13-10-06

GENERATIES

Hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat ik heel wat genen met mijn moeder gemeenschappelijk heb.  Als je jonger bent sta je daar niet zo bij stil.  En eigenlijk wil je zelfs helemaal niet op je moeder of vader gelijken.  Als rebellerende adolescent heb je een soort afweermechanisme om zelfs de geringste vergelijkingen af te stoten.

Naarmate de jaren vorderen en vooral als moeder en/of vader nog leeft, besef je willens nillens hoe je bepaalde dingen op dezelfde manier doet, hoe je over bepaalde zaken identiek hetzelfde denkt.  Soms schrik je van de duidelijke overeenkomsten.

Maar heel soms moet je bij jezelf toegeven hoe fijn het is juist die deugdzame eigenschappen te hebben over-geërfd waarvoor je oude moeder van haar omgeving heel wat complimentjes ontvangt.  Zo heb ik de laatste jaren dezelfde positieve ijdelheid van mijn moeder ook bij mezelf ontdekt en zie ik in haar mijzelf terug over 25 jaar, althans dat hoop ik er nog zoveel jaren te mogen bijdoen.
Ook bij mijn eigen dochters merk ik identieke patronen als bij mezelf.  Maar ik hou me in er hen op te wijzen omdat zij nog volop hun leven aan ’t uitbouwen zijn en net zoals ik toen misschien niet zo graag geconfronteerd willen worden met de overhevelingen uit het ouderlijk nest.  Toch geeft het me een innerlijke, deugdzame gloed wanneer ik bij een bezoek merk dat ze met aandacht voor gezelligheid de koffietafel hebben versierd met passende servetten en een toefje bloemen en het kaarslicht waarmee ze van in de wieg zijn grootgebracht.

Vorige zondag, toen ons kleinzoontje verjaarde, en de ganse familie was uitgenodigd had mijn jongste dochter alle gebak en taarten zelf gemaakt.  Zag ik daar nu ook niet mijn eigen ideeën in terug.  En mijn fier moederhart sprong op van innerlijke vreugd.

’t Zijn zulke momenten die je duidelijk maken dat, ook al is een mensenleven vergankelijk, het overbrengen van zeden en tradities de geschiedenis aanvullen en cultuur laat verder leven, dat verschillen tussen de jongste en de oudste in zekere zin niet zover van elkaar staan, al is dit langs de buitenkant in doen en laten niet zo sterk zichtbaar.

Onze vrij kleine vier generatie-familie heeft meer gemeen dan dat we op ’t eerste zicht vermoeden.  Het zorgzaam koesteren van een achter-kleinkind zal altijd de meest geschikte taak blijven voor een over-grootmoeder…..

BLOG

 

23:42 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: generaties, over-ervingen, cultuur |  Facebook |

Commentaren

klopt ook ik lijk erg op mijn moeder, zowel innerlijk als uiterlijk. Ik merk vaak dat ik op bepaalde situaties net hetzelfde reageer. Nu merk ik ook bij mijn kinderen vaak zoiets. heerlijk toch?

Gepost door: beesken | 14-10-06

Als kind was het toch iedere keer weer een domper bij het streven naar 'n eigen identiteit telkens ik te horen kreeg; 't is toch juist haar moeder....Het was pas op haar begrafenis dat ik mij met die "vaststelling" verenigde.

Gepost door: hilde | 14-10-06

zij zij ziet er in elk geval heel blij uit.
een beetje verwonderd blij.
en/of delend blij.

Gepost door: Evy | 14-10-06

ik denk heel vaak aan mijn ma
ze is er nog wel, en toch ver weg
(een zeer autoritaire vader met drankprobleem zit daar tussen..)
het doet pijn als ik dit schrijf
maar ik denk dat ze trots zou zijn
hoe ik nu zelfstandig mijn plan trek
en toch een beetje van haar vroegere levensblijheid
heb
(en wat een mooie gelukkige foto is dat)
groetjes
vhike

Gepost door: vhike | 14-10-06

angst Naar het schijnt lijk ik ook op mijn vader, zowel uiterlijk als innerlijk. Het is mijn grootste angst. Ik wil niet op hem gelijken, ik wil niet in zijn voetstappen treden. En tegelijk besef ik dat hij, hoe lang en hoe ver hij ook weg is van mij, mijn levensweg tot nu toe in een belangrijke mate getekend heeft. Een gevoel dat ik verafschuw. Ik kan hem negeren, en ik kan hem soms vergeten, maar jammer genoeg raak ik er nooit volledig van verlost.
Ik hoop enkel dat ik echt een betere vader zal zijn, als ik ooit aan kindjes toe kom...

Groetjes,
Tom

Gepost door: Tom | 20-10-06

De commentaren zijn gesloten.