31-08-06

DE PROVENCE (3)

Mijn fascinatie voor het tastbare verleden is altijd al sterk aanwezig geweest.  Waar ik ga trekken overblijfselen, zelfs maar een hoop stenen, als een magneet mijn oogveld.

Mijn verbazing was dan ook groot toen de Provence mij verraste met een heuse stad van Gallo-Romeinse en Griekse opgravingen.
Glanum is zo’n opgegraven woongebied aan het einde van een bergengte die een nauwe en natuurlijke doorgang in de keten van de Alpilles vormt, in de nabijheid van een oude route van Spanje naar Italië.  De gunstige geografische ligging, de vruchtbare grond en de aanwezigheid van waterbronnen en steengroeven verklaren de ontwikkeling van deze versterkte plaats van bijna 40 hectare.
Twee stedenbouwkundige vormen zijn tekenend voor twee belangrijke periodes : de Gallo-Griekse tijd (tweede en eerste eeuw voor onze jaartelling) wordt gekenmerkt door de bouw van openbare gebouwen met grote steenblokken.  In het noorden worden mooie huizen rond een centraal plein met open zuilengalerij gebouwd, vrij gebruikelijk in Griekenland.
In de Gallo-Romeinse tijd  (einde eerste eeuw tot de derde eeuw na Christus) is dan weer een groots programma uitgevoerd om Glanum in een stad te veranderen die aan de eisen van het stadsleven voldoet.  Dit kwam tot uitdrukking in de bouw van grote civiele en religieuze openbare gebouwen met een verfijnde decoratie en in voorzieningen zoals aquaducten en riolering.

De archeologische site Glanum , Saint-Rémy de Provence www.monum.fr is grotendeels te danken aan archeoloog Henri Rolland die het onderzoek vanaf 1942 leidde.  De eerste bewoning dateert uit de zevende en zesde eeuw voor onze jaartelling, rond een bron en een grot die de bouw van een heiligdom verklaren.  De bewoners heetten Glaniques naar de plaatselijke god Glan.
De banden met de Griekse wereld, via Marseille, brachten de Glanicums welvaart in de ontwikkeling van de agglomeratie en Griekse gebouwen.

Onder Romeins gezag kreeg Glanicum de status van Latijnse kolonie.
Nooit eerder zag ik deze twee beschavingen zo door elkaar verweven.  Ik heb er dan ook menige tijd doorgebracht, grondplannen bestuderend en mijn fantasie linkend aan de oorspronkelijke werkelijkheid.  Hier heeft de Provence mij ’t meest verbaasd en overdonderd.
Ik verschoof hier dan ook gretig haar legendarische lavendelgeur voor een belangrijk Provencaals neveneffect, die van onze voorouders.

 

 

30-08-06

DE PROVENCE (2)

Pittoreske dorpjes met ieder op zich hun eigen ding wisselen onze etmalen af.
Pélisanne

dat klinkt als de naam van een godin met haar hoorn des overvloed aan zuiderse geuren en kleuren, waar we temidden van gesloten luikjes en steegjes oogverblindend ten prooi vallen aan een dorps-bloemenpark met uitnodigende bankjes; een oase van sfeer en rust.

Het oude Vernègues

dat reikt tot waar horizon en wolken elkaar vinden; waar enkel ruïnes herinneren aan een aardbeving in 1909 en die haar vernieuwde dorpskern dan maar lager ging bouwen.

Alleins met haar 2.100 tellende zielen, een heus belfort

en een kasteelruïne met prachtig panorama met open vensters naar een wolkenloze blauwe hemel.

En Salon, geboorteplaats van Michel de Nostredame of Nostradamus (1503-1566) waar zowel  verleden, heden als toekomst je overvallen.  In de voetsporen van deze kruidendokter, astroloog, humanist, ontdek je zijn leven en wetenschappelijk oeuvre in het Museum-huis dat hij bewoonde van 1547 tot aan zijn dood en waar een moderne sculptuur hem nog steeds eert.

Le chateau de La Barben

in het gelijknamig dorpje, dat met haar volledig intact gebleven interieur doet wegdromen naar mantel- en degen tijden.  Volledig ingekapseld in de rotsen, in 1060 voltooid en behorende tot de monniken van Saint Victor de Marseille.  Later in de 15e eeuw toebehorend tot le roi René en nu nog steeds voor een deel bewoond door een franse markies.  Wij hadden de eer om de gids helemaal tot onze beschikking te hebben; 10 u. in de ochtend bleek voor velen blijkbaar nog te vroeg om even de tijdmachine terug te draaien.  De franse tuin deed achteraf na-mijmeren.

Dan is er natuurlijk nog Avignon met haar imposant Palais des Papes

incluis een overgebleven geestelijke die roerloos uitnodigde….

Le Pont d’Avignon, een must als je er toch bent; haar naam en faam en vooral haar lied overstijgt  evenwel de ruwe werkelijkheid.

Arles ademt kunst en sentiment uit

omwille van Van Gogh die er zijn minuscuul stekje had en er zijn zonnebloemen en irissen oogverblindend onsterfelijk maakte.  De arena geeft een grandeur aan deze stad en ook hier weer die onnoemlijke schilderachtige steegjes, waar men nooit op uitgekeken geraakt.

20:19 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: la provence, cultuur, natuur |  Facebook |

29-08-06

DE PROVENCE (1)

In een na-walm van levendelgeur dwing ik mezelf tot de realiteit,

want ik moet bekennen : La Provence, c'est un peu le paradis.
We wilden puur natuur en absolute rust.  Enkel een onzichtbaar krekel-koor lieten we toe en het eindeloos geruis van oeroude boomkruinen die bijna de grond zoenend in hun grenzenloze buigzaamheid zich lieten gelden als heersers van the middle of nowhere.

Aurons, aan de flank van le Massif des Costes, op 50 km van Avignon, 30 van Arles en 85 van la Camargue.  Aanbevolen als "expliciet voor rustzoekers". La Domeine de La Reynaude, een 17e eeuws postkantoortje of wat er vroeger moest  voor doorgaan, omgebouwd tot een Logis de France, amper twee sterren, maar met een grandeur van franse nonchalance en gastvrijheid.

Een mengeling ook van desolaatheid met prairie-allures, waarbij we ons tegelijk in het Canadeese of Texaanse waanden, kortom, onze oriëntatie werd even overhoop gehaald.
Eén duidelijk richtpunt :Le Petit Sonnailler, het kasteeltje van buurman-wijnboer met wiens tongstrelende brouwsels we onze avonden afsloten en ons neervlijden met het hoopvol verrassende van een dromerig 's anderendaags.

20:08 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: la provence |  Facebook |

17-08-06

ER NOG EVENTJES ONDERUIT....

 

09:08 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: ontstressen, vakantie, zon, zwemmen |  Facebook |

15-08-06

ELVIS-HERDENKING

Ik kreeg zopas van een vriendin een powerpoint-presentatie toegestuurd met gekende citaten op muziek van Elvis.

Wie wil meegenieten van de melancholie van toen in het regenachtige van nu ......(klik op foto en zet geluid aan)

 

14:55 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: muziek, in memorial elvis, citaten |  Facebook |

WEL EN WEE TUSSEN 'T PLUIMVEE

Na herhaalde observaties deed ik een merkwaardige ontdekking van hoe pluimvee gemoedelijkheid opwekt bij de mens, meer bepaald bij het mannenvolk.
Iedere zondagochtend is hier vlakbij op de Oude Beestenmarkt (waar vroeger allerhande slachtvee werd verhandeld) nog steeds een kleinschalige verkoop van pluimvee, wild en konijnen.  Toeval wil dat wij daar telkens voorbij moeten op weg naar ons wekelijks natuurstappen.  Reeds van ver komt het kippengekakel en het hanengekraai ons tegemoet.  Boeren en kleine kwekers brengen er in kooien en dozen hun pluimvee-zoo-tje aan de man.  Veel jonge gezinnen met kleine kinderen komen erop af.  Vertederend zijn de kleintjes die aarzelend hun handjes te grabbelen gooien in een doos met “chiepkes”, zoals ze hier zeggen voor ‘kuikentjes” en tegelijk hun oogjes bedelend naar mama en papa opslaan.
Ook rond de konijntjes staat er steeds een hoop groot en klein volk.
De kenners en kwekers hangen meestal met kritisch oog gebogen over kippen, hanen en wild waarbij er druk heen en weer gespeculeerd wordt.  De boeren-verkopers, gehuld in rubberen laarzen en donkerblauwe voorschoot rammelen zenuwachtig in hun schorten-buidel met klein geld – alsof ze de zwaarte van hun verkoop aan ’t betasten zijn -  vooraleer ze toestemmen in alweer een overeenkomst.  Tenslotte zijn ze niet voor niets van den buiten naar ’t stad gekomen en zeker niet alleen voor ’t stadsvolk dat zich op zondagochtend, kuierend en kijkend, de slapers uit hun ogen komt wrijven.
Wat mij de laatste tijd is opgevallen zijn de mannen die slaafs achter moeder de vrouw aansloffen, met reeds in gedachten dat pintje of aperitiefke dat er gebruikelijk op volgt in één van de kroegjes die voor de gelegenheid nog hun deuren op zondagochtend open houden. Hun vrouw meestal ook druk kakelend en gesticulerend naar alweer een andere beestensoort, soms met kleinzoon of –dochter in hun midden.
Manlief die dit over ’t algemeen niet zo aanvoelt beziet zijn vrouw met een vervelend, nog half slapend gezicht, van zijn we hier nu nog niet uit.  Totdat mevrouw plots halt houdt bij het konijnenvolkje en meneer zijn ogen wel moet richten op een kooi vol dartelende vrolijkheid en…..warempel daar zijn meneers eerste lachtrekjes, waaraan hij uiteindelijk toch niet kan weerstaan.  Roept dat konijnengedoe zijn vervlogen tijden op, wie zal het zeggen.

In ieder geval kan er bij meneer een gulle lach af en moest ik hem nog beter kunnen bestuderen, zou ik daar ook een zweempje tederheid bespeuren ? ’t Is maar voor heel even want op hun geslenter naar het volgend gekakel en gekraai heeft hij zijn gezicht alweer in d’oude plooi gestreken.
Waarmee ik hier wil aantonen hoe het mij opvalt dat mensen, en vooral mannen, groot en klein, voor de beestenwereld nog ’t meest van al vertederd kunnen zijn.

10:11 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mannen, vrouwen, zondag, beestenmarkt, vertedering |  Facebook |

14-08-06

BOEKEN-EUFORIE

Laatst las ik in Weekend Knack over Euforie dat naar mijn gevoel nogal negatief omschreven werd, zijnde een overdreven, zelfs naar ziekelijk neigend gevoel ?   Voor mij De aanzet om weeral eens stil te staan en te graven naar mijn eigen euforische graadmeter.
Nu ja, enthousiast dat ben ik heel vaak, dat zit sowieso in mijn genen.  En ja, ik zou dol-enthousiasme kunnen linken aan euforie, maar daarom vind ik mezelf nog niet tipsy of gek. Boeken, rijen boeken, dat raakt me enorm.  Daarvan gaat mijn adrenaline naar omhoog, dat blijkt mijn euforie te zijn. Ik kan het niet verklaren maar bij mijn quasi wekelijks bibliotheekbezoek is het alsof een warme, deugddoende gloed door mijn aderen stroomt.  Ik vermoed – en daar moet ik vast eens op letten – dat mijn gezicht dan boekdelen spreekt met een brede glimlach van bij het dichttrekken van de huisdeur tot, amper vijf minuten later, het binnen stappen van de stadsbibliotheek. Vanals ik het 4e verdiep betreed – daar zijn de romans en de poëzie opgeslagen – snel ik terstond naar een vrij leestafeltje waar ik nonchalant jas en tas neerplof en zwaai ik me gezwind, in gedachten het alfabet opzeggend, tussen de boekenrekken.

Dan voel ik inderdaad dat vol-van-verwachting-gevoel als een kind dat een snoepwinkel binnen komt en overdonderd wordt door al dat likkenbaardend lekkers. Ik voel dan honderden boekenruggen lonkend op mijn vel, honderden ingetogen zielen wachtend om hun verhaal te vertellen, honderden ingenaaide zielenroerselen die voortdurend in en uit hun waakstand worden getrokken of teruggeduwd.  Meestal keer ik met een eerst gekozen stapel terug naar mijn leesstoel om, na een korte overschouwing, te selecteren want uiteindelijk mogen er maar vijf uitverkorenen, per keer,  de lasermachine passeren.

Zo heb ik ook mijn twee dochters, reeds in hun kleuterjaren,  kunnen begeesteren tot leesfanaten.  De dag dat voor hen de deur van de kinderbibliotheek open ging en ze letterlijk en figuurlijk onder de boeken werden bedolven, is ook hun leesijver euforisch blijven groeien. Nu wisselen we gretig andermans woordenstromen en gedachtengangen aan elkaar uit met bijhorend commentaar, al dan niet euforisch beladen.
Soms, als ik geen expliciete auteur in gedachten heb, loop ik, rij per rij, de boekenzee af naar één of andere uitschieter of blijf ik bij een in het oogspringende naam staan. 
Vorige week kwam ik daar mijzelf tegen, heb ik me uit de stapel bevrijd en zonder de achterflap te lezen mezelf meegetroond naar huis. Ik ben danig van mijn naamgenoot gaan genieten dat ik haar woorden en gedachten opslurp en uur noch duur geen vat op mij krijgt; ik stil nu mijn honger met het verslinden van 300 bladzijden.

InEen vrouwenleven”  (biografie) vertelt de Brits-Amerikaanse Iris Origo over haar opmerkelijke leven in achtereenvolgens New York, Ierland en het Italiaanse Toscane.
Ze huwt in 1924 met een Italiaanse markies en ze trachten zijn vervallen landgoed in Toscane weer tot bloei te brengen. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog echter moet ze zich met heel wat andere dingen bezig houden, nl. de opvang van ontheemde kinderen en helpt ze ook partizanen en geallieerde militairen. Maar boeken waren eigenlijk haar enige echte vrienden; haar leven stond in het teken van de passie waarmee ze zich aan lezen en leren overgaf.

Niet te verbazen dat, met deze biografie en deze uitzonderlijke vrouw, mijn euforisch gevoel ferm de kop opsteekt.  En mocht, volgens Weekend Knack, euforie naar ziekelijk neigen, nou dan heb ik die soort genen met graagte aan mijn nageslacht doorgegeven en blijf ikzelf deze kwaal lijdensgraag verder dragen voor de rest van mijn leven; een euforische roes zonder doping, noch strafbaar, zomaar gratis voor niks !

10:03 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) | Tags: boeken, biografie, euforie |  Facebook |

11-08-06

SCHOONMOEDERS, OMA'S, VRIENDINNEN

Vrijdag betekent voor mij “Mauriceke’s dag”.  Dan zorg ik voor mijn kleinzoontje van tien maand.  Reeds van voor zijn geboorte mocht ik zijn embryonale evolutie volgen en ging ik mijn dochter een handje helpen.  Na de geboorte bleef ik zijn wiegje schudden, zijn eerste kreetjes, traantjes en lachjes opvangen, totdat ik er één dag in de week alleen voor stond.
Stilaan bouwde ik een band met dat nieuw leventje op en nu zijn kleine Maurice en oma Stad al tot twee handjes op één buik uitgegroeid.
Zijn andere oma (de schoonmoeder van mijn dochter) kan wegens gezondheidsredenen mijn taak niet aflossen, vandaar dat ze af en toe ’s vrijdags langs komt.
Naderhand leerden beide oma’s elkaar beter kennen.  Wanneer ze op de koffie komt krijgt de kleine vanzelfsprekend dubbele aandacht en alsof hij het intuïtief aanvoelt haalt hij net dezelfde fratsen uit als destijds zijn mama en papa.  Althans dat beweren beide oma’s.  Telkens hij een andere snoet opzet is er wel één van de twee oma’s die beweert er haar zoon of dochter in te zien.  Het is voor hen dan maar een kleine stap terug in de tijd om ieder haar verhaal te doen.  Ze staan er op zulke momenten echt niet bij stil dat alle baby’s dezelfde stadia doormaken, precies dezelfde manipulaties aanwenden, precies dezelfde uitdagingen aangaan om aan radioknopjes te draaien en als jonge puppies onder salontafels en stoelen te sluipen.  Of hoe die kleine zich koestert in die vier liefdevolle ogen, hun kraaienpootjes accentuerend en hun lachrimpels nuancerend.
Beide dames zijn het er telkens roerend over eens “’T is toch ne kwieke kleine en ‘t zal gene domme worden !”.
Of hoe bij die koffiestonden, op een doordeweekse (vrij)dag twee vrouwen, gevorderd in ’t leven, hun kinderlijke opwellingen, ongestoord laten gaan en hoe dat pienter ventje hen zo onvoorwaardelijk aanvaardt.  Twee vrouwen die eens vreemden voor elkaar waren, zich in de hoedanigheid van oma elkaars gelijke voelen, meer nog, hoe een late vriendschap van smeulend tot laaiend wordt, verbonden door ’t nieuwe leven dat zich later ook zal losrukken om zijn eigen weg te gaan in die grote kringloop van ’t leven.

En stilletjes hoop ik dat er een plaatsje in zijn rugzakje voor mij (voor)bestemd zal zijn…..

 

 

20:47 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: schoonmoeders, oma s, kleinkind |  Facebook |

10-08-06

JAZZ IN 't PARK

Straks overspoelen lazy jazzy klanken alweer de Gentse torens en daken. Jazz in ’t Park – van 24 t/m 27 aug. – is aan haar 13e editie toe en een organisatie van de Dienst Feestelijkheden. http://www.gent.be/eCache/THE/1/473.cmVjPTQxMDM0.html

Alle openluchtconcerten zijn gratis, zowel ’s middags als ’s avonds.  Fraaie kelkvormige tenten, kleurrijk bespot, richten hun kelken omhoog vlakbij de sierlijke fontein in het Gentse Zuidpark.  Voor leken met enige jazz-intentie is dit het gepast jaarlijks moment voor nadere kennismaking met deze muziekvorm en voor de liefhebbers is het “the place to be”.  Projecten, quart-, quint- en sextetten  gaan in elkaar over in de meest uiteenlopende jazzgenres, van blues over reggae tot latin en balkanmuziek.  Met op zondag 27/08 om 20u 30 als hoogtepunt het Brussels Jazz Orchestra :

In 1993 werd besloten om een nieuwe professionele big band op te richten.  Kort daarvoor was de BRT big band verdwenen en daarmee ook de mogelijkheid voor componisten en musici om big band muziek op hoog niveau uit te voeren in ons land.  De zestien professionals van het Brussels Jazz Orchestra hebben stuk voor stuk hun eigen (vaak internationale) professionele carrière.  Hun repertoire bestaat uit eigen producties, gaande van concertante projecten tot solisten- en multimediaprojecten.  Dat leidde tot samenwerking met o.a. Philip Catherine, Bert Joris, Toots Thielemans, Chris Joris en de Fhilarmonie.

De nieuwste CD-opname van BJO geproduced door De Werf Gent en gereleased op 1/7/2006 zal op Jazz in ’t Park in première gaan.

Elke avond wordt afgesloten en elke nacht wordt ingegaan met “Jazz on Film”.  Er wordt dan uniek filmmateriaal geprospecteerd uit de ongelooflijke privé-verzameling van jazz-liefhebber en gepensioneerd bioscoop-eigenaar Steve Wante.  Originele concertopnames worden afgewisseld met unieke kortfilms, sfeerbeelden en tijdsdocumenten.  Dit jaar werd er gekozen uit thema’s die aansluiten bij de instrumentale keuze van de solisten ’s avonds.

Als het zonnetje nog wat van de partij wil zijn wordt dit jaarlijks muziektreffen alweer een hoogstaande, sfeervolle bedoening waarbij jazz-minded-werkend volk, over de middag, op swingende klanken hun muzikaal belegd broodje verorberen en zichzelf met een fris gerstenatje  in de nodige roes verheffen.

Ons stadsappartement kan niet beter gelegen zijn op amper vijf min. stappen van dit alweer muzikaal gebeuren dat met hooggeschal het einde van de vakantieperiode afsluit en tevens de nodige spirit geeft voor een hoopvolle na-zomerse start.

09-08-06

NOSTALGISCHE POEZIE

Bij Loretta http://lorettarose.skynetblogs.be/ gaat het momenteel over "nostalgie".  Gedreven door dit mooi woord dat bij mij kleuren, smaken en geuren oproept, kwam ik uit op een tweetal gedichten van schrijver/dichter Erwin Mortier.  Als er iets is wat met onszelf meegroeit is het toch wel nostalgie.  Voor sommigen negatief klinkend, voor velen een warm gevoel van weleer.  Met het vorderen der jaren wordt nostalgie een soort van draagvlak, een platvorm waarop ons leven verder glijdt en waarop we onze vertelsels kwijt kunnen aan onze volgende generaties.

Per toeval( btw, ik geloof minder en minder in toeval) krijg ik een schattig boekje in handen met gedichten van Erwin Mortier (momenteel onze stadsdichter) gebaseerd op foto's van Lieve Blancquaert die als geen ander haar foto's een poëtische schaduw meegeeft.

 

Als kind gesloten deur de klink
te hoog te nauw de kieren.

Als kind het oor
en met de oren alles
zien - mijn moeder strijkend
stoom gesis om haar
beslagen polsen.

Het zwijgzaam ronken
van een scheepsflank op de dijk
en schommelende koeien -
schonken.  Mijn wereld

toen : rietkraag zondagsschilders
strijkmuziek - en dan : het on-

gehoorde ver voorbij
mijn trommelvlies - een spoorlijn
en twee horizonnen verder.

Vroeger kon ik staande in de badkuip
je navel als een derde oog
op mijn voorhoofd drukken, de kus
van een mond zonder tong, een zegel
een doodlopend gat.
Het moest voor de goedkoop,
dat baden met broers en ik naar
verluidt
maar dat bekken
was je buik
- ik zie je zitten,
wijdbeens
rondom ons in al
dat water
dat pas later brak.
Uit "Uit één vinger valt men niet" - Gedichten van Erwin Mortier
bij foto's van Lieve Blancquaert

De Bezige Bij - 2005 - Amsterdam

 

 

12:53 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: nostalgie, poezie, fotografie |  Facebook |

07-08-06

OVER ZONDAGRUST EN BEGIJNTJES

Wat me zo uitdrukkelijk opvalt is dat veel mensen eigenlijk geen raad weten met hun zondag, DE rust- en/of ontspanningsdag, per definitie, van de week.  Sommigen vallen dan in een leeg gat.  Vooral dan de vrouwen wiens mannen er HUN sportdag van maken, lopen zich te pletter van verveling.  Vandaar waarschijnlijk dat opgevuld gat in de markt voor de vele meubelzaken die zich naast hun koopwaar er nog een horecabrevet bij haalden.  Dan hoor je of zie je bij hun reclamespot een aanbod van “verse tong met frietjes”.  Van controverse gesproken.  Precies of men zou in een restaurant er, meteen na het eten, ook voor een kampeeruitrusting terecht kunnen.  Je reinste waanzin, vind ik.

Er zijn daar natuurlijk geen statistieken over, maar ik vermoed dat mensen zonder doel, noch interesses, tenzij enkel en alleen in het shoppen, schrik hebben van die zondagse rustdag.  Schrik om zichzelf tegen te komen en met zichzelf geconfronteerd te worden.  Of is het die ondraaglijke doodse stilte tussen partners die elkaars niets (meer) te zeggen hebben ?

Nu, veel wordt er tussen mij en mijn partner ook niet gesproken, ’s zondags, tijdens ons natuurstappen en toch horen we elkaars denken en voelen we elkaars vragen en knikken we elkaar toe op ongehoorde antwoorden, als een soort van akkoorden.  Maar bovenal is er dat genieten, dat onthaasten, in de rust en stilte van moeder Natuur.  Soms helpt die stilte ons een handje als ze onze wandeltocht even omleidt door één van de twaalf begijnhoven die ons landje nog rijk is.  Zoals vorige zondag kwam het begijnhof van Hoogstraten, onder bescherming van de Unesco, aan de beurt.

Leuk is dat zonder enige aangeving de mensen zo’n mystiek oord betreden alsof ze een kinderkamer binnen sluipen; opeens wordt hun spreken een zacht gefluister en bijna gaan ze op de tenen om de heersende stilte extra kracht bij te zetten.  ’t Is een pracht van een begijnhof daar in Hoogstraten, voor het grootste deel bewoond en met een schattig beeld van een modern uitgewerkt begijntje als blikvanger.

Telkens nemen mijn gedachten dan dit sereen kader over en dan zie ik al die vroegere jonkvrouwen zo voor me.  Vaak gegoede dames die het juk (toendertijd ) van een man wijselijk ontvluchtten door hun bezittingen af te staan aan de kerkelijke instanties, in ruil voor een mystiek, ten dienste van het christelijk geloof, leven.

Vrij van voortplanting, noch kindergedoe, oefenden ze dagelijks uit waaraan ze zich ’t best konden uitleven : kantklossen, brood bakken, bloemperken en moestuintjes onderhouden, wassen, strijken, verstellen; dit alles binnen kraakwitte muren met als enige tijdmeter het klepperen van de begijnhofkerk.

En ’s avonds, als de schemer viel, grendelden ze zichzelf van de buitenwereld af voor een vredige, ongestoorde nacht.  Wijze vrouwtjes, die begijntjes, suffragettes avant-la-lettre !

Al zie ik mijn acajou geverfd kapsel toch niet graag onder zo’n pinguinkapje weggemoffeld.  Dan toch maar graag lief en leed gedeeld met een mannenmens….

05-08-06

VOORWAARTS, MARS !

Putje zomer, terrasjesweer, laatste soldenkoopjes, reisfoto’s sorteren of nog een paar daagjes vakantie te gaan, willen of niet, maar in augustus wordt mijn denkmachine al op wintertijd ingezet. Augustus is de maand waarin ik al aan winterse ontspanning denk want de tickets voor de komende theatervoorstellingen, concerten, optredens allerlei dienen gereserveerd of afgehaald.
Eerst wordt de kalender van het prikbord gehaald en samen met de opgespaarde programmafoldertjes op tafel uitgespreid.  Zelfs in komkommertijd, als alle theaterdeuren nog vergrendeld zijn, blijft mijn hoofd cultureel zinderen.  Alle mogelijke uitgestalde folders in souvenirwinkels, toeristenbureaus en musea worden door mij geplunderd en in een plastic zakje, minuscuul opgevouwen in mijn zomerhandtas en dus nooit ver weg, opgeborgen.
Her en der in de stad trekken veel belovende affiches me sowieso al uit mijn “hier en nu” en stevent mijn ingebouwde automatische piloot er onverstoorbaar toch op af.
Ach, er lijkt weer zoveel te beleven in de ontelbare theaterzaaltjes van mijn stad en ’t is een heus gedoe om de nog openstaande kalenderdagen, zo verspreid mogelijk, cultuur-gericht op te vullen.  Administratief ingesteld doe ik dit in kwadraat want ook mijn zakagenda moet eraan geloven. Mijn regenboog-imago waardig versier ik mijn persoonlijk notaboekje drie-kleurig : zwart, blauw, rood, al naargelang mijn interesse-quota.  Los van kalender en agenda maak ik ook nog eens een chronologisch lijstje op in volgorde van speeldagen en verschillende theatergezelschappen, waarmee ik straks de  bespreekbureaus binnen storm.
In augustus reeds beleef ik de komende herfst, winter en lente tot aan de volgende komkommertijd en word ik natuurlijk geconfronteerd met hoe razendsnel de tijd verglijdt.
Soms denk ik er ook mijn garde-robe-uitrusting bij en lopen mijn ogen, in gedachten, de winterkant van mijn kleerkast af.
Ik weet het, ik besef het, dit op-voorhand-gedoe doet mijn Zen-beleving geweld aan.  Doch het gevoel van rood pluchen zetels reeds in het achterhoofd bezorgt me in zekere mate een warme doorstroming en vermits we deze zomer zelfs al grote hitte hebben doorstaan kan een deugddoende gloed van gezelligheid er ook nog bij en wakkert een soort euforie van wat nog komen zal aan.  Enne, het zit vast en zeker ook in de genen,denk ik plots, want ik herinner me dat mijn moeder haar leven lang lid is geweest van de Vooruitziende Vrouwen….

http://www.vooruit.be/programma/podium/

http://www.ntgent.be/

http://www.tinnenpot.be/tekst/frameset.htm

http://www.minard.be/

 

 

 

 

08:49 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: wintertijd, gezelligheid, theater |  Facebook |

03-08-06

ZOMERMELANCHOLIE

schommelingen van uitersten
halen melancholie naar boven
verschroeide dagen, zwoele nachten
zinderen na in mijn recent denken
kunnen die regenvloed niet aan
druppels die sissend uiteenspatten
op mijn opgewarmde huid
die 't verschil niet dragen kan
mijn lijf verdeeld in gradenvakjes
 mijn hoofd in volle gloed
aanvaardt geen kilte op de grond
ook mijn handen leggen zich
bij mijn voeten neer als
een ontspoorde thermostaat
wind en regen trekken
mijn voegen uit elkaar
  is dit een zomer te vroeg
   reeds naar herfst gericht ?
de hemel doet me twijfelen
en wankelen in deze kringloop
die de mijne niet is
moet ik de kersen rond mijn
oren nu alweer afrukken
of zal het de zon alsnog
lukken de kastanjes
zich op hun tijd
 te laten plukken ?

 

Iris


15:10 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: poetisch, weemoed, zon, wind, regen |  Facebook |

02-08-06

MOTHER- AND CHILDHOOD

Je reeds volwassen en eigen leven leidende kinderen zullen maar tezelfdertijd met vakantie zijn of dat moedergevoel van toen ze nog thuis woonden bekruipt me alweer terstond.
Vader, moeder…..begrippen die echt onvergankelijk zijn.
Onze oudste dochter, single en avontuurlijk aangelegd, verruimt lichaam en geest ’t liefst met rugzak in onbekende groep.  Dit jaar trekt ze door Java en Bali.  Per sms laat ze me, in morse-codes, meevolgen.  Ze stelt me gerust met laaiend enthousiasme en zo zie ik haar ook voor
me : lachende ogen, gulle mond met steeds die verkennersblik in aanslag. Intussen nestel ik me op haar huid door haar bloemen- en plantentuintje te begieten, zet ik haar deuren en vensters open alsof ze elk ogenblik kan binnen fladderen.  Ik correspondeer met haar op een blocnote die ze achterliet op het aanrecht, met haar laatste aanwijzingen.  Ik snuif haar gezelligheid van de muren af en ga even in haar sofa zitten alsof ze me warm uitnodigt.  Pas als ik de deur weer dicht trek ben ik gerustgesteld door het tastbare kader waartussen haar geest, geur en smaak dwalen.

Bij onze jongste dochter heb ik een  soort van déjà vu, een eigen reflex van vroegere gezinsreizen. Zij is met man en baby van 10 maand haar patroon gaan verder zetten in de Provence, waar ze met een bevriend koppel met twee kleine ukjes een huisje delen op een hoog gelegen rustige plek met tuin en zwembad. ‘t Is voor ’t eerst dat ze als moeder en kersvers gezin haar grenzen verlegt. Voor ze vertrok hebben we nog gezellig gekeuveld over het volproppen van de wagen.  Mijn vroegere ervaringen duwden even mijn moederrol opzij en als twee vriendinnen vulden we abstract de autokoffer met kleine Maurice als ere-medereiziger op kop.  Gisteren werd ik ook door haar per sms op de hoogte gebracht hoe flink dat baasje de reis heeft doorstaan en begon ook al mijn oma-gevoel aan te zwellen. Nu rest  me enkel nog mezelf te settelen in geruststelling, in zekere fierheid ook, en me te verheugen op de vele verhalen en foto’s die me binnenkort te wachten staan.  En opnieuw zal mijn moederhart opspringen, meeleven en aanvoelen dat het goed is zo.

08:42 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: gezin, moeders en dochters, reizen |  Facebook |

01-08-06

EEN STAD VAN UITERSTEN

Ik onderga momenteel de uitersten van mijn stad : van rumoerige feestende is ze verworven tot nazinderende dode stad, waar minuscule glasschilfertjes tussen de kasseien stilletjes liggen te lonken naar nog een laatste poetsbeurt.
Flarden affiches worden her en der verder losgerukt door de wind of worden overplakt door een aangekondigd nakend buurtfeest.
Augustus is zowat de maand van aanvaardbare, kleinschalige bijeenkomsten waar de burgers nog maar eens buiten verzamelen voor echte Gentse leute.  De Patersholfeesten zijn als eerste aan de beurt.  Daar waar een koel pintje afgedekt wordt met een Gentse (kaneel)mastel, een natje en een droogje tegelijk.

Dan komen de Begijnhoffeesten : een herontwaken van de tijd van toen in een canvas van nu.  Waar jong en oud samen opgaan in sjoelbakken en klompen lopen, waar jonge senioren hun disco-prestaties ten beste geven, waar appelbeignets met poedersuiker de kinnen aflopen, waar het Gents dialect de scepter zwaait.

Intussen slentert de Gentenaar met blij gemoed terug naar de praktijken van dokter, kinesist, osteopaat, podoloog die bruingebrand met uiterst wit-lachende mond hun vernieuwde krachten ten dienste stellen.  Ook de slager, bakker, apotheek heeft zijn luiken opgerold en voor één keer in 't jaar zijn de rollen omgekeerd en begroeten de klanten opgelucht en tevreden hun leveranciers achter de toonbank.

 
 

08:14 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: buurtfeesten, sociaal leven |  Facebook |