15-05-06

SLUMMEN....

“Ik ben zo blij dat de wereld steeds in beweging is”, een uitspraak van actrice Joke Devynck  waarnaar Tessa Vermeiren verwijst in haar Weekend-Knack-column en waar ze aan toevoegt zelf ook blij te zijn dat alles voortdurend schuift en verandert.  Ook ik sluit me aan bij de dames, mezelf erop betrappend hoe alweer een nieuw woord mijn aandacht trekt, me doet nadenken, me aanzet tot reflecteren.

Slummen lijkt een (nieuw) verzamelwoord te zijn voor, wat men van zichzelf vindt, foutieve, beschamende gewoontes.  Volgens het verklarend woordenboek zou enkel slum reeds bestaan, maar dan als zelfstandig naamwoord in de betekenis van achterbuurt.

Ik vraag me af wie die soort van woordenuitvinders(kunstenaars ?) zijn die zich groepsgewijs godgansedagen en -nachten, bic-bijtend, zitten uitsloven met vermoedelijk van die Scrabble-blokjes in ontelbare combinaties te leggen en te verleggen totdat zich een woord heeft gevormd dat nog niet bestaat en waar zijzelf, in d’eerste plaats, voldaan en verbaasd over zijn.

Dat dan, na unaniem hoofdgeknik, het bij-toeval-woord wordt goedgekeurd, waarna diezelfde breinen zich uiteindelijk moeten beramen welke betekenis eraan te koppelen.

Ik kan het me zo voor de geest halen :  donkere bijeenkomsten in een afgelegen châlet in de Ardennen, genre De Parelvissers, afgesloten van familie en vrienden, gsm met voorbedachte rade thuis gelaten, nauwkeurig berekend proviand  meegenomen, rook- en ander stuf bij de hand.  Een ronde-tafel-gedoe met van die vliegende schotellampjes op grootmoeders wijze, net niet kopstotend, en net wel zichtbaar doorheen dampende sigarettenwolken, precies het gepaste ooglicht verspreidend dat de slapen van priemende steken in de nachtelijke overuren spaart. Een pseudo-butler voor de gelegenheid ingehuurd, ontdaan van zijn vlinderstrikje, maar wel in zwart maatpak, zo’n soort stoïcijnse au-pair voor volwassenen en absoluut ongevaarlijk voor ’t prikkelen van bepaalde zintuigen.

Mochten er zich ook vrouwen tussen het heerschap bevinden dan zijn het beslist van die Mary  Poppins maar dan zonder gitaar noch vlinders in de buik voor eenzame weduwnaars.

Zeven blokjes op een rij, wijzen plots slummen aan. Eureka antwoorden de bezwete, vermoeide koppen en in een mum van tijd is ook de ontknoping daar : beschamende, compleet foute gewoontes !

En de vervoeging, zou die dan zijn slummen, slumde, geslumd ?

Als de wereld maar in beweging blijft en alles en iedereen maar schuiven blijft…..

Zie ook Weekend Knack nr. 19 – pag. 8 bij “Opgebiecht”.

 

08:01 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

14-05-06

MOEDER(DAG)

Moeder

Ik heb je daarnet
een kaart toegestuurd
klinkt ze opgewekt
door de hoorn
maar bij deze gefeliciteerd
voor ik het alsnog vergeet.
Met vochtige ogen en
een krop in de keel
tel ik vlug haar resem
wenskaarten op 't buffet
en met gedwongen vrolijkheid
klink ik dankbaar en zacht :
lief van jou mam dat je
aan me denkt en me
zo mateloos verwent.

Iris

en ik weet ,als ik straks met haar lievelingsbloemen aanbel, heeft ze reeds vele malen een plaatsje vrijgemaakt

dat nu eindelijk zal worden ingevuld

 

07:36 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-05-06

NIETS IS WAT HET LIJKT

"Niets (niemand) is wat het lijkt". Naarmate ik in 't leven vorder, des te meer ik er bij stilsta, des te bewuster ik benader, des te groter mijn hoede, des te allerter mijn zelfbehoud, des te ruimer mijn denken, des te minder mijn angsten, des te soepeler mijn omgang, des te non-conventioneler, des te controverseler......

Deze gedachtengang werd gestimuleerd door het voorwoord van Adriaan van Dis bij Conny Palmen's gebundelde interviews "God en Vitriool" - 2005,  ter gelegenheid van haar 50ste verjaardag.

http://www.vanstockum.nl/?page=%2Fproduct.php%3Fid%3D1668...

Van Dis over Palmen :

" Hoe breed is de rug van Connie Palmen ? Trekt ze zich niets aan van al die meningen die over haar de ronde doen of bijt ze 's nachts snikkend in haar hoofdkussen ?  Geef mij maar de Connie die ik zelf heb mogen ontdekken en niet de Palmen die ik met duizenden moet delen.

Tien jaar geleden trok ik een paar weken met haar door Vlaamse leestournees en theaters.  Ze bleek allerhartelijkst en toonde nederigheid waar nodig : in de files, in tochtige kleedkamers, in de omgang met knorrige decorbouwers.  Ze sleepte met tassen en boeken en bracht met haar aanwezigheid iedereen een goed humeur.  Zelden zo'n fidele vrouw meegemaakt : hartelijk, humoritistich, slim, eerlijk en vooral geen zeur. Ik houd van de privé-Connie.

De publieke Palmen is voor mij een ander. Zij is een auteur die de aandacht trekt, met haar boeken, maar ook met haar persoon.  Ze schrijft en praat de lezers niet naar de mond, gelooft in haar schrijverschap, is vol zelfvertrouwen en houdt niet van valse bescheidenheid ("ik heb geen kleine verlangens, dat van dat kleine te eren is niets voor mij", aldus Palmen).

Palmen pronkt met haar intelligentie, heeft weinig op met domme mensen, veegt haar critici de mantel uit. Ze houdt er uitgesproken meningen op na; geen interview zonder controversiële uitspraak.

Ik heb altijd een beetje moeite gehad met deze "andere" Conny, aldus nog Van Dis"

Conny Palmen zelf zegt op de achterflap van haar boek :

"Goeie filosofie doet pijn, die brandt, je krijgt een paar klappen in je gezicht, wordt wakker.  En goeie literatuur heeft dat voor mij ook.  Zoutzuur, vitriool.  Het doet vreselijk zeer als ze het over je heen gieten, maar daar kan je op zo'n moment ook van genieten, omdat het eindelijk de waarheid lijkt. 

Je gaat steeds meer van de schijn genezen."

Vooral dat laatste, mevrouw Palmen, daar kan ik me goed in vinden.....Een vrouw naar mijn hart, die Connie.

 

08:05 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

12-05-06

POEZIE ALS EINDPUNT

Ik kan niet zomaar loslaten die stroom van nieuwe woorden, die oneindigheid van beklijvende zinnen verworden tot een verhaal, die ik dagenlang in mijn schoot koesterde en haar zwevende geesten tot mij liet komen tot ik er zelf van zweemde.  Daarom ben ik bij  Hugo Claus gaan aankloppen voor een berusting en een eindpunt op mijn vorige posting.....

In Flanders Fields

De grond is hier het vetst.
Zelfs na al die jaren zonder mest
zou je hier een dodenprei kunnen kweken
die alle markten tart.

De Engelse veteranen worden schaars.
Elk jaar wijzen zij aan hun schaarse vrienden
Hill Sixty, Hill Sixty One, Poelkapelle.

In Flanders Fields rijden de maaldorsers
steeds dichtere kringen rond de kronkelgangen
van verharde zandzakken, de darmen van de dood.

De boter van de streek
smaakt naar klaprozen.

 

Hugo Claus
(uit Ik schrijf je neer - De Bezige Bij - 2002)

 

06:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-05-06

LITERATUUR

'k Was mezelf al geruime tijd aan 't terecht wijzen omdat ik mijn passie aan het inruilen was voor virtueel gevrij.  Terwijl mijn ouwe getrouwen, bol van hun geheimen, nog enkel werden geaaid vanwege het zich ophopend stof, maar nooit echt werden vast gepakt, opengespreid, bepampeld en besnoven.  Dus heb ik er, een paar dagen terug, ééntje uit de stapel verkozen tot mijn escorte van de voorbije dagen. 'k Heb haar overal meegedragen en haar in mijn schoot gevlijd.  't Zat meteen snor tussen haar en mij; 'k geraakte van in het prille begin in haar netten gestrikt al zette ze haar tijdmachine meteen twee oorlogen terug in de tijd.

 

De literaire thriller "Dood van een Soldaat", debuutroman van Johanna Spaey,

http://www.johannaspaey.com/

bekroond met De Gouden Strop 2005 - uitg. Manteau

sleurt je mee naar de harde waarheid en traumatische gevolgen van de Eerste Wereldoorlog, naar een dorp vol intriges, bedrog en moorden waar iedereen iedereen wantrouwt en op zoek is naar nooit opgeloste gebeurtenissen om de ware feiten te ontmaskeren :

"De oorlog had overal de rot in gestoken.  We waren allemaal iemands slachtoffer geworden.  Allemaal iemands moordenaar".

Johanna Spaey (Leuven 1966) studeerde assyriologie in Leuven en Leiden en werkt als eindredacteur en journaliste.

Haar debuutroman bewandelt niet het pad van de klassieke whodunit en is doorspekt van strakke dialogen, erotiek en humor.

"Ze is een belofte voor de toekomst en een aanwinst voor het genre, Spaey verdient een stevige aanmoedigingsprijs" - De Standaard.

"Knap geschreven met mooie dialogen, beklijvende personages, een goede plot, spitse erotiek, onderkoelde humor "- Knack

Graag wil ik hier nog aan toevoegen dat deze jonge vrouw mij verbouwereert op de wijze hoe zij zich verplaatst in een tijd die de hare nooit is geweest, hoe ze met een gedurfd, doch nooit vulgair taalgebruik, aangeeft dat ook een vrouw erotisch to the point kan en mag zijn. Heel dikwijls herkende ik hier een vrouwelijke L.P.Boon.

  

 

20:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

NOG MAAR EENS OVER BRAM VERMEULEN

Gevolggevend aan de reacties (waarvoor dank) op mijn vorige posting hierbij nog een toemaatje over Bram Vermeulen.

Het kasteeltje waarvan sprake, dat verscheidene kunstenaars huisvest, bevindt zich op het grondgebied Mariakerke bij Gent.

Een exacte foto ervan vind ik niet terug, wel ééntje van het prachtig domein errond

dat in de maand augustus, na de Gentse Feesten, openstaat onder de naam Parkkaffee, en waar kleinschalige ambiance in familiesfeer troef is. Nou ja, het kasteeltje waarvan sprake is eerder een imposant herenhuis, temidden een groene en waterrijke oase in de Groenestaakstraat te Mariakerke.
zie ook :
Eén van de Kommil Foobroertjes was er trouwens vele jaren de naaste buur van Bram Vermeulen.
Ik kan het niet laten hier nogmaals hommage te brengen met de tekst van Vermeulen's "Testament", een topper trouwens bij zowel vrijzinnige als kerkelijke uitvaarten.
Ook ik heb reeds aan mijn nakomers mijn voorkeur te kennen gegeven.  't Ja, ik ben van dat soort dat de toekomst net dat éne stapje voor wil zijn, als het nog even kan... 
Testament
En als ik doodga, huil maar niet.
Ik ben niet echt dood,
moet je weten.
't Is maar een lichaam
dat ik achterliet.
Dood ben ik pas
als jij me bent vergeten.
En als ik doodga,treur maar niet.
Ik ben niet echt weg,
moet je weten.
Het is de heimwee
die ik achterliet.
Dood ben je pas,
als jij die bent vergeten.
En als ik doodga, huil maar niet.
Ik ben niet echt dood,
moet je weten.
't Is het verlangen
dat ik achterliet.
Dood ben ik pas,
als jij dat bent vergeten.
Dood ben ik pas,
als jij mij bent vergeten.
Bram Vermeulen

 
 

 

08:58 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-05-06

ZOEKTOCHT

Wat me telkens weer frappeert is dat "verlangen", "hoop" en "zoeken" de mens geweldig bezighoudt op weg naar een ander leven, een verdere toekomst, henzelf.

Toevallig las ik vandaag Bram Vermeulen's  zelfbedenkingen daarover.  Na een paar keer gelezen te hebben, viel het me op dat dit zeldzame positieve pareltjes van zijn hand zijn, daar wij we Bram kennen als de melancholische ziel, al heeft hij zijn veel te korte leven intens en bij nader inzien toch wel vrolijk geleefd.

Vermeulen verbleef gedurende vele jaren een groot deel van het jaar, samen met zielsverwanten, in een kasteeltje vlakbij Gent, waar hij een kamer huurde, en waar hij omringd door groene stilte zijn meest doorleefde poëzieteksten schreef. Dochter Katharina toert nu rond met haar vaders repertoire die ze al even ontroerend en puur, met haar warm, gekrakeleerd stemtimbre, brengt en waarbij je er; als toeschouwer; niet omheen kunt dat zij de dochter van is.

 

Met mijn ogen dicht

 

Met mijn ogen dicht vraag ik me af :
schijnt de zon ook als ik niet kijk ?
Ik voel de warmte op mijn huid,
mijn tast is niet te stuiten.
Dat de wereld doorgaat, hoor ik,
ik kan mijn oren niet sluiten.
Maar hoe hoor ik als ik droom,
en met welke handen tast ik daar ?
Bloed ik daar ook bloed
en huil ik daar ook tranen ?
Dat ik kan zien is waar,
er is zichtbaar licht.
Zo weet ik in ieder geval,
de zon schijnt ook met mijn ogen dicht.

 

De formulering

Ik trachtte mijn geluk te formuleren
weerspiegelde de zon in het water,
maar verder dan heimwee kwam ik niet.
Ik poogde het geluk te vangen,
volgde de wolken door de lucht,
maar verder dan verlangen kwam ik niet.
Ik probeerde het geluk te dwingen
in de geuren van de wind,
maar verder dan hoop kwam ik niet.
Ik zocht naar het geluk
in het stromen van het water,
in de witte lijnen op een steen,
in alles van eerder en voorbij.
Maar vergat gewoon te zoeken bij mij.

 

(uit Achter mijn ogen - Bram Vermeulen -uitg. Hadewijch 1993)

 

19:46 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-05-06

EEN BLOESEM VAN EEN TOCHT

De stelling als zouden bloggers een “zittend gat” hebben, gaat volgens mij niet op.  Ik kom hier in blogland regelmatig bewegende sportievelingen tegen.  De éne jogt, de andere loopt, nog een ander fitnesst en wij behoren tot het stappersras.

Ik veronderstel dat we allen ’t zelfde doel beogen : lichamelijke inspanningen die de calorieën in mineur houden met een deugddoend achteraf-gevoel.

In tegenstelling tot sommigen, geloven wij in weersvoorspellingen, (met een knipoog naar collega-blogger Marc) waarbij men ons soms letterlijk de weg naar de zon wijst.  Toen we in ’t weekend vernamen dat er vandaag een ferme stapel  regenwolken vanuit Frankrijk ons land zou aandoen, te beginnen in ’t westen om verder te schuiven naar ’t centrum, tot in het oosten, besloten we deze ochtend, heel vroeg, de regen zomaar 148 km voor te zijn.

We kozen voor een tocht door de bloesembomenroute in Haspengouw, méér bepaald te Borgloon (Limburg).

http://www.bloesemfeesten-haspengouw.be/

en genoten tot in de namiddag van een heerlijk warm zonnetje in een bloemrijk kader, van wat binnenkort een fruitdecor zou worden.

En ja hoor, onze berekening klopte perfect, want toen we ongeveer rond 15u30 huiswaarts keerden, kwam de regen ons vanuit het centrum al tegemoet.  Als pubers hebben we naar de hemelsluizen uitdagend gegniffeld en, ’t kind in ons nooit ver weg, onze tong getoond

Als zo’n sportdag dan nog eens een historische en/of culturele verrassing inhoudt, dan is onze uitstap helemaal “af”.  Zo ontdekten we plotsklaps het wondermooi beeld Tjenne van de Hasseltse beeldhouwer Gerard Moonen dat nog niet zo lang geleden, in 2004, werd ingehuldigd.

http://www.graafvis.be/graafvis/gerard.php?lng=nl

Tjenne zou dialect zijn voor Jeanne Michiels, die hier in 1667 ten onrechte werd verbrand.  Door haar toch ten hemel te dragen symboliseert het beeld vooral verdraagzaamheid.

Wij waren in ieder geval vol bewondering voor de welige vormen van deze betoverende mooie heks.  Nog maar eens een bewijs  dat heksen niet  persé aards lelijk  hoeven te zijn !

Een bijhorend gedicht van Boudewijn Knevels (2004) sierde des te meer deze uitzonderlijke ten hemel draging

http://www.thehouseofbooks.com/auteur.asp?sid=74

En omdat het niet altijd ronkende namen zijn die mooie woorden maken, geef ik deze poëtische hommage hier graag even mee :

Tjenne

hier werd ik in de Middeleeuwen

beticht van kwaad en hekserij

ik was nochtans een vrouw als velen

in de natuur voelde ik me vrij

ik ben nooit omgegaan met duivels

ik bezat geen toverkracht

‘k genas wel mensen met mijn kruiden

maar bij God was alle macht

des te meer ik ook ontkende

heksensabbat, zwoel festijn

‘k werd gefolterd en bekende

om verlost te zijn van pijn

en ik brandde als bewijs

van het vleesgeworden kwaad

schuldig aan godslastering

zo het in de boeken staat

als je hier een toorts ontsteekt

of je wandelt hier voorbij

denk aan die beroerde tijd

wees dan met het heden blij

 

Boudwijn Knevels (2004)

 

En of we blij zijn met vandaag !

 

 

 

 

20:41 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-05-06

IN EVENWICHT

“Een gezonde geest in een gezond lichaam”, dat is zowat de laatste 13 jaren ons levensmotto.

Natuur en Cultuur gaan in ons leven hand in hand, vergezellen ons als een tweeling op onze weg naar verder, naar een aanvaardbaar en deugddoend ouder worden, waarin we het jaartal van ons bestaan niet kunnen bijbenen en het zodoende niet meer de moeite vinden om er nog bij stil te staan.

Onze jaren verglijden meer en meer in harmonie van lichaam en geest en niet één van ons beiden wil terug blikken naar jongere tijden, waaraan het ons ontbrak aan gezonde euforie.

Een paar keer in de week zoeken we Haar op, Zij die ons overweldigt met haar hoorn des groene overvloed. Uitgezogen door haar kracht en onze longen volgezogen met haar levenssappen, geven we ons achteraf gewillig over aan haar culturele nevenkracht, die onze geest op niveau brengt en ons hele wezen, ons hebben en zijn, in balans schommelt.

Men moet ons hebben aanhoord. Onlangs verscheen “Stenen vertellen” door Santina en Johan De Meester, 50 wandelingen langs stille getuigen van onze geschiedenis; uitgegeven bij Lannoo, met de steun van Vakantiegenoegens.

Een lijvig boek waarin teksten en foto’s elkaar aanvullen tot een harmonieus geheel. Santina en Johan De Meester  werken al meer dan 15 jaar samen. Johan is gepassioneerd door de fotografie en gespecialiseerd in natuur- en reisreportages. Santina zorgt ervoor dat beeld en tekst naadloos in elkaar overvloeien.  In dit boek is de verwondering van onze grote en kleine geschiedenis, in beeld, gekoppeld aan de hartstocht voor letters op papier.  Eigentijdser kan echter niet, want bij het boek hoort een cd-rom met alle kaarten en routebeschrijvingen van de 50 wandelingen die er in beschreven staan. (even uitprinten vooraleer op stap te gaan).

België mag prat gaan op tal van unieke monumenten en gebouwen.  Zo is Tyne Cot Cemetery de grootste Britse oorlogsbegraafplaats op het Europese vasteland en kent de Luikse trap op de Montagne de Bueren zijn gelijke niet in Europa  Zoals de schandpaal in Braine-le-Château vind je in Europa slechts drie stuks en in Scherpenheuvel staat de oudste barokkerk der Nederlanden.

Alle belforten en begijnhoven zijn in ons land, intussen, beschermd als werelderfgoed.

Een brug, een molen, een graf, een burcht, een muur…alle door mensenhanden gevormde stenen monumenten in dit boek vertellen hun eigen, boeiend verhaal.

De honderden bijhorende foto’s werden speciaal voor dit project gemaakt en maken van dit boek ook een prachtig kijkexemplaar.

http://www.lannoo.com/content/lannoo/wbnl/listview/1/index.jsp?titelcode=11680

Ons stapprogramma voor morgen hebben wij alvast bijeen gekeuveld  tijdens het ontbijt.  Het wordt een tocht door Haspengouw, een meander tussen fruitboomgaarden en vergezichten.  Onze stapuitrusting reeds uitgestald, ons blij gemoed al opgzet.

Maar vandaag komt eerst nog de innerlijke mens aan bod en zetten we ons uiterlijk  schrap voor een gezellig familiedineetje in een sfeervol restaurant met op de achtergrond de historische stenen van onze stad die tussen onze gangen door ook hun hoorbaar vertelselke zullen doen. 

Belfort en St. Baafs, stem reeds jullie klokken.... 

 

 

 

11:11 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-05-06

WOEKERKUNST

Ik hou van kunst in vele vormen, ik hou nog meer van haar kronkelende, soms confronterende achterliggende boodschap en ’t meest van al hou ik van haar schepper die op een vaak eigenzinnige, veelal noodzakelijke wijze uiting geeft aan innerlijk knagend vuur, zure oprispingen en brakende opwellingen tot het verworden van uiteindelijke tastbaarheid.

Waar ik helemaal niet van hou zijn de recordprijzen op de kunstmarkt of wat de volksmond zegt : “een schilderij is waard wat de gek ervoor betaalt”, m.a.w. de keiharde logica van de vrijemarkteconomie of simpel weg vraag en aanbod.

L’Arlésienne,  het portret van éne madame Ginoux, door Van Gogh uit 1890 werd vorige dinsdag bij Christi’s afgehamerd tegen 40,3 milj. dollar (nieuwe eigenaar onbekend).  Tezelfdertijd, bij de afdeling “impressionistische en moderne kunst” gingen twee Picasso’s van de hand voor de woekerprijzen van 18,6 milj. dollar (Portret van Germaine – 1902) en 34,7 milj. dollar (Le repos – 1932).

Volgens kunsthandelaars en –kenners is de markt een beetje oververhit doordat iedereen met poen investeert in kunst.  De nieuwe rijken in Rusland en China bepalen, naar het schijnt, tegenwoordig de kunstmarkt en er lijkt geen limiet te bestaan op topveilingen.

Nou, voor mijn part mag het kunstverkoopklimaat een paar warmtegraden minderen want naar mijn gevoel doet men afbreuk aan de creatieve kunstuitingen  van de overledene en eert men, uit puur winstbejag, enkel nog zijn naam.

De toptien, met de prijzen in dollar, de eenheidsmunt van de kunstwereld :

Picasso – Garçon à la pipe (104,1 milj. dollar)

Van Gogh – Portrait du dr. Gachet (82,5milj. dollar)

Renoir – Au moulin de la Galette (78,1 milj. dollar)

Rubens – Het bloedbad onder de onschuldigen (76,7 milj. dollar)

Van Gogh – Portrait de l’artiste sans barbe (71,5 milj. dollar)

Cézanne – Rideau, cruchon et compostier (60,5 milj. dollar)

Picasso – La femme aux bras croisés  (55 milj. dollar)

Van Gogh – Les iris (53,9 milj. dollar)

Picasso – Les Noces de Pierrette (51,65 milj. dollar)

Picasso – Zittende vrouw in de tuin (49,5 milj. dollar)

 

Hierbij tevens eerbetoon aan het onlangs, op 84 jarige leeftijd overleden, Cobra-icoon Karel Appel.  Deze Nederlandse schilder was het laatste overlevende boegbeeld van de Cobragroep (waartoe ook onze eigenste Hugo Claus ooit behoorde) die na de Tweede Wereldoorlog de kunst een nieuw elan gaf.  Zelf zat de kleurrijke oproerkraaier nooit verlegen om een straffe uitspraak : “Ik rotzooide maar wat aan”, is misschien wel zijn eigen cynische vooruitblik op het postuum prijzengetrek dat hem nog te wachten staat.

 

 

 

09:17 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-05-06

EEN VRIJDAGS GEVOEL

Telkens op vrijdag kom ik mezelf tegen in het labyrint van de twijfel. Zelftwijfel, niet dat ik er van af zie, maar ’t is zo’n moment dat ik tegenover mezelf ga staan. Na avondsessies gewroet aan mijn assertiviteit,mijn zelfvertrouwen, heb ik de twijfel overgeslagen  die,  elke vrijdag als een ingestelde klok met gesmoord getik, toeslaat.  Twijfel over het feit waarom ik nou niet die modale vrouw kan zijn die met de vrijdagse marktstroom mee gezellig zigzagt tussen slecht walmende hotdogtentjes en tenten van katoenen onderbroeken, tussen artificieel ruikende banaansnoepjes met pal daarnaast de schoonmaakgeur van boenwas met een vleugje lavendel, tussen kippenlijven die rondjes draaien tot gebronsde monstertjes, tussen kwetterende vrouwen die waggelend aan mekaars arm de vis keuren terwijl hun mannen gedwee achter slenteren om ‘t ander vrouwvolk te keuren. 

Wijl ’s vrijdagsochtend de wegen naar de wekelijkse markt zich volstouwen met drukdoende vrouwspersonen al dan niet in afgesproken kliekjes, of met manlief aan de met boodschappentas getooide zij, wijl reeds van ver de marktventers hun kelen schrapen en de kleffe geur van verschroeide uien de atmosfeer maken, wijl trams en bussen hun overgewicht, klingelend en sakkerend, door de smalle straten laveren, wijl al deze luchtverplaatsingen éénrichtingsgewijs aanzwellen, voeten, stuur en wielen, unaniem naar ’t zelfde doel gericht, maak ik keurig mijn boodschappenlijstje, tegenovergestelde richting, op. Een asociaal gevoel van me niet te willen mengen tussen de marktgeilen, tegen de massadrang om op een voorgekauwde dag te shoppen.

Waarom kan ook ik me niet gezapig vasthaken in een vriendin, in die smeltkroes van kijk- en kooplustigen, keuvelend over vrouwenzaken en mannengeleuter of over de wasmachine die alweer verstopt zit of de koffiezet die zonodig moet ontkalkt ?  Waarom heb ik nu niet de behoefte om onbenulligheden belangrijk te vinden en zomaar koffie te gaan slurpen omdat het nu éénmaal vrijdag en marktdag is ?

Ach, ik ben gewoon voor een groot stuk een individualist, een buitenbeentje, een schaap uit verkeerde wol gesneden die de kudde mijdt, een andere-richting-marcheerder, eigen keuzes makend, tegen de stroom in. Toch heb ik éénzelfde maatje die er ook zo over denkt en met hem deel ik een terrasje voor twee, roeien we gezamenlijk de andere richting uit en genieten we van ons buitenbeense geaardheid.

En toch,  op zo’n vrijdagse marktdag, op een pleintje vlakbij, kan ik wel mijn twijfel kwijt en komt mijn vrijdaggevoel alsnog aan bod.  De vlooienmarkt, waar antiek en kitch vredig naast elkaar pronken en lonken. 

 

 Zo’n knus apart pleintje in de schaduw van de grote markt maar een wereld van verschil.  Daar kuieren en snuffelen de liefhebbers stil.  Daar snuif ook ik mijn longen vol muffige boeken waaruit cultuur en vervlogen tijden dampen, schuiven mijn vingers over het zeldzame vinyl van vergeten crooners, vind ik mezelf terug in bespotte spiegels met art-decorand. Daar wil ik graag toeven, in de schaduw van de St. Jacobskerk, aan de voet van Walter De Buck’s kunstmonument ter ere van volkszanger-rebel Karel Waeri. 

’t Is ook daar dat ik mijn roots voel borrelen en dat een tête-à-tête met een ander soort borrel mij méér verbondenheid geeft.

Opeens schiet me die andere rebelse volksmens, Willem Vermandere te binnen : Loat mie moar lope langs de stroate…

En gelijk heeft hij zolang ik maar mijn eigen koers volgen kan.

 

 

06:37 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-05-06

IK BEN GEPAKT

door Marlon's http://marlonvanco.skynetblogs.be/hitsige uitstoot van harde, puntige vrouwelijke tennisballen (had eigenlijk die verschillen al opgemerkt bij onze Belgische tennisballenstotende meisjes) en Marc's http://marcozuidpolo.skynetblogs.be/

gesofisticeerde satelietbehandeling van weisse Alpenspitzen (die me anders nochtans met bewondering beroeren), maar voor de zachte dwang van lady Sunshine die me, voor 't eerst sinds lang, in haar zwoel-erotische octopusarmen deed knielen was ik helemaal verkocht...

Zon

Ik voel haar in mijn hals,
op mijn schouders blijft
ze hangen. Algauw ga
ik door de knieën, ik voel
haar dwang tot knielen.

Ik kus het gras dat ook
zij heeft ingepalmd, mijn
hoofd rust gewillig in haar
schoot.  Zo houdt ze me aan
de grond, in bedwang.

Pas als zij is weggegleden kan
ik weer recht gaan staan, maar
ik blijf, koppig horizontaal,
wachten op haar volgend onthaal.

Iris

 

 

22:04 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-05-06

DWARRELEN

of hoe bloggers elkaar inspireren.  Ik wandelde vandaag even binnen bij Evy http://anderewoorden.skynetblogs.be/ en kwam dwarrelend weer buiten

 

als ik een dwarrelend blad was
en de wind dreef me naar jou
zou ik 't liefst op je schouder vallen
en de warme damp van je adem
in mijn nerven voelen

ik zou met jou meedeinen
en af en toe je oren zoenen
totdat jij mijn geflirt opvangt
en ik mij behaaglijk
in je handpalm nestel

als jij van dwarrelen hield....

 


15:40 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01-05-06

1 MEI-GESCHIEDENIS

Europa

Waar ligt de oorsprong van 1 mei ? Sommigen verwijzen zelfs naar rituele feesten van de druïden. Feit is alleszins dat de eerste dag van mei één van die momenten van het jaar is, die, doorheen alle tijden, tot feesten heeft aangezet. Een rechtstreekse band met het socialistisch 1 mei feest is echter moeilijk te leggen.

Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis
Wat vaststaat is dat in 1889, dus nu meer dan honderd jaar geleden, een internationaal socialistisch congres te Parijs, 1 mei 1890 uitriep tot een internationale actiedag voor de invoering van de 8-urige werkdag. Daarmee was de teerling geworpen.

 

Feest of strijd ?

De resolutie hield geen concrete richtlijnen in, was het nu een feest- of een strijddag ? De vraag zal u niet onbekend zijn en de discussie is inderdaad zo oud als het 1 mei feest zelf. Gematigde socialisten waren in regel geneigd om 1 mei als feestdag te beschouwen, terwijl meer radicale groepen, zoals de Waalse metaalarbeiders en mijnwerkers, op 1 mei de ganse productie lamlegden

Geleidelijk aan, naarmate de eenheid in het Belgisch socialisme hechter en duurzamer werd, verzachtte de tegenstelling echter om tegen ongeveer 1920 uit te groeien tot een compromis, dat door Kamiel Huysmans als volgt werd omschreven :"1 mei is een feestdag voor het POSITIEVE en een strijddag voor het NEGATIEVE".

Een onbetaalde verlofdag

Maar feest- of strijddag, 1 mei was alleszins géén wettelijke feestdag, het bleef tot 1947 voor iedereen, met uitzondering van het personeel van een aantal steden, een onbetaalde verlofdag. Het was dan ook, vooral vóór 1914, zeer moeilijk om massale 1 mei feesten te organiseren

1 mei werd op die manier ook een dag voor Algemeen Enkelvoudig Stemrecht, tegen de oorlog, voor uitbreiding van de sociale zekerheid, tegen de Reactie en het Fascisme, voor het Plan van de Arbeid, enz..., de geschiedenis van 1 mei en zijn slogans doet ons in vogelvlucht 100 jaar politieke actie herleven.

Heeft 1 mei nog zin ?

Dit brengt ons uiteindelijk bij de vraag die velen zich vandaag tellen. Heeft het 1 mei feest nog langer zin ? Het antwoord op deze vraag is ja. 1 mei blijft een socialistische actiedag en een vriendenfeest.

We moeten daarom terug naar de grondgedachte van 1 mei, die we in de loop van de geschiedenis uit het oog verloren zijn : 1 mei is een dag van uitdagingen waarvoor het democratisch socialisme zich federaal en wereldwijd kan engageren

Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis

Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis (vzw), opgericht in 1980, is een onafhankelijke wetenschappelijke instelling die zich inzet voor het behoud van het historisch erfgoed van de socialistische en andere progressieve bewegingen in België.

Het instituut concentreert zich niet alleen op het opsporen, verzamelen en zorgvuldig bewaren van alles wat met dit historisch erfgoed te maken heeft, maar spant zich ook in om dit erfgoed kenbaar te maken aan een zo ruim mogelijk publiek.

Het museum, het omvangrijk archief, de goed gedocumenteerde bibliotheek en de bijzonder rijke collectie foto's, films, affiches, vlaggen en ander beeld- of geluidsmateriaal zijn dagelijks vrij toegankelijk.

Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis realiseert zelf ook publicaties en tentoonstellingen waardoor een breed publiek de gelegenheid krijgt kennis te maken met de resultaten van meer dan een decennium historisch onderzoek.

Voor inlichtingen of aanvullende documentatie kunt u altijd terecht bij:

Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis
Bagattenstraat 174
9000 Gent
Tel.: 09/224.00.79
Fax: 09/233.67.11
E-mail:
info@amsab.be
url: www.amsab.be

Van in mijn kinderschoenen ben ik meegestapt, heb ik kasseistenen, wind en regen getrotseerd.  Nu laat ik het aan de jongeren over en hou ik mijn strijd ingetogen, maar niet minder heftig 

 

Wijl vanuit het dakvenster
rode toeters schalden
de menigte luid scandeerde
en ik er helemaal achter stond
maar mijn publiekelijke bijdrage
niet zo nodig vond
zocht ik de stilte van de sofa op
om in zwijgzaamheid te delen

in de verte kerkgeklepper
de dag is weer rond

 

 

 

 

18:02 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-04-06

ZONDAG, FAMILIEDAG

kleinkind

telkens als mijn kleinkind komt
ben ik even mezelf kwijt
de buitenwereld lijkt totaal vergeten
van mijn winters heb ik geen spijt
telkens als mijn kleinkind komt
neemt alles met mij een keer
dan zwalp ik tussen mijn gemoed
van wat toen was en nu zoveel meer
wat dat ventje met mijn wezen doet
kan ik niet in woorden omschrijven
maar wat ik zeker weet en steevast voel
is meer dan zomaar een verblijden

Iris

 

17:52 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-04-06

POLITICI STEMMEN DICHTER

Nooit eerder nodigde een slogan ons zo uitdagend, nieuwsgierig uit.  Donderdagavond, 27/04 ll., ging in het Gentse Geuzenhuis een merkwaardig treffen door : Motte Claus  en Guido Lauwaert  waren de bedenkers van deze uitzonderlijke poëzie-avond.

Motte Claus

is de bezielster van de vroegere litteraire Hotsy Totsy Club en huidige kracht achter het kunstcafé De Geus van Gent, verbonden aan het Gentse Geuzenhuis en….schoonzus van onze grote Hugo.

Guido Lauwaert , bedenker van Nekka, organisator van o.a. Nachten van de Poëzie, toneelauteur en gelegenheidsdichter, acteur, columnist bij talrijke kranten en bladen, waaronder Knack en tevens de auteur van Memento Mori, een naslagwerk over afscheidsrituelen voor niet-gelovigen.

Het initiatief Politici stemmen dichters tracht een dubbel misverstand uit de weg te ruimen.

Het toont aan dat politici, buiten hun werk, ook artistieke interesses hebben en dat hun engagement heel dikwijls is ontsproten uit het onsterfelijk brein van grote dichters.

Voor de muzikale omlijsting zorgden saxofonist John Snauwaert en gitarist Filip Verneert  die de nokvolle zaal met een perfect lazy, jazzy sfeertje bewierookten.

Lauwaert reeg  kunstig, in een nooit eerder geziene cadans van half gezongen Paul Van Ostaijengedichten, de politiciperformances aaneen.

Burgemeester Frank Beke bleek het ganse oeuvre van Bertolt Brecht

onder de knie te hebben, terwijl Daniel Termont, schepen van de Haven, Economie en Feestelijkheden,  ons verbaasde met zijn enthousiaste voordrachtkennis van Pablo Neruda.

Sas van Rouveroij, schepen van Cultuur en Toerisme, citeerde met bravoure uit het werk van Simon Vinkenoog.

Vlaams parlementslid Vera Dua hield er meerderen op na met Leonard Nolens  en Geert Van Istendael op kop. Vice-minister-president Fientje Moerman zorgde voor een zuiderse taalnoot en verbaasde met Nerudo in ’t Spaans.

Vlaams parlementslid zuster-politica Monica Van Kerrebroeck had als geen ander de voordrachtkunst onder de knie met haar uitverkorene : Herman De Coninck.

Een ander parlementslid Dany Vandenbossche deed zijn duit in het zakje met een rebelse Boudewijn Buch.

Gemeenteraadslid Tom Balthazar (zoon en broer van)

was de ludieke avondrevelatie en zorgde, naast zijn keurige voordracht van Hugues C. Pernath, voor verademende  lachsalvo’s  met werk van Elsschot.

Tot slot liet provincieraad-voorzitter Piet Van Eeckhout

een muis in de zaal en ontroerde de toeschouwer met één van de laatste pennenvruchten van Louis Paul Boon’s

 

zo zal ik dan worden
stilaan een zich oud voelend man
een bloem een gedicht op de lippen
en verder wat knutselend nog
aan luchtvervuiling en zo

zo zal ik dan worden
een propere oude man
als ons hondje dat niets mocht
in huis doen en zo doof
was geworden als een pot of zo

zo zal ik dan worden
met wat schorre stem en verhalen
aan mijn kleinzoon van vroeger
de revolutie die we toen wilden
de sovjetrepubliek vlaanderen en zo

zo zal ik dan worden
en vragen naar mijn bril
en zoeken naar mijn stok
om op te steunen en zo

 

Afstand kunnen doen van de politicus en de mens erachter kunnen zien, deze poëzie-avond slaagde er wonderlijk in.

Wijl onze voeten over straatstenen zweefden, loodste een heldere nachthemel onze hoofden heimwaarts…….

foto's Eric Bucholtz : http://cultuursprokkels.blogspot.com/



 

 

 

09:03 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-04-06

POETISCHE WIJSHEID

'k Geef grif toe, wanneer ik te moe ben om te graven in mezelf, ga ik

woelen in woorden van anderen om dan toch uit te komen op mezelf.....

Bertus Aafjes http://nl.wikipedia.org/wiki/Bertus_Aafjes

Muurbloem
 
Er zijn vele wegen
maar de juiste weg
is de weg ertegen;
niet de weg eronder,
dat is onderkruiperij;
niet de weg erover
dat is pluimstrijkerij,
maar de weg ertegen,
tegen alle wegen in
en dat is van de wijsheid
nog maar het begin.

Tegen de stroom opvaren, niet meelopen in 't gareel, controverse opzoeken.....tjiens, dat je daar wijs van wordt is me niet bekend; dat het stof doet opwaaien, des te meer.....

 

 

22:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-04-06

OVER RITUELEN EN PATRONEN

Onlangs stelde een vriendin me, in haar vurig babbelbetoog, een ondoordachte vraag, waarop ze eigenlijk geen antwoord wou, noch verwachtte.

Haar onbewuste vraag bleek voor mij het antwoord te zijn op mijn eigen afvragen naar de ontelbare dagelijkse routineuze handelingen waarbij een mens al helemaal niet meer stilstaat, doch die deel uitmaken van ons dagelijks, soms noodzakelijk, ritueel.

Enfin, ’t kwam erop neer dat zij beweerde in de vragende vorm of we nu niet allemaal steeds van die weerkerende, dag in - dag uit, handelingen doen zonder eigenlijk te beseffen dat die een belangrijk deel van onszelf geworden zijn.

Toen kwam ook ineens mijn eigen beeld mijn netvlies voorbij. 

Zo van hoe ik bij ’t ontwaken, nog voor ik het bedlampje betast, met slapende ogen en telkens met gepaste armlengte, bijna stoïcijns,  de radioknop induw.  Hoe ik dezelfde ochtendstem of –klanken, al naargelang het tijdstip, echt nodig heb om eerst mijn ledenmaten ter stretchen, vervolgens mijn ogen te bevrijden van de duisternis en mijn hoofd te ontdoen van overgebleven flarden droom.

Hoe mijn rechterhand, automatisch, naar de andere kant glijdt waar het steevast botst op een stukje warme huid, gekoppeld aan een zachte fluitadem of een uitdeinend snurkje.

Pas dan geeft mijn grijze massa aan dat de dag begint zoals ik hem gewend bent, zoals hij me altijd wekt en ik hem, op mijn beurt, pluk

Carpe diem, ja, dat is het wat ik met de dag doe.

Eens geplukt, kan ik zijn verder verloop niet garanderen, noch voorzien, ook niet hoe hij verwelken zal.  Dat blijft meestal, zowel voor hem als voor mij, de verrassing van de dag.

Sommige stukjes zullen agenda-getimed zijn, maar vele tussendoortjes laten we aan het toeval over.  Toch komen we ’s avonds telkens weer even tot elkaar om ons over te geven aan de nacht, die onoverkoombare tegenpool.

Om dan opnieuw elkaar los te laten, wetende dat wij, op onze specifieke manier, er straks weer zijn als onuitwisbaar ritueel in ons geijkt levenspatroon.

 

’t Leven als een oneindige aaneenschakeling van rituelen en  patronen…..

 

22:02 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

25-04-06

MUZEUMPRIJZEN

Voor de eerste keer reikt  Openbaar Kunstbezit Vlaanderen museumprijzen  uit aan Brussel, Vlaanderen en Wallonië.  De drie winnaars krijgen naast 10.000 euro, ook de titel van Beste Museum.

Voor Vlaanderen werd dit het Gentse Museum Dr. Guislain, voor Wallonië ging de hoogste onderscheiding naar het Musée des Arts contemporains in Hornu en in Brussel wint het Museum voor Natuurwetenschappen de prijs.

Peter Wouters, directeur van Openbaar Kunstbezit Vlaanderen verduidelijkt :

Musea gaan meestal gebukt onder een fout imago.  Ze worden geïdentificeerd met een stoffige plek, zielloos en zonder charme.  De genomineerde instellingen bewezen dat het anders kan

In Gent ligt ten noorden van de wijk 'Brugse Poort' het Museum Dr. Guislain.

http://www.museumdrguislain.be/nl/index.html

Het museum is gehuisvest in voormalige gebouwen van het 'Hospice Guislain'.Het gebouw ademt de sfeer uit van de negentiende eeuw en van een medische praktijk die dan haar ontstaan en eerste ontwikkeling kent: de psychiatrie.Het imposante gebouw is voor de bezoekers een ware confrontatie: wat was psychiatrie toen? Wie was die 'eerste Belgische psychiater' dokter Joseph Guislain?

Wat dreef die man? Hoe was hij als medicus, als wetenschapper, als bouwer, als organisator?

Doorheen de collectie en de tijdelijke tentoonstellingen van het Museum Dr. Guislain lopen drie lijnen. Een eerste lijn is medisch en beschrijft de geschiedenis van de psychiatrie. Woudmannen, narren, onnozelen, zotten… Woorden voor waanzin. Wat is een keisnijding. Wat is lijden aan zwarte gal? Waarom smoorde men dullen? Wie werd gewogen en te licht bevonden? Brengt een duiveluitdrijving de bezetene weer tot rede? Omgaan met waanzin doorheen de tijden: een mengeling van magie, religie, dwang en zorg, controle en wetenschap. Waar geen rede mee te rijmen valt, dat wil men bestraffen, zalven, verzorgen, genezen: een fascinerende geschiedenis.

Een tweede lijn is de fotografie. Medische fotografie als een poging objectief naar de mens te kijken maar ook fotografie als een manier om het vreemde en het andere vast te leggen en te kaderen. Een uitgebreide fotocollectie illustreert het leven in de psychiatrie vanaf 1860 tot nu en toont de beeldvorming over geesteszieken en mensen met een handicap. Van beelden van negentiende eeuwse 'gevallen' en momentopnames uit het geheimzinnige gesticht  naar hedendaagse foto's die stereotiepen doorprikken en het al te menselijke bloot leggen.

'Ware kunst is nooit waar men ze verwacht: ze is op een plaats waar niemand er op let of er een naam aan geeft.' schrijft kunstenaar Jean Dubuffet in 1949. Net als Dubuffet is het Museum Dr. Guislain op zoek naar andere kunst. De collectie evolueerde van een bescheiden verzameling met werk van mensen met een psychische problematiek naar een zeer uitgebreide collectie outsiderkunst. Outsiderkunst wordt gemaakt in de marge van het kunstgebeuren en herinnert door zijn directheid aan de verloren gewaande scheppingskracht in elk van ons. Dit is de derde lijn in de tentoonstellingen.

Geen mooiere  omschrijving, door communicatie-verantwoordelijke bij het museum Patrick Allegaert, voor een aan te raden bezoek aan dit wel heel apart museum :

“Ons museum bestaat nu 20 jaar.  De jury heeft, naast de algemene museumwerking, vooral gekeken naar onze publiekswerking, waarbij wij bijzonder veel aandacht hebben voor sociaal zwakkeren, voor jongeren, voor anderszijnden.

De thematiek van het museum draait ook rond psychiatrische problemen die in de taboesfeer hangen.  Wij willen dat doorbreken en aantonen hoe verschillende soorten kunstenaars, uit heden en verleden, zowel fysieke pijn als depressies uitbeelden.  Psychiatrische pijn is lang miskend geworden.  De Gentenaar, naar wie dit museum is genoemd, dr. Guislain, moest in het begin van de 19de eeuw dan ook tegen allerlei vooroordelen vechten om aan te tonen dat psychiatrische problemen wel behandeld moesten worden, waarbij hij in 1857 dit eerste psychiatrische gesticht uit de grond stampte.  Deze prijs is dus meteen een eerbetoon aan dokter Guislain’s humane werking”

 

Wij bezochten reeds meermaals dit gelauwerd museum en keer op keer steeg ons respect en bewondering voor de zielenroerselen, de teken- of schilderkunst van zogezegde outsiders,  van mensen die onze maatschappij uitstoot en minacht, maar die door hun uitzonderlijke visie en expressie telkens opnieuw de vraag doen rijzen : wat en wie is normaal, wat en wie is abnormaal ? Een Museum waarop Gent terecht fier mag zijn, waar de bezoeker stil van wordt en vooral zichzelf in vraag stelt...   

 

17:03 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

WAT MIJ SOMS BEZIG HOUDT...

Er zijn zo van die momenten dat het verleden het heden overneemt.

foto
Weemoed is een foto van voor 20 jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen.  Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.
En omgekeerd.  Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen :
waar waren we gebleven ?
Bij jou.  In Die Dagen.
Alles is ver.  En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck (uit De gedichten - deel 1)

 

de foto
 
je kijkt me aan
met vergeelde gloed
ogen die dromen
uit vergane tijden
eens speelde ik met
je gedeukte hoed
om je mond
die schalkse lach
die nog steeds
wonderen doet
in gedachten maak
ik je foto af
ik zie je ruwe handen
die fluweel streelden
op mijn kop
en je wollen sokken
die naar tabak geurden
ondanks sunlightsop
 
ik moest maar eens
die oude lijst ruilen
voor een gouden tooi
want zonnige warmte
stond jou immer mooi
 
(Iris Michiels uit "Van hieraf moet ik laten gaan...)

 

08:19 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-04-06

ERFGOEDDAG - deel 1

De Erfgoeddag dit jaar stond in het teken van “kleur” en daar mocht ik, gezien mijn eigen naam

zeker niet aan verzaken.  Tal van imposante en interessante gebouwen nodigden gastvrij en kleurrijk uit.  Wijl onze stadsbeiaardier vanuit het statige belfort zijn klanken over de stad spreidde en een milde zon zich op de straatstenen vlijde, liepen mensen reeds vroeg, kriskras door elkaar, folder met half dichtgeknepen ogen bestuderend, fototoestel bengelend rond de nek. Onopvallend, doch niet minder gretig, laveerde ik mee.

Omgaan met het (eigen) verleden en heden in al zijn facetten stimuleert het denken over en gevoelens omtrent identiteit” citeert Vlaams minister van Cultuur, Bert Anciaux, in zijn voorwoord.  En terwijl ik het prachtig Kantl (Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde – Gent) binnen wandel, bekruipt me even een kwaad gevoel.  Amper één jaar geleden was het precies hij die ons Kantl definitief wou verkopen.

Doch, dankzij een grootschalige petitie van rebelse Gentenaars en kunst- en taalminnenden van buiten de Oostvlaamse grenzen kon deze Erfgoedinstelling nu haar deuren opnieuw openen en haar kleuren ten dienste stellen.

Met een zegenvierende houding ben ik dan ook tergend traag tussen haar sierlijke muren gelopen, heb ik de grandeur van haar salons opgesnoven, liet ik me voortschrijden tussen een haag van borstbeelden met versteende ogen maar waaruit de liefde voor onze moedertaal onverdroten verder blikt.

In mijn ééntje prevelde ik, egoïstisch, opdat ik ongehinderd deze bustegalerij in mij zou kunnen opnemen en ik werd als het ware aanhoord : Jan Frans Willems, Karel Van de Woestijne, Frans de Potter, Stijn Streuvels en vele anderen, heel even kon ik met hen in alle rust ons aller erfgoed in woord, in gevoel, in kleur delen…..

 De Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde is gevestigd in een herenhuis, ontworpen en gebouwd in 1746-1748 door architect David ’t Kindt, die de hele Gentse rococo-architectuur domineerde. Het werd een monumentale gevel die schitterend is ingeplant in het perspectief gezien vanaf de Vrijdagmarkt.

In de loop der tijden werden de interieurs aangepast door de opeenvolgende eigenaars en deed ook het classicisme zijn intrede.

In 1892 kocht de Belgische Staat het huis aan als zetel van de in 1886 opgerichte Koninklijke Vlaamsche Academie.  In 1996 werd het gebouw dan overgedragen aan de Vlaamse Gemeenschap.  Recentelijk, in 2006, werd het door de Vlaamse Regering in erfpacht gegeven aan een privé-investeerder en voor een periode van achttien jaar teruggehuurd.

www.kantl.be

 

 

17:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

ERFGOEDDAG - deel 2

Nagenietend van mijn moedertaalbroeders verzorgde ik mijn smaakpapillen op een met zonovergoten terras aan de Leie waar de nokvolle rondvaartbootjes en  paardenkoetsen langs de kade een bruisend lentedecor vormden en waar ik me intussen klaar stoomde voor een volgend Erfgoedje : De School van Toen.

Het museum, in een rustige zijstraat, verzamelt, inventariseert en bewaart schoolmeubilair, didactisch en iconografisch materiaal en alles over de geschiedenis van het onderwijs in het algemeen en van de stad Gent in ’t bijzonder.

Bovendien is dit museum gevestigd in een typisch schoolgebouw uit 1901, ontworpen door Charles Van Rysselberghe, broer van de grote schilder Theo.

Televisieproducers gebruiken het trouwens geregeld als historische locatie.

Daar loopt momenteel, en nog tot 2 juni, de uitzonderlijke tentoonstelling, zowel letterlijk als figuurlijk “blikvangers”, een collectie blikken dozen om van te blozen. De opzichter van dienst verklapte me dat deze collectie nog maar één derde omvat van de ganse verzameling van liefst 800 blikken dozen afkomstig uit de privé-collectie van een museummedewerkster.

Dozen in alle vormen en kleuren en met een beetje fantasie snoof je ook de geuren.

Kinderen waren er dol op.  Dankzij de thematische afbeeldingen op het deksel (dieren, sprookjes, stadsgezichten, prinsen en prinsessen) hadden zij ook een educatieve, informatieve en esthetische waarde.  Voor het kind werden ze schatkamers, blikvangers van de eigen verbeelding.  Nu zijn het collectoritems maar bovenal herinneringen.

Vooral hier voelde ik het erfgoed door mijn aderen vloeien, schoven mijn kinderjaren stelselmatig voorbij, liet ik me voeren over een regenboog van kleuren….

Ik wacht met ongeduld op het moment dat ik hier met mijn kleinkind zal slenteren tussen vergeelde prenten, kapotte lessenaars vol spookachtige inktplekken, afgeknaagde crayons en tal van opgediste deugnieterijen van toen…..

www.gent.be/schoolvantoen

 

 

 

16:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ERFGOEDDAG - deel 3

Als Erfgoeddag-afsluiter koos ik voor het  Groot Vleeshuis waar je de gerookte hespen bijna van ’t plafond kunt halen, zoals de “floche” van een kinderdraaimolen.

Daar liep toevallig ook nog een schilderijententoonstelling en heerste er een gezellig toeristisch sfeertje.

Het Groot Vleeshuis werd gebouwd tussen 1407 en 1419 naar een ontwerp van Gillis De Suttere. Vleeshuizen waren overdekte marktplaatsen waar de verkoop gecentraliseerd werd om toezicht te houden op de versheid en de kwaliteit van het vlees. De verkoop thuis was verboden. Tegen de zuidoostgevel van het Groot Vleeshuis werden in 1542-1543 penshuisjes aangebouwd. Om hygiënische redenen moesten ