29-06-06

HOOP VOOR ONZE KINDEREN

Hoop, de éne teert erop verder, de andere verwerpt ze, nog een ander blijft er stoïcijns bij.  Laat ik nu juist, in deze dagen van droefheid die menig hart inpalmt, in mijn favoriete weekblad een bezinning lezen over "Grote Gevoelens", meer bepaald over hoop.  Het kon niet beter getimed.

Blijkt dat hoop er haast elk moment van ons leven is.  Groots, gretig of integendeel onzichtbaar, maar meestal wel diepgeworteld of zoals filosoof Soren Kierkegaard stelt : "Hoop is een passie voor wat mogelijk is".

Persoonlijk vind ik deze stelling langs de rooskleurige kant bekeken en zou ik deze durven uitbreiden met "Hoop is een passie voor wat mogelijk is ......maar ook voor datgene wat absoluut onmogelijk is" (m.a.w. niet door de beugel kan).

Hoop zou niet los te koppelen zijn van angst.  Daarbij hoort onvermijdelijk loslaten, dat voor een veel evenwichtiger leven zorgt of zoals de Griekse stoïcijnse filosoof Epictetus (v. 50 tot 130 na Chr.) verkondigde : "Geef me kracht om alles te accepteren wat ik niet kan veranderen, en net zoveel kracht om me honderd procent in te zetten voor dat waar ik het wel kan.  En geef me daarbij de wijsheid om te onderscheiden wat wel en wat niet in mijn vermogen ligt."

Moest het nu Nieuwjaar zijn ik gaf de wereld die boodschap mee op een wit onaangetast landschap met kinderen hand in hand dansend in H-vorm

20:25 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-06-06

OOSTERSE FILOSOFISCHE IMPACT OP WESTERSE CULTUUR

Of Oosterse filosofie aangepast aan Westerse cultuur en hoe alweer, naast een nieuw fenomeen een nieuwe benaming mijn woordenschat aanvult : sofrologie.

So-fro-logie…..een paar keer luidop herhaald vooraleer ik het woord spontaan op mijn tong kreeg.

Na meer dan een jaar klachten van overal-spier-pijnen, na herhaalde onderzoeken en gesprekken bij de reumatologe werd ik doorverwezen naar de sofrologe (?)

Vooraleer klakkeloos een definitieve afspraak te hebben gemaakt met die sofra…dinges, toch eerst maar even internet ingeschakeld en uitgekomen op een definitie die me wel aansprak.

De Sofrologie is een filosofie die de mens bewust maakt van zijn autonomie, authenticiteit en verantwoordelijkheden en dus de weg naar een persoonlijke ontwikkeling; een wetenschap die het menselijk bewustzijn bestudeert.

Na yoga-sessies in ’t verleden en me recentelijk te hebben toegelegd op zen-boeddhisme, dacht ik mezelf onder de knie te hebben en te kunnen houden; niets blijkt minder waar. Nu ja, eerlijk toegegeven, de laatste tijd kwam ik eigenlijk niet meer toe aan mijn portie zen omdat ik één tot tweemaal daags ruimte en tijd moest vinden om me tenminste gedurende een half uur (liefst langer) te wijden aan algehele afzondering in rust en stilte. Dit kon en kan ik wel nog vinden in mijn wekelijks natuurstappen, toch blijkt dit niet voldoende te zijn.

Dus dan maar verder gezocht en dankzij een verstandige reumatologe met aanleg voor spiritualiteit en niet meteen grijpend naar pillen als paardenmiddel, uitgekomen bij de sofrologe. (De Sofroloog is gekwalificeerd en kent zijn eigen bewustzijn en zijn beperkingen. Hij respecteert zijn cliënt en zal nooit zijn eigen ideeën opleggen. Hij oordeelt niet en blijft objectief)

Sofrologie is een dynamische relaxatie die streeft naar harmonie tussen lichaam en geest en kent als basisprincipe positief denken
Alles wat ons bewustzijn positief ervaart zal hoe dan ook een positieve invloed hebben op ons doen, denken en voelen. Positief denken zal resulteren in een zowel geestelijk als lichamelijk welbehagen.

Nu al een paar sessies achter de rug met volgende constatatie :sofrologie is de leer waarin  yoga, zen en boeddhisme samenkomen, maar dan geschoeid op Westerse leest. Het komt erop neer dat men gelijk waar, staand, zittend, bepaalde adem-relaxatietechnieken toepast die je op het moment zelf ontlasten van opkomende negativiteit, zonder dat je daarvoor de lotushouding moet gaan aannemen of een aparte ruimte dient op te zoeken. Tegelijk leer je je geest te ontdoen van je omgeving(negativiteiten) en je te focussen op je innerlijke zelf.

Terwijl er ook de nodige lectuur bijgenomen en…..vooruit met de geit !  

http://www.biofeedback.be/startframeset.htm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

OOK LEONARD COHEN KOMT VAN ZIJN BOEDDHISTISCHE BERG...

 

Toevallig lees ik vandaag dat Leonard Cohen, na zeven jaar geleden zijn maatpak te hebben ingeruild voor een boeddhistische monnikspij, van zijn berg is neergedaald om op Westerse bodem en naar Westerse allures opnieuw te publiceren.  Zijn zopas verschenen lijvige dichtbundel "Book of Loging" bevat vrijmoedige notities over de voorbije 22 jaar en vooral over zijn "nacht op een kale berg".

Mount Baldy in het Californische hooggebergte was, na zijn laatste tournee in 1993, de plek waarop de zanger zich besloot terug te trekken.  Hij ging er leven in een boeddhistisch klooster en nam de kloosternaam Jikan aan wat zoveel betekent als hij die voortaan geen woord meer zegt.

Maar de ontberingsverschijnselen waren er voor de Canadees blijkbaar te veel aan zodat hij neerdaalde en terug aan 't schrijven sloeg. Hij illustreerde zijn werk zelf met een reeks ongevleide zelfportretten, waarbij de lezer zich bijna gaat afvragen hoever zelfspot van zelfhaat verwijderd is.

Amaai, blijkbaar hebben die zeven jaar eenzaamheid boven op de kale berg zijn zelfbeeld niet positief geaaid.....dan toch maar liever de sofrologie op begane grond

 

Leonard Cohen " Book of Longing"  - HarpersCollins, 231 blz. - 25 euro  

16:08 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-06-06

VERBONDENHEID

Het gevoel van verbondenheid heb ik nooit kunnen loskoppelen van gelukzaligheid en liefde.  Als ik terugblik in mijn mooiste momenten dan springt verbondenheid er met een voorsprong uit.  Ik durf zelfs beweren dat dit de meest noodzakelijke basisbehoefte is naar de aanloop tot die alles-overstijgende liefdesmeet.

Verbondenheid, is dat niet wederzijds begrip, bereidheid tot aanvoelen, aanvaarden ?  Jezelf afstaan en bijleggen bij de ander(en) ?

Je blik tot boven de horizon verheffen, je eigen "ik" overstijgen ?

Zo iets van met je handen ontastbaar maar hartverwarmend voelbaar ?

In een tijd waarin de destructieve mens zich onbegrensd manifesteert, het gezond samenleven bedreigt, gruweldaden als maatstaf neemt, de mensheid verziekt, verzuurt, vernietigt.....hou ik me krampachtig vast aan verbondenheid, druk ik welwillenden nauwer aan het hart.

Jammer, heel erg jammer, dat mooie waarden, die we vroeger als vanzelfsprekend beleefden, er nu dubbel en dik moeten voor schoren en schermen.  Dat velen hun basis kwijt zijn geraakt of nooit werden aangeleerd.  Dat de mens meedogenloos, liefdeloos zijn gelijke uitspuwt, vernedert, foltert, vernietigt, doodt....Ik wil er nooit bij kunnen, daarin mag mijn rede, mijn liefde nooit falen.

Dit om maar te zeggen hoe hartverwarmend ik Fata Morgana op Eén vind, hoe ik me dan betrap op blijheid en hoop en een opstoot van innerlijke warmte. Laat dit de hedendaagse boodschap zijn van hoe samenhorigheid en inzet voor elkaar nog kan, solidariteit zonder tsunamische aanleiding, gewoon zomaar ......en daardoor net zo ongewoon deugdzaam.  Dit zondagavondprogramma als mooie weekafsluiter, als hoopvol begin om elkaar blijvend te vinden, te verbroederen.  Laat dit geen fata morgana zijn !

Geïnspireerd door collegabloggers 

Dirk http://www.bloggen.be/dirkjogt/ die het lijfelijk meemaakte en Loretta's gevoel  http://lorettarose.skynetblogs.be/

 

 

 

08:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-06-06

CULTUURVERDRIET

Ik mag dan wel een moeder en een oma zijn, oog voor schoonheid verblindt niet met de jaren.  En als bewondering gezond verstand niet overstijgt, dan kom ik er met fierheid voor uit dat een jonge, knappe adonis aan mijn oogveld niet gauw ontsnapt.

Met pak en zak beladen en naar gewoonte veel te vroeg, steven ik af op de eerste de beste vrije zetel wachtend om in te checken voor de terugvlucht naar Zaventem.

Valiezen keurig naast elkaar geschikt, handbagage op een ander vrij zitje en met een zucht van “we zijn er geraakt”, plof ik neer met hoog in mijn vizier het digitaal paneel van de vluchten. Wat begint een mens zoal om de lange wachttijd te doden ?  Met een geforceerde nieuwsgierigheid loop ik de uiteenlopende bestemmingen af : van ’t Westen tot 't Oosten en ver daarbuiten; ik onderwerp mij aan mijn schoolkennis en test mezelf door de hoofdsteden te koppelen aan het juiste land : Helsinki, Kopenhagen, Moskou, Praag, Boekarest…..

Pas als ik mijn nekspieren voel en, uit verveling, tot tweemaal toe mijzelf heb ondervraagd, richt mijn belangstelling zich op het grondterritorium rondom mij.  Links van mij een druk tetterende vrouw in een allegaartje die ik niet kan thuis brengen en waarvan ik het op de zenuwen krijg.

En dan ineens, recht voor mij, op een karretje een buitengewoon grote rode koffer met daarnaast een tweede karretje met een eleganter en meer bescheiden valiesje.

Achter dit stilleven van ijzer en leder, ontdek ik twee ineen en overeen gedoken jonge lichamen.  Amaai, denk ik bij mezelf, wat een souplesse !  ’t Zou mij in ieder geval niet meer lukken, denk ik er onmiddellijk bij.  Maar als ik even dit denken achteruit schroef dan zie ik mezelf in een jongere versie, in een ver verleden, evenzo verstrengeld….

Bij deze gedachte alleen al en met dit levend liefdesmonument voor mij gaat er meteen een milde, ja zelfs tedere, stroomstoot door me heen. 

Plots richt de éne helft van de ineengehaakten zich op.  Wilde haardos, blozende wangen, gulle mond en ogen die zelfs mij doen verdrinken.  Wat een schone jongen flitsen mijn hersenen.  En dan, heel langzaam, als een ontwakende fee, komen lange blonde lokken dansend omhoog en kijken me halfdronken hemelsblauwe ogen vluchtig aan zonder me echt te zien en dromerig gaan diezelfde ogen op in die waarin ikzelf ook bijna blozend verdronk. 

Genoeg om mijn aangeboren fantasie los te laten. Zouden die twee huiswaarts keren van hun eerste gezamenlijke verre reis of zijn ze zomaar elkaars opgescharreld vakantieliefje ?

Vanaf nu staat mijn aandacht op scherp.  Maar mijn eigen jonge jaren indachtig en uit eerbied voor hun knuffelende lichaamstaal en….omdat ik dit jong geweld zelf zo teder en liefdevol vind, verdiep ik me in een onnozel brochuurke die mij langs geen kanten interesseert.  Mijn gehoor blijft echter scherp.  Engels lijkt hun voertaal, maar als ik mijn gehoor nog een graadje meer op scherp draai, ontwaar ik bij de adonis een Spaanse tongval, terwijl ik bij de nimf geen specifieke herkomst bespeur.  Tot zijn gsm afgaat en hij een ratel van zijn beste Spaans afsteekt, terwijl zij, uit pure noodzaak – of is het beleefdheid – de andere kant uitkijkt.

Genoeg voor mij om de situatie nog onduidelijker te vinden.  Ineens zie ik door hun verliefdheid heen, dat vleugje tristesse en overkomt me warempel dat even triestig gevoel van afscheid nemen, die ik gedurende mijn eigen leven ontelbare keren heb moeten doorstaan. 

Plots veert de frêle nimf recht, ogen strak gericht op het incheckbord, ik haar blik volgend die blijft hangen op Boekarest.  Ik voel me betrapt en richt me weer tot mijn armtierig brochuurke  en blindelings zie en voel ik hun tranen opwellen, hun haren verstrengelen, hun jonge lijfjes in elkaar krimpen.  In mijn keel een krop, door mijn lichaam een stilstand, een terugblik, een herkenning, een gevoel van lang geleden dat ik verdwenen meende.  Cultuurverdriet, het is en blijft iets van alle tijden.

“Ja, ’t is aan ons” zegt ineens de verre stem van mijn partner vlak naast mij.  De werkelijkheid roept, ik hijs me recht uit het verleden en volg hem naar de incheckbalie.  Niet echter zonder, voor de laatste keer, over mijn schouder heen te lonken.

“Zijn we iets vergeten ?” vraagt hij zorgzaam.

“Euh, neen, we hebben alles bij” en ik stap mee in het heden.

 

21:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-06-06

BARCELONA (5)

In mijn laatste beschrijving over Barcelona, wil ik hier meteen ook een bekentenis doen die velen zal verwonderen.  Die zogezegde zelfzekere Iris met haar “to the point” schrijfsels heeft méér bange kantjes dan ze virtueel overkomt.  Ik houd het hier (voorlopig) maar bij één openbaring en dat is dat ik geen enkel voertuig onder de knie of handen heb. Ik kan en durf dus geen auto besturen, alhoewel mijn rijbewijs reeds 30 jaar, mooi opgeborgen en nog altijd nieuw ruikend, in een diepe kastlade ligt te pronken.  Na de geboorte van mijn eerste dochter heb ik eens achterwaarts een vuilnisbak omver gereden en sindsdien nooit meer achter het stuur gedurfd.  Kinderachtig, onnozel, belachelijk, hoor ik velen mompelen.  Kan wel zijn maar het is nu eenmaal zo en naderhand is het verkeer zo schrikbarend toegenomen en agressiever geworden dat ik het me nooit meer heb gewaagd en mijn “moederkloek-gevoel” zo de bovenhand kreeg dat ik me dan maar ben gaan specialiseren in het openbaar vervoer en ’t is me mijn ganse leven nog gelukt ook.

34 jaar lang heb ik gependeld, eerst met de trein, daarna met bus en tram tussen job en huishouden.  Wat ik nu, na al die jaren, wel met fierheid kan verkondigen is dat ik daardoor een grote dosis geduld heb aangelegd.  Ik kan staan wachten (schilderen noemt men dit hier in de volksmond) als geen ander en heb in dat jarenlange wachten mijn eigen gedachten, woorden en zinnen geoefend en zo ook de zen-meditatie ontdekt.

Een lange introductie om maar te zeggen hoe enthousiast ik in Barcelona was van het sterk uitgebouwd openbaar vervoer..  Met de Bus Touristic (dubbeldekker)

hebben we de ganse stad doorkruist, afgestapt en bezocht waar en wat we wilden, om ons daarna weer naar een volgende bestemming te laten rijden. 
Totnogtoe kende ik geen enkele Europese stad met dergelijk uitgebreid en perfect verbindend vervoersnet.

Zo geschiedde dat we een ganse dag uittrokken voor het hoger gelegen stadsgedeelte, zoals Park Guëll, dat een schitterend voorbeeld is van Gaudi’s genialiteit. 

Het is aangelegd in een periode waarin het gebruik van rustieke stenen en inheemse planten en het hergebruiken van steen en keramiek als excentriek werden beschouwd.

Op het einde van de 19de eeuw kocht de ontwikkelde aristocraat Eusebi Güell een stuk land op een kale heuvel en gaf Gaudi de opdracht het project uit te voeren. Het resultaat is een samensmelting van natuur en steen met tunnels, bruggen en uitkijktorens die de bezoeker verrassen. 

Hier wordt ook duidelijk dat Gaudi  een ecologist was (een echte Groene dus ) en is ondertussen een dichtbegroeid bos ontstaan.  ’t Is ook daar dat Gaudi zelf zijn woning had en er 20 jaar van zijn leven heeft gewoond. Naar mijn mening een heel bescheiden huis in vergelijking met de andere paleizen in opdracht.

Na de dood van Güell in 1918 verkochten zijn erfgenamen het eigendom aan de stad die er een openbaar park van maakte.  Het is in 1984 uitgeroepen tot Cultureel Werelderfgoed van de Unesco en is daarna gerestaureerd. Helemaal bovenaan ligt een speeltuin van waaruit men een immens uitzicht heeft over de stad.

’t Is ook in die buurt dat de oer-traditionele Spaanse restaurantjes te vinden zijn waar we een Paëlla al marinada hebben verorberd zoals nooit tevoren.

Een andere reisweg met de Bus Touristic bracht ons helemaal boven de Montjuic-heuvel, waar men ook per kabellift vanuit de haven naartoe kan. Daar zochten en vonden we lommer en groene rust in het koninklijk klooster van Santa Maria de Pedralbes.

Het klooster is in 1326 opgericht door de vierde echtgenote van koning Jaume II.  Na zijn dood sloot ze zich aan bij de Clarissen en sloot ze daarbij zichzelf 37 jaar lang op. De laatste Clarissen verlieten het klooster in het begin van de jaren ’80 maar de cellen, de eetzaal en de ziekenboeg en bovenal de wijnkelder stralen nog diezelfde warmte uit van toen ze nog bewoond waren.

Om het klooster loopt een kloostergang met een elegante zuilenrij.  Het zicht daarop met fruitbomen en achthoekige klokkentoren is het toppunt van Catalaanse gotiek.  Rechts van de kloostergang ligt de Capella van Sant Miguel met een prachtige bewaard gebleven muurschildering over het leven van Christus in 1346.

Nog zo slecht niet gezien van die Clarissen die hier waarschijnlijk allen zeer oud geworden zijn en hier vredevol reeds een stukje hemel op aarde beleefden, ver van alle drukte en stress, temidden deze oase van deugddoende levenssappen, zowel van de natuur als in de kelderruimtes….

Ook wij liepen hier moederziel alleen te onthaasten, stoom af te blazen en de culturele bagage van de laatste dagen te vermalen, niet zonder alweer al dit fraais op het digitaal plaatje vast te leggen om,  terug thuis, alles te kunnen herkauwen.

Na nog een laatste slentering op La Rambla hebben we Barcelona uitgewuifd en ontdekten we ongeveer in het midden van die wereldpromenade alweer een nieuw bijgekomen mensenbeeld, en amaai, wat torste die arme man daar op zijn schouders…de hele wereld !

Dit is nu wel echt het einde !

 

 

 

13:21 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

21-06-06

BARCELONA (4)

Waar ik het meest oog voor had en wat me even terug in de tijd deed gaan, waar ik met verwondering ’t langst bij stil bleef staan is het uitzonderlijk talent van Spanjes meest geavanceerde, meest fantasierijke architecten. Niet zozeer Gaudi’s  Sagrada Familia waar ik niet de moed vond me aan te sluiten bij de immense file.  Akkoord, deze onafgewerkte doorkijkkerk heeft iets sprookjesachtig en imponeert dermate dat je als mens  nietig en nederig buigt ook al bezorgt dit kunstwerk je met graagte nekscheuten.

Wij hebben dan ook een paar grondrondjes gedaan en vooral de details in ons opgenomen.

Ik vond meer gading in andere architecturen.

Barcelona gaf de architectuur een uniek geschenk, nl. een stijl die tussen 1880 en 1930 is ontwikkeld door de architecten die destijds de stad vormden. Het Modernisme deed zijn intrede; tegenhangers zijn de Engelse arts and craft-beweging, de Franse art nouveau en de Oostenrijkse Jugendstil.  Bovendien werd het Modernisme geïnspireerd door de Catalaanse gotiek en de mudéjar-stijl van de islam.

Eerst was er de populaire 38 jarige professor aan de faculteit Bouwkunde Lluis Domènech

met zijn duizelingwekkend Palau de la Musica Catalana, waar wij echter binnenin niet mochten fotograferen maar de overdonderende gevel geeft weer wat het interieur tien keer meer doet : een weelde van “’t kan niet op” van al de verschillende  nuances wat art nouveau in haar mars heeft.

Soms te veel wat je ogen aan kunnen en te kitcherig wat je gemoed kan dragen, maar die je mond willens nillens  verbazend open houdt.

Ik ben daar ontelbare keren mijzelf in glas, in smeedwerk of met glans tegen gekomen zonder echter in een spiegel te kijken : irissen in overvloed en de bloem bij uitstek in art nouveau werk.  Waarom eigenlijk, daar moet ik nog achter komen in een volgend speurwerk.

Modernisme hing toen samen met een groeiend gevoel van nationalisme, iets willen wat typisch Catalaans was. De term Modernisme kan men niet zomaar op de verschillende stijlen plakken die tijdens die decennia ontstonden. Vooral Gaudi

wilde niet worden geassocieerd met liberale frivoliteit. Vandaar de verscheidenheid van al deze architecturale  hoogstandjes. Gaudi was zowel de kerk als het Catalaanse nationalisme toegewijd; hij was zelfs een vrijmetselaar, schilder en beeldhouwer die meer afging op zijn handen en ogen dan op afmetingen en berekeningen.  Zijn gebouwen zijn dan ook een mix van stijlen en typisch Catalaanse neogotiek.  Nadat hij was afgestudeerd was zijn eerste en enige opdracht voor de stad straatlantaarns ontwerpen voor de Plaza Reial.

Zijn allerlaatste opdracht was Casa Mila  beter bekend als La Pedrera. 

Nadat deze in 1910 was voltooid wijdde Gaudi zich volledig aan de bouw van de Sagrada Familia.  Hij eindigde zijn dagen als kluizenaar in een hutje op de bouwplaats.  Toen hij in 1926 door een tram werd gegrepen, werd hij pas na twee dagen in het ziekenhuis herkend en stierf kort daarna.  Zijn laatste onvoltooid werk zou de climax vormen en zijn naam zou voor altijd met de stad Barcelona verbonden blijven.

Mijn boven alles uitverkoren pronkstuk van Gaudi is en blijft zijn Casa Mila. Als spiedende ogen loeren de ramen uit de golvende gevel in natuursteen.  Smeedijzeren algen en waterplanten kronkelen zich rond de balkons en het portaal lijkt op een reusachtige spinnenweb.  Op het dak  wordt het echt surrealistisch. 

Als schoorsteen vermomde spoken proberen de bezoeker de stuipen op het lijf te jagen.  In die tijd werd het spottend beschreven als een gebouw dat door een aardbeving werd getroffen en het volk doopte het dan ook laatdunkend in  La Pedrera (de steengroeve). Naderhand is dit scheldwoord het handelsmerk van dit kunstwerk geworden.

’t Is hier, hoog bovenuit torend, tussen de imposante gedrochten en gewelven en bochten, dat mijn kinderlijke fantasiewereld tot heropstanding kwam en dat zowel kinderen als volwassenen zich vrijelijk konden uitleven in hun verwondering en elkaar met uitbundige lach voorbij stormden in hun ontdekking naar nog meer spookachtigs. Ik beken eerlijk dat La Pedrera het mooiste sprookje is waarin ik ooit in werkelijkheid kon opgaan.

15:27 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-06-06

BARCELONA (3)

In de Ciutat Vella, de oude stad, kan men urenlang ronddwalen met om iedere hoek een nieuwe verrassing. Meestal leiden de nauwe steegjes naar alweer één of andere onverwachte apotheose. 

In de wirwar van de oude stad achtervolgt me Zafon’s verhaal waarin hij zijn schaduwen van de wind meesterlijk beschrijft.  Na een poosje kom ik erachter dat je niet echt kunt verdwalen, dat elk steegje je wel ergens naartoe brengt.

Het gebeurt dikwijls dat langs de hoge grijze muren, waar het wasgoed tussen het prachtig smeedwerk van de balkonnetjes zwierig de weg aanwijst, je gitaarklanken onzichtbaar tegemoet komen. Hier en daar, op de hoek van zo’n steegje beschrijft een kunstwerk in keramiek de eenzame troubadour die in de nachtelijke obscuriteit op zoek gaat naar zijn geliefde

en alweer danst de schitterende verhalenpen van Zafon door mijn hoofd. Ik besef nu pas dat deze thriller zijn werk heeft gedaan en ben blij dat ik met deze literaire bagage in mijn achterhoofd naar deze stad van tegenstrijdigheden ben afgezakt.
Achter de vernieuwde gevel van het regeringspaleis zou je niet zo’n prachtige gotische binneninrichting verwachten. 

Ze straalt nog de gecultiveerde rijkdom uit van de handelaarsmaatschappij uit de Middeleeuwen.  Boven het renaissanceportaal staat een ruiterbeeld Sint Joris

die hier Sant Jordi genoemd wordt.  Sinds de tijd van de kruistochten is de drakendoder de patroonheilige van Catalonië.  We zijn hier op het hoogste punt van de stad.  We komen uit op de Plaça del Rei,
architectonisch gezien het meest harmonieuze en belangrijkste plein van Barcelona.  In 1493, na zijn terugkeer uit Amerika, stelde Columbus hier goud en indianen tentoon voor de katholieke koningen Isabella en Ferdinand.

Fantastische fabeldieren, eenhoorns en olifanten spuwen het water van de daken.  Ineens passeren we zomaar pardoes een sinaasappeltuin in een pittoreske patio.

Uiteindelijk hebben we bereikt waar ik reeds van bij mijn documentatiewerk op broedde en vermits het net etenstijd is past mijn vooropgesteld plan perfect.

We hadden ons voorgenomen om onze magen op typisch Spaans in te stellen.  In een zijstraat van alweer een brede avinguda (avenue), meer bepaald in de Carrer Montsio, bevindt zich het historisch café-restaurant Els Quatre Gats . 

Dit café werd in 1897 geopend als imitatie van Le Chat Noir in Parijs.  Hier organiseerde Picasso zijn eerste tentoonstelling en rond 1900 discussieerden kunstenaars tot diep in de nacht over hoe ze de wereld het best konden schokken.  Het was de opkomst van het modernisme en het belangrijkste lid was Antonio Gaudi . (meer hierover in een volgende posting).

Tussen muren van herinnering waar foto’s en tekeningen als het ware mee-eten uit je bord, tussen modernistische gezelligheid met de nodige kitch.  Obers in pinguin-kostuum met een uitgestreken gezicht en vertikkend om ook maar één ander woord dan Spaans te spreken, noch te begrijpen.  Het beste uit onze Spaanse woordenschat halende, al dan niet op aanraden van de pinguin die met getalenteerde routine de stoel onder mijn zitvlak schuift en (natuurlijk wat had ik anders gedacht ?) het wijn proeven overlaat aan mijn partner, hebben we in dit verdorven kunstenaarsoord uit het verleden genoten van spijs, drank en etikette zonder tot op de bodem van onze portemonnee te hebben gegraaid.

Beste lezers, het weze aangeraden, wie Barcelona aandoet, Els Quatre Gats, is niet te versmaden !

 

17:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

BARCELONA (2)

Zomaar dagelijks La Rambla paraderend aflopen maakt je algauw moe, vandaar de hier en daar zijsprongetjes, waar je je rustig kunt nestelen in de glories van het verleden.  De meest gegeerde trekpleister, aan de linkerkant wat dichter bij de zee, ligt achter een brede poortingang de Plaça Reial. 

Met zijn zuilengangen, slanke palmen en de Gaudi-lantaarns, de vele terrasjes en de gietijzeren fontein met de “Drie Gratiën”

kan het elke vergelijking met de mooiste plazas van Spanje doorstaan.  In de openluchtcafés onder de arcaden, waar een heerlijke café cortado moe geslenterde benen opfleuren en het hoofd op z’n positieven terugbrengt, verdringen zich behalve het plaatselijke alternatieve publiek ook horden toeristen. Voor de geeïnteresseerden : als je gewoon “un café” bestelt krijg je zo’n gigantische kop “koffie verkeerd”, dus voor de echte liefhebbers vragen naar “un café cortado” en voor degenen die hem puur willen is het “un café negro”

Mij gaf dit plein een soort ontsnapping aan de chaotische verkeersgekte links en rechts van de Rambla. Niet enkel de claxonerende auto’s en politiesirènes, maar ook de ongedisciplineerde voetgangers die constant rode stoplichten negeren en van links naar rechts springend, tussen de twee- en vierwielers, er hun dagelijkse sport van maken hebben wij met verstomming gade geslagen.  Alweer tot verstomming van al die ADHD’ers die zich allicht afvroegen of wij aan ’t oefenen waren voor een nieuwe straatact.

Op het einde van La Rambla bij het Monument à Colon ligt de haven.  ’t Is ook daar dat, Columbus indachtig, werkelijk een nieuwe wereld begint.  Volgens de boeken kwam daar de zeevaarder, zijn vrouw, zijn drie zonen, zijn matrozen en zeven Caribische indianen aan wal na de triomfantelijke ontdekking van Amerika.

Het standbeeld van Columbus is ontworpen voor de wereldtentoonstelling van 1888.  Bezoekers kunnen met een lift naar het platform vlak bij de top van deze 60 m hoge zuil die deels is gemaakt met de gesmolten kanonnen van het kasteel op Montjuïc.

Lange tijd werd gezegd dat Barcelona met zijn rug naar de zee leefde maar rond 1985 zetten verschillende burgemeesters zich in voor de herovering van de zee.  De havenpromenade Moll de la Fusta was de eerste etappe in een ambitieus project dat het havengebied een volledig nieuw gezicht heeft gegeven, van het Colombusmonument tot aan de olympische jachthaven.

De ooit verwaarloosde houtkaai is nu veranderd in een brede laan met palmen.

Het verkeer wordt er ondergronds geleid en op de kade zijn er tal van stijlvolle tapasbars.

En daar kunnen we van meespreken !  In deze wijde waterwereld, in een decor van sierlijke zeilboten en kunstwerken, waar jong en oud heerlijk onbezorgd en lui kan zitten, hangen, liggen, knuffelen, dromen en…. vingers aflikken bij de heerlijkste tapas ooit die met een aangepast gekoeld wijntje zorgvuldig worden doorgeslikt en waar zelfs  je blik op oneindig te lui is om de einder te zoeken. En je hele hebben en houwen in een soort van lome roes blijft hangen, zelfs yoga en  zen overstijgend…

Afsluiten doe ik alweer met één van de ontelbare steegjes, waarvan ik maar niet genoeg kon krijgen

 

 

15:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-06-06

BARCELONA (1)

Carlos Ruiz Zafon’s bestseller “De schaduw van de wind” http://www.boekgrrls.nl/BgDiversen/Aanbevelingen/ZafonCarlosRuiz.htm

waarin Barcelona de verlokkende hoofdrol speelt hakte onze spreekwoordelijke knoop door voor een bezoek aan deze Europese hoofdstad met wereldallures.

Tijdelijk gehuisvest in een rustige zijstraat van de vermaarde La Rambla en nadat we onze bagage nonchalant op het bed hebben geploft, haasten we ons naar dat kloppend hart waar ik me, zonovergoten, tussen de massa verdring, me in de sfeer nestel van Zafon en de openingswoorden van zijn roman in stilte oproep “…we wandelen door de straten van een Barcelona, gevangen onder de asgrijze hemel (ten tijde van het Franco regime 1945) met een zonnetje dat over de Rambla stroomt als een guirlande van vloeibaar koper….”

En vertrokken ben ik als één van de ontelbare franjes van een mensenguirlande, op en neer wuivend, me verloren zoekend tussen de nauwe steegjes

en spookachtige herenhuizen van deze eeuwig rebellerende hoofdstad van Catalonië, om pas tot stilstand te komen als de donkerte valt en de grillige lantaarns van de geniale  Antonio Gaudi hun schemerig licht vanuit hun vergane historische stam werpen over vlugge schaduwen en nachtelijk bruisende pleintjes.

Algauw  trekt een eerste straatact mijn aandacht wanneer dierenactivisten protesteren tegen de  nutteloze wreedheid van stierengevechten,

een eeuwenoude Spaanse folklore (volgens mij eerder een attractie) waar toeristen van heinde en ver zich hersenloos blind op staren en waartegen de Spaanse Gaia-mensen strijd voeren.  Uiteraard voel ik mee, blijf ik een hele poos aanwezig als vorm van medestrijd, doe ik een kleine duit in het zakje en zet ik het op de gevoelige plaat.  Ook ik heb mijn leven lang vertikt dit bloedig spektakel te aanschouwen gedurende al die voorbij jaren dat ik Spaans grondgebied betrad.

Even verder voldoe ik aan de legende van de Canaletes-fontein

en maak ik de belofte waar voor een volgend bezoek aan de stad door een paar glasheldere slokken naar binnen te slurpen, ook deels als welgekomen verfrissing.

Weken van tevoren hebben we ons gedocumenteerd en onze dromen stap voor stap tot de rand van de werkelijkheid gebracht; gewapend met een uitgebreid stadsplan, Globustaalgidsje, stapschoenen gesmeerd, zonneklep in aanslag en een 3-dagenticket voor de Bus Touristic op zak stomen we onze eigen zonnecrème-walm voorbij.  De kin veelal omhoog vanwege de architecturale hemel, de nek op tijd en stond gedwongen tot buigen voor alweer één of ander standbeeld waar onze bewonderende ogen blijven hangen op “body  en dress  painted” mensen

die in hun gecementeerde uitbeelding de melancholie zozeer hoog houden dat een opwelling tot aanraken je bekruipt,
maar je uiteindelijk beseft dat je best hun hoed spijst en hen zo even uit hun verstijving helpt met een buigende groet, een knipperend oog als dank  van hunnentwege.

La Rambla , zonovergoten, zwart bevolkt, bloemen, sangria en tapas, 

mensen van overal die zonder voorafgaande afspraak samen komen op deze boulevard van dromen, van onthaasting, van terug komen…..met halverwege  een oase van zuiders verlangen : la Boqueria, een lust voor het oog, een laving voor de goesting.

 

16:08 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-06-06

IEDER ZIJN TOER....

We palaveren er al jaaaaaren over, beloven onszelf er eindelijk werk van te maken, sussen ons achteraf dat het alweer niet mocht zijn.

Eigenen ons een zekere vorm van machteloosheid toe, bestoken elkaar met goed doordachte excuses.  Terwijl we elk voor zich, en net niet gezien, dezelfde folders halen om ze vlug onder het tafeltapijt te foefelen en ze even vlug weer mee te grissen naar ons veilig (denken we) huisstekje om watertandend te dromen van steeds uitgestelde beelden van kleurrijk geflaneer op de mooiste Europese promenade waar chaotisch wereldgekakel extravagante architectuur bekampt, waar burgers elkaar de handen reiken tot een sardana-groet, waar de kogel letterlijk en figuurlijk door de Sagrada Familia-kerk is gegaan.

Om maar te zeggen "ieder zijne toer is niet te veel".  Na Marlon's en Loretta's avont-uren trekken wij naar die andere zuiderburen.

Lieve bloglanders, ik doe het voor een weekje even anders, ruil het virtuele (tot 13/06) voor het reële, niet zomaar zonder jullie, draadloos, in gedachten mee te nemen....  

 

 

21:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-06-06

DE MENS, IEDER OP ZICH BOEIEND EN UNIEK !

Toen ik gisterenavond, moe en voldaan van mijn "Mauriceke's dag" ('s vrijdags is mijn oma-doe-dag) thuiskwam, had ik niet eens meer de moed om de pc op te starten.

Des te groter is mijn vreugde, deze ochtend, bij het lezen van de reacties van mijn blogmaatjes (want zo voelen ze voor mij aan)

dat ik graag een aparte posting wijd aan jullie allen : maatjes, passanten, lezers en potentiëlen......

Jullie hebben mijn gemoed verblijd, mijn doorzetting aangesterkt en de verbondenheid die mijn hart nodig heeft gevoed.......

Bedankt iedereen, jullie diversiteit verrijkt mijn kijken, voelen, denken en begrijpen.

Hou jullie blogdeur op een kier want in glip graag ongestoord, onverwacht en verrassend binnen

 

  

08:53 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-06-06

DE KLEINE MENS

wat is de mens klein al
overstijgt hij onwaarschijnlijkheden
met zijn lumineus brein
al manipuleert hij genetica met
glansrijke droomscenario's
al kneedt hij de wetenschap
tot een vaststaand feit
al voert hij strijd tegen
bedreigde vijandelijkheden en
laat hij zegenvierende wimpels
dans op overwinningen
overwinningen op zichzelf
want
wat is de mens klein als
 het universum zijn klauwen toont
als natuurkracht buiten
de oevers treedt en de mens
met al zijn verworvenheden
genadeloos van de kaart veegt
dan
schreeuwen of zwijgen, voor goed,
al de illustere breinen
dan
krimpt de mensheid in eigen vel
en toont beschamend haar mildheid
in medelijden en bijstand
uit angst voor nog meer
(natuur)represailles
en klein knielen we
en klein hopen we

16:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

31-05-06

REGEN EN POËZIE

Leesvoer is mijn hoofdmenu tijdens deze natte, kille dagen.  Momenteel geniet ik van Pablo Neruda's “Ik beken ik heb geleefd”.  Eén bepaalde passage heeft me de mond gesnoerd met klagen over het weer, heeft me de regenwolken, de open hemelsluizen min of meer relativerend doen aanvaarden, benam me zelfs een lichte blos van schaamte.

Dus zwijg ik over het weer en koester ik me in de poëtische regen van Neruda’s  filosofie over wat hij noemt zijn “Kinderjaren en poëzie” :

“Laat ik, voor wat de dagen en jaren van mijn prilste jeugd betreft, beginnen met te vertellen dat de enige onvergetelijke persoon daaruit de regen is geweest. Die grote australe regen, die als een waterval van de pool neerdaalt, vanaf de hemelen van Kaap Hoorn tot de grens.  In dat grensgebied van mijn vaderland ben ik in de wieg gelegd voor het leven, voor de aarde, voor de poëzie en voor de regen.
Het kon maandenlang, jarenlang regenen.  De regen viel in draden, als lange glazen naalden, die stukbraken op de daken en ieder huis was een schip dat zwoegde om de haven te bereiken in die winteroceaan.
Die koude regen van het zuiden van Amerika kent niet de impulsieve vlagen van de warme regen, die neerkomt als een zweep, waarna de hemel weer stralend blauw wordt.  Integendeel, de australe regen is geduldig en blijft eindeloos uit de grijze hemel vallen.
We gingen altijd, over de stoepen springend van steen tot steen, door weer en wind naar school.  Paraplu’s hadden we niet, want die waaiden toch weg.  Regenjassen waren te duur, schoenen raakten doorweekt.  Nooit zal ik de sokken vergeten die bij de stoof te drogen hingen en de rij schoenen die stoomden als kleine locomotieven.”

Meneer Neruda, bedankt voor dit relativerend relaas.  Ik staak het zeuren en klagen over de regenvlagen en zet mijn blik op verder, op het aloude gezegde dat na regen zonneschijn komt…..

 

    

 

20:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

BASCULEREND

Levensbedenkingen die ik zowat 23 jaar geleden neerschreef en waar ik nog steeds achter sta

soms
schijnt de zon tussen de kruinen van de bomen
sta je stil bij de vloed van rivieren en stromen
hoor je overal 't concert van zingende vogels
is er geen bestaan van gruwelijke kogels
lijken alle tuinen bezaaid met kleurrijke bloemen
wil je de hele wereld met elkaar verzoenen
lopen de straten vol van lachende gezichten
bestaan er zelfs geen maten noch gewichten
weerspiegelt de maan zich in 't rimpelloos water
verschuif je de problemen naar later
brengt niemand je van je stuk
beleef je, droom je van puur geluk

soms
lijken de dagen duister en zwaar
alleen al door een simpel gebaar
van mensen die in dezelfde stemming
de dagelijkse dingen zien als remming
maakt  de mooiste symfonie je weemoedig
vind je je vrienden opeens zo koelbloedig
voelt de regen op je huid extra koud
daar waar je er anders zo van houdt
wil je alleen zijn, vermijd je gezelschap
want middenin voel je je veel te krap
wil je naar buiten maar weet niet hoe
heb je schrik, er is nog zoveel taboe

soms
meng je die beelden ineen
je kunt niet verder op één been
het evenwicht moet je steeds zoeken
credit en debet zoals in de boeken
en als het lukt, dan is dat een gunst
weten te leven is immers een kunst
zo slijt je dan uren en dagen
met af en toe iets extra's te wagen


11:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-05-06

LIFE STYLE : SHOPPEN

Bent u ook een solo-shopper, bloklettert de krant vandaag.  Uit een enquête blijkt dat het merendeel van de Vlamingen zijn kleren alleen koopt.  Het belangrijkste argument voor het uitkiezen van een winkel is de breedte van het assortiment en de mogelijkheid om ongestoord te kunnen passen en kiezen.

Dat is nu eens goed nieuws voor mij, ik die altijd dacht daarin een buitenbeentje te zijn. Zeker als ik die keuvelende moeders met dochters of druk doende vriendinnen of jonge gezinnen met kinderen of oudere paren knusjes met elkaar zie optrekken, gepakt en gezakt.

En ik, die daar ontspannen, op mijn gemakske tussen laveer, onbekommerd voor tijd noch afstand, mijn eigen winkels de baas, mijn eigen stilstanden bepalend.  En toch, in mijn achterhoofd die opkomende vraag of ik nu zo’n asociaal koopgedrag in mijn genen heb.

Toegegeven als ik mijn blik wat scherper en kritischer stel, dan zie ik  heel veel “wachtende” heren, leunend op één of ander klerenrek, balancerend van het éne op het andere been en een uitdrukking waarvoor het woord verveling nog te braaf is. Vrouwlief die om de zoveel minuten, uit het pashok stevent,  haar pauwenveren uitzet en haar vragende blik op manlief afvuurt. En hij, die denkt er vlug van af te willen zijn, al evenveel keren met geforceerde goedkeurende knik aangeeft  dat het nu welletjes is en dat hij eigenlijk weg wil.

De méérdurvers hebben al lang hun uitvlucht gevonden in portaalhangen of stoepzitten en in de beste gevallen de stadsbanken die vooral ’s zaterdags omgetoverd zijn in een soort openluchtwachtkamer.  ’t Is koddig om zien,  al die herenbroeken op een rij, een waaier van herensokken vrij met een in- en opgepakte schoot vol kleurrijke winkelzakken; een stoetenreclame op zich ! En daarboven een unaniem gezichtsmasker van “zie mij hier zitten”. Ze hebben met z’n allen wel hun hoofd gemeen dat, zonder voorafgaande afspraak, van links naar rechts of andersom, beweegt voor een voorbij waaiende oogverblinding net zoals ze de tennismatch volgen.

Neen, dan nog liever ons (mijn partner en ik)  uitgedokterd systeem van “we gaan ieder onze weg en komen op een afgesproken uur samen om bij een koffietje of een pintje of iets meer, onze koopervaringen uit te wisselen”.

Het krantenartikel vermeldt verder dat ongeveer 83 procent van de consumenten de producten eerst aanraakt, eventueel past, en nadien al dan niet koopt.  Voor 84 procent van de ondervraagden is bvb. het kunnen uittesten van de functies van een mobiele telefoon van belang en ongeveer 93 procent wil zijn kleren en schoenen kunnen passen.

Dat lijkt mij nogal evident.  Alhoewel, met een grote dosis zelfkennis kan men sommige kleren, zelfs de meest intieme stukken, op ’t zicht kopen, zonder bedrogen uit te komen.

Zoals men in sommige afgebeelde moppen ziet dat meneer zijn handen kromt tot een kom wat dan de maat van moeder de vrouw, vriendin of lief moet aangeven.. Voor een string lijkt het  mij niet zo moeilijk, zo’n koordje moet sowieso bij iedereen op de juiste plaats, me dunkt.

Het shoppen bij ons is zoals een L.A.T.-relatie, wij houden het hier  ’t liefst op een S.A.T. (shopping apart together).

 

 

 

 

 

 

13:05 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-05-06

FILM

Ken Loach krijgt Gouden Palm

 voor zijn Ierse geschiedenisles “The wind that shakes the barley”. Deze verrassende winnaar overtroefde de favorieten zoals  Volver  (Pedro Almodovar) en Babel (Alejandro Gonzalez Inarritu).

De nu 70 jarige Loach heeft het de laatste 35 jaar altijd goed gedaan te Cannes en sleepte twee keer de juryprijs en twee keer de persprijs in de wacht.  Ondanks dat zijn nu gekroonde film niet zijn aller-sterkste is, vind ik dat deze uitstekende filmmaker met zijn schitterende humane stadsverhalen over uitgebuite arbeiders en/of mensen in de marginaliteit, de zo gegeerde Gouden Palm meer dan wel verdient.

Kenneth Loach (17 juni 1936 in Nuneaton, Engeland) is een Brits filmregisseur, gekend voor zijn sociaal realistische stijl en socialistische thema's. Hij heeft ook veel televisiefilms gemaakt. Hij studeerde recht aan de Universiteit van Oxford. Hij begon als acteur in het theater, maar begon docudrama's te regisseren voor tv in het begin van de jaren '60, meer bepaald het sociaal invloedrijke Cathy Come Home (1966). In de late jaren '60 schakelde hij over naar films, en maakte Kes, het verhaal van een jongen in moeilijkheden en zijn torenvalk, gebaseerd op de roman A Kestrel for a Knave door Barry Hines.De jaren 1970 en '80 waren minder succesrijk, zijn films leden onder een slechte verdeling, gebrek aan interesse en politieke censuur. De film The Save the Children Fund Film (1971) werd gemaakt in opdracht van het Save the Children Fund, die hem zo slecht vonden dat ze het negatief wilden laten vernietigen. De film werd nog nooit publiek vertoond. Hij kreeg ook de opdracht van Channel 4 om A Question of Leadership te maken, een documentaire over de Britse mijnwerkersstaking in 1984-1985. Het programma werd echter achtergehouden door Channel 4 omwille van politieke redenen. In de jaren 1990 kwam Loach weer in vorm, met een reeks populaire films, zoals ''Ladybird Ladybird(over een vrouw wier kind afgenomen wordt door de sociale dienst), Raining Stones (over een koppel met schulden die bedreigd worden door incasso-agenten), Land and Freedom (over de Spaanse burgeroorlog, Bread and Roses (over gastarbeiders in de VS), en The Navigators (over de privatisering van de spoorwegen).

Vooral zijn “Sweet Sixteen” (2001 - over jongeren en drugsproblematiek) en “My name is Joe” (1998 – over alcoholmisbruik en werkloosheid) bleef mij persoonlijk aan de ribben kleven.

“The wind that shakes the barley” (vrij vertaald : De wind die de gerst schudt/beweegt)

vertelt over de houding van een klein dorp tijdens de Ierse onafhankelijkheidsstrijd in 1921.  Het is een goed vertolkt, behoorlijk onderhoudend en interessant historisch drama.  Wat vorm betreft oogt de film tamelijk ouderwets.  Het gaat hier over twee broers die met de wapens tegenover elkaar komen te staan, omdat ze het oneens zijn over de strategie voor een onafhankelijk Ierland. http://www.imdb.com/title/tt0460989/

Wie dus lekker ouderwets in de pluchen zetel wil doorzakken en er niet voor terugdeinst zich in een stukje waar historisch verleden te verplaatsen en houdt van een geëngageerde film……

Ik ga in ieder geval niet voorbij aan deze nieuwe prent van mijn favoriete cineast.  Geëngageerde kunst(enaars) hebben me altijd al geboeid.

20:38 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-05-06

LITERAIR

Gisteren, zaterdag 27/05, tijdens de 20ste Culturele Ontmoetingsdag van het multicultureel tijdschrift Concept

http://www.conceptcircuit.nl/index.jsp?ACTION=GOCOMBO&...

in het Cultureel Centrum “De Ster” in Ichtegem, verscheen meteen de uitgave “Muziek is meer dan luisteren”, een thematische verzenbundel over muziek samengesteld door Ton Luiting (één der bezielers van dit literair gebeuren) en Hans Hogendoorn (beeldend kunstenaar).

In zijn “woord vooraf” merkt Ton Luiting

op dat veel schrijvers en dichters er geen geheim van maken dat hun werk sterk beïnvloed is door muziek.  Maar ook andersom worden componisten vaak geïnspireerd door de verzen van dichters.  Een soort afvragen zoals bij de kip of het ei.   Kortom twee onvergelijkbare grootheden.

Nog volgens Ton Luiting begint muziek waar de taal ophoudt. In wezen staat de dichter voor een lastige taak omdat het dichten over muziek soms achterblijft bij de muziek zelf.

Door dit te overwinnen ontstaat vaak “poésie pure”.

Na de gebruikelijke toespraken door Axel Buyse, vertegenwoordiger van de Vlaamse Regering in Den Haag, Karl Bonny, burgemeester van Ichtegem en Annemie Clyncke, schepen van Cultuur, tussendoor opgeluisterd door de juiste toonaangevende Ichtegemse brassband, was het woord aan de deelnemende dichters en de uitreiking van de jaarlijkse Concept-poëzieprijzen. In deze thematische verzenbundel werden maar liefst 122 gedichten opgenomen.  Het is dan ook verbluffend te constateren hoe muzikaal gekleurd de zielenroerselen van de deelnemers in hun poëzie tot uiting komen.

Een prachtige litho van bekend kunstenaar Chris Ferket werd aan alle aanwezigen overhandigd.  De overige uitgereikte kunstwerken kwamen van de hand van beeldende kunstenaars van eigen bodem zoals Stef Orti, Stefaan Ponette, Jeffrie, Isabelle Stroef, Ronny Ivens.

Als beginakkoord (om in muzikale termen te blijven) luidt deze klankrijke bundel een paar overwegingen in :

“De muziek geeft stemmingen die boven al het tastbare en onzichtbare uitgaan en doet ons wakend dromen” – Berthold Auerbach

“Muziek is meer dan luisteren” – Ton Luiting

“De schoonste muziek blijft voor de meeste mensen toch maar de klank van hun eigen

stem” – Cees Buddingh

“Muziek is de blikopener van de ziel” – Henry Miller

“Na de stilte komt muziek het dichtst bij het zeggen van het onzegbare” – Aldous Huxley

 

Muziek is meer dan luisteren

omslag : Hans Hogendoorn

Titelidee : Ton Luiting

Zetwerk : Suzanne Gossé

Druk : Caers, Oud-Turnhout

ISBN 90 74398 26 X

Uitgever : Concept – Postbus 1313 – 1200 BH Hilversum

 

Opnieuw werd dit 20ste literair gebeuren een voltreffer van niveau die de oren streelden met woorden vol sleutels, akkoorden, klanken, emoties, verbondenheid…..

Mijn keuze-greep uit de vele inzendingen :

 

Stradivarius

Verhef mij tot je schouder
Omvat mij, raak mij aan
Streel je vingertoppen over
mijn gespannen snaren
Lento, adagio
Hevel je passie in mij over
Laat mij zingen
Allegro, vivace

Onder mijn huid trillen
de echo’s van mijn stam
van lang, lang geleden
toen ik nog in het woud
te ruisen stond

Virtuozer dansen je vingers
Je strijken wordt forser
Glissando, staccato
Crescendo -
Ik volg het ritme
jubel, ween
Sneller, vaster, harder -
Morte – ma non troppo.

 

Lily Touwen

 

 

 

20:29 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-05-06

ZATERDAGS GEVOEL VAN TIJD

Zaterdagochtend, ontbijt voor mij alleen, geen tête-à-tête maar een tête-à-moi. Geen schoolbel voor de deur, wel het tijdloos kerkgeklepper achter me. Zalig de tijd horen verder tikken, 't besef van alweer een dag waarin  tijd nu eens geen hoofdrol mag.   Ik hou tijd en mij in bedwang om niet te verdwalen in elkaar. Even ontkomen aan de tijd......
Nooit eerder in mijn leven
had tijd zoveel betekenis
als in mijn heden,
mijn hier en nu waarin
de tijd haar waarde
heeft teruggekregen
Mijn onvoltooid verleden
werd als een marathon
door mezelf voorbij gerend,
limieten en verworvenheden
tikten tweebenig in monotone
cadans de jaren aan elkaar
Zomers en winters kenden
geen overgang naar
lente en herfsttussendoortjes,
kleurrijke natuurwijzers gaven
geen besef van voorbijgaande
seizoenen in mijn bestaan
Nooit eerder in mijn leven
smeedde ik de tijdsbanden
van nostalgie en heden
met flair aan elkaar en
deed het tikken van de klok
me als herboren stilstaan
Iris

07:39 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-05-06

THE DAY AFTER, EEN DAG VAN BEZINNING

Vandaag Hemelvaart, voor velen een dag van bezinning.
Morgen, een day-after-bezinning.

26 mei - stille optocht in Antwerpen

Morgen, vrijdag 26 mei vindt er onder de twee motto's 'Het verdriet is van A' en 'Stop racisme, diversiteit is realiteit' een stille optocht plaats in de stad Antwerpen.

Deze optocht is een sereen protest tegen alle vormen van geweld in de maatschappij en een pleidooi voor verdraagzaamheid.

Laat het verdriet niet alleen van Antwerpen zijn, maar het verdriet van ons allemaal !

Ik kan er niet lijfelijk bij zijn, maar mijn denken en mijn hart zal in verbondenheid meestappen , zal hand in hand gaan met die kleurrijke regenboog van mensen in al hun diversiteiten, in de rijkdom van hun verschillende culturen.

Ik zal samen met mijn kleinzoontje een tegeltapijt leggen en hem zachtjes toefluisteren dat er plaats is voor alle andere kinderen.  Eén ding zal ik morgen zeker weten en voelen en dat is dat mijn kleinkind, in zijn puurheid, in zijn prille onschuld, mij zal toelachen en dat ik, dankbaar voor zijn onvoorwaardelijk aanvaarden, zal blijven ijveren voor en geloven in een toekomst voor onze kinderen, in een geborgenheid voor onze ouderen en in een samenleven voor ons allemaal.

 

 

 

18:07 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

LICHT, ZON, LIEFDE

Het wachten duurt te lang.  Het nieuwe leven wil ik wel aanschouwen, maar haar lentekader voel ik niet.  Mijn knoken blijven te lang verstijfd, mijn spieren veel te stram. Al doe ik er alles aan om moeder Natuur te aanvaarden, mijn grenzen van begrip geraken dichtgeslibd.  Ik heb alleen nog mijn hoop en die hou ik strak omklemd.  't Zijn in zulke momenten dat zonnige woorden, bloemige frazen me ontroeren, dat liefde me omarmt met vol besef dat ik een gelukkig mens ben. Met vocht in de ogen en nattigheid buiten, onderga ik, geniet ik van

Rozentuin

Ik heb je nooit een rozentuin beloofd.
Ik heb alleen gezegd dat er een tuin zou komen.
Maar jij, jij had alleen maar rozen in je hoofd
En daar bleef je over malen en van dromen.

Jij hebt het onkruid niet gewild en nooit gezien
Hoe ik me in het zweet heb staan te spitten
Hoe ik me aan de keien en de modder heb vertild.
Jij bleef maar aan die vage rozen klitten.

En toen na jaren zwoegen die tuin er eindelijk was
Nog als een ruw stuk grond om samen te ontginnen
Zei jij alleen : een tuin ?  Maar waar zijn de rozen nou ?
En je liep weg en ging teleurgesteld naar binnen.

Maar ik heb je nooit een rozentuin beloofd
Ik heb alleen gezegd dat er een tuin zou komen
En zolang jij rond blijft lopen met die rozen in je hoofd
Moet je maar weg - en je hoeft pas terug te komen

Als je ook kan houden van het onkruid en de stenen
En de schrammen en de blaren op mijn handen ook wilt zien.
En als alles mee wil zitten
En wij blijven samen spitten
Groeit er op een dag één roos
Misschien.

 

Paul van Vliet
uit "Zonder verbeelding geen tuin"
samengesteld door Paul Geerts
uitgev. Contact - 2003

 

10:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-05-06

LITERATUUR

Als ontspannend tussendoortje las ik zopas "De rest is geschiedenis" van Luc De Vos.  Daarin vertelt de zanger van popband Gorki http://www.gorki.be/ op zijn gekende cynische manier over zijn katholieke, Vlaamse jeugd. Hier en daar speur je de filosoof in hem en mijn ogen bleven iets langer stilstaan bij zijn gefilosofeer over kunst.

Er bestaan twee soorten kunst.
Kunst die van de toeschouwer een inspanning vraagt
en kunst die aan de toeschouwer tegemoet komt.

Verder voegt Luc De Vos eraan toe dat hij in zijn liederen steeds heeft getracht die beide soorten te verenigen. Zijn ballade Mia wordt in ieder geval steeds opnieuw uitgeroepen tot het mooiste Vlaamse lied. Zelf vindt De Vos "We zijn zo jong" zijn meest geliefde, waaruit dit citaat :

Wij treuren niet langer dan nodig
Over dingen waaraan niets valt te doen
Ondanks de tegenslagen doen wij altijd verder
Wij zijn zo jong
Er is nog een zee van tijd
Een kans op de volgende prijs
Wij sterven van verlangen
Maar onze liefde die blijft duren
In de show van je leven
Is er een zee van tijd.

Ondanks dat hij al ruim de veertig voorbij is, oogt de Gorki-frontman, column- en romanschrijver, mediafiguur en.......onze buur van een paar straten verder, achter ons, inderdaad nog vrij jong en zit het kind in hem niet al te diep verscholen.  Hij mag dan wel een cynische grappenmaker en bekkentrekker worden genoemd, zijn knuffelgehalte is voelbaar, wanneer hij je, handen in de zakken, hoofd naar de grond, met enige schuchterheid passeert.

De rest is geschiedenis door Luc De Vos - uitgeverij Atlas - 2004

11:49 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-05-06

ABSURDITEIT IN DE VOETSPOREN VAN DE DA VINCI CODE

Er werden al heel wat voors en tegens geschreven en grenzenloos gepalaverd over Dan Brown's boek en Ron Howards film.  Ik denk dat de hetze nog niet in het heetst van haar hoogtepunt staat, want wat ik vandaag lees in de krant, doet me (eindelijk) weer eens goed lachen, na het doorspoelen van dat bakje troost van daarnet en de bemoedigende woorden van een paar bloggertjes. 

Ik citeer De Gentenaar :
"Mona Lisa spreekt"  Matsumi Suzuki, een gerenommeerde geluidstechnicus heeft het schilderij van Leonardo Da Vinci bestudeerd en Mona Lisa's fysieke eigenschappen geanalyseerd en op basis daarvan haar stem gereconstrueerd.  Hij vertrok hiervoor van de lengte van Mona Lisa's vingers en berekende zo dat ze ongeveer 1 meter 52 groot moest zijn.
Ik denk hier nu wel spontaan aan de geboorte van mijn kleinzoontje die natuurlijk ook eerst gemeten werd en waarbij de verpleegster al meteen verklaarde ''t zal ne ferme grote worden, ik schat zo'n 1,90 m" en daarmee al voor een eerste dilemma zorgde bij mijn dochter en schoonzoon met hun dood gewoon huizeke in het achterhoofd.
Enfin, het krantenknipsel gaat als volgt verder :
Daarna werkte ze de structuur van haar schedel uit, de grootte van haar beenderen en het volume van haar neus en keel.  Met behulp van een gespecialiseerd computerprogramma en een bestand van meer dan 150.000 stemmen stelden ze een stem samen voor Mona Liza.  Ze zegt echter nog niet zoveel en houdt het voorlopig nog op : Ik ben Elizabeth, ook wel gekend als Mona Lisa,  Ik ben een dame met een raadselachtige glimlach.
Alsof we dat ook al niet wisten !
Naar het schijnt werd de akoestische analyse van Suzuki al regelmatig gebruikt in gerechterlijke onderzoeken en zorgde voor de oplossing van moordzaken.
Allemaal goed en wel die gesofistikeerde computerprogramma's maar ik weet uit praktijk wel beter.
Hoe verklaar ik dan mijn muiskleine buurvrouw, vel over de benen, maar een stem waar een bas-bariton jaloers op zou zijn.  En die overbuur met zijn dikke pens die hoogdravend kirt gelijk een jong veulen ?
Naar het schijnt, nog volgens het artikel, kunnen we Mona Lisa zelf aan 't woord horen en moeten we daarvoor surfen naar :
Heb het zelf nog niet uitgeprobeerd maar 'k heb er vandaag alles voor over om eens goed luidkeels te brullen van 't lachen.  Of ben ik eerder oneerbiedig ?  So what !

 

12:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

OPKIKKERTJE, OPKIKKER, REUZE-OPKIK

Ik ben nochtans een optimist en positief ingesteld, maar nu laat de natuur me (ons) wel erg in de steek.  Ik zoek nochtans de zon bij mijn vrienden : boeken, muziek, pen en papier, blogmaatjes, de straat, de stad doch alles en iedereen oogt grijs en klinkt down.

Dan maar over naar dat vloeibare zwart

dat even troost en al even vlug

weer weg is

 

09:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-05-06

TOERIST IN EIGEN STAD (2) : ENTHOVEN ASSOCIATES

Na de billboards van New York trokken we over de Gentse kasseien naar een Spaans restaurant, hartje Patershol, waar we bij zuiderse klanken en het nuttigen van een Tapas-menu de Belgische weergoden aan onze stapschoenen lapten en lichtjes “in de wind” verder uitwaaiden naar het Design Museum www.designmuseumgent.be

Enthoven Associates, een ontwerpbureau van eigen bodem en eerlijk gezegd nog nooit eerder van gehoord en zodoende alweer een openbaring. Enthoven Associates, ontwerpt wereldwijd het dagelijks leven van meubelen en bedsystemen tot autovelgen en reiskoffers.  Zij zijn ook al een carrière lang betrokken bij innoverende mobiliteitsprojecten.  Dit gerenomeerd Antwerps bureau ontwierp de Bova-bus, leverde ontwerpen voor de Eurostar en bedacht futuristische  tramstellen en bushokjes.  Het mag grote bedrijven zoals Bombardier, Siemens en Alstom tot zijn cliënteel rekenen.

Op de tentoonstelling wordt niet alleen het finale ontwerp of gerealiseerde product tentoongesteld maar ook de verschillende fases die aan het uiteindelijke ontwerp vooraf gaan.

Men krijgt voorstudies, schetsen, animatiefilms enz…te zien.

Het toont ook aan op welke wijze Enthoven Associates naar oplossingen zoekt voor problemen zoals het aantrekkelijker maken van het openbaar vervoer.

Wie nu denkt dat dit eerder de mannelijke interesses wekt, heeft het echter mis.  De tentoonstelling is zeer toegankelijk en aantrekkelijk opgesteld.

Terwijl manlief zich expliciet voorover boog voor het minuscule laswerk van onderdelen, ging mijn aandacht dan weer expliciet uit naar interieur en materiaal van de meest futuristische tram- en treinstellen. Als gretig gebruiker van openbaar vervoer zag ik mezelf in gedachten al in een ufo-achtig gedrocht over pleinen en straten zweven.

Ook deze tentoonstelling alweer in één van de mooiste “stenen” (vroegere patriciërswoning) van Gent en één van de meest transformerende musea die Gent kent.  Zo kunnen verdiepingen in elkaar overgaan, kunnen muren vernauwd of verbreed worden al naar gelang de aard van de tentoongestelde werken en is ook hier de lichtinval van cruciaal belang.

Enthoven Associates in het Gentse Designmuseum loopt nog tot 25 juni a.s.

Ziezo, weeral wat Belgische kennis en cultuur opgesnoven in eigen stad : onze zondag was geslaagd en het herfstgevoel in hartje lente even vergeten. Meer hebben wij niet nodig : een klein weetje hier, een ontdekking daar en we zijn wij weer content zie !

Ook zonder weer kan ’t leven schoon zijn, als het maar in beweging blijft…. 

Enfin, wat ik hiermee wil zeggen dat het niet altijd de terrasjes zijn die het mooie weer maken, dat je eigen sfeer kunnen maken even deugddoend en nodig is en dat genieten soms ver weg lijkt terwijl het dikwijks zo vlakbij is.

15:19 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

TOERIST IN EIGEN STAD (1) : BILLBOARDS,NEW YORK

Ik behoor niet tot het soort mens dat thuis zit weg te grienen omdat het buiten geen weer is om een hond door te jagen.  Of zoals de volksmond zegt “als ik het voor mij heb, dan heb ik het niet achter me” (ne doorduwer dus). Zo geschiedde voorbije zondag. Zonder zonnepet, maar zoals het een echte toerist betaamt – comfortabel schoeisel, fototoestel op de buik, de blik op nieuwsgierig, met ontspannen tred en een zekere culturele aanslag  -  gingen we in eigen stad op zoek.

Sinds 28 april loopt in Gent een prachtige hedendaagse fototentoonstelling over billboards die New Yorkstad overheersen en hoe burgers, er tussendoor, er onder, er langs, hun eigen run for life beleven en niet eens meer opkijken naar de torenhoge torso van een Calvin Klein-god of een sensueel lonkende lingerie-diva.

Fotograaf Wouter Deruytter (geb. 1967 te Roeselare, studies aan de Kon. Academie v. Schone Kunsten Gent) http://www.wouterderuytter.com/gal.html

begon in 1998 met zijn eerste billboardreeks en merkte achteraf hoeveel aandacht seks in het straatbeeld opeist.  De kolossale billboards doken overal op, het straatbeeld manipulerend.

Na de gebeurtenissen van 11 sept. 2001 veranderde hij van invalshoek.  De billboards stonden niet meer centraal maar werden eerder het uitgangspunt waarbij alle aandacht ging naar de interactie tussen billboardgoden en de dwalende sterveling.  Deze wisselwerking komt zeer opvallend tot zijn recht in zijn tentoongestelde reeks.

Deruytter maakte reeds als jonge fotograaf series van Maurice Béjart, waarna hij naar New York trok om lessen te volgen aan het International Center for Photography.  Zijn werk werd opgenomen in één van ’s werelds meest befaamde fotogalerijen, nl. die van Harry Lunn.  Als gedreven fotograaf met twaalf boeken en catalogi op zijn naam stelde hij vaak tentoon en vinden we zijn werk terug in zowel openbare als private collecties in Europa, de V.S. en Mexico.

Met kracht, humor of ironie toont kunstfotograaf Wouter Deruytter hoe bruisend en verleidend, misleidend en vol zelfbedrog billboards zijn in het straatbeeld van New York. De voetgangers, als vluchtige silhouetten, krijgen schijnbaar het laatste woord door eronder te passeren, maar eigenlijk zijn ze van geen tel…..

of

zoals ik af en toe lees van sommige bloggers hoe ze hun twijfels uiten over de echtheid van blogland

of

zoals ik blijvend herhaal “niets is wat het lijkt”.

In ieder geval vonden we dat we deze unieke tentoonstelling van een  wereldbefaamde Belg niet mochten missen en zou een snijdende wind, noch regen een reden zijn om thuis te blijven.

Geplaatst in het prachtig, sereen decor van ons historisch Caermersklooster

http://www.oost-vlaanderen.be/public/cultuur_vrijetijd/cultuur/caermersklooster/index.cfm

waar de lichtinval de perfecte toon aangeeft, maken deze billboards in al hun grootsheid de toeschouwer klein.  De 53 fotoprints zijn groot, supergroot, billboard-groot !

Billboards, New York loopt nog tot 18 juni e.k.

14:37 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-05-06

DE GENTENAAR : REBELSE STROP MET POËTISCHE KERN

Vandaag werd de Gentse binnenstad opgesplitst in sloganesk gepeupel van divers pluimage. "Gent dicht, een rondje poëzie" is een multidisciplinair poëziefestival en of men een bewuste luisteraar was of een toevallige passant, de verzen en rijmen werden rond uw oren gesmeten : op de tram, shoppend of rustend op een (doorweekte) bank, er was geen ontkomen aan.  ¨

Poëzie moet uit zijn traditioneel kader, vonden de organisatoren, en speelt zich al te vaak af in intellectuele salons (mijn gedacht ! zie mijn vorige posting).  Dit poëziebad werd deze namiddag plechtig ingehuldigd door burgemeester Beke, poëet van dienst, met in zijn kielzog tal van performers.  Ik bleef enkel hangen bij het Poëziecentrum aangezien de hemel haar dichterlijke sluizen duchtig de vrije loop liet.

Vanavond echter worden de grote namen "droog" gehouden en gaat het festival verder in cultuurcentrum Vooruit en zullen sommige dichters/performers zelfs hun eigen levenslied brengen.  In ieder geval een intiemere tegenhanger voor al wie lak heeft aan dat andere Europese festival op de buis.
Langs een totaal andere kant van deze poëtische stadssferen, klonk het anders, maar niet minder gemeend.
Een Nationale Manifestatie van de sans-papiers en hun sympathisanten scandeerden er vredevol hun liefdeswensen : onderdak, gezondheidszorg, scholing, werk, een menswaardige erkenning, weg uit de illegaliteit en nooit meer terug naar desastreuze levensbedreigende omstandigheden.
't Was koud en nat, ik stond erbij, keek ernaar en dacht, straks, aan mijn eigen warme nest.  En zowaar mijn volle maag liet van zich horen, door mijn aderen een warme vloed, op mijn mond een spontane lach en in mijn hart hoopte ik stilletjes mee.
Even een opmerking terzijde.  Dit artikel kwam tot stand met een virtueel duwtje van blogger Marc, via zijn reactie op mijn vorige posting, dat het onvermijdelijke in mij alsnog in beweging bracht.  Bedankt hé weerman Marc.  Weer of geen weer, jij wakkert de (wind)stoot aan !
Al bij al werd mijn dag toch nog warm, van binnen dan.
(neuriet voldaan op 't refrein van Clouseau)
't zit van binnen......

17:34 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-05-06

TOETERS, BLAZERS, BELLEN EN LUID GEKEEL

Het is tegenwoordig bonton dat een stad zich profileert met een stadsdichter.  Ook Gent is aan haar tweede dichter toe. Roel Richelieu van Londersele

http://gent.blogt.be/?s=Van+Londersele&submit=Zoeken

zette als eerste de poëtische toon, gevolgd door de huidige, meer bekende, Erwin Mortier

http://www.erwinmortier.be/

Antwerpen startte echter toonaangevend.  Nadat Hugo Claus bedankte voor de eer, hapte Tom Lanoye gretig toe, gevolgd door Ramsey Nasr met Bart Moeyaert als huidige.

Van een stadsdichter wordt verwacht een vijf à zestal werken binnen het jaar af te leveren waarin de stad en haar inwoners elkaar tegen komen in gebeurtenissen, monumenten en sferen.

Bijna elke stad tot zelfs ver daar buiten kende, door de eeuwen heen, haar “zeggers”. Herauten galopeerden door ’t ganse land hun wel en wee verkondigend met trompetgeschal.

Eeuwen later vervangen door den, meestal gemoedelijke, goed in ’t vel zittende champetter die de burger met eerbiedig gezag en al dan niet gezonde nieuwsgierigheid graag tegemoet kwam.

Dan waren er ook nog de “verkondigers” met luid geschal en forse stem : de bellemannen, die staande op een durpel of verhoogde steen, het gepeupel wakker luidde en meestal op hun eigen rijmende wijze de nieuwsjes brulden. De stand-up-comedians avant-la lettre !

Mij hebben die bellemannen steeds gefascineerd en toen Gent, zowat tien jaar geleden, een internationaal toernooi voor bellemannen organiseerde, waaronder zelfs twee bellevrouwen,  is mijn fascinatie tot een steeds weerkerende betovering toegenomen.  Nog steeds ben ik er als de kippen bij als het klokkengeklepper en het immens stemvolume van onze eigenste stadsbelleman weeral eens een optocht, een inhuldiging, een feestgebeuren vooraf gaat.

Dat Gent de eer van deze verkondigers hoog houdt vind ik ronduit schitterend en zeer passend binnen haar historische muren. Neem nu onze zondagse bloemenmarkt op de Kouter die ’s zomers van op haar kiosk opgevrolijkt wordt door den belleman die, in zijn gesappig dialect, (die zelfs de Westvlamingen verstaan !) de lucht overdonderd tot ver boven de daken uit en tegelijk traditie en geschiedenis hoorbaar en zichtbaar levendig houdt.

Vergeleken met vroeger is deze huidige wereld waarin de boekskes, de gazetten, radio, tv en pc ons de wereld openen, toch maar media-saai.  Niemand wordt nog verwacht, nieuws en sensatie is al bijna neergeschreven voordat het is gebeurd.  Mensen troepen samen bij onheil en misérie, mensen komen niet meer van ver, uit alle richtingen, aangelopen om te horen, te vernemen dat de koe van boer X heeft gekalfd of dat Marie van den facteur er weer ne kleine bij heeft.  Men heeft het allemaal al gelezen of onrechtstreeks gehoord bij ’t ontbijt en voor men de deur uitgaat is het nieuws al oud zeer en de moeite niet meer om nog uit te wisselen.  Discussiëren, gelijk halen, zeggen hoe het niet moet en hoe wel, dat is nu “het nieuws” geworden.

Eigenlijk vind ik zo’n stadsdichter toch maar naar elitair ruikende kouwe kak en blijft hij een schim op afstand van 't gewone volk, vergeleken bij zo’n flamboyante belleman die het volkse kleur geeft en de mensen zowel aandoenlijk als ludiek en in verstaanbare mensentaal bereikt.

Ahoy, ahoy, ahoy…..men zegge het voort !

 

 

23:23 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

17-05-06

HIJ IS ER, DE DA VINCI CODE !

Eerst was er het boek dat de nodige heisa opriep, van over-enthousiasme tot laster vanuit een gevoel van bedreiging.

Dan kwam de film op de proppen met alweer voor- en tegenstanders, insinuaties en/of hoge verwachtingen.

Ik heb al die Sturm und Drangtoestanden omtrent deze vernuftige pageturner gewoon over me heen laten gaan en genoten van Dan Brown's schrijftalent en zijn lijvig boek verslonden, zelfs tussen de soep en patatten.  Nu ook de film, vanaf vandaag, in de bioscopen loopt verheug ik me al evenzeer en weet ik dat ik me even genoegzaam in de cinémazetel zal nestelen, alles en iedereen om me heen vergetend, om me diep onder te dompelen in de magie van de zevende kunst en het acteertalent van Tom Hanks en de anderen.

http://www.imdb.com/title/tt0382625/

Een artikel in De Gentenaar van vandaag, gekoppeld aan het verhaal van De Da Vinci Code, kreeg heel even mijn speciale aandacht :"De mens verlangt naar mysterie", bloklettert de krant en gaat verder :

"Wat is er met de mens van vandaag dat hij zich zo graag verliest in het mysterieuze ? En vroegen het aan filosoof Herman De Dijn, van de faculteit Wijsbegeerte van de KU Leuven, die er zijn uitleg aan geeft :

"We leven in een wereld die hoe langer hoe meer door wetenschap en techniek wordt gedomineerd, in een tijdperk waarin alles verklaarbaar lijkt; er zijn geen raadsels meer en de traditionele kaders van zingeving zijn op de terugtocht; instellingen als de kerk verkeren in moeilijkheden.  Ondertussen verliest de mens zijn belangstelling voor het mysterieuze en het onverklaarbare echter niet; hij blijft verlangen naar spanning en gaat op zoek naar alternatieven.  Vandaar dat het geen wonder is dat ook spiritualiteit in de lift zit. De Da Vinci Code past perfect binnen dat kader, waarin gesuggereerd wordt dat er meer achter de religie zit dan men ons altijd heeft voorgehouden. Geen wonder ook, gaat prof. De Dijn verder, dat we meer en meer geconfronteerd worden met een toenemende interesse in Oosterse filosofie."

En nu komt, volgens mij, het belangrijkste van zijn betoog wanneer filosoof De Dijn verklaart :

"Het opvallende is wel dat mensen in hun zoektocht naar een diepere werkelijkheid, weinig bereid zijn om er zich serieus op toe te leggen.  Het moet bovenal plezant blijven.  Het nieuws op tv is zogezegd koel en serieus, maar in wezen is het niets anders dan entertainment.  En zo is het ook met De Da Vinci Code : het is half serieus, half niet serieus".

Dat had ik ook al lang door en genieten zal ik zonder meer...

 

 

 

17:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

16-05-06

MEIMAAND, ASPERGEMAAND

Hoe mijn smaakpapillen ernaar vragen, hoe mijn intuïtie stilstaat bij exact het juiste boek, hoe mijn vingers blijven hangen aan precies die pagina, hoe hij, de grote Claus, zich laat smaken aan een culinair genot en de erotiek op zijn tong laat smelten, hoe hij een Vlaamse delicatesse als zichzelf serveert....

Asperges me

Asperges zijn meestal heren,
meerderjarig en gaarne samen.
Zeker, er zijn ook dames bij,
die dragen bessen in de late zomer
en anderen groeien wild en vrij
in Ventië, de eerste dagen van mei.

Soms waan ik mij zo'n heer,
weerbarstig en met een onzeker geweten.
Men kan niet alles van mij eten,
mijn vel moet men eerst terdege pellen.

Een heer, neef van de hoppescheut
en van de schorseneer,
in de bittere aarde geteeld
en eenmaal in het licht, gegrepen
en graag geknepen.

En ook als ik reïncarneer,
dan niet Oosters in een kever
of een jonge loopse hond
maar als in de tijd van mijn leven
door een prinses vastgebonden,
oprecht rechtop klaargestoomd
en dan glijdend in haar mond.
Een winteravond lang
geurt haar stil water
naar mijn diepe grond.

Hug Claus - Ik schrijf je neer - 2002 - De Bezige Bij

 


18:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |