29-10-06

1 NOVEMBER

tekening 2De doden herdenken, onze dierbaren eren, ’t is mooi, ’t is genereus, ’t is menselijk, ’t is een must.  Maar moet dit nu expliciet “en masse” gebeuren, expliciet op diezelfde dag, een dag tot dodendag herleid ?

Waarom vertrappelen we onze overledenen, die rusten in vrede, uitgerekend op die ene dag van ’t jaar met, voor velen, huichelachtig gedoe.  Waarom overstelpen we hun graven met, voor sommigen, schijnheilige praal en pracht, om elkaar te bekampen met de grootste, de mooiste chrysantenbollen.

Ik besef dat ik hier misschien heilige huisjes intrap, maar dat is wat ik zie, wat ik voel, wat 1 november bij me oproept.

Komt het omdat ik vroeger, tegen wil en dank, meegetroond werd langs ontelbare graven van verre familieleden waarvan ik het bestaan enkel kende uit oneerbiedige verhalen en beschimpingen, waaraan precies op die ene dag in ’t jaar achterhaald krediet werd geschonken dat hen bij leven en welzijn werd verzuimd ?

Voor mij roept 1 november wrange beelden op.  Beelden van madammen in bontjas die hun opdracht tot herdenken rijkelijk in handen leggen van bloemisten die de klusjes dan voor hen klaren, die wroeten in de aarde en een graf omtoveren tot een kleurrijke uitstalling, hun beroep waardig.  En diezelfde madammen die met man en kinderen de dag zelf hun opdracht gaan bewonderen en stilstaan voor de creativiteit van een ander, zonder stil te staan bij diegenen die ze bedekken. Ach wat zouden velen zich omdraaien in hun graf.

Van in mijn jonge jaren had ik er reeds zo’n wrang gevoel bij waaraan ik toen al mijn poëtische uitdrukking gaf

één november

grijze uitstalramen van levenloos arduin
feestelijk opgesmukt voor de gelegenheid
een veelkleurige flora-panorama
de jaarlijkse Floraliën

slenterende tronies,
verwrongen van acterende smart,
tweemaal vijf witte bollen
in evenwicht langs elke kant
op weg naar ’t volgend praaltuig

(uit dichtbundel "Leven met het Leven" - Iris Michiels - 1984)

Dode dierbaren zouden dagelijks in ons verder moeten leven.  Een foto op een ereplaats waartegen we ons hart kwijt kunnen, waartegen we het verhaal van ons leven vertellen, waarbij we, ten alle tijde, verse bloemen strooien.
Mijn eigen vader moest ik vijftien jaar terug afstaan; hij koos zelf voor geen graf; zijn foto prijkt op een ereplaats.  In veel beslissingen die ik nemen moet ruik ik zijn adem in mijn nek, voel ik zijn waakzame handen op mijn rug.  Niet enkel op 1 november is hij bij me, het ganse jaar door blijf ik hem eren en waarderen.

Straks ga ik bij mijn oude moeder met zijn lievelingsbloemen, die ze eerbiedig naast zijn foto plaatst en bij de koffie vloeien de mooiste herinneringen over onze lippen en weten we dat het goed is, dat pa in ons midden is.

kaarslicht 1

 

 

 

 

10:20 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: 1 november, dood, dierbaren, vieren |  Facebook |

26-10-06

MOEDERS/DOCHTERS

moeders 2

Moeders en dochters.  Het is en blijft iets speciaals.  Als men de reklamewereld mag geloven dan schotelt men een moeder voor als DE beste vriendin van haar dochter en dochterlief die geen geheimen kent voor haar moeder-vriendin.

Bij het zien van deze flauwekul kan ik er nu gelukkig om lachen en moet ik dankbaar toegeven dat ik dit reklameprofiel de laatste jaren min of meer benaderd heb. 

Ooit is het anders geweest toen mijn twee tienerdochters zich losrukten van moeders veilige vleugels, op zoek naar avontuur en zelfbeleving, op zoek naar de duistere kantjes van hun bestaan die tenslotte het echte leven aanvullen.
Hoe ontelbare keren hebben ze mij ’s nachts uit de slaap gehouden totdat ik hun brommergeluid de oprit hoorde indraaien en het grint knarsend uiteenspatte ?

Hoe ontelbare keren stonden hun dampende borden tergend af te koelen terwijl ik extra traag het mijne vermaalde en uiteindelijk toch de tafel diende af te ruimen ?

Hoe vaak heb ik met een rood hoofd en zwijgende mond moederziel alleen de vaat gedaan terwijl mijn twee studenten uitgerekend op het moment van de huishoudelijke rituelen zich dringend moesten voorbereiden op alweer een zware toets ?

Oudere en meer ervaren vriendinnen susten me telkens weer dat het beteren zou als zijzelf een gezin zouden hebben, dat ik nog wat geduld moest uitoefenen. Van geduld gesproken, wetende dat onze kinderen alsmaar langer studeren !

Enfin, 25 jaar bij de oudste en 23 bij de jongste heb ik dat geduld opgebracht vooraleer, op straat bij het boodschappen doen, zich een dochter-arm  door de mijne wrikte en een warm lijf zich tegen me aan drukte en ik mijn moeder-status kon voelen.

Toen alweer een paar jaartjes later, mijn hoogzwangere dochter , letterlijk en figuurlijk, op mij begon te steunen zette ik trots mijn pauwenveren uit opdat ook andere mensen niet aan mijn moedertrots zouden voorbijgaan.

Vandaar dit prachtig gedicht van Lut De Block dat me in spiegelbeeld blijft achtervolgen….

 

Dochter en ik

We liepen beiden bloedend langs de Keyserlei.
Dochter en ik.  Geen woord was tussen ons,
geen misverstand.  Ook geen verband
tussen haar zwijgen en mijn gewild niet spreken.
Alleen hand die me het vallen zou beletten.
Een stomme steen, zei ze.  Opletten.
Het kind is moeder van de vrouw.

