01-10-06

0110-CONCERT GENT

okt.7

Ik wou, ik zou en ik was erbij en met mij vele verdraagzamen. De sfeer was ontspannen en verbonden; heel veel ouders met hun jonge kroost, scouts- en chiro's en ook de midlifes en de al wat ouderen : een geslaagde 1 oktober !

okt. 2

 

okt. 4

 

okt. 6

 

okt. 3

 

okt.1

initiatiefnemer Tom Barman

Met dank aan :

14u.   Xink
14u30 Monza en Thé Lau
15u10 Gunter Lamoot
15u30 Bert Ostyn, Dirk Blanchart, Kris De Bruyne, Kommil
16u05 Hadise
16u30 Gert Berten, Pieter-Jan Desmet
17u30 Abdelli
18u05 't Hof van Commerce
18u40 Wouter Deprez
19u00 Luc De Vos
19u30 Kamagurka
19u45 Sioen
20u20 Will Tura
21u00 Arid
21u35 Helmut Lotti

18:48 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: verdraagzaamheid, concert |  Facebook |

ZOMAAR EEN POËTISCHE BEDENKING

blindheid is het
wat sommigen
doet verstaren
voor de glimlach
van een ander
die de schemer
licht geeft
en de donkerte
opflakkert
blindheid is het
die vuur spuwt
uit open ogen
en de glans
van liefde bedekt
met het stof
van kortzichtigheid
blindheid
verblindt
levenslicht

licht 2

 

09:02 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: poezie, leven |  Facebook |

30-09-06

DE BEROEMDSTE LACH

mona lisa 2

Geen enkele babe kan qua populariteit tippen aan de Mona Lisa van Da Vinci.  Nooit eerder hebben miljoenen mannen zich zo voorover gebogen, sommigen met loupe in aanslag, als voor haar.
Zij is en blijft de meest mysterieuze vrouw waarover men nog lang niet uitgesproken lijkt en niet enkel omwille van haar (glim)lach....

Op haar wereldberoemde portret in het Louvre staat de Mona Lisa afgebeeld tot haar middel. 
Toch meent een Franse kunstexpert uit het portret te kunnen besluiten dat de vrouw met de raadselachtige glimlach zwanger was of net bevallen was.
Via laserscanning hebben ze ontdekt dat Mona Lisa een heel fijne sluier draagt over haar jurk.  Dat was in de 16de eeuw typisch voor zwangere vrouwen of jonge moeders, zegt Michel Menu, directeur van een Frans onderzoekscentrum voor musea.
En al is dit ook alweer de zoveelst mythe, toch hebben we iets bijgeleerd over de gewoontes en zeden uit die tijd.

28-09-06

HERFST-HAIKU

verlaten zomer
wijkend voor nieuwe kleuren
tijd voor roestpalet

herfst 2

 

19:46 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: haiku, herfst |  Facebook |

27-09-06

LITERATUUR

papa is weg

“Papa is weg” is een boekje van amper 96 blz., geschreven door jeugdauteur Barbara Rottiers , speciaal voor kinderen van gedetineerden.  Ik bleef er even bij stilstaan.
Eigenlijk denkt een mens daar niet aan hoe dit probleem aan te pakken, deels omdat het in je eigen familie niet aan de orde is, deels omdat je er doodgewoon niet mee geconfronteerd wordt in de naaste omgeving, terwijl dit van cruciaal belang moet zijn voor kinderen waarvan moeder of vader in de cel zit.  Meestal maakt men het kind wijs dat papa op zakenreis is of in de kliniek ligt en men onderschat daarmee de manke invulling, de leugen die men aan het kind meegeeft, het gevaar ook voor latere rancunes.  Men liegt uit eigen schaamte, nochtans is het heel belangrijk dat kinderen hun gevoelens en vragen kunnen uiten en dat ze vooral een eerlijk antwoord krijgen.
Door de afwezigheid van de vader wordt een gezin plots een éénoudergezin met één of geen inkomen.  Moeder die alles alleen op haar ziet afkomen.  De kinderen zijn angstig, boos of verdrietig en voelen zich onmachtig bij die ingrijpende verandering die ze niet gewild hebben.  Papa-de-held die altijd zo lief en attent voor hen is, maakt plots deel uit van die wereld van “slechteriken”.  Hoe moeten ze dat rijmen ?
Om zware problemen te voorkomen moeten kinderen over hun gevoelens, twijfels en vragen kunnen praten; moeten contact kunnen houden met beide ouders.  Maar gevangenschap van één der ouders is zowel binnen als buiten het gezin een torenhoog taboe.  Vaak durven kinderen geen vragen te stellen uit angst hun ouders te kwetsen.  Uit schaamte praten ze er ook niet over met klasgenootjes of leerkrachten.  Of ze krijgen via anderen te horen dat “papa in de bak zit”.
Om dit onderwerp méér bespreekbaar te maken schreef Barbara Rottiers dit boekje. 

Barbara 3Geen educatief boekje overigens, maar het verhaal van een negenjarig jongetje wiens vader in de gevangenis verblijft.  De kinderen lezen over zijn gevoelens en gedachten die zeer herkenbaar zijn voor henzelf.  Door samen met hen dit boekje te lezen kunnen ouders, leerkrachten en opvoeders discreet aangeven dat dit onderwerp wel bespreekbaar is.
Papa is weg” ontstond in nauwe samenwerking met de gevangenis van Mechelen.  Groepsgesprekken met vaders en kinderen leverden de inspiratie. Bij het lezen van Papa is weg voorziet de gevangenis ook in nazorg.

http://www.lannoo.com/content/lannoo/wbnl/listview/1/index.jsp?titelcode=12247

Je kunt een opgroeiend kind nu wel bekennen dat Sinterklaas niet echt bestaat, zonder gevolgen, maar een vader, een moeder, cijfer je niet zomaar weg tot een sprookjesfiguur die later toch weer opduikt en waarmee het kind wel verder moet.

 

21:33 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: opvoeding, gevangenis, taboe, boek |  Facebook |

26-09-06

MENS EN CULTUUR ANDERS BENADERD

Al blijven het zomerse temperaturen, mijn bezigheden kleuren zich stilaan herfstig.

Herfst, winter, voor mij de ideale periode voor cursussen, voordrachten, lezingen, film e.d.

Gisteren vatte ik mijn eerste lesbeurt aan in de cursus “Mens en cultuur”, over de overeenkomsten van de verschillende kunstexpressies.

Onze lesgever begon al met een doordenker :“Ik geloof in één(heid)” Dit is een holistisch uitgangspunt (= alles is maar de som van de onderdelen en alles hangt samen).

Als de werkelijkheid één is moet er ook tussen bouwkunst, film, schilderkunst, poëzie, literatuur, dans en muziek heel wat gemeenschappelijks zijn.

Natuurlijk zijn al deze expressievormen verschillend in hun poging om symbolisch antwoord te geven op zingevingvragen, op vragen van tijd, ruimte, licht, kleur, verhouding, energie, emotie,leven en dood.

Hun antwoord (kunstuiting dus) is zeer verschillend omdat hun materiaal gans anders is maar hoe meer iemand de truc van de synesthesie doorheeft hoe dieper hij zich kan concentreren in de diverse kunst.

Synesthesie is de gelijktijdige ervaring met oog en oor van kunsten.  Muziek voor de ogen ? Schilderkunst voor de oren ?  Het is een raar advies, te weinig toegespast, maar het geeft een verrassend resultaat.
Door de complexe jachtige cultuur is onze concentratie dikwijls zoek en zijn wij de zintuiglijke éénheid (synesthesie) binnen onszelf kwijtgespeeld.

