26-10-06

MOEDERS/DOCHTERS

moeders 2

Moeders en dochters.  Het is en blijft iets speciaals.  Als men de reklamewereld mag geloven dan schotelt men een moeder voor als DE beste vriendin van haar dochter en dochterlief die geen geheimen kent voor haar moeder-vriendin.

Bij het zien van deze flauwekul kan ik er nu gelukkig om lachen en moet ik dankbaar toegeven dat ik dit reklameprofiel de laatste jaren min of meer benaderd heb. 

Ooit is het anders geweest toen mijn twee tienerdochters zich losrukten van moeders veilige vleugels, op zoek naar avontuur en zelfbeleving, op zoek naar de duistere kantjes van hun bestaan die tenslotte het echte leven aanvullen.
Hoe ontelbare keren hebben ze mij ’s nachts uit de slaap gehouden totdat ik hun brommergeluid de oprit hoorde indraaien en het grint knarsend uiteenspatte ?

Hoe ontelbare keren stonden hun dampende borden tergend af te koelen terwijl ik extra traag het mijne vermaalde en uiteindelijk toch de tafel diende af te ruimen ?

Hoe vaak heb ik met een rood hoofd en zwijgende mond moederziel alleen de vaat gedaan terwijl mijn twee studenten uitgerekend op het moment van de huishoudelijke rituelen zich dringend moesten voorbereiden op alweer een zware toets ?

Oudere en meer ervaren vriendinnen susten me telkens weer dat het beteren zou als zijzelf een gezin zouden hebben, dat ik nog wat geduld moest uitoefenen. Van geduld gesproken, wetende dat onze kinderen alsmaar langer studeren !

Enfin, 25 jaar bij de oudste en 23 bij de jongste heb ik dat geduld opgebracht vooraleer, op straat bij het boodschappen doen, zich een dochter-arm  door de mijne wrikte en een warm lijf zich tegen me aan drukte en ik mijn moeder-status kon voelen.

Toen alweer een paar jaartjes later, mijn hoogzwangere dochter , letterlijk en figuurlijk, op mij begon te steunen zette ik trots mijn pauwenveren uit opdat ook andere mensen niet aan mijn moedertrots zouden voorbijgaan.

Vandaar dit prachtig gedicht van Lut De Block dat me in spiegelbeeld blijft achtervolgen….

 

Dochter en ik

We liepen beiden bloedend langs de Keyserlei.
Dochter en ik.  Geen woord was tussen ons,
geen misverstand.  Ook geen verband
tussen haar zwijgen en mijn gewild niet spreken.
Alleen hand die me het vallen zou beletten.
Een stomme steen, zei ze.  Opletten.
Het kind is moeder van de vrouw.

Ik bloei, zei ze toen ik haar zeggen wou
dat leven bloeden is en niet te stelpen.
Ze klaterlachte, kon het ook niet helpen.
Of bloeden niet een beetje bloeien is ?
En dat ze snakte naar gemis,
geluk, gelul, gelal van jongens in de straat.

Ooilam op mijn schoot, wat werd ze groot.
De lente was nog iel en zij zo blij,
Gewichtsloos liepen wij,
zo zij aan zij, en hand in hand
zo beiden bloeiend langs de Keyserlei.

Lut De Block

Lut 2

 

15:47 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: relatie, moeder, dochter, poezie |  Facebook |

Commentaren

moeders en dochters Hm, ik vermoed dat mijn mama zich hier ook wel in kan herkennen. Gelukkig hebben wij de laatste jaren ook een supergoede band, en dat is echt onbetaalbaar en onvergelijkbaar met enig ander ding in de wereld vind ik...

Gepost door: Josie | 26-10-06

ja die band is speciaal, ik heb die met mijn moeder en mijn dochters hebben die ook met mij. Ik merk dat steeds meer nu ze langzaam volwassen worden, heerlijk.

Gepost door: beesken | 26-10-06

Een speciale band...niet altijd een makkelijke relatie!!!
Zeer mooi gedicht!
Groetjes.

Gepost door: Denkertje | 27-10-06

moeder - dochter Ja, een prachtig gedicht van Lut de Block! Ik heb er ook iets mee. De relatie met mijn dochter (going on 18) is zo een beetje aan het beteren, het heeft een tijdje echt moeilijk gegaan. Ze begon vroeg te puberen en het heeft mij veel te lang geduurd. Er zit gelukkig beterschap aan te komen. Gisteren nog vroeg ze: 'mama, geef me nog eens een goeie knuffel': da's ontzettend lang geleden...
Maar ook dit nog even, misschien ken je het wel!
http://www.art-marf.com
Je vindt er een beeld gemaakt bij het gedicht. Ik vond het leuk, kon er om glimlachen...

Gepost door: Coco | 27-10-06

ohja... nu hebben we vaatwasmachines ;-) hihi :p
Groetjes!! en fijn weekend!

Gepost door: Ourlipsaresealed | 28-10-06

flexiebel dag lieve iris, de relatie met een dochter of zoon is heel moeilijk, vind ik. ze veranderen bijna iedere dag, iedere keer dat ik mijn zoon (14) zie, ben ik verwonderd van zijn reacties. het vergt een grote mate van flexibiliteit om daar te kunnen op in spelen. maar we doen ons best, nietwaar. nog een prettige zondag. marc.

Gepost door: marc | 29-10-06

hebben ik heb geen 'mijn' dochters denk ik plots.
ik heb enkel 'onze' dochters.
en ik 'heb' die niet eens.
wat ik met 'onze' dochters 'heb' is mooi. elke dag mooier. rijper. beter. meer en meer. Weinig zwijgen. Af en toe een stilte. Maar vooral geen stilte.

Gepost door: Evy | 29-10-06

moeder-zoon Mooie tekst en mooi gedicht, Iris. Ikzelf kan er niet veel over zeggen, want zal zelf nooit voelen of weten hoe dat zit met moeders en dochters. Maar wat ik wel weet, is dat het waarschijnlijk niet zo heel veel verschilt met moeders en zonen. Want, hoewel de relatie met mijn moeder zeker nooit slecht geweest is, gaat het toch allemaal wat vlotter sinds ik het huis uit ben gegaan. Alsof die onzichtbare, onverklaarbare remmen plots toch minder hard dichtgeknepen werden...

Groetjes,
Tom

Gepost door: Tom | 29-10-06

bedankt lieve bloggers voor jullie persoonlijk aanvoelen en openheid
groetjes,
Iris

Gepost door: Iris | 29-10-06

moeder/dochter(s) Hallo Iris, je hebt een warme en innige relatie met je dochters, mooi zo, jij verdient dat, Eric inclusief. Maar het gedicht van Lut De Block vind ik net iets te woordspelerig, het stoelt helemaal op die dubbelzinnige interactie 'bloeden/bloeien'.
In haar laatste bundel heeft LDB datzelfde mechaniekje nog extremer doorgetrokken en verdrinkt ze in dat soort woordcliché's. Ik heb het uit goeie bron bevestigd gekregen, solo zou ik het niet durven beweren hebben. Wie ben ik immers?

;-)

Gepost door: marlon | 29-10-06

De commentaren zijn gesloten.