Ik bloei, zei ze toen ik haar zeggen wou
dat leven bloeden is en niet te stelpen.
Ze klaterlachte, kon het ook niet helpen.
Of bloeden niet een beetje bloeien is ?
En dat ze snakte naar gemis,
geluk, gelul, gelal van jongens in de straat.

Ooilam op mijn schoot, wat werd ze groot.
De lente was nog iel en zij zo blij,
Gewichtsloos liepen wij,
zo zij aan zij, en hand in hand
zo beiden bloeiend langs de Keyserlei.

Lut De Block

Lut 2

 

15:47 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: relatie, moeder, dochter, poezie |  Facebook |

25-10-06

SCHILDERKUNST EN ZIEKTE OF ZIEKTE IN DE SCHILDERKUNST

Alzheimer 2

Getroffen door een krantenknipsel met een reeks zelfportretten doet me nog maar eens stilstaan bij de ernst van de ziekte van Alzheimer.  Wij kunnen er in ieder geval ook over meespreken hoe we, telkens na een bezoek aan een dierbare,  van de kaart zijn.

De befaamde Belgische wetenschapster, prof. Christine Van Broeckhoven, en internationale autoriteit in het onderzoek naar Alzheimer-dementie,

Christine V.B. 4

http://www.degrootstebelg.be/dgb_master/100belgen/dgb_vanbroeckhoven_christine/index.shtml?video_1

verklaarde onlangs nog hoe deze ziekte de ergste hersenaftakeling inhoudt, hoe ze de patiënt zijn volledige identiteit ontneemt, en hij bij gevolg zichzelf stilaan aan ’t verliezen is.

Stilleven met Alzheimer is ook de titel van deze reeks aangrijpende zelfportretten waarin William Utermohlen probeert vast te leggen welke ravage deze ziekte in een menselijk brein aanricht en hoe hij verdwijnt voor zijn eigen ogen.
Utermohlen begon te schilderen in 1996 toen hij, als kunstleraar, te horen kreeg dat hij de ziekte van Altzheimer  had. Zijn zelfportretten laten op een aangrijpende manier zien hoe een mens langzaamaan aftakelt in de eenzame wereld genaamd dementie.  Hoe zieker hij werd, hoe meer het perspectief en de details uit zijn werk verdwijnen.  Volgens een psycho-analist vertellen de portretten gevoelens van eenzaamheid, angst, afstand, vervreemding, zwakte en schaamte.
William Utermohlen, geboren in 1933 (Philadelphia) studeerde schilderkunst aan de Pennsylvania Academy of the Fine Arts en na zijn huwelijk vestigde hij zich in Londen waar hij in de jaren ’70 les gaf aan het Amherst College.  Hij wordt vooral herinnerd door zijn allerlaatste levenswerk, een laatste poging tot een zelfportret met een airbrush uit 2000.

Vandaag woont hij in een tehuis voor dementerenden in Londen.

Wetenschappers hebben van 1996 tot 2000 nauwkeurig de evolutie in zijn zelfportretten gevolgd en hopen zo te weten te komen welk deel van de hersenen voor creativiteit zorgt en welk effectief de ziekte heeft op de tekencapaciteiten van een mens.

Alleen zijn echtgenote wist,bij de aanvang van zijn ziekte, dat ook hijzelf wist wat er hem te wachten stond. 

Als dit geen voorzienigheid is en tevens een zeer interessante nalatenschap voor de wetenschap. Een moedig man, die William Utermohlen.

Momenteel loopt er, onder impuls van zijn echtgenote Patricia een tentoonstelling over haar man in de Academy of Medicine in Manhattan, New York.

Jammer dat ik er niet bij kan zijn, als eerbetoon…..

Een paar van zijn werken :

Uthermolen 2b

 

Uthermolen 2a

16:32 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: alzheimer, aftakeling, schilderkunst |  Facebook |

23-10-06

FILMFESTIVAL-NIEUWS

Het is eraan te merken dat dit jaar geen glitter and glamour filmdiva uit oude glorie in de vakjury zetelde van het Internationaal Filmfestival te Gent.  Ik was blij verrast met de winnende prent dit jaar, al heb ik de film (nog) niet gezien.

“Ten Canoes” van onze noorderbuur Rolf de Heer (geb. 1951 te Heemskerk)

aboriginals 1ahier te zien links (vanzelfsprekend !) op de foto is de grote winnaar. http://www.imdb.com/name/nm0208854/

Het is een Aboriginal-epos van Australische makelij en brengt het verhaal van de ganzenjacht door de autochtone bewoners van Australië. Het gaat hier om de eerste film die volledig in de authentieke taal van de Aboriginals gedraaid is.

Ten Canoes toont het verhaal van de aboriginal Dayindi die verliefd is op de vrouw van zijn broer Minygululu.  Tijdens de jacht wil deze laatste zijn broer op andere gedachten brengen.  Om deze te overtuigen vertelt hij hem op de tocht een oud mythisch aboriginalverhaal.

aboriginals 2a

Regisseur de Heer en zijn assistent Djigirr hebben met hun film geschiedenis geschreven !

Niet alleen is de film volledig in de originele taal gedraaid en bestaat de volledige cast ook uit de oorspronkelijke bewoners van Australië, de film is daarbij volledig opgenomen in hun woongebied en maakt gebruik van hun exotische muziek.

Volgens de vakjury toont Ten Canoes aan dat “acceptabel sociaal gedrag noodzakelijk is om zelfs in de kleinste samenleving te overleven”.  Eerder won deze film ook al de speciale prijs van de jury in het onderdeel “Un Certain Regard” op het festival te Cannes.

Wie dus houdt van authenticiteit, ver van de Hollywoodiaanse sterrenhemel, is deze film vast een aanrader en bewijst nogmaals dat sociaal samenleven een wereldkunst en eigenlijk niets nieuws onder de zon is.

De Grote Prijs voor Beste Film bestaat uit een distributiepremie van 20.000 euro ter ondersteuning van de release van de film in Vlaanderen en Brussel (in minimum vijf zalen).

