29-10-06

1 NOVEMBER

tekening 2De doden herdenken, onze dierbaren eren, ’t is mooi, ’t is genereus, ’t is menselijk, ’t is een must.  Maar moet dit nu expliciet “en masse” gebeuren, expliciet op diezelfde dag, een dag tot dodendag herleid ?

Waarom vertrappelen we onze overledenen, die rusten in vrede, uitgerekend op die ene dag van ’t jaar met, voor velen, huichelachtig gedoe.  Waarom overstelpen we hun graven met, voor sommigen, schijnheilige praal en pracht, om elkaar te bekampen met de grootste, de mooiste chrysantenbollen.

Ik besef dat ik hier misschien heilige huisjes intrap, maar dat is wat ik zie, wat ik voel, wat 1 november bij me oproept.

Komt het omdat ik vroeger, tegen wil en dank, meegetroond werd langs ontelbare graven van verre familieleden waarvan ik het bestaan enkel kende uit oneerbiedige verhalen en beschimpingen, waaraan precies op die ene dag in ’t jaar achterhaald krediet werd geschonken dat hen bij leven en welzijn werd verzuimd ?

Voor mij roept 1 november wrange beelden op.  Beelden van madammen in bontjas die hun opdracht tot herdenken rijkelijk in handen leggen van bloemisten die de klusjes dan voor hen klaren, die wroeten in de aarde en een graf omtoveren tot een kleurrijke uitstalling, hun beroep waardig.  En diezelfde madammen die met man en kinderen de dag zelf hun opdracht gaan bewonderen en stilstaan voor de creativiteit van een ander, zonder stil te staan bij diegenen die ze bedekken. Ach wat zouden velen zich omdraaien in hun graf.

Van in mijn jonge jaren had ik er reeds zo’n wrang gevoel bij waaraan ik toen al mijn poëtische uitdrukking gaf

één november

grijze uitstalramen van levenloos arduin
feestelijk opgesmukt voor de gelegenheid
een veelkleurige flora-panorama
de jaarlijkse Floraliën

slenterende tronies,
verwrongen van acterende smart,
tweemaal vijf witte bollen
in evenwicht langs elke kant
op weg naar ’t volgend praaltuig

(uit dichtbundel "Leven met het Leven" - Iris Michiels - 1984)

Dode dierbaren zouden dagelijks in ons verder moeten leven.  Een foto op een ereplaats waartegen we ons hart kwijt kunnen, waartegen we het verhaal van ons leven vertellen, waarbij we, ten alle tijde, verse bloemen strooien.
Mijn eigen vader moest ik vijftien jaar terug afstaan; hij koos zelf voor geen graf; zijn foto prijkt op een ereplaats.  In veel beslissingen die ik nemen moet ruik ik zijn adem in mijn nek, voel ik zijn waakzame handen op mijn rug.  Niet enkel op 1 november is hij bij me, het ganse jaar door blijf ik hem eren en waarderen.

Straks ga ik bij mijn oude moeder met zijn lievelingsbloemen, die ze eerbiedig naast zijn foto plaatst en bij de koffie vloeien de mooiste herinneringen over onze lippen en weten we dat het goed is, dat pa in ons midden is.

kaarslicht 1

 

 

 

 

10:20 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: 1 november, dood, dierbaren, vieren |  Facebook |

Commentaren

inderdaad in dat koppeke zit nog veel te veel, bovendien ook nog een zware rugzak die ik ook nog niet kan afzetten.

Gepost door: beesken | 29-10-06

Beste Iris, as ik naar 't graf van ons vader zaliger ga, dan doe'k da nooit op den eersten november. Der es veel te veel volk tons. Ik ga liever op nen geweunen dag. En tons stop 'k uuk ne keer bij die graven zonder zerken. Ge vind die op ieder kerkhof. Mensen die daar in nen put zijn gestoken en door alleman vergeten zijn.
Alléé, nog een goeien zondag gewenst. Groetjes.

Gepost door: Prosper | 29-10-06

ik heb véél mensen verloren ( ouders, man, broer)die me héél nabij waren, maar ik herdenk die iedere dag, met een kaarsje en bloemje uit eigen tuin, en ook vind ik ze iedere dag terug in al het mooie dat ik door hem heb kunnen doen, en heb meegekregen. Even positief aan hen denken is véél meer dan éénmaal per jaar een onpersoonlijke bloemenschow voor wie? Voor de dorpelingen!
Ja ik leg altijd een boeket dat een symbool moet zijn, héél mooi door zijn eenvoud, maar met héél veel betekenis !
lieve groeten Iris

Gepost door: Greta | 29-10-06

chrysanten groot en klein... ik kan je uiteenzetting perfect volgen Iris. ik zie dezelfde tafereeltjes voor me, net op die ene dag van het jaar...
mijn vader krijgt een gans jaar door bloemen en ook deze eerste november siert zoals steeds een eenvoudig, door mijn zus gemaakt, bloemstukje zijn sobere zwarte grafsteen.
fijne zondag nog Iris,
loretta

Gepost door: loretta | 29-10-06

onze doden onze doden zijn elke dag, elke minuut in ons aanwezig. zolang wij leven, leven zij voort.
toch vind ik dat die vrolijke begrafenisparades in new orleans en mexico wel iets hebben. ach, in new orleans zal nu niet meer zo vrolijk zijn.
ik ben het dus volledig met je eens, iris.
op allerheilige ga ik naar het concert van allen toussaint, geestelijke vader van de new orleans rhythm & blues en soul. katrina heeft zijn huis weggeblazen.
het ga je goed.

Gepost door: martin | 30-10-06

Groot gelijk, Iris, elke dag in ons hart, en nooit vergeten.
Bij elk boek dat ik lees, denk ik aan mijn vader, bij elke tentoonstelling die ik bezoek, bij alles wat hij graag deed. Ik praat de hele tijd tegen hem en heb geen speciale dag nodig.
Lieve groetjes, je bent een verwante geest.

Gepost door: Ilona | 30-10-06

Het doet deugd hier zielsverwanten aan te treffen.
bedankt bloggertjes
Iris

Gepost door: Iris | 30-10-06

Herinneren Her - in - neren (Terug in onszelf laten komen) hoeft inderdaad niet op 1 november te gebeuren. Wij herdenken bvb. een goede vriend door jaarlijks bij zijn graf een korte toespraak te houden of een stuk poëzie voor te lezen. Na dit moment van stilte gaan we samen met de andere vrienden uitgebreid gaan tafelen. Twee andere vrienden herdenken we dan niet (op vraag van hun vrouwen) maar de weduwen blijven meekomen op culturele uitstapjes of gastronomische uitstapjes. In die zin blijven we onze vrienden koesteren!

Is dat jouw dichtbundel?

Groetjes

Gepost door: Vrijdenker | 30-10-06

gezond ik mag mezelf heel gelukkig prijzen dat mijn beide ouders nog gezond en wel zijn. ik denk dat het heel belangrijk is om zich daar van bewust te zijn, nietwaar iris? en ze ook een beetje tijd te geven van ons 'drukke' leven. dag. marc

Gepost door: marc | 31-10-06

idem Heb hetzelfde wrange gevoel bij al dit 1 november-gedoe. Als men overleden dierbaren wil herdenken kan men dit het gehele jaar doen, in stilte zonder veel poespas zoals morgen weer zal gebeuren. Ik wilde morgen ongeveer hetzelfde op mijn blog plaatsen, alleen heb jij het nu al heel mooi verwoord.

Gepost door: Dirk | 31-10-06

niks over allerheiligen/allerzielen! Iris, wil je eens aan Eric zeggen dat het soms echt niet wil lukken met zijn anti-spam-karakters, deed reeds paar keer vruchteloze poging om te posten... nu bij jou dus, hier komt ie ???

Gepost door: marlon | 31-10-06

sorry Iris, had je Eric reeds uitgekafferd? Had je niet mogen doen, doe het nooit meer, alsjeblief! Het weerspannige anti-spam-fenomeen doet zich overal voor, niet alleen bij Eric. Ik stelde het enkel bij hem voor het eerst vast, ik begin altijd bij de taaiste rakkers, de nobelste karakters, daar doe ik zelf mijn voordeel bij, pure ego-tripperij. Je kent me hé ;-)

Gepost door: marlon | 31-10-06

Westlede Voor mij persoonlijk is altijd eerder 2 november. Niet omdat het dan Allerzielen is, maar omdat het de verjaardag van mijn moeder is.
Naar de strooiweide gaan is dan een moment van herinneren en weer te samen zijn. En waarom zou ik voor haar verjaardag geen bloemetje meebrengen?
Omdat ik nu de hele week moest werken, zal het nu voor zaterdag zijn. Allicht is hat dan ook wat rustiger.

Gepost door: G.U.Y. | 03-11-06

De commentaren zijn gesloten.