11-08-06

SCHOONMOEDERS, OMA'S, VRIENDINNEN

Vrijdag betekent voor mij “Mauriceke’s dag”.  Dan zorg ik voor mijn kleinzoontje van tien maand.  Reeds van voor zijn geboorte mocht ik zijn embryonale evolutie volgen en ging ik mijn dochter een handje helpen.  Na de geboorte bleef ik zijn wiegje schudden, zijn eerste kreetjes, traantjes en lachjes opvangen, totdat ik er één dag in de week alleen voor stond.
Stilaan bouwde ik een band met dat nieuw leventje op en nu zijn kleine Maurice en oma Stad al tot twee handjes op één buik uitgegroeid.
Zijn andere oma (de schoonmoeder van mijn dochter) kan wegens gezondheidsredenen mijn taak niet aflossen, vandaar dat ze af en toe ’s vrijdags langs komt.
Naderhand leerden beide oma’s elkaar beter kennen.  Wanneer ze op de koffie komt krijgt de kleine vanzelfsprekend dubbele aandacht en alsof hij het intuïtief aanvoelt haalt hij net dezelfde fratsen uit als destijds zijn mama en papa.  Althans dat beweren beide oma’s.  Telkens hij een andere snoet opzet is er wel één van de twee oma’s die beweert er haar zoon of dochter in te zien.  Het is voor hen dan maar een kleine stap terug in de tijd om ieder haar verhaal te doen.  Ze staan er op zulke momenten echt niet bij stil dat alle baby’s dezelfde stadia doormaken, precies dezelfde manipulaties aanwenden, precies dezelfde uitdagingen aangaan om aan radioknopjes te draaien en als jonge puppies onder salontafels en stoelen te sluipen.  Of hoe die kleine zich koestert in die vier liefdevolle ogen, hun kraaienpootjes accentuerend en hun lachrimpels nuancerend.
Beide dames zijn het er telkens roerend over eens “’T is toch ne kwieke kleine en ‘t zal gene domme worden !”.
Of hoe bij die koffiestonden, op een doordeweekse (vrij)dag twee vrouwen, gevorderd in ’t leven, hun kinderlijke opwellingen, ongestoord laten gaan en hoe dat pienter ventje hen zo onvoorwaardelijk aanvaardt.  Twee vrouwen die eens vreemden voor elkaar waren, zich in de hoedanigheid van oma elkaars gelijke voelen, meer nog, hoe een late vriendschap van smeulend tot laaiend wordt, verbonden door ’t nieuwe leven dat zich later ook zal losrukken om zijn eigen weg te gaan in die grote kringloop van ’t leven.

En stilletjes hoop ik dat er een plaatsje in zijn rugzakje voor mij (voor)bestemd zal zijn…..

 

 

20:47 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: schoonmoeders, oma s, kleinkind |  Facebook |

Commentaren

Lief bazeke, zo mag jij je kleinzoon terecht noemen Iris! Twee echte, zorgdragende oma's die bij het aanschouwen van hun ukje vele herinneringen laten opborrelen. Het lijkt me volkomen normaal. De warme toon van je verhaal bevestigt hoe jij je kleinkind koestert. Wees gerust Iris, jouw kleinkind Maurice zal zijn oma een leven lang in zijn hartje meedragen.
Laat je warmtestralen continu stromen...

groetjes, loretta

Gepost door: loretta | 11-08-06

:-) @Loretta, wat heb jij dat alweer mooi gezegd, bedankt.
Staat jou ook nog te wachten, de tijd gaat vlug hoor.
Iris

Gepost door: Iris | 12-08-06

kakelbont gekleurde peuter Miss-oma Iris, hallo en sorry, maar ik zie, eerder dan een rugzaktrekker, een kunstenaar in dat manneke. Die heeft de trekken en de streken van zijn opa meester-kunstenkenner Eric. Wel een expressionistisch kereltje.

mijn impressie,
Marlon.

Gepost door: marlondo | 12-08-06

:-) @marlon, ge slaat de nagel op zijn, euh de kop; expressionistisch is Maurice in alle geval, zowel van beweging als tonatie en kleuren-impressie is zijn
dada,
Iris

Gepost door: Iris | 12-08-06

prijs dag iris, met dit expressief kereltje is er waarschijnlijk altijd 'ambience' in huis. Je mag jezelf heel gelukkig prijzen met een zo'n nazaat.
groet vanuit een doorweekt zeebrugge. marc

Gepost door: marc | 13-08-06

grootmoeders Ik hoor nog menig moeder beweren: "de kleinkinderen moeten ze niet te veel brengen, nu de kinderen uit huis zijn gebruik ik mijn vrije tijd". Nadien zijn ze meestal blij dat de kleinkinderen blijven logeren, en soms wedijveren de grootmoeders zelfs met elkaar wiens beurt het nu is. Jong leven brengt de jeugd terug en houdt hen jong, nietwaar?

Gepost door: Dirk | 13-08-06

*** Dag Iris,

Wees gerust, hoe klein zo ook mogen zijn ... ze voelen perfect aan bij wie ze het goed hebben. De vreugde straalt zo van je blogje af.
Super hé zo'n klein rakkertje in huis! Ik heb sinds er sinds kort een tweede rakkertje bij ... en hoe vermoeiend het op dit moment ook moge zijn, ik zou het niet anders willen!

Groetjes, P.

PS. Bedankt voor je bezoekje aan 'n blogje ... ik heb er nu een leuk blogje bij leren kennen ... hier kom ik zeker nog eens langs om wat bij te lezen!

Gepost door: Novemberboy | 13-08-06

@all Ik ben blij dat er nog mensen zijn met een kinderhartgevoel.
Idd. kinderen brengen onze volwassenheid even terug naar de speelsheid.
bedankt allemaal voor jullie optimistische reacties,
Iris

Gepost door: Iris | 13-08-06

Het is verbazend hoe snel zo'n klein wezentje zo'n grote plaats kan veroveren in ons hart. Gelukkig kind met 2 zo'n geweldige oma's.
Nu kun je onbezorgd hem vertroetelen, zonder verantwoordelijk te moeten zijn!!!
Geniet er maar van! Hij ziet er een echte deugniet uit!

Gepost door: Ilona | 13-08-06

Hallo, Heb juist je blog ontdekt. Zeer interessante teksten; mooie blog.
Ik kom zeker nog eens langs.
Groetjes.

Gepost door: myhtoske | 13-08-06

:-) @Ilona,ja onbezorgd vertroetelen, dat is het. Maar toch rekening houdend met wat zijn mama en papa wenst en hem dus niet verwennen op een verkeerde manier want dat zou alleen maar in 't nadeel van het kind zelf spelen, niet ?
@Mythoske, welkom ook op mijn blog en bedankt voor jouw erkenning; ik kom gauw eens bij jou langs.

Vanavond Fata Morgana, zo'n heerlijk gevoel van verbondenheid tussen groot en klein, daar wil ik graag vanuit mijn zetel bij zijn ;-)
bedankt lieve mensen
Iris

Gepost door: Iris | 13-08-06

Beste Iris, Bedankt voor jou bezoekje. Ik ben hier voor het eerst en heb met interesse enkele van je artikeltjes gelezen. Dit van de twee oma's vind ik prachtig. Maar ook het artikel over het begijnhof vond ik interessant. Zelf wandel ik ook graag door zo'n begijnhof. Gelukkig zijn er talrijke in Vlaanderen, die stuk voor stuk de moeite waard zijn.
Hier kom ik vast nog terug. Ik wens je nog een aangename zondagavond.

Gepost door: Piet | 13-08-06

De commentaren zijn gesloten.