Zo te lezen een hele brok maar aan de hand van voorbeelden, van kijken naar kunstwerken, luisteren naar muziek, bracht onze lesgever verschillende kunstvormen samen en leerden we in klanken, ook de kleuren zien en in de kleuren de klanken horen.

Heel bizar, openbarend en de negen cursisten gingen zo op in deze vernieuwde kijk op kunst dat we gedurende 2 ½ uur in volle concentratie elk ons eigen Zenmoment beleefde.

Voor wie daar sceptisch tegenover staat gaf onze leraar meteen sprekende voorbeelden.

Paul Klee schilderde bvb. “Fuga’s”

kLEE fUGAS 2(verwijzend naar Bach) en
Piet Mondriaan componeerde met kleur en penseel een “Boogie Woogie”
Mondriaan boogie woogie(verwijzend naar jazz).
Jackson Pollock
Pollock 2

schilderde bvb. altijd luisterend naar muziek van John Cage.  Hun repetitieve muziek is ondenkbaar zonder betrokkenheid met “minimal art” en de “op art”.

Niemand heeft de overbrugging van de kunsten beter verwoord dan Paul van Ostaijen

Van Ostaijen 2

toen hij in 1914 schreef :

Ach, mijn ziel is louter klanken

In dit uur van louter kleuren

Klanken die omhoog ranken

In een dolle tuin van geuren

 

 

25-09-06

TENTOONSTELLING

Meesters van de precolumbiaanse kunst  of De verzameling Dora en Paul Janssen - 15/09/06 - 29/04/07

Deze tentoonstelling biedt de mogelijkheid om het Amerikaanse continent van Alaska tot Vuurland te doorkruisen en daarbij echte meesterwerken van de precolumbiaanse kunst te ontdekken.
Dankzij het bruikleen van de verzameling van Dora en Paul Janssen, aangevuld met een selectie van topstukken uit de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis, wordt er op die manier eer bewezen aan de kunstenaars uit die periode.
De edelsmeedkunst behoort zonder twijfel tot de hoogtepunten van dit evenement.   Zelden werd een dergelijke hoeveelheid kostbare sieraden op één plaats samengebracht.
Mixteekse juwelen, fabeldieren uit Costa Rica en Panama, hangers, maskers en miniaturen uit Colombia en kostbaarheden uit Peru getuigen van de vaardigheid en de creatieve geest van de Amerikaanse edelsmeden.
Het verzamelaarsechtpaar Janssen had echter de intelligentie hun benadering van de pre-columbiaanse wereld niet enkel tot deze artistieke productie te beperken.

De tentoonstelling is te bezichtigen van dinsd. tot zonda. van 10 tot 17u.

www.kmkg.be

 

Wij nemen er graag een dagje vrij voor en verzeilen op die manier ook nog eens in onze kunstzinnige hoofdstad 

 

08:42 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: verzameling, kunst, cultuur |  Facebook |

24-09-06

FLIKKENDAG (3) HEET VAN DE NAALD

De vrijdagmarkt werd ingenomen door de Militaire Politie en was de place to be voor de waaghalzen.  Veel bekijks daar.

't Viel duidelijk op dat heel wat jonge dames enorm geïnteresseerd bleken in de motards en ook voor het Tarzan-slingeren. Dat belooft, bij volgende examens, veel schoon, jong vrouwvolk !

Aan het thema "Muziek" werd flink tegemoet gekomen, ook hier een briljante concert-band : Excelsior uit St. Niklaas.
 

Onze immer aanwijzende, Jacob (Van Artevelde), stond er bij, keek ernaar met zijn eeuwige goedkeurende  rebelse blik.

Tussen St. Niklaaskerk en St. Baafs repten de menigte zich van d'éne attractie naar d'andere, met een tussenstop in de Speelstraat waar de over-verhitte kinderhoofdjes hun overtollige energie kwijt konden terwijl pa en ma een terrasje aandeden.

 

 

 

15:38 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flikken, feest, muziek, massa |  Facebook |

FlIKKENDAG (2) - HEET VAN DE NAALD

’t Is heerlijk je af en toe in een feestende, tegelijk educatieve, massa onder te dompelen,  je anoniem te mengen tussen groot en klein die voor één keer hun leeftijd vergeten zijn.

Er is vandaag veel blauw in de straat, heel veel blauw, en ’t schoonst van al, je merkt het niet eens meer; je flaneert er tussenin, een stootje alhier een duwtje aldaar en niemand die er zich druk om maakt.
Jonge vaders met hun zonen die op gelijke voet hun kinderwensen samen tegemoet komen.
Overal nieuwsgierig lachende gezichten, niet eens een gevoel van machtsoverlast.  Flikken gelijk teddyberen, die kinderen teder op hun moto’s meevoeren,een stukje droom tegemoet.  En al die glunderende, fiere kindergezichtjes, die meer dan ooit overtuigd worden van later ook zo’n job.

 

 
Voor één keer kregen de ouders hun kroost geduldig aan 't wachten; het geschenk was dan ook méér dan de moeite waard.

Om tien uur reeds kon je al een eerste demonstratie meemaken van de Douane-politie die met speurhond een verdachte camionette met drugs op het spoor kwam.  Meer bepaald een grensgeval waarbij Franse en Belgische politie samen werken.  Een woordje uitleg werd ons door de micro meegegeven en de acteur van dienst speelde zijn rol als zware jongen voortreffelijk.  Tegelijk kwam er een seaking aangevlogen en werd getoond hoe het er op zee aan toe gaat.

 

 

 

Vandaar ging het richting Kouter waar de Politie Harmonie lustige klanken de lucht inblies en waar van alles en nog wat te beleven was.  Een tuimeling in een kantelwagen bleek zeer gegeerd bij pa en ma en onze blauwe mannen gaven natuurlijk het voorbeeld in het lessen van dorst.

 

 

 

Rond de middag trok ik naar het Opera-gebouw, meer bepaald de Lullyzaal, waar niemand minder dan korpschef/klarinettist Freddy Carlier met een jazzbandje zijn muzikale ziel bloot legde. ’t Was ziens waard hoe onze  big chief zijn burgers deed meedeinen en handenklappen  op zijn versie van de St. Louisblues en ons achteraf nog heel eerbiedig bedankte voor onze komst.  De rollen waren voor één keer omgedraaid en dat gaf een deugdoend gevoel, moet ik zeggen.

 

 

 

15:12 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flikken, feest, muziek |  Facebook |

22-09-06

FLIKKENDAG

Always remember, the last Sunday of september onder deze slogan gaat komende zondag, 24 sept. alweer de 8e editie van Flikkendag door.  Gent beleeft alweer een Gentse Feesten-sfeertje, zij het dan maar voor één dag.  De stad is zowat synoniem geworden van de populaire Flikken-televisiereeks.  Dit jaar vormt muziek het thema.  Om zeker te zijn dat iedereen zijn gading vindt wordt de stad ingepalmd met allerlei soorten genres, gaande van pop en klassieke muziek over fanfare tot stevige R&B en dance-music.
Er zijn ook verschillende “muzikale flikken” in het Gentse politiekorps, zoals agente Miek De Corte die haar pianotalent te beste geeft in het commissariaat Gent Centrum.  Dus kom je een diefstal aangeven of reclameren over je buur, één ding is zeker, je zult met klankenspel ontvangen worden, wat je eerste woede misschien een beetje kan bedaren.

Op de Kouter-kiosk laat de Gentse Politieharmonie haar kunde schallen wat ’s namiddags uitmondt in een heuse Taptoe van meerdere groepen.

Er vertrekt ook een muziekwandeling onder deskundige gidsbegeleiding met als thema “Zo d’ouden zongen, zo rockten de jongen”.
Doorheen de Flikkendag-zone zullen we verschillende muzikanten tegen ’t lijf lopen.

Hoogtepunten van de dag zijn her en der demonstraties en zelf-uitproberen van de knepen van het vak. De Flikkenparade met alle acteurs/trices uit de serie zal als apotheose door de centrumstraten trekken.  Heimelijk hoop ik dat acteur Roel Vanderstukken, nieuwe Flikken-motard, ook van de partij is want sinds ik het Eén-programma Steracteur Sterartiest volg op vrijdagavond ben ik meteen grote fan geworden.

Het gezellige aan Flikkendag is de familiale gradenmeter.  Reeds vroeg in de morgen stromen moeders, vaders met hun kroost toe, komende van speciaal ingelegde treinen en bussen, want de auto wordt natuurlijk geweerd; alle pleinen en verbindingsstraten lopen vol enthousiaste flikken die het volk met gulle lach en gebaren uitnodigen voor een ritje op hun motor, voor een partijtje muurklimmen, een Tarzan touw-geslinger van ’t dak tot op de grond en nog zoveel meer.  En als je als doorsnee-burger met een vraagje zit waarop je al lang een antwoord wilt, wel, ’t is zondag de moment : de Gentse flikken zijn poeslief en de ganse dag stand-by.

Niet dat we anders in Gent te klagen hebben over ’t blauw op straat; je ziet ze geregeld te voet, op de fiets en in de lucht en hun sirènes hoor je nog ’t meest van al, ’t is dan ook tot heil van alleman.

Waar ik de meeste binnenpretjes bij heb is dat Gent zal zwart lopen van grote en kleine flikken want petjes worden bij de vleet uitgedeeld en je mag dan al eens een grote mond opzetten, missen is dan wel heel menselijk.

 

www.flikkendag.be

 

17:03 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: flikkendag, tv-feuilleton, feestdag |  Facebook |

21-09-06

EEN BROK NATUUR TUSSEN OUDENAARDE EN RONSE (1)

Reeds vele malen deze maand dachten we dat het misschien wel de laatste zomerse dag was en genoten we volop van een terrasje of een schitterende natuurwandeling.  Zo ook vandaag bij deze zonnige herfst-start waren we reeds vroeg op pad en kozen we voor de Vlaamse Ardennen (Nukerke-Zulzeke bij Maarkedal).  Onze neusgaten vol prille herfstgeuren, in onze nek lady sunshine en gelukkig een stevige bries in de rug om nog méér zweetdruppels op te vangen.  Kronkelend meanderden we door dit heuvellandschap met een verscheidenheid van open weilanden tot dichte bossen waar een natuurlijke lichtinval ze omtoverde tot een aquarel.
Hierna volgt een fotografische impressie die meer zegt dan de mooiste woorden-expressie :

 

 

 

 

 

19:48 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: natuur, stappen, gezondheid |  Facebook |

EEN BROK NATUUR TUSSEN OUDENAARDE EN RONSE (2)

Een parel van een tocht opgenomen in de top tien van ons natuurstappen

 

 

 

 

 

19:35 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: stappen, natuur, gezondheid |  Facebook |

EEN BROK NATUUR TUSSEN OUDENAARDE EN RONSE (3)

En ze stapten nog lang en gelukkig.....

 

 

 

 

19:20 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezondheid, natuur, stappen |  Facebook |

20-09-06

ZWART/WIT GEFILOSOFEER

De betrouwbaarheid van doorsnee-enquêtes heb ik steeds in twijfel getrokken.  Zeker van die zwart/wit-vragen die men te pas en ten onpas in kranten en boekskes tegenkomt.  Zo van die stellingen waarop je met een simpele(?) ja of nee moet antwoorden.
“Geloof je nog in de eerlijkheid van de Belgische sportwereld”
“Heb je nog vertrouwen in onze politici”
“Was de paus zich bewust van zijn uitspraak”

enz…
Hoe kan een mens daar nu meteen volmondig een ja of een nee op antwoorden.  Dat vraagt toch tot nadenken en dan nog.  Mijn ja gaat meestal vergezeld van een maar…. en bij een nee volgt er steevast een want…
Er zullen toch zeker nog betrouwbare (top)sporters rondlopen die er zuiver en oprecht voor gaan.  En tussen onze politici zitten er ook nog intelligenten met goed bedoelde intenties en bekwaamheid tot besturen.  En wat weten wij hoe het er a priori in het hoofd van de paus aan toegaat.

Mijn denken zit eerder tussen zwart en wit, in een soort grijs dat varieert van licht tot donker.
Mensen die zwart/wit denken en direct een radicale ja of nee uitkramen op een stelling van belang gunnen zich volgens mij niet de tijd tot nadenken, afwegen en overwegen; hun impulsieve opwelling, hun eerste emotioneel opkomende drang dus, primeert op de ratio.

Aan de hand van ongenuanceerde vraagstellingen een onmiddellijke ja of nee afdwingen, zoals in dergelijke enquêtes het geval is,  kunnen geen degelijke statistieken opgemaakt worden, vandaar dat ik zeer sceptisch sta tegenover percentages. 
Heel dikwijls vroeg ik me af of er nog anderen zijn die dit ook zo ervaren want, nochtans vastberaden van aard, weet ik door de band verdomd goed wat ik wil en hoe ik denk.
Tot ik vandaag een vraaggesprek lees met de Gentse (aftredende) burgemeester Frank Beke (zeer gewaardeerd trouwens bij de bevolking) waarin hij het volgende stelt :

“Twijfel als basishouding is zeer verrijkend.  Het verplicht je om tijd te nemen alvorens je iets beslist”

Ik denk dat ik hiermee het geruststellend antwoord heb gevonden op mijn afvragen.

 

19:06 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: gefilosofeer, vraagstellingen, enquetes |  Facebook |

19-09-06

ALLEDAG

Telkens weer, in september, beleef ik mijn gevoel van “Nieuwjaar”. Ja, dan overkomt me echt het gevoel dat alles weer begint, herbegint.  Dat het leven een nieuwe start neemt.  ‘k Heb me al dikwijls afgevraagd waarom men expliciet 1 januari uitkoos voor de start van een nieuw jaar, terwijl september eigenlijk voor iedereen een hernieuwing betekent.

Kinderen vangen een nieuw schooljaar aan of betreden voor ’t eerst een nieuwe fase in hun pril leventje.  Voor de meesten betekent september ook het einde van een veel te lange (school)vakantie, het einde van in de zon sluimerende verlaten straten, het einde van met rust gelaten straatkasseien.  Zeker waar wij wonen, met een basisschool rechtover de deur, met straatstenen waarover auto’s daveren tot in ons bed. Het einde van terrasjesweer tot stuk in de nacht.  Tijd ook om terrasbloemen te vervangen of de tuin te ontdoen van het verdorde.

Tijd om de zomerkledij op te bergen en winterpulls of tussendoorse truitjes boven te halen.

Tijd ook tot het aanvangen van andere vrijetijdsinvullingen; uitgestelde cursussen eindelijk aanpakken; nieuwe mensen ontmoeten.

Enfin, tijd voor zoveel afscheid, zoveel vernieuwd welkom, zoveel dagdagelijks, zoveel huiselijke gezelligheid, zoveel herbronning, zoveel gewoon leven……

 

levensritueel

regen tegen het raam
duiven op de vlucht
kerktorengeklepper
deuren die piepen
buurvrouw roept kind
vrouw zwaait man uit
auto start moeizaam

dag, nieuwe dag

minuten tikken
uren vliegen
werkzaamheden hollen
elkaar achterna
tot de schemering
de tijd aangeeft
dat het genoeg is geweest

de dag wordt uitgewuifd
om opnieuw te begroeten
dag op dag
telkens opnieuw beleven
het ritueel van het leven

 

08:49 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: leven, ritueel, eind en begin |  Facebook |

17-09-06

10.000 STAPPEN

Toen de stad Gent vorig jaar uitpakte met een aanmoedigingscampagne om meer te stappen, ook in de binnenstad, heb ik me, uit pure nieuwsgierigheid, zo’n pedo-meter via de stadswinkel aangeschaft.  Die moest je bevestigen met een bijhorende clip aan een broeksriem of broekzak als de teller maar recht boven de knie hing.
Praktisch een half jaar lang liep ik met dat ding rond : bij ons natuurstappen natuurlijk, maar ook bij het boodschappen doen en zelfs thuis bij het vele trappenlopen.  Want vele kleintjes  maakten het geheel van 10.000 stappen/dag uit.  Na zes maanden kwam ik er algauw achter dat ik het gemiddelde streefdoel per dag inderdaad haalde en bij ons natuurstappen zelfs het drie dubbele.  Toen ik door had dat 6km gelijk was aan 10.000 stappen heb ik dat ding dan maar in de kast opgeborgen en wist ik hoeveel ik dus per dag waard was/ben.
Nu, een jaar later, bij evaluatie door de Gentse Universiteit via screenen bij de gebruikers, heeft men vastgesteld dat de gemiddelde Gentenaar dagelijks zo’n 860 stappen méér doet dan een jaar eerder.  Nier onbelangrijk, want daardoor haalt de gemiddelde Gentenaar nu die 10.000 stappen, de grens voor wat volgens experts nodig is voor een dagelijkse portie beweging. Gent was de proefstad voor Vlaanderen.  Waarschijnlijk zullen andere steden volgen.
Vermits wij rechtover een basisschool wonen en wij dagelijks de file auto’s meemaken waarmee kinderen tussen drie en twaalf jaar, keurig voor de schoolpoort, worden afgezet, maak ik me sterk of de regering, bij monde van de Minister van Onderwijs, niet beter pedo-meters cadeau zou doen i.p.v. die, in mijn ogen, nutteloze schoolstartpremie.  En zodoende schoollopende kinderen en hun ouders aan te moedigen tot meer beweging.  Men schreeuwt het keer op keer van de daken dat onze jeugd te dik is en niet genoeg sport.  Ouders gezond leren opvoeden samen met hun kinderen zou niet misstaan, vind ik.
Mijn pedo-meterke ligt alvast in de bovenste la voor als mijn kleinzoon met ons op stap zal kunnen gaan.  Opvoeden al spelenderwijze lijkt precies niet meer van deze (veel te gemakzuchtige) tijd te zijn. 

 

13:20 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: gezondheid, beweging, ouders, kinderen |  Facebook |

14-09-06

OVER BOEZEMVRIENDSCHAPPEN EN HET VIRTUELE

Het zal misschien velen verwonderen maar hechte vriendinnen heb ik nooit gehad of onbewust nooit gewild, laat staan een boezemvriendin.  Neen, ik heb daar nooit in geloofd.

Ik heb wel een soort intuïtie om gelijk waar ik kom direct de juiste contacten te leggen en in een mum van tijd zit ik in een goede babbel of gefilosofeer - dat kan zowel met een dame of een heer- wat me achteraf telkens weer een verrijkend gevoel en soms een andere kijk geeft.
Nu na vele jaren besef ik eigenlijk dat ik het niet nodige achtte mijn diepste zielenpijnen prijs te geven, althans niet tegenover een ander persoon.  Wel op papier, daar kan ik steeds mijn emoties, mijn drijfveren kwijt, zij het dan indirect, eerder omfloerst en met een poëtisch tintje. Diepe en hechte vriendschap maakt voor mij eerder deel uit van mijn partnerschap, van mijn levensrelatie dus.  Mijn levenspartner betekent voor mij zowel mijn boezemvriend, mijn vrijer, mijn kameraad waarmee ik lief en leed deel, diegene waarop ik voor immer en altijd kan steunen en voor wie ik er ook onvoorwaardelijk wil zijn; diegene die me mijzelf toelaat te zijn wie ik ben en vice versa wel te verstaan.
Boezemvrienden (vriendinnen) moeten volgens mij elkaar de nodige ruimte laten om dingen alleen te beleven of te delen met andere onbekenden en "last but not least" een ongelooflijk vertrouwen schenken en dat ben ik bij andere boezem-vriendschappen in mijn omgeving nog maar zelden tegen gekomen. Meestal eisen ze elkaar  verstikkend op en merkt men dat zo’n hevige vriendschap toch na jaren op de klippen loopt.
Waar ik wil komen is dat, deze namiddag, terwijl mijn partner zijn moeder in de home een bezoek bracht, ik mij aansloot bij een groep onbekende zielsverwanten voor een museumbezoek met gids (Van Ensor tot Magritte in het Museumpaviljoen Gent).  Meestal komen daar in elkaar verstrengelde, druk doende, vriendinnenparen op af, blij om bij elkaar nog eens hun geheimpjes kwijt te kunnen; hier en daar zit er al eens een enkele heer tussen en af en toe ook eens een koppel.  En natuurlijk ook van niets en niemand vergezelde dames, waaronder mijzelf.
En floep, ik had me nog maar bij de wachtende groep aangesloten of ik zat al in een leuke babbel met een andere mevrouw.  We voelden elkaar meteen aan en hadden het algauw over kunst, onze hobby’s en interesses.  Twee vrouwen die elkaar occasioneel vonden door de kunst.  Twee vrouwen die zich in eigen vrijheid van keuzes en zijn niet hoefden te binden aan elkaar, geen rekenschap dienden af te leggen, wetende dat ze na de rondleiding elkaar ’t allerbeste verder zouden toewensen en uit elkaars gezichtsveld zouden verdwijnen, met de verrijking van zielsverwanten die komen en gaan en in hun kort maar diep gesprek elkaars verrijking hebben toegestaan.
Zo ervaar ik ook deze blogwereld : niets hoeft, alles kan op eigen goedvoelen, in eigen vrijheid van komen en gaan.  Misschien dat ik me daarom zo goed voel in het virtuele…..

12-09-06

NATUURMELANCHOLIE 

Op een zwoele na-zomerse dag zoals vandaag kozen we voor onze natuurwandeling Mol-Ginderbuiten, meer bepaald voor het Galgbergenpad.  De Galgbergen zijn bekend om hun natuurlijke variatie aan typisch Kempens bosgebied, afwisselend met weiden en velden. In de stilte van geurig groen en grazend vee, tussen dreven waar de licht-inval van priemende zonnestralen het decor omtoverde in een impressionistisch schilderij, ademden we onze longen vol, leegden we ons overtollig denken, legden we onze huid nog een laagje zonnebruin op.
Naaldbomen werpen volop hun vruchten af; straks schudden ook de loofbomen hun verkleurde bladeren.  Geen geritsel nog onder onze voeten, wel een bed van dennenappels. Dat bracht me op de idee er een hoop bijeen te rapen want, steeds een plastiekje op zak, ben ik op alles voorbereid.  Thuis gekomen heb ik ze keurig in een glazen bokaal geschikt die één van onze kasten siert.  Zo haal ik op mijn manier een stukje vergane natuur in huis dat ik een beetje nieuw leven geef. 

