02-08-06

MOTHER- AND CHILDHOOD

Je reeds volwassen en eigen leven leidende kinderen zullen maar tezelfdertijd met vakantie zijn of dat moedergevoel van toen ze nog thuis woonden bekruipt me alweer terstond.
Vader, moeder…..begrippen die echt onvergankelijk zijn.
Onze oudste dochter, single en avontuurlijk aangelegd, verruimt lichaam en geest ’t liefst met rugzak in onbekende groep.  Dit jaar trekt ze door Java en Bali.  Per sms laat ze me, in morse-codes, meevolgen.  Ze stelt me gerust met laaiend enthousiasme en zo zie ik haar ook voor
me : lachende ogen, gulle mond met steeds die verkennersblik in aanslag. Intussen nestel ik me op haar huid door haar bloemen- en plantentuintje te begieten, zet ik haar deuren en vensters open alsof ze elk ogenblik kan binnen fladderen.  Ik correspondeer met haar op een blocnote die ze achterliet op het aanrecht, met haar laatste aanwijzingen.  Ik snuif haar gezelligheid van de muren af en ga even in haar sofa zitten alsof ze me warm uitnodigt.  Pas als ik de deur weer dicht trek ben ik gerustgesteld door het tastbare kader waartussen haar geest, geur en smaak dwalen.

Bij onze jongste dochter heb ik een  soort van déjà vu, een eigen reflex van vroegere gezinsreizen. Zij is met man en baby van 10 maand haar patroon gaan verder zetten in de Provence, waar ze met een bevriend koppel met twee kleine ukjes een huisje delen op een hoog gelegen rustige plek met tuin en zwembad. ‘t Is voor ’t eerst dat ze als moeder en kersvers gezin haar grenzen verlegt. Voor ze vertrok hebben we nog gezellig gekeuveld over het volproppen van de wagen.  Mijn vroegere ervaringen duwden even mijn moederrol opzij en als twee vriendinnen vulden we abstract de autokoffer met kleine Maurice als ere-medereiziger op kop.  Gisteren werd ik ook door haar per sms op de hoogte gebracht hoe flink dat baasje de reis heeft doorstaan en begon ook al mijn oma-gevoel aan te zwellen. Nu rest  me enkel nog mezelf te settelen in geruststelling, in zekere fierheid ook, en me te verheugen op de vele verhalen en foto’s die me binnenkort te wachten staan.  En opnieuw zal mijn moederhart opspringen, meeleven en aanvoelen dat het goed is zo.

08:42 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: gezin, moeders en dochters, reizen |  Facebook |

Commentaren

'zo moeder, zo dochters' Miss Iris, dit is je sterke kant, besef het: ware verhaaltjes vertellen in sobere woordjes, je raakt met je tere sensoren aan het tedere leven.

schoon geraakt,
Marlon.

Gepost door: marlon | 02-08-06

Bedankt voor je bezoekje aan mijn blog,
vind het hier trouwens ook wel
de moeite waard en zal zeker
nog eens terug komen kijken.
Groetjes

Gepost door: Etienne | 03-08-06

bedankt marlon voor je ruggensteun; mijn kronkels zijn niet vatbaar voor hoge woorden; waarschijnlijkomdat mijn volkse hart blijven steken is bij de L.P.Boon en zich daarna vastgeankerd heeft in mijn pen.
Nochtans hou ik van jouw ingenieuze woordenstroom, maar zo hoog reikt mijn kruin niet, dus blijf ik maar bij mijn eigen leest.
Alhoewel ik mijn hart 't liefst kwijt kan in mijn poëzie, dat is voor mij pas een verademing.
Iris-groeten,

Gepost door: Iris | 03-08-06

bedankt Etienne voor jouw bezoekje hier. Ik kwam ook bij jou even langs en ik val op de liefdevolle wijze waarop jij je stad uitdraagt. Ik hou van positieve mensen.
Iris

Gepost door: Iris | 03-08-06

De commentaren zijn gesloten.