Zie ook : http://www.filmfestival.be/about.cgi?go=detail&id=242&lang=nl

 

17:29 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: film, prijs, australie, aboriginals |  Facebook |

22-10-06

FILMDEBUUT

balthazar 2Nic Balthazar (Vlaanderen Vakantieland en filmkenner)  start met de verfilming van zijn jeugdroman “Niets was alles wat hij zei”, ook bekend van de theaterversie “Niets”, die al aan haar 200ste opvoering toe is.  De film, die gebaseerd is op waargebeurde feiten, zal meteen ook Balthazar’s debuut zijn als filmregisseur.  Ben X is een zeventienjarige jongen met een lichte vorm van autisme die zodanig werd gepest dat hij zelfmoord pleegde door van het Gravensteen in Gent te springen.
Praga Kkan verzorgt de soundtrack, maar ook heel wat nieuwe media (games, beelden gefilmd met gsm’s ) zullen er in verwerkt worden.
In één van de hoofdrollen zal Pol Goossen (Thuis) de rol van Ben’s vader vertolken.

Ik herinner me dit droevig feit nog als de dag van gisteren.  De jongen had zich laten opsluiten in het Gravensteen

GRAVENSTEEN 2en het einde van de bezoekuren afgewacht om zichzelf naar beneden te storten.  Sommigen beweerden dat zijn moeder hem niet genoeg aandacht schonk, anderen roddelden dat het de school was waar hij niet voldoende opgevangen werd.
Oordelen, be-oordelen, ver-oordelen gingen algauw over de tong.  Weinigen bleven stilstaan bij de jongen zelf.  Hoe hij in zijn apart wereldje geen plaats voor zichzelf had gevonden en zich als een ridder in een middeleeuws kader van de burcht  zijn eigen heldendaad toe-eigende, ver weg van de reële wereld waar zijn ziel niet helemaal thuishoorde.
Ik hoop dat de film geen daders aanduidt, maar ons een wereld voorschotelt die net niet de onze is, waarin mensen met een ander inzicht, een ander aanvoelen, het moeilijk hebben te mogen zijn wie ze werkelijk zijn.

De keuze van Pol Goossen

pOL Goossenals de vader klinkt in ieder geval bevredigend; deze kei-goede acteur verdient betere faam dan alleen de rol van Frank in een soap, al zijn soap-prestaties ook niet te onderschatten. Doch deze acteur is van vele markten thuis en kan heel wat karakterrollen aan.

20:04 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: boekverfilming, soap, autisme |  Facebook |

19-10-06

TIJD VOOR IETS ANDERS

vogeltrek 3Genoeg onder 't volk geweest de voorbije week.  In duistere zalen de stank van popcorn geïnhaleerd, emmers cola op de trappen zien meeheulen, knarsende frieten in mijn nek gevoeld, hier en daar nog een gsm-biep moeten verdragen tijdens de meest spannende momenten.  Onze filmweek zit erop.
Tijd voor iets anders, tijd voor een andere wereld en het kind in mij boven te halen.  Van vrijdag tot zondag verdiep ik me in de puurheid van kleinzoon Maurice, ga ik terug naar de verhalentijd en het onvoorwaardelijk aanvaarden voor wie ik in wezen ben.
Maar eerst nog even zweven in een Zen-moment.......

 

een vlucht gedachten

in de hoge vogeltrek
herken ik de vlucht
van mijn verlangen
naar een ontmoeting
waarvan ik de einder niet ken

in een dwarrelend blad
hoor ik het zweven
van mijn gedachten
naar een aanraking
die me dronken maakt

in deze oktoberschijn
zie ik de adem
van mijn zuchten
naar innige handen
die me zacht ontwaken

dankbaar voor je warmte
sluit ik mijn denken

18:05 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: poezie, bezinning, kindzijn |  Facebook |

17-10-06

FILM(FESTIVAL)

RoelGraag zou ik hier even de aandacht willen vestigen op de senioren in onze samenleving.  Zelf verkies ik de term 55-plussers omdat de wereld van senioren in heel wat schijfjes kan worden opgesplitst.  We moeten toch toegeven dat de oma’s en opa’s van tegenwoordig snotneuskes zijn vergeleken met die van vijftig jaar terug.  Toen droeg een vrouw van vijftig al een knoetje in de nek en een alles-toedekkende zwarte schort en slofte opa op geruite pantoffels en in een spannend gileetje van de sofa naar de pompbak.
Ik omschrijf mijzelf als een 55-plus-puber en hoop dat ik nog veel verschillende stadia te gaan heb, al besef ik nu al dat ik in mijn categorie nooit volwassen zal worden, daarvoor is het kind te veel aanwezig, zeker nu er een kleinkind is en het tweede in wording.

De andere kant van de 55-plus-medaille is dat we behoorlijk wat voordelen kunnen meepikken en we echt bevoorrecht zijn.  Ja, dat geef ik grif toe.
Neem nu het Filmfestival Gent.  Speciaal voor deze doelgroep heeft de kwieke, knap uitziende, immer sympathieke 55-plusser Roel Van Bambost een 7-tal films geselecteerd onder de noemer Plus Parcours.  Voor de tweede maal reeds koos deze fervente filmkenner voor de 55-plussers een reeks unieke films van verschillende genres, zowel uit de categorie “officiële competitie” of uit “wereldcinéma”.  De eersten komen achteraf in roulatie, de tweede categorie zijn éénmalige gelegenheidsfilms die nooit de cinémazalen bereiken maar des te meer de moeite waard zijn (zie eerdere beschrijving over de docu-muzikale-film met Neil Young).
De Lokale Seniorenraad (waarin ik ook zetel) heeft haar medewerking verleend en keek erop toe dat we geenszins zouden betutteld worden en benadrukte het niveau van de uitgestippelde films uit het Plus Parcours.  Roel Van Bambost ging daar volledig in mee, vandaar het immens succes.
Dus laten we deze gelegenheid ook niet aan onze neus zomaar voorbij gaan.  De zeven films zijn wel een matinée-voorstelling en elk filmticket gaat gepaard met een gratis tram/bus-ticket.- wij doen beroep op ons voetenstel,  we wonen amper twintig minuten stappen van de Kinépolis- plus ook nog eens een bijkomend bonnetje voor koffie achteraf in het Hollywoodiaans Festivalcafé.  Zo’n alles der-op-en-der-aan-ticket kost amper 5 euro.

