heb ik gewillig over me heen laten gaan en ben ik tot het besef gekomen hoe therapeutisch water in een stad of een stad aan  water kan zijn. Met de camera als immer trouwe metgezel, en met het vooruitzicht bij de komende feesten die het stadsbeeld een totaal ander uitzicht en dimensie zullen geven, heb ik als een gek nog vlug een paar shots gemaakt alsof de aanstormende mensenzee, gedurende tien dagen, de feeërieke oevers zullen vertrappelen.

 

 

 

14:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-07-06

SOCIALIZEN MET EEN KNIPOOG

Hier boven op ons stadsterras is het nu wel heerlijk toeven.

Het lichte briesje, al snoert het zwoel je neusgaten dicht,

streelt nog altijd zachter dan de dampende kasseistenen, beneden. 

’t Is hier heerlijk clandestien, je zit hier als het ware tussen

je eigen bloembakken te loeren, lekker anoniem.

Je trekt aan of uit wat je zint, niemand die erover begint.

Frisse pint of bruisend blik in handbereik, geen gezwaai

naar de ober die alweer de andere kant opkijkt

en  het tafeltje naast het jouwe die slecht gemutst

je met een nijdige blik van voorstekers bekijkt.

O ze zijn zo lief de dames en de heren op terrasjes

die, in plaats van te genieten, zich vergapen op

die zijn hemd en die daar met haar lelijke pasjes.

Als de goden van hier boven ons heet bestormen

dan pas gaat ons gebouw zich socialer vormen.

Naast en onder ons horen we ontbijten,

aperitieven, lunchen, lachen en vertellen

en met wat geluk krijgen we een hoofdknik als toetje.

Horen we ook hun muzikale keuze in al die draadloze

kakafonieën, maar ook daarvoor gaan we gewillig

door de knieën, het sociale leven boven !

Vermits wij boven onszelf wonen (in duplex-taal)

converseren we enkel met elkaar, dan maar.

’t Is ook bij 30 graden en erboven dat we de

eetgoestingen van onze buren snuiven en horen. 

Gegrilde worsten en aardappelen met look,

of vispannetjes en popcorngeuren komen sluipend

door alle vensters en deuren, als ongevraagde gast.

Ach de walm van buren op bezoek, omfloerste socializing,

dat gevoel alleen al, doet je geweten alweer goed.

Straks gaat een mens nog smeken voor aanhoudende hitte

want eens onder de 20 gaan onverbiddelijk alle terrasdeuren

dicht en zit ieder weer in zijn cocon in eigen nat te stikke….

 

 

 

 

 

 

   

 

21:00 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01-07-06

FEELING BEFORE

’t Is hier boven op ons pc-kamertje zowat 32°C, dus moet ik mijn ding gauw doen, vooraleer ik mijn eigen smeltwater moet opdeppen, tenzij ik het laat verdampen en een zoutkring op het laminaat schilder.

Wat ik kwijt wil is ’t volgende : er is “the morning after” en ik lanceer al jaren “the feeling before”.  Als ik in vroege ochtendstonden – en die zijn in deze hitte de meest deugddoende – door mijn nog halfslapende stad slenter, zie ik ze al drukdoend bezig, gesticulerend met bijhorende keelklanken, tenoren, bassen en basbaritons met soms een schaarse sopraan op de achtergrond.  Hun kostuums in gefluoriseerd uniform met dito hoofddeksels :

de mannen en vrouwen van de stad, zich worstelend doorheen meters stalen buizen die eerst moeten ontbonden en dan weer bijeen geschaard tot een gebinte van wat later een tribune wordt.

Als ik door de nog kale straten loop komt het staal-op-staal gekletter me trillend tegemoet en wijst me de weg waar al duchtig wordt gewroet aan het jaarlijks grootste Europees Cultuur- en Volksfeest : de tiendaagse Gentse Feesten.

Her en der zie ik tentzeilen langzaam tergend de hoogte in gaan, zich metend aan onze fiere torens om dan, net op de valreep van hun bewustwording, zichzelf sierlijk te ontplooien tot witte bloemkelken.

Vooral in hogere sferen, van op het Belfort of St.Baafs geven ze een eigenaardige betovering als een uit de perken getreden bloementuin.

De pas aangeworven horeca-jobstudentjes hebben nog maar pas hun pennen leeg geschreven of in ruil worden ze al emmer, dweil en borstel toegemeten.  Met beginnend enthousiasme,  water en zweet, worden tafels en stoelen geschrobd en het laatste restje overbodige examenstof met de riool meegegeven.

Terwijl ik voorbij een broodjeszaak passeer lopen mijn gedachten terug in de tijd en zie ik door een wazige ruit mijn jongste dochter achter de toonbank.  Twee keer in de week zwoegde ik me toen ook in ’t zweet om haar stijf gesteven uniformpje, onder het stoomstrijkijzer, tot een glad iets zonder kreuken te krijgen, waarin zij zich half kreunend en ferm hekelend in tooide. Och, hoe mooi vond ik toen mijn meisje van zestien in die frisheid van haar eerste vakantiejob.  Vier jaar op een rij heeft ze het daar uitgehouden en uit pure nostalgie stap ik daar nog geregeld binnen voor een koffie met croissant.  Al is het maar om even te kunnen wegdromen en een mooi moment nog dieper te griffen.

Net vandaag wordt ze 29, vorig jaar schonk ze me mijn eerste kleinzoon.

Mijn oudste dochter daarentegen vond meer gading in het avontuurlijke.  Daar kwam geen gladstrijken aan te pas, in tegendeel, precies haar vuilste en minst geklede plunje kon ze kwijt in de druivenpluk onder brandende zuiderse zonnestralen.  Maar ook op haar was ik zo fier als een gieter vooral bij de foto’s achteraf, toen ik mijn eigen kind moest zoeken tussen het bruin geblakerd, zelfzeker jong volk, éénsgezind en uniform besmeurd, maar met een vache-qui-rit-lach van onder de breed-omrande hoed.

Hoe elk jaar weer met de voorbereidingen van de Gentse Feesten en mijn feeling-before-gevoel dit stukje levensfilm voorbij rolt.  Een gelijklopend gevoel van ontdekken en feesten, een gevoel van naderende climax, gewend maar voor een stuk toch nooit helemaal gekend.

15:21 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |