12-09-06

NATUURMELANCHOLIE 

Op een zwoele na-zomerse dag zoals vandaag kozen we voor onze natuurwandeling Mol-Ginderbuiten, meer bepaald voor het Galgbergenpad.  De Galgbergen zijn bekend om hun natuurlijke variatie aan typisch Kempens bosgebied, afwisselend met weiden en velden. In de stilte van geurig groen en grazend vee, tussen dreven waar de licht-inval van priemende zonnestralen het decor omtoverde in een impressionistisch schilderij, ademden we onze longen vol, leegden we ons overtollig denken, legden we onze huid nog een laagje zonnebruin op.
Naaldbomen werpen volop hun vruchten af; straks schudden ook de loofbomen hun verkleurde bladeren.  Geen geritsel nog onder onze voeten, wel een bed van dennenappels. Dat bracht me op de idee er een hoop bijeen te rapen want, steeds een plastiekje op zak, ben ik op alles voorbereid.  Thuis gekomen heb ik ze keurig in een glazen bokaal geschikt die één van onze kasten siert.  Zo haal ik op mijn manier een stukje vergane natuur in huis dat ik een beetje nieuw leven geef. 

Later op ’t jaar zal ik ook kastanjes rapen om ze creatief in tafelstukjes te verwerken.  Een soort van hergebruik van wat moeder Natuur noodgedwongen verwerpt.
Dikwijls ben ik blijven stilstaan bij de laatste zomerse restjes zoals van de braamstruiken of nog hier en daar trosjes lijsterbessen. 

Een late zomervlinder kruiste ons pad en liet zich nog gewillig strikken voor een fotootje.

Een zich in de zon koesterend bos-ven lag vredig rimpelloos te glimmen en deed ons verrassend stilstaand mijmeren.

Terug thuis had onze natuurwandeling me poëtisch geïnspireerd en een zekere melancholie opgeroepen die ik alleen, in mijn eigen eenzaamheid, kan voelen.

als de zon zich
aan anderen schenkt
en de gesarde oevers
tot rust zijn gekomen
als de laatste vogeltrek
stilaan een stip wordt
en 't vermoeide vee
een plaats in 't hooi zoekt
als het kind duimzuigend
zijn droom aanvangt
leg ik mijn hoofd in
open handen en laat
mijn barstende kronkels
de vrije loop in
een nacht van geheimen
waarin ik een oplossing zoek
voor het komend etmaal
dan pas komt mijn rusteloos
gemoed op normaal en
onderga ik het gevoel
van zalige eenzaamheid

 

20:13 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: na-zomer, eenzaamheid, natuur |  Facebook |

Commentaren

voor missy Iris, je gedicht was de slagroom op de taart, maar de foto's waren reeds breekbeeldig van tedere poëzie, was daar de meesterlijke hand van Eric in het spel?

je stadscowboy Marlon.

Gepost door: marlon | 13-09-06

:-) @Marlon, dank voor jouw erkenning. En neen, alle foto's op mijn blog zijn van mijn hand. Hoewel we dezelfde passies delen, werken we apart. Wat dacht je anders van een vrouw zoals ik ;-))
gr.Iris

Gepost door: Iris | 13-09-06

Hallo Iris, Bedankt voor je linkje!!!
Prachtige foto's en tekst, zeker dat gedicht van jou!!! Zeer emotievol en stemt tot nadenken.
Nog een fijne "zomerdag" verder!

Gepost door: Denkertje | 13-09-06

hoeve Hoevetoerisme EN mattentaarten, twee van onze lievelingen!!

Gepost door: Dirk | 13-09-06

vergane natuur? prachtige schildering van aanvangend herftleven! Allerbeste groeten Iris!
Ja, het is mooi denneappels te verzamelen, maar ergens ben ik het niet eens met "vergane natuur". Vergaat de natuur wel echt? of straalt de natuur telkens weer de onvergankelijkheid van het leven uit? Hoeveel leven zit in een denneappel? meer dan men zou vermoeden... het is de vrucht van een jaar werken der dennebomen, en tegelijk een vrucht die tot niuew ontluiken leiden kan. De denneappel geeft ook jarenlang zijn geur af, aslof hij ons telkens opnieuw uitnodigt tot "leven". ja, een denneappel leeft en leeft en leeft.... geen vergane toestanden te bemerken!
Na ja, dat was zo even een aanvulling op jouw prachtige schildering in deze posting.
Hartelijke groeten uit Niedersachsen

Gepost door: Sebastian | 13-09-06

:-) @Sebastiaan, "vergane natuur" 't is een beetje gebrekkig gekozen misschien; klinkt poëtischer. Net zoals jij vind ik de natuur ook onvergankelijk anders zou ik de dennenappels niet in huis halen om er de ganse winter uit te putten. Misschien voel ik aan zoals je zegt "het is de vrucht van een jaar werken" en vind ik het zonde dat ze worden plat gelopen.
gr.
Iris

Gepost door: Iris | 13-09-06

wit? hey dag liefste iris, omdat ik steeds heel graag je teksten lees en opga in jouw manier van denken en ook omdat ik zo heel veel bewondering voor je levensbeschouwing heb, heb ik niet gezien dat je dennenappels in het wit schildert. ;-)

Gepost door: marc | 13-09-06

:-) @marcske, en ik hoef daar niets voor te doen hé voor die dennenappels in 't wit te toveren, dat doet het flashke van mijn digitaal toestelleke.
Ge weet, 't moet rap gaan voor mij hé, want terwijl ik één shot schiet, zien mijn ogen al een ander doelwit ;-))))
zwoele groet,
Iris

Gepost door: Iris | 13-09-06

mooi Iris, wat valt daar nog aan toe te voegen...
avondgroetjes, loretta

Gepost door: loretta | 13-09-06

Hallo Iris, Prachtig verwoord!!! Wij hebben ook genoten van die laatste zomerdagen!!! Een onverwacht geschenk.
De natuur "vergaat" natuurlijk niet, ze gaat over van het éne op het andere, ze verglijdt gewoon, andere vormen, andere kleuren,....toch altijd hetzelfde en tegelijktertijd nooit als voorheen.
Liefs.

Gepost door: Ilona | 14-09-06

De commentaren zijn gesloten.