Bij twee films op de zeven kan het helemaal niet op : dan worden we voor dezelfde prijs getrakteerd op koffie met taart.  De filmtickets uit het Plus Parcours zijn dan ook heel vlug de deur uit.
Dat iedere vertoning geïntroduceerd wordt door Roel Van Bambost himself weet iedereen fel te pruimen; de arme man heeft dan heel wat handen te schudden achteraf maar krijgt evenveel goedkeurende schouderklopjes (zeker van het vrouwvolk die deze schone jongen graag eens bij de mouw neemt).  Vrouwtje Miek is meestal ook van de partij, want het duo Miek en Roel van de folk- en protestsong wordt in het Gentse nog steeds op handen gedragen.
We zijn nu pas terug van alweer een schoon filmke, hebben eens mogen proeven van de rode loper en de schijnwerpers op ons koppeke en we zijn wij weer content ! (maar kijken wel al uit naar de volgend matinee).

Voor de filmbesprekingen verwijs ik graag naar volgende blog :

http://cultuur-of-zo-iets.skynetblogs.be/

18:12 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) | Tags: festival, 55-plussers, film |  Facebook |

16-10-06

LITERATUUR

Tot tweemaal toe was ik eraan begonnen, niet verder geraakt dan dertig pagina’s en dan weer opgeborgen.  Derde keer, goede keer en….uitgelezen, Michel Houellebecq’s “Elementaire deeltjes”.

Elementar 4Elementar 3

Met dit boek, één van de meest gedurfde romans van en over onze tijd,  brak de schrijver internationaal door.  Hij vertelt het verhaal van de los van elkaar opgroeiende halfbroers Bruno en Michel, die beide door hun moeder in de steek zijn gelaten.  De één wordt een aan seks verslaafde genotzoeker, de ander een briljant moleculair bioloog, die uiteindelijk zal bijdragen aan de zelfopheffing van de menselijke soort.  De levenswegen van de twee broers zijn exemplarisch voor het morele bankroet van de liberale westerse samenleving waarvan Michel Houellebecq op visionaire wijze het einde aankondigt.
Een fascinerende roman, intelligent geschreven maar wel provocerend gedurfd.  Ik heb er mezelf doorgewrikt, weliswaar niet zonder een opgelegde push en heb er achteraf toch een voldaan gevoel aan overgehouden.  Het is hard geschreven, zonder mededogen.  Maar is de realiteit ook niet zo ?  Vlug gechokeerde zielen zijn verwittigd voor de talrijke pornografische beschrijvingen, maar ook dit behoort tot het leven.
Michel Houellebecq (1958) geldt internationaal als één van de belangrijkste hedendaagse schrijvers.  Van hem verschenen eveneens bij de Arbeiderspers “De wereld als markt en strijd”, “Platvorm”, “Lanzarote” en “De koude revolutie”.

Tegelijk loopt de Duitse verfilming van het boek,

Elementar 1

Elementarteilchen van Oskar Roehler met in de hoofdrol Franka Potente (Lola rennt).  De film is geen doorsnee Hollywoodproduct.  Je moet niet rekenen op fraaie fotografie, maar eerder op een aflevering van een Duitse Krimi-reeks.  Toch zijn de filmrecensenten laaiend enthousiast omdat het niet vaak gebeurt in een verhaal dat mensen zich zo verwant voelen met een stel miezerige personages.  De hoeveelheid pijnlijk-komische, hilarisch-schrijnende taferelen is niet te overzien.  Er is ook nog de geweldige soundtrack met liedjes van J.J.Cale, Don Mc Lean en T-Rex.

De film zal voor na het Filmfestival zijn, zo hebben we weeral iets om naar uit te kijken.

14:33 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: film, literatuur |  Facebook |

14-10-06

MUZIEK TIJDENS FILMFESTIVAL GENT

nEIL yOUNG 2Het kan niet op hier ten huize nu het Filmfestival in volle schwung is.  En wat een puike uitvinding dat on-line reserveren.  Je leest iets wat je interesseert, je kijkt op de website waar nog plaatsen vrij zijn, je vult in en meteen krijg je de vouchers uitgeprint.  Enkel nog omruilen hier vlakbij in de Fnac en geen gezeur van files-schuiven.

Het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent zet vanaf vandaag folklegende Neil Young in de kijker.  In de muziekdocumentaire Neil Young : Heart of Gold schetst topregisseur Jonathan Demme (Philadelphia, Silence of the lambs, Stop making Sense) de zanger tijdens de wereldpremière van zijn Prairie Wind-concert afgelopen zomer.  Ontroering en goede folkmuziek gegarandeerd.
Neil Young geboren als Neil Percival Kenneth Robert Ragland Young begon op zijn achtste te spelen op een Artur Godfrey-ukulele, die hij van zijn vader had gekregen.  Later bouwde hij zijn carrière op in de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young.
Nadat Young een zware operatie onderging, verzamelde hij vrienden en familie voor een concert in het “heilige der heiligen”, het Ryman Auditorium in Nashville.  Hij wordt er op het podium bijgestaan door veel muzikale metgezellen zoals country-ster Emmylou Harris, zijn eigen vrouw Pegi Young en gitarist Ben Keith.

In deze muziekdocumentaire krijgen fans en liefhebbers van folk een emotioneel rijk beeld van de relaties van deze unieke artiest met zijn familie en vrienden en van hoe hij met de dood omgaat.
Zijn song Heart of Gold is maar liefst 19 keer gecoverd, onder meer door Johnny Cash en Tori Amos.  In de jaren ’90 kreeg Young de bijnaam Godfather of grunge opgespeld, omdat hij de grote inspiratie was voor grungegroepen zoals Pearl Jam en Nirvana.
Dat de man ook nog een hart voor het milieu heeft, bewijst hij door zijn toerbus te laten rijden op biodiesel.
Voor ons, benevens zijn talent, ook nog eens een reden om deze uitzonderlijke documentaire zeker niet te missen.  Wij hebben alvast onze tickets voor a.s. woensdagavond.