Later op ’t jaar zal ik ook kastanjes rapen om ze creatief in tafelstukjes te verwerken.  Een soort van hergebruik van wat moeder Natuur noodgedwongen verwerpt.
Dikwijls ben ik blijven stilstaan bij de laatste zomerse restjes zoals van de braamstruiken of nog hier en daar trosjes lijsterbessen. 

Een late zomervlinder kruiste ons pad en liet zich nog gewillig strikken voor een fotootje.

Een zich in de zon koesterend bos-ven lag vredig rimpelloos te glimmen en deed ons verrassend stilstaand mijmeren.

Terug thuis had onze natuurwandeling me poëtisch geïnspireerd en een zekere melancholie opgeroepen die ik alleen, in mijn eigen eenzaamheid, kan voelen.

als de zon zich
aan anderen schenkt
en de gesarde oevers
tot rust zijn gekomen
als de laatste vogeltrek
stilaan een stip wordt
en 't vermoeide vee
een plaats in 't hooi zoekt
als het kind duimzuigend
zijn droom aanvangt
leg ik mijn hoofd in
open handen en laat
mijn barstende kronkels
de vrije loop in
een nacht van geheimen
waarin ik een oplossing zoek
voor het komend etmaal
dan pas komt mijn rusteloos
gemoed op normaal en
onderga ik het gevoel
van zalige eenzaamheid

 

20:13 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: na-zomer, eenzaamheid, natuur |  Facebook |

11-09-06

OVER HOEVETOERISME EN ONTDEKKINGEN IN EIGEN LAND

September is de laatste jaren DE maand bij uitstek aan ’t worden voor uitstapjes onder een aangenaam, uithoudbaar, gepast zonnetje.  Het voorbije weekend trakteerden onze dochters ons op een 2-daags verblijf in de vorm van hoevetoerisme.

Met z’n zessen (oudste single-dochter Heidi, jongste dochter Elfi met schoonzoon Stijn en kleinzoontje Maurice) waren we gehuisvest in een knus huisje behorend tot het domein van een landbouwersfamilie, incluis de schaapjes, honden en pluimvee. ’t Was voor ons allemaal de eerste keer en het is ons allemaal zeer goed bevallen.  Mede ook door de geschikte ligging (Viane bij Geraardbergen).

We hokten in een soort van chalethuisje met 3 verdiepingen en rondom in ’t groen.  Op een binnenkoertje kon kleine Maurice, onder waakzame bescherming van de hond, op z’n fietske rondtoeren en konden  we heerlijk in openlucht lunchen.

Onze bedoeling echter was de streek te verkennen.  Het Provinciaal Domein De Gavers in Geraardsbergen is natuurlijk de plek bij uitstek voor natuurwandelen, sporten, zwemmen enz… Wij hielden het bij een flinke wandeling, de speeltuin en een terrasje met natuurlijk DE specialiteit van de streek, de mattetaart, onlangs nog officieel erkend als Europees streekproduct. 

http://images.google.be/imgres?En terecht, deze heerlijkheid streelt, vragend naar nog, de smaakpapillen.

We ontdekten ook de stad Edingen (Enghien) maar vooral het park van Edingen was voor ons een verrassende ontdekking. Op slechts 30 km van Brussel is deze prachtige kunst- en geschiedenisstad een uitgelezen bestemming voor een boeiende uitstap en wie houdt van kastelen zeker een must.

Het Kasteel van Edingen

werd opgetrokken in 1913 en verbouwd in 1927.  Deze schitterende locatie leent zich uitstekend voor de organisatie van evenementen, tentoonstellingen en vergaderingen.  In deze prachtige ruimte ontworpen door architect Héroguelle ontdekt men een opmerkelijk spel van kolommen in arduin Het 7-sterren-paviljoen met zijn zevenhoekige vorm moet een eeuwige zonnekalender voorstellen.

Ook het Chinese paviljoen en zijn ornamenten in gekleurd stucwerk en symbolen van de barokke renaissance nodigen lokkend uit.

De talrijke waterpartijen in het Park van Edingen vormen een thuis voor een zeer rijke en erg gediversifieerde flora.  In en langs het grote kanaal en het spiegelmeer ontdekt men deze bijzondere typische biotoop.  Het ganse seizoen door wordt men er tijdens de wandelingen op dit domein verwelkomd door de kleuren van talrijke bloemenruimtes.

Een treintje leidt je doorheen het domein,

met de nodige uitleg van de al even florissante bestuurder en zet je af waar gewenst, om dan je uitgekozen wandeling verder te zetten.

Een tuinwandeling voert je langs de rozentuin, de bloementuin die wetenschappelijk werd gerestaureerd aan de hand van iconografische documenten en archeologische opgravingen, het Europese Conservatorium van de Dahlia en zijn 540 variëteiten, net als de ontelbare waterpartijen en vrolijk gekleurde bloemenperken.

Edingen of Enghien biedt trouwens nog meer.  Men kan er ook terecht in het Maison Jonathas voor een heus tapijtenmuseum, er is ook nog het Kapucijnenmuseum, de St. Niklaaskerk.  Wie meer wil weten, surft naar www.enghien-edingen.be

http://www.enghien-edingen.be/index.php?id=93&L=1

Om maar te zeggen dat men niet al te ver weg hoeft om nog een heerlijk nazomers dagje en/of weekend te beleven in eigen land. Onze ervaring is dat bewoners op de taalgrens wel degelijk inspanningen doen qua taal en dat was voor ons allen een heerlijke constatatie in tegenstelling tot wat we soms in de media horen en lezen.  Natuurlijk moet bereidheid van beide kanten komen en dit maakt het tot een goed gevoel van verbondenheid in ons klein landje waar veelal onnodige grenzen worden gesteld.

 

07-09-06

EEN NIEUW SEIZOEN, EEN NIEUW BESEF, EEN NIEUW LOSLATEN

 

loslaten

namen in het witte zand
figuren op verse ademdamp
boodschappen in luchtbellen geblazen
echo's met de wind verder gedragen
kwetsbaar, uitwisbaar in hun bestaan

dagen en nachten op het ritme van de zee
waarin wij ons blijvend herhalen
als eb en vloed van wel en wee
als komen en gaan in ons bestaan

verlangens als zandkorrels omkneld
ontglippen onze neiging tot behoud
verzoeken onherroepelijk tot loslaten
op weg naar een nieuw zelfbestaan

 

15:16 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: poezie, loslaten, levenscirkel |  Facebook |

06-09-06

MORAAL-VERVAGING

Reeds geruime tijd heb ik afgeleerd mij te ergeren omdat dit alleen maar negatieve energie teweeg brengt en ik al lang geleerd heb om negatieve energie om te buigen tot positieve. Ik tracht eerder te aanvaarden en te laten “zijn” wat “is”.
Toch blijf ik het moeilijk vinden met mensen zonder enige vorm van moraal, zeker als het gaat om egoïsme en egocentrisme en verloren gevoel voor ecologie, milieu en samenleving.
Voor de tweede maal in zes weken tijd moest ik zwerfvuil rapporteren – niet zomaar ergens aan de waterkant – vlak aan de ingang van ons appartementsgebouw en in de greppel ervoor.
Grote volgepropte zakken en kleinere supermarkt zakjes lagen er nonchalant te blinken en te stinken.  Wij vertrokken toen net op reis maar ik geloofde steevast in de burgerzin en de goedheid van mijn medebewoners.  Daar had ik me wel serieus in misrekend; bij onze thuiskomst lagen de zakken er nog, in verre staat van ontbinding opengereten en had er zich een dode muis met haar laatste adem, en buikje vol, waardig bij neergelegd.
Ik dan nog maar eens naar de bevoegde stadsdiensten gebeld en ’t moet gezegd, ’s anderendaags was de vieze troep al opgeruimd.  Een pluim dus voor onze stad.
Maar voor hoelang ?  Wanneer zal er nog maar eens ’s nachts een zootje ongeregeld hun smurrie voor andermans deur gaan deponeren ?  Ik houd mijn hart vast.

Veel te gemakkelijk wordt als reden aangegeven dat het aankopen van vuilniszakken te kostelijk is.  Daarbij deelt ons stadsbestuur aan de minst bedeelden jaarlijks een bon uit voor gratis vuilniszakken.  Het is voor velen vanzelfsprekend alles en nog wat op de rug van het gemeente- of stadsbeleid en haar politici te schuiven en dus ook op de brave doorsnee-burger die zich wel trouw aan de wetten houdt en mede de rekening betaalt voor al diegenen die samenlevingsplichten en reglementen falicant negeren.
Binnen ons appartementsgebouw van ’t zelfde : egoïsme, egocentrisme troef, met degouttante provocatie op de koop toe.  Reglementen uitgaande van de syndicus worden door sommigen regelrecht aan de laarzen gelapt, of eerder aan sommigen hun hoge naaldhakken. ’s Morgensvroeg wordt er venijnig gedribbeld over tapijtloze vloeren met hakken als drilboren, worden deuren met grote sier en zwier dichtgekletst en worden sommige terrassen tot stuk in de nacht omgetoverd tot clubjes waar de decibels vanop de muren langs de overkant als boemerangs worden teruggekaatst naar de plaats van oorsprong.
Een beleefde uitgetikte boodschap gericht aan alle bewoners, opgehangen in de hall  wordt nog dezelfde dag ruwweg tot een balletje gekneed en op de vloer gegooid, allicht door hij die zich aangesproken voelt.
’t Is toch maar al te gemakzuchtig om het wegebben van onze moraal en ons besef tot samenleving op de rug van onze politici te schuiven, zoals ik sommigen rondom mij bezig hoor.  ’t Zijn toch niet de politici die onze kinderen opvoeden, die de volwassenen apathisch egoïstisch maken ?  Persoonlijk geloof ik wel nog in politici met goede voornemens en idealistisch streven, ik scheer ze niet graag allemaal over dezelfde kam.
Volwassenen zouden veel meer in eigen boezem moeten kijken, veel beter het goede en juiste voorbeeld moeten geven aan hun kinderen.  Voorlopig zal dit nog een utopie blijven want, zie, wat lees ik prompt in de krant van vandaag : internaten zitten eivol met  lange wachtlijsten in vertoef.  Als uitleg hiervoor : “Ouders hebben moeite om tijd en energie in de opvoeding te steken” ?????? En te denken dat deze vernieuwde internaat-generatie binnen afzienbare jaren hun eigen kinderen op de wereld zet, kinderen waarvan hun ouders niet eens de waarden van een moeder, een vader, laat staan een warm nest, hebben gevoeld.  Dat belooft !


 

 

14:51 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: normen, waarden, demoralisering, politiek |  Facebook |

05-09-06

EEN NIEUW SEIZOEN, EEN NIEUWE KLEUR

Of we willen of niet hij staat voor de deur : de Herfst, een nieuw seizoen met nieuwe invullingen en gegrifte herinneringen......

herfstemoties

de roestbruine dreef
badend in de vroege herfstgeur
vogels zich wakker fluitend
in de kale kruinen
van vochtige, grillige knotwilgen
vroeggrazende koeien, een schilderij
in de dampende ochtendnevel
eenzaam maar samen
met de vredige natuur
genietend van haar rust
haar stilzwijgen

lopend op een regenboog
van afgevallen bladeren
geritsel onder je voeten
en het vertrouwde ritme
van je ademhaling
alleen met jezelf
samen met de natuur

in een waas van lage woken
de plek van je herinneringen
duidelijk voelbaar
ergens in de streek van je hart
een opwellende weemoed
vanuit je middenrif
je borstkas doorborend
tranen aan d'oppervlakte komend
zich vermengend
met je hete ademlucht
teloorgaand
in het vroege ochtendgloren

 

Neen ik ben niet depri, de melancholie is evenwel nooit ver weg......

 

 

 

 

09:41 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: seizoenswissel, poezie, herinneringen |  Facebook |

03-09-06

GELUK IN DE RECLAME

Zowat twee jaar geleden organiseerde het Gentse Museum voor Industriële Archeologie en Textiel (MIAT) http://www.miat.gent.be/ een enquête onder de bevolking i.v.m. Geluk in de reclames,  vroeger en nu

reclameboekje voor pillen Pink, circa 1900

 
of hoe reclame al gedurende honderdvijftig jaar inspeelt op de mens die streeft naar geluk en hoe de gelukswaarden tonen hoe de mens geluk ziet en waaraan hij vooral belang hecht om dit te bereiken.

reclamekaartje voor zeep Sunlight, circa 1905
Dit onderzoek liep in samenwerking met de Arteveldehogeschool, het St. Lucasinstituut en de Gentse Universiteit, die samen timmerden aan de vormgeving van de tentoonstelling en de daaraan verbonden catalogus.

reclame voor schoonheidsproduct Pond's Cream, ca 1927
Men is mij toen, samen met vele anderen van diverse pluimage en leeftijd, thuis komen interviewen en ik vond deze werkwijze wel democratisch en zeker passend voor een waarheidsgetrouwe weergave.  Uiteindelijk kwam de tentoonstelling onder de naam “Reclame-Geluk, vroeger en nu” deze lente tot stand en loopt ze nog tot eind oktober.

Affiche Eerste mei, Belgische Werkliedenpartij 1923,tek.Dratz

Vandaag pas kon ik een kijkje gaan nemen en tot mijn verwondering werden ook een paar van mijn zienswijzen in de catalogus opgenomen. Deze tentoonstelling is een aangename  en interessante uitstalling geworden van geschiedkundige feiten en veel prachtige retro-affiches uit diverse maatschappelijke categorieën zoals genieten van kleine dingen – werkprestaties – evenwicht en gezondheid – zelfverwezenlijking – samenzijn en relatie – sociale aansluiting en uitwisseling – familie – status – erotiek – fun.

reclame voor worstjes Zwan uit Rijk der Vrouw, 11 sept.1968
Ik bleef vooral stilstaan bij de vele nostalgische prenten die één of ander product met glitter en glamour aanprijzen en beleefde een poosje mijn kinderjaren toen ik droomde van een gezinnetje met mij als keukenprinses en zorgende moeder, maar waarin ik ook toen reeds mijn ego zag als zelfbevrijdend met individuele noden en wensen en……zo geschiedde !

Dove-Unilever, reclamebureau Ogilvy,foto Lieve Blancquaert

Een paar van  de geluksslogans die ik opwierp wil ik hier even vermelden, met de hoop dat ieder die hier even voorbijkomt zijn/haar kleine bijdrage zou leveren tot een visie op geluk.

“Als je een gelukkige kindertijd en thuis hebt gekend, heb je al een grote voorsprong op de weg naar geluk”

“De weg voor je kinderen open houden tot individuele ontplooiing en maatschappelijke kansen”

“Omstandigheden aanvaarden en steeds gelukkig blijven met hetgeen men bezit”

 

 

 

16:14 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: enquete, tentoonstelling, reclame, geluk |  Facebook |

31-08-06

DE PROVENCE (3)

Mijn fascinatie voor het tastbare verleden is altijd al sterk aanwezig geweest.  Waar ik ga trekken overblijfselen, zelfs maar een hoop stenen, als een magneet mijn oogveld.

Mijn verbazing was dan ook groot toen de Provence mij verraste met een heuse stad van Gallo-Romeinse en Griekse opgravingen.
Glanum is zo’n opgegraven woongebied aan het einde van een bergengte die een nauwe en natuurlijke doorgang in de keten van de Alpilles vormt, in de nabijheid van een oude route van Spanje naar Italië.  De gunstige geografische ligging, de vruchtbare grond en de aanwezigheid van waterbronnen en steengroeven verklaren de ontwikkeling van deze versterkte plaats van bijna 40 hectare.
Twee stedenbouwkundige vormen zijn tekenend voor twee belangrijke periodes : de Gallo-Griekse tijd (tweede en eerste eeuw voor onze jaartelling) wordt gekenmerkt door de bouw van openbare gebouwen met grote steenblokken.  In het noorden worden mooie huizen rond een centraal plein met open zuilengalerij gebouwd, vrij gebruikelijk in Griekenland.
In de Gallo-Romeinse tijd  (einde eerste eeuw tot de derde eeuw na Christus) is dan weer een groots programma uitgevoerd om Glanum in een stad te veranderen die aan de eisen van het stadsleven voldoet.  Dit kwam tot uitdrukking in de bouw van grote civiele en religieuze openbare gebouwen met een verfijnde decoratie en in voorzieningen zoals aquaducten en riolering.

De archeologische site Glanum , Saint-Rémy de Provence www.monum.fr is grotendeels te danken aan archeoloog Henri Rolland die het onderzoek vanaf 1942 leidde.  De eerste bewoning dateert uit de zevende en zesde eeuw voor onze jaartelling, rond een bron en een grot die de bouw van een heiligdom verklaren.  De bewoners heetten Glaniques naar de plaatselijke god Glan.
De banden met de Griekse wereld, via Marseille, brachten de Glanicums welvaart in de ontwikkeling van de agglomeratie en Griekse gebouwen.

Onder Romeins gezag kreeg Glanicum de status van Latijnse kolonie.
Nooit eerder zag ik deze twee beschavingen zo door elkaar verweven.  Ik heb er dan ook menige tijd doorgebracht, grondplannen bestuderend en mijn fantasie linkend aan de oorspronkelijke werkelijkheid.  Hier heeft de Provence mij ’t meest verbaasd en overdonderd.
Ik verschoof hier dan ook gretig haar legendarische lavendelgeur voor een belangrijk Provencaals neveneffect, die van onze voorouders.

 

 

30-08-06

DE PROVENCE (2)

Pittoreske dorpjes met ieder op zich hun eigen ding wisselen onze etmalen af.
Pélisanne

dat klinkt als de naam van een godin met haar hoorn des overvloed aan zuiderse geuren en kleuren, waar we temidden van gesloten luikjes en steegjes oogverblindend ten prooi vallen aan een dorps-bloemenpark met uitnodigende bankjes; een oase van sfeer en rust.

Het oude Vernègues

dat reikt tot waar horizon en wolken elkaar vinden; waar enkel ruïnes herinneren aan een aardbeving in 1909 en die haar vernieuwde dorpskern dan maar lager ging bouwen.

Alleins met haar 2.100 tellende zielen, een heus belfort

en een kasteelruïne met prachtig panorama met open vensters naar een wolkenloze blauwe hemel.

En Salon, geboorteplaats van Michel de Nostredame of Nostradamus (1503-1566) waar zowel  verleden, heden als toekomst je overvallen.  In de voetsporen van deze kruidendokter, astroloog, humanist, ontdek je zijn leven en wetenschappelijk oeuvre in het Museum-huis dat hij bewoonde van 1547 tot aan zijn dood en waar een moderne sculptuur hem nog steeds eert.

Le chateau de La Barben

in het gelijknamig dorpje, dat met haar volledig intact gebleven interieur doet wegdromen naar mantel- en degen tijden.  Volledig ingekapseld in de rotsen, in 1060 voltooid en behorende tot de monniken van Saint Victor de Marseille.  Later in de 15e eeuw toebehorend tot le roi René en nu nog steeds voor een deel bewoond door een franse markies.  Wij hadden de eer om de gids helemaal tot onze beschikking te hebben; 10 u. in de ochtend bleek voor velen blijkbaar nog te vroeg om even de tijdmachine terug te draaien.  De franse tuin deed achteraf na-mijmeren.

Dan is er natuurlijk nog Avignon met haar imposant Palais des Papes

incluis een overgebleven geestelijke die roerloos uitnodigde….

Le Pont d’Avignon, een must als je er toch bent; haar naam en faam en vooral haar lied overstijgt  evenwel de ruwe werkelijkheid.

Arles ademt kunst en sentiment uit

omwille van Van Gogh die er zijn minuscuul stekje had en er zijn zonnebloemen en irissen oogverblindend onsterfelijk maakte.  De arena geeft een grandeur aan deze stad en ook hier weer die onnoemlijke schilderachtige steegjes, waar men nooit op uitgekeken geraakt.

20:19 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: la provence, cultuur, natuur |  Facebook |

29-08-06

DE PROVENCE (1)

In een na-walm van levendelgeur dwing ik mezelf tot de realiteit,

want ik moet bekennen : La Provence, c'est un peu le paradis.
We wilden puur natuur en absolute rust.  Enkel een onzichtbaar krekel-koor lieten we toe en het eindeloos geruis van oeroude boomkruinen die bijna de grond zoenend in hun grenzenloze buigzaamheid zich lieten gelden als heersers van the middle of nowhere.

Aurons, aan de flank van le Massif des Costes, op 50 km van Avignon, 30 van Arles en 85 van la Camargue.  Aanbevolen als "expliciet voor rustzoekers". La Domeine de La Reynaude, een 17e eeuws postkantoortje of wat er vroeger moest  voor doorgaan, omgebouwd tot een Logis de France, amper twee sterren, maar met een grandeur van franse nonchalance en gastvrijheid.

Een mengeling ook van desolaatheid met prairie-allures, waarbij we ons tegelijk in het Canadeese of Texaanse waanden, kortom, onze oriëntatie werd even overhoop gehaald.
Eén duidelijk richtpunt :Le Petit Sonnailler, het kasteeltje van buurman-wijnboer met wiens tongstrelende brouwsels we onze avonden afsloten en ons neervlijden met het hoopvol verrassende van een dromerig 's anderendaags.

20:08 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: la provence |  Facebook |

17-08-06

ER NOG EVENTJES ONDERUIT....

 

09:08 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: ontstressen, vakantie, zon, zwemmen |  Facebook |

15-08-06

ELVIS-HERDENKING

Ik kreeg zopas van een vriendin een powerpoint-presentatie toegestuurd met gekende citaten op muziek van Elvis.

Wie wil meegenieten van de melancholie van toen in het regenachtige van nu ......(klik op foto en zet geluid aan)

 

14:55 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: muziek, in memorial elvis, citaten |  Facebook |

WEL EN WEE TUSSEN 'T PLUIMVEE

Na herhaalde observaties deed ik een merkwaardige ontdekking van hoe pluimvee gemoedelijkheid opwekt bij de mens, meer bepaald bij het mannenvolk.
Iedere zondagochtend is hier vlakbij op de Oude Beestenmarkt (waar vroeger allerhande slachtvee werd verhandeld) nog steeds een kleinschalige verkoop van pluimvee, wild en konijnen.  Toeval wil dat wij daar telkens voorbij moeten op weg naar ons wekelijks natuurstappen.  Reeds van ver komt het kippengekakel en het hanengekraai ons tegemoet.  Boeren en kleine kwekers brengen er in kooien en dozen hun pluimvee-zoo-tje aan de man.  Veel jonge gezinnen met kleine kinderen komen erop af.  Vertederend zijn de kleintjes die aarzelend hun handjes te grabbelen gooien in een doos met “chiepkes”, zoals ze hier zeggen voor ‘kuikentjes” en tegelijk hun oogjes bedelend naar mama en papa opslaan.
Ook rond de konijntjes staat er steeds een hoop groot en klein volk.
De kenners en kwekers hangen meestal met kritisch oog gebogen over kippen, hanen en wild waarbij er druk heen en weer gespeculeerd wordt.  De boeren-verkopers, gehuld in rubberen laarzen en donkerblauwe voorschoot rammelen zenuwachtig in hun schorten-buidel met klein geld – alsof ze de zwaarte van hun verkoop aan ’t betasten zijn -  vooraleer ze toestemmen in alweer een overeenkomst.  Tenslotte zijn ze niet voor niets van den buiten naar ’t stad gekomen en zeker niet alleen voor ’t stadsvolk dat zich op zondagochtend, kuierend en kijkend, de slapers uit hun ogen komt wrijven.
Wat mij de laatste tijd is opgevallen zijn de mannen die slaafs achter moeder de vrouw aansloffen, met reeds in gedachten dat pintje of aperitiefke dat er gebruikelijk op volgt in één van de kroegjes die voor de gelegenheid nog hun deuren op zondagochtend open houden. Hun vrouw meestal ook druk kakelend en gesticulerend naar alweer een andere beestensoort, soms met kleinzoon of –dochter in hun midden.
Manlief die dit over ’t algemeen niet zo aanvoelt beziet zijn vrouw met een vervelend, nog half slapend gezicht, van zijn we hier nu nog niet uit.  Totdat mevrouw plots halt houdt bij het konijnenvolkje en meneer zijn ogen wel moet richten op een kooi vol dartelende vrolijkheid en…..warempel daar zijn meneers eerste lachtrekjes, waaraan hij uiteindelijk toch niet kan weerstaan.  Roept dat konijnengedoe zijn vervlogen tijden op, wie zal het zeggen.

In ieder geval kan er bij meneer een gulle lach af en moest ik hem nog beter kunnen bestuderen, zou ik daar ook een zweempje tederheid bespeuren ? ’t Is maar voor heel even want op hun geslenter naar het volgend gekakel en gekraai heeft hij zijn gezicht alweer in d’oude plooi gestreken.
Waarmee ik hier wil aantonen hoe het mij opvalt dat mensen, en vooral mannen, groot en klein, voor de beestenwereld nog ’t meest van al vertederd kunnen zijn.

10:11 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mannen, vrouwen, zondag, beestenmarkt, vertedering |  Facebook |

14-08-06

BOEKEN-EUFORIE

Laatst las ik in Weekend Knack over Euforie dat naar mijn gevoel nogal negatief omschreven werd, zijnde een overdreven, zelfs naar ziekelijk neigend gevoel ?   Voor mij De aanzet om weeral eens stil te staan en te graven naar mijn eigen euforische graadmeter.
Nu ja, enthousiast dat ben ik heel vaak, dat zit sowieso in mijn genen.  En ja, ik zou dol-enthousiasme kunnen linken aan euforie, maar daarom vind ik mezelf nog niet tipsy of gek. Boeken, rijen boeken, dat raakt me enorm.  Daarvan gaat mijn adrenaline naar omhoog, dat blijkt mijn euforie te zijn. Ik kan het niet verklaren maar bij mijn quasi wekelijks bibliotheekbezoek is het alsof een warme, deugddoende gloed door mijn aderen stroomt.  Ik vermoed – en daar moet ik vast eens op letten – dat mijn gezicht dan boekdelen spreekt met een brede glimlach van bij het dichttrekken van de huisdeur tot, amper vijf minuten later, het binnen stappen van de stadsbibliotheek. Vanals ik het 4e verdiep betreed – daar zijn de romans en de poëzie opgeslagen – snel ik terstond naar een vrij leestafeltje waar ik nonchalant jas en tas neerplof en zwaai ik me gezwind, in gedachten het alfabet opzeggend, tussen de boekenrekken.

Dan voel ik inderdaad dat vol-van-verwachting-gevoel als een kind dat een snoepwinkel binnen komt en overdonderd wordt door al dat likkenbaardend lekkers. Ik voel dan honderden boekenruggen lonkend op mijn vel, honderden ingetogen zielen wachtend om hun verhaal te vertellen, honderden ingenaaide zielenroerselen die voortdurend in en uit hun waakstand worden getrokken of teruggeduwd.  Meestal keer ik met een eerst gekozen stapel terug naar mijn leesstoel om, na een korte overschouwing, te selecteren want uiteindelijk mogen er maar vijf uitverkorenen, per keer,  de lasermachine passeren.

Zo heb ik ook mijn twee dochters, reeds in hun kleuterjaren,  kunnen begeesteren tot leesfanaten.  De dag dat voor hen de deur van de kinderbibliotheek open ging en ze letterlijk en figuurlijk onder de boeken werden bedolven, is ook hun leesijver euforisch blijven groeien. Nu wisselen we gretig andermans woordenstromen en gedachtengangen aan elkaar uit met bijhorend commentaar, al dan niet euforisch beladen.
Soms, als ik geen expliciete auteur in gedachten heb, loop ik, rij per rij, de boekenzee af naar één of andere uitschieter of blijf ik bij een in het oogspringende naam staan. 
Vorige week kwam ik daar mijzelf tegen, heb ik me uit de stapel bevrijd en zonder de achterflap te lezen mezelf meegetroond naar huis. Ik ben danig van mijn naamgenoot gaan genieten dat ik haar woorden en gedachten opslurp en uur noch duur geen vat op mij krijgt; ik stil nu mijn honger met het verslinden van 300 bladzijden.

InEen vrouwenleven”  (biografie) vertelt de Brits-Amerikaanse Iris Origo over haar opmerkelijke leven in achtereenvolgens New York, Ierland en het Italiaanse Toscane.
Ze huwt in 1924 met een Italiaanse markies en ze trachten zijn vervallen landgoed in Toscane weer tot bloei te brengen. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog echter moet ze zich met heel wat andere dingen bezig houden, nl. de opvang van ontheemde kinderen en helpt ze ook partizanen en geallieerde militairen. Maar boeken waren eigenlijk haar enige echte vrienden; haar leven stond in het teken van de passie waarmee ze zich aan lezen en leren overgaf.

Niet te verbazen dat, met deze biografie en deze uitzonderlijke vrouw, mijn euforisch gevoel ferm de kop opsteekt.  En mocht, volgens Weekend Knack, euforie naar ziekelijk neigen, nou dan heb ik die soort genen met graagte aan mijn nageslacht doorgegeven en blijf ikzelf deze kwaal lijdensgraag verder dragen voor de rest van mijn leven; een euforische roes zonder doping, noch strafbaar, zomaar gratis voor niks !

10:03 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) | Tags: boeken, biografie, euforie |  Facebook |