30-08-06

DE PROVENCE (2)

Pittoreske dorpjes met ieder op zich hun eigen ding wisselen onze etmalen af.
Pélisanne

dat klinkt als de naam van een godin met haar hoorn des overvloed aan zuiderse geuren en kleuren, waar we temidden van gesloten luikjes en steegjes oogverblindend ten prooi vallen aan een dorps-bloemenpark met uitnodigende bankjes; een oase van sfeer en rust.

Het oude Vernègues

dat reikt tot waar horizon en wolken elkaar vinden; waar enkel ruïnes herinneren aan een aardbeving in 1909 en die haar vernieuwde dorpskern dan maar lager ging bouwen.

Alleins met haar 2.100 tellende zielen, een heus belfort

en een kasteelruïne met prachtig panorama met open vensters naar een wolkenloze blauwe hemel.

En Salon, geboorteplaats van Michel de Nostredame of Nostradamus (1503-1566) waar zowel  verleden, heden als toekomst je overvallen.  In de voetsporen van deze kruidendokter, astroloog, humanist, ontdek je zijn leven en wetenschappelijk oeuvre in het Museum-huis dat hij bewoonde van 1547 tot aan zijn dood en waar een moderne sculptuur hem nog steeds eert.

Le chateau de La Barben

in het gelijknamig dorpje, dat met haar volledig intact gebleven interieur doet wegdromen naar mantel- en degen tijden.  Volledig ingekapseld in de rotsen, in 1060 voltooid en behorende tot de monniken van Saint Victor de Marseille.  Later in de 15e eeuw toebehorend tot le roi René en nu nog steeds voor een deel bewoond door een franse markies.  Wij hadden de eer om de gids helemaal tot onze beschikking te hebben; 10 u. in de ochtend bleek voor velen blijkbaar nog te vroeg om even de tijdmachine terug te draaien.  De franse tuin deed achteraf na-mijmeren.

Dan is er natuurlijk nog Avignon met haar imposant Palais des Papes

incluis een overgebleven geestelijke die roerloos uitnodigde….

Le Pont d’Avignon, een must als je er toch bent; haar naam en faam en vooral haar lied overstijgt  evenwel de ruwe werkelijkheid.

Arles ademt kunst en sentiment uit

omwille van Van Gogh die er zijn minuscuul stekje had en er zijn zonnebloemen en irissen oogverblindend onsterfelijk maakte.  De arena geeft een grandeur aan deze stad en ook hier weer die onnoemlijke schilderachtige steegjes, waar men nooit op uitgekeken geraakt.

20:19 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: la provence, cultuur, natuur |  Facebook |

Commentaren

Nostradamus Daar moet ik dus ook eens heen trekken. Nostradamus ken ik als een toekomstvoorspeller. En sur le pont dÁvignon klinkt me weer in mijn oren. Ik heb vorige week trouwens met iemand gebabbeld die Avignon aangedaan heeft in een backpack voettocht naar Santiago.

Gepost door: G.U.Y. | 31-08-06

De commentaren zijn gesloten.