Wie er nog wil bijzijn moet zich haasten, enkel de matinée-voorstellingen hebben nog vrije plaatsen en ook nog een 100-tal voor a.s. woensdag om 22u30.

Speeldagen en – uren :

Zaterd.. 14/10 om 22u30

Zond.    15/10 om 22u30

Maand.  16/10 om 14u30

Woensd. 18/10 om 22u30

In Kinepolis Gent – tickets 7 euro

Reservatie www.filmfestival.be

 

 

 

 

17:25 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: filmfestival, folkmuziek, documentaire |  Facebook |

13-10-06

GENERATIES

Hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat ik heel wat genen met mijn moeder gemeenschappelijk heb.  Als je jonger bent sta je daar niet zo bij stil.  En eigenlijk wil je zelfs helemaal niet op je moeder of vader gelijken.  Als rebellerende adolescent heb je een soort afweermechanisme om zelfs de geringste vergelijkingen af te stoten.

Naarmate de jaren vorderen en vooral als moeder en/of vader nog leeft, besef je willens nillens hoe je bepaalde dingen op dezelfde manier doet, hoe je over bepaalde zaken identiek hetzelfde denkt.  Soms schrik je van de duidelijke overeenkomsten.

Maar heel soms moet je bij jezelf toegeven hoe fijn het is juist die deugdzame eigenschappen te hebben over-geërfd waarvoor je oude moeder van haar omgeving heel wat complimentjes ontvangt.  Zo heb ik de laatste jaren dezelfde positieve ijdelheid van mijn moeder ook bij mezelf ontdekt en zie ik in haar mijzelf terug over 25 jaar, althans dat hoop ik er nog zoveel jaren te mogen bijdoen.
Ook bij mijn eigen dochters merk ik identieke patronen als bij mezelf.  Maar ik hou me in er hen op te wijzen omdat zij nog volop hun leven aan ’t uitbouwen zijn en net zoals ik toen misschien niet zo graag geconfronteerd willen worden met de overhevelingen uit het ouderlijk nest.  Toch geeft het me een innerlijke, deugdzame gloed wanneer ik bij een bezoek merk dat ze met aandacht voor gezelligheid de koffietafel hebben versierd met passende servetten en een toefje bloemen en het kaarslicht waarmee ze van in de wieg zijn grootgebracht.

Vorige zondag, toen ons kleinzoontje verjaarde, en de ganse familie was uitgenodigd had mijn jongste dochter alle gebak en taarten zelf gemaakt.  Zag ik daar nu ook niet mijn eigen ideeën in terug.  En mijn fier moederhart sprong op van innerlijke vreugd.

’t Zijn zulke momenten die je duidelijk maken dat, ook al is een mensenleven vergankelijk, het overbrengen van zeden en tradities de geschiedenis aanvullen en cultuur laat verder leven, dat verschillen tussen de jongste en de oudste in zekere zin niet zover van elkaar staan, al is dit langs de buitenkant in doen en laten niet zo sterk zichtbaar.

Onze vrij kleine vier generatie-familie heeft meer gemeen dan dat we op ’t eerste zicht vermoeden.  Het zorgzaam koesteren van een achter-kleinkind zal altijd de meest geschikte taak blijven voor een over-grootmoeder…..

BLOG

 

23:42 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: generaties, over-ervingen, cultuur |  Facebook |

12-10-06

LITERAIRE LEZINGEN

PAARSE ZETEL

De paarse zetel-sessies in de Openbare Bibliotheek zijn opnieuw gestart.  Neen, ’t heeft niks te maken met de politiek of de Gentse coalitie. Dit zijn culturele over-de-middagpraatjes met bekende en minder bekende schrijvers.  De geïnterviewde neemt daarvoor plaats in een speciale met paars-overtrokken zetel. Deze eerste editie startte met niemand minder dan Jozef Deleu, dichter en publicist en vooral bekend als samensteller van het Groot (gezins)verzenboek en bezieler van Ons Erfdeel.

http://www.annettevandenbosch.nl/interviews/deleu.htm
In een kritisch open geest droeg hij zijn liefde voor de Nederlandse cultuur uit van Frans-Vlaanderen tot Friesland.  Ook bestuurslid van de VRT en co-redacteur van de Encyclopedie van de Vlaamse Beweging.  Hij klaagde falende beleidsmakers en “Vlaamskiljons” aan in opmerkelijke redevoeringen.
Zijn vaderland is de Nederlands taal.  In 2003 richtte hij nog een uniek poëzietijdschrift op, Het Liegend Konijn.  Recent verscheen van hem de dichtbundel “Hoe het licht wandelt”.

Deleu noemt zichzelf un Citoyen de la Frontière, is letterlijk geboren op de Belgisch-Franse grens uit een nest van zeven waarvan hij de jongste is.  Vader was een Franse landbouwer, moeder een Vlaamse.  Reeds vanaf het huwelijk van zijn ouders werd er overeengekomen dat de kinderen in ’t Vlaams zouden worden opgevoed.  Grenzen en begrenzing voelde Deleu als geen ander aan want ook in het ouderlijk huis werden er grenzen bepaald.  Al wat buiten de slaapkamer van de ouders betrof was in ’t Vlaams, maar binnen de slaapkamermuren spraken zijn ouders Frans.  Slim gezien van zijn ouders, meent Deleu.
Deze van jongs-af-aan-begrenzing heeft Deleu in zijn verder leven doorgetrokken tot zijn levensfilosofie :
“tracht niet alles te moeten, te kunnen, te kennen of te willen, tracht geluk na te streven binnen je eigen beperkingen door heel eenvoudig je begrenzingen te aanvaarden”.
Een wijs man die Jozef Deleu. Dit gedicht, omdat het de essentie van zijn persoon en werk indringend weergeeft.

 

Waar het op aankomt

 

Waar het op aankomt
de trein die niet
voortijdig stopt
in het station
de zon die niet ongezien
wegzinkt in zee.

Waar het op aankomt
een werkwoord vervoegd
in een goede zin
een vraagstuk opgelost
zonder vermogen
en zonder verlies.

Waar het op aankomt
een verlicht meer
en verliefd tot over
de oren. Het gaat voorbij
maar er blijft
overschot.

Waar het op aankomt
gerijpt in een eiken
vat reisvaardig
voor de overtocht
zonder overkant
als het moet.

 

(uit: Hazen troepen samen, 2000).

 

Deleu

15:26 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: literatuur, poezie, lezingen |  Facebook |

11-10-06

OVER BEWONDERING EN VERWONDERING

“Alle filosofie begint bij de bewondering en blijft bij voortdurende verwondering” was één van de voornaamste stellingen van Plato.  Dit indachtig begonnen we deze zonnige zomerse herfstdag alsof het de allerlaatste is en was. We kozen één van de mooiste plekjes in onze Vlaamse Ardennen : de streek rond de Kwaremont.  Dit is een echt wandelparadijs in een idyllisch landschap van glooiende heuvels, akkers en weiden met af en toe een serieuze kuitenbijter. Ondanks een soms felle bries konden we toch in T-shirt en short genieten.

DCP_3355
 
DCP_3352
 
DCP_3350
 
DCP_3351

De glooiende natuur nam me in haar beginnende herfstkleuren op, onder mijn stappen het ritselen van haar weggeworpen tooi, in mijn gedachten woorden en zinnen van Herman Hesse’s

 

Begin van de herfst

 

De herfst waait witte nevels aan,
het kan niet altijd zomer zijn !
En ’s avonds nodigt mij de schijn
van lamplicht vroeg naar huis te gaan.

 

De tuin is haast in slaap gesust,
slechts wingerd gloeit in zonneschijn
Al wordt ook hij heel gauw geblust,
het kan niet altijd zomer zijn.

 

Wat mij voorheen ooit heeft verheugd
bezit de oude, blije schijn
niet meer en brengt vandaag geen vreugd.

Het kan niet altijd zomer zijn.

 

O Liefde, wonderbare gloed

die steeds doorheen de last en lust

der jaren laaide in mijn bloed.

O Liefde, kan ook jij geblust ?

 

(uit In de tuin van Herman Hesse

 

Hoe zou het komen, vraag ik me dikwijls af, dat de Herfst zoveel inspiratie biedt, zoveel melancholie wekt aan dichters en schrijvers.  De kleurwisseling ? Het afleggen van zomerse tooi ? Het begin van winterse gloed en gezelligheid ? Het gevoel van weer wat verder in het leven te staan ? Of eeuwige verwondering over de bewondering…..

21:52 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: natuurn, wandelen, poezie, herfst |  Facebook |

10-10-06

POEZIE

 Uit de cursus Mens en cultuur gisteren een crème van een gedicht van Leonard Nolens mee naar huis genomen.

Als we moe zijn van het praten met elkaar zoeken we best de natuur op of verdiepen we ons in de puurheid van een kind.....

 

Vermoeidheid

Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten met elkaar,
Als wij moe zijn van het slapen
Met elkaar, het wandelen
En handeldrijven met elkaar,
Het tafelen en oorlog voeren

Met elkaar, als wij zo moe zijn
Van elkaar, van het elkaren
Van elkaar, dan zetten wij de kat
Op onze schouder, gaan de tuin in
En zoeken de kinderstemmen achter
De hoge hagen en in de boomhut.

En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid
In het gras, en de jaren die zwaar
En donker sliepen in de zoom
Van onze jas ontbloten zich daarboven
In een jongenskeel en dansen op
En neer in een vochtige meisjesmond.

Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten,
Van het praten,
Van het praten met elkaar,
Gaan wij de tuin in en verzwijgen ons
In de kat, in het gras, in het kind.

Leonard Nolens

Nolens 2

 

 

07:31 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) | Tags: poezie, bedenking |  Facebook |

08-10-06

EEN RASACTEUR VAN DE STRAAT

Nolle 1

Ik zie hem, Nolle Versyp, nog levendig in de zetel, bij ons thuis, een jeneverke aan de lippen.  Een vrij rustig man die op zondagochtend zijn, door ons gekozen, kunstwerk “De ijzeren brug aan de Nieuw Vaart-Gent” kwam afleveren.  Een pentekening, zo minutieus en gedetailleerd correct  zoals alleen een fotografisch oog het waarneemt.
Wij kenden Nolle van het theater, van diverse TV-feuilletons en de laatste jaren van dr. Dré uit Thuis.  Dat hij een geboren Gentenaar (Rabot) is, dat we hem met vrouw en kleinkinderen op straat al eens tegen kwamen, was voor ons vertrouwd.  Wat we indertijd niet wisten was dat de acteur ook nog de kunsten van het tekenen beheerste.
Op een toevallige tentoonstelling ontdekten we zijn fraaie potlood-getekende hoekjes en kantjes in en rondom het Gentse.  We waren meteen verkocht.  Hij zou het eigenhandig bij ons thuis bezorgen.  Daar zaten we dan, die bewuste zondag, met z’n drieëen, een geschikt plekje uit te kiezen.  ‘t Was alsof we hem al jaren buiten het podium en scherm kenden. Een gedreven kunstmens, veelzijdige kennis en de eenvoud zelve.  Trotse vader van vier volwassen kinderen en steke-zot van zijn vele kleinkinderen.  We hebben toen honderduit zitten vertellen over de Gentse toneel-scène en het TV-milieu in ’t algemeen.  Hoe hij zich als niet-geschoolde auteur wist op te klimmen tot een karakterspeler, pur sang.
Nolle Versyp werd geboren in een Gentse arbeiderswijk als oudste van vijf.  Vader was slager.  Hij vertelde dat hij zijn ouders dankbaar was dat hij mocht studeren en uiteindelijk graficus werd.  Zijn allereerste baan was bij De Standaard.  Daarna werd hij redacteur bij uitgeverij Snoeck-Ducaju.  Daarnaast volgde hij in ’t weekend theaterlessen bij Studio 50, het latere befaamde Gentse Arca-theater.
Samen met broer Oswald (ook een tijdje te zien als Stany in Thuis) richt hij Theater Vertikaal op waarbij hij negentien jaar speelde.  Hij ontwierp ook de decors en tekende de affiches.
In 1975 treedt hij toe tot het professioneel stadstheater NTG.  Vanaf zijn eerste rollen bleek dat hij zowel tragedies als komedies de baas kon.  Hij was een krachtig acteur met een sterke présence.
Voor zijn vertolking van “De vrek” van Molière kreeg hij in 1988 de Oscar de Gruyterprijs.
Tijdens loze momenten in zijn acteursloge zat hij ook nog eens geschiedenisboeken naar het Nederlands te vertalen (zo’n veertig in totaal).
Eén van zijn allergrootste hobby’s was echter tekenen wat hij deed met een uitzonderlijk oog voor precisie en detail. 
We wisten wel dat de brave man aan reuma in de ergste graad leed; in mei dit jaar onderging hij een longtransplantatie maar het is niet mogen zijn.  Hij stierf eerder deze week op zeventigjarige leeftijd.

Nolle , jouw lijfelijk gemis compenseren wij in het juweeltje aan onze muur, de we vanaf nu nog intenser koesteren……

Nolle 3

 

11:33 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: toneel, tv, acteur, tekenen, hommage |  Facebook |

05-10-06

FILMFESTIVAL TE GENT

filmfestival 2

Alweer feest in Gent met het 33ste Internationaal Filmfestival van Vlaanderen van 11 tot 21 oktober e.k.  Vooral aan hoteldeuren zie je dat chique voitures en taxi’s aan- en afrijden, afzetten en oppikken.
Een paar jaren terug, aan het Sofitel vlakbij ’t stadhuis kwam ik, doodgewoon madammeke, aangewandeld toen plots een immens glimmende  Chevrolet halt hield en direct besprongen werd door de twee Sofitelportiers in habijt met potsierige hoed en witte handschoenen.

Terwijl de chauffeur de voorbijgangers wat op afstand hield, wrong zich daar eerst een open muiltje uit de wagen, gevolgd door een glamour en glittergedoe van jewelste.  Bleek het om gewezen filmster Gina Lollobrigida te gaan

Gina 3Gina 4
 

die zich moeizaam (’t mens was ook al op leeftijd) naar buiten hees.  Een schminkdoos met gecrêpeerde haardos steunend op een portiersarm en te trots om naar de omstaanders op te zien, laat staan dat ze ook nog een film-smile kon opzetten.  Nu was ik heel veel vroeger in mijn tienerjaren wel een beetje fan – dat kwam door mijn moeder die haar look zo graag wou evenaren -  van die kokette Italiaanse schone die o.a. in de film “Trapeze” samen met Burt Lancaster parmantig in de lucht zweefde, maar toen ik ze hier zo zag als een krakkemikkige opgezette pauw stapte ik maar vlug verder.
Later las ik in de krant dat de filmdiva zo’n veeleisend mens was dat de organisatoren van ’t filmgebeuren er de rietepetieten van kregen.
De laatste drie of vier jaren schakelde men als juryvoorzitster over op een Franse diva : Jeanne Moreau, die naar het schijnt al niet veel beter was. Van uitzicht zeker niet beter, maar allé, volgens mij toch een veel betere actrice die het nog steeds doet.

Jeanne 2

Dit jaar weet ik niet op wie hun ogen zijn blijven hangen; allicht weer een uitgerangeerde, een filmafdankertje die tijd zat heeft en capsones te over !
Wat ik eigenlijk wou zeggen is dat het filmgebeuren aan onze stad alweer zo’n feëeriek sfeertje geeft en dat wij dan ook eens via de rode loper een filmpje in avant-première kunnen meepikken om achteraf in één van de fraaie festivaldorp-tenten een koffietje te nuttigen en als we chance hebben lopen we daar de immer sympathieke Roel Van Bambost tegen ’t lijf, of de minder goedlachse Patrick Duynslaegher en als we oer-chance hebben een bekende (film)vlaming.  Maar vermits ik geen handtekeningen verzamel laat ik die mensen met rust hun eigen ding doen en loer ik hooguit eens vanuit mijn ooghoeken om dan mijn partner een duwtje te geven met het nodige commentaar.

De grote glamour en glitter is weggelegd voor ingewijden of zelfs helemaal niet want de traditie is dat prins Laurent met zijn Claire – want dan mag ze ook eens mee om haar laatste Natan-outfit te showen – dan ook over de rode loper schrijden, maar die zijn dat al lang gewend natuurlijk en slaan daar hun voet niet meer voor om.

filmfestival 5

19:23 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) | Tags: film, festival, gent, filmdiva s |  Facebook |

04-10-06

SOCRATES ACHTERNA

Socrates 2De meeste cursussen doen mijn partner en ik individueel, al naargelang onze eigenste interesses.  Socrates achterna kozen we echter gezamenlijk kwestie van er op het thuisfront  te kunnen over verder bomen, al dan niet tussen de soep en de patatten.

Socrates is de eerste filosoof die meer naar binnen kijkt dan naar buiten om de wereld proberen te verklaren.  Deze innerlijke wereld van de mens schat hij hoger in als grond voor de filosofie dan de buitenwereld.  Daarnaast is hij een geboren grappenmaker, werkelijk alles en iedereen neemt hij op de korrel. Ook politici zet hij voor schut, wat hij echter moest bekopen met het drinken van de gifbeker.  Zijn lessen bestaan uit gesprekken; het spel van vraag en antwoord.  Hij spreekt niet alleen zijn leerlingen aan, maar elke willekeurige voorbijganger. Zijn uitgangspunt is steeds dat hij beweert dat hij maar één ding weet, namelijk dat hij niet weet. Het meeste dat wij van hem weten vernamen wij van één van zijn leerlingen, de filosoof Plato die hem in zijn dialogen laat optreden. (Eutyphro, Apologie, Crito)
Socrates stelt weten gelijk aan deugd.  Met zijn vragen wil hij de leerlingen brengen tot zelfonderzoek.  Dat zelfonderzoek bereikt nooit een eindpunt.
Vanuit deze stelregel vertrekt onze cursus.  Vandaag hadden wij het over “Liefde, realiteit of fantasme ?”, een never ended story of life.  Als er zoveel verschillende typen liefde bestaan als hieronder aangegeven, vermoed ik dat we de eerstkomende weken zoet zullen zijn.

  1. Liefde tussen familieleden; ouders versus kinderen
  2. Liefde voor vrienden, philia
  3. Romantische liefde (verliefdheid), Platonische liefde (zuiver geestelijk)
  4. Seksuele liefde, eros
  5. Liefde voor zichzelf, narcisme
  6. Liefde voor mensen in het algemeen, naastenliefde, charitas
  7. Liefde voor een voorwerp, kunsten en letteren
  8. Liefde voor het vaderland, vaderlandsliefde
  9. Liefde tot God (agapé)
  10. Liefde die schenkt en er niets voor terug verwacht
  11. Onvoorwaardelijke liefde voor alle levende wezens (Metta)

De groep bestaat uit 8 vrouwen en 2 mannen waaronder de lesgever die zich dusdanig opstelt als gewone cursist die luistert en modereert tegelijk, wat ons natuurlijk een aangenaam gevoel van elkaars gelijken bezorgt.  Het ging er ernstig aan toe, met af en toe ook ruimte voor wat humor, maar algemene stelregel blijft het aanvaarden van elk zijn/haar standpunt (waarheid) met respect en in verdraagzaamheid. De sessie van 2 uur vloog voorbij en alhoewel we allen vreemden van elkaar zijn, voelden we reeds een zekere natuurlijke verbondenheid.  Socrates’ geest was dan ook nooit ver weg.

Daarna hebben mijn partner en ik het aangename aan het nuttige gekoppeld (meestal is het andersom en hoor je dat het nuttige aan het aangename wordt gekoppeld).  Vermits we te voet, heen en terug, naar de cursus gaan, zijn we halverwege het terugkomen de stad ingetrokken en een Bretoens pannenkoekenhuis opgezocht waar we ons tegoed deden aan ons  lievelingshapje : een boekweitpannenkoek met hesp, kaas en spiegelei geflankeerd door een flesje Cidre Ruwet.  We waren zo diep aan ’t nakaarten dat we er een verwenkoffie aan toevoegden.  Intussen vertikten de hemelsluizen hun deuren te sluiten en kwamen we, terug thuis, pas tot de ontdekking dat we doorweekt Socrates achterna geweest waren. Ook met en in de regen kan het leven wreed schoon zijn !

 

 

15:59 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: socrates, filosofie, gespreksgroep |  Facebook |

02-10-06

POEZIE

Onderstaand gedicht van Antwerps stadsdichter Bart Moeyaert las ik op de blog van vihke :

http://blauw.skynetblogs.be/ waarbij ik tevens een bezoekje aanbeveel

 

Kies

 

Bestaan kan iedereen.

Er zijn vraagt moed.

En wat de dichter doet

is pleiten voor het een.

Hij wil zijn leven niet

door wekkers laten leiden

of als een hond onthouden

dat hij kan slapen tot

het rinkelt naast zijn oor.

Hij bauwt niet na

wat hij soms uit

een mond hoort vallen

op tram acht, of met

een zwarte kwast over

een smoel geschreven ziet.

Zelf houdt hij niet

van vlekken maken,

maar als het bot moet

stelt hij dingen scherp

zodat het snijdt.

Hij woelt en spit graag,

graaft de scherven

uit de klei, haalt het beste

wat er is naar boven,

ook al weet  hij dat er

daardoor naast zijn hart

een stem blijft jeuken,

maar ach zo gaat dat

als de dingen moeilijk

worden en je bereid bent

met een pen van krijt

of kool te schrijven.

Hij is het best geplaatst

om iets over de gum

te zeggen, omdat hij

als geen ander weet

hoe leeg het is als hij

het blad omslaat, hoe snel

de fout, maar ook hoe klein

en hoe verlamd

een hand van angst.

En daarom juist blijft hij

in potlood denken,

want dat is volgens hem

het wezen van er zijn.

 

Bart Moeyaert

 

Bart 1

 

 

08:25 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: poezie, verkiezingen |  Facebook |

01-10-06

0110-CONCERT GENT

okt.7

Ik wou, ik zou en ik was erbij en met mij vele verdraagzamen. De sfeer was ontspannen en verbonden; heel veel ouders met hun jonge kroost, scouts- en chiro's en ook de midlifes en de al wat ouderen : een geslaagde 1 oktober !

okt. 2

 

okt. 4

 

okt. 6

 

okt. 3

 

okt.1

initiatiefnemer Tom Barman

Met dank aan :

14u.   Xink
14u30 Monza en Thé Lau
15u10 Gunter Lamoot
15u30 Bert Ostyn, Dirk Blanchart, Kris De Bruyne, Kommil
16u05 Hadise
16u30 Gert Berten, Pieter-Jan Desmet
17u30 Abdelli
18u05 't Hof van Commerce
18u40 Wouter Deprez
19u00 Luc De Vos
19u30 Kamagurka
19u45 Sioen
20u20 Will Tura
21u00 Arid
21u35 Helmut Lotti

18:48 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: verdraagzaamheid, concert |  Facebook |

ZOMAAR EEN POËTISCHE BEDENKING

blindheid is het
wat sommigen
doet verstaren
voor de glimlach
van een ander
die de schemer
licht geeft
en de donkerte
opflakkert
blindheid is het
die vuur spuwt
uit open ogen
en de glans
van liefde bedekt
met het stof
van kortzichtigheid
blindheid
verblindt
levenslicht

licht 2

 

09:02 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: poezie, leven |  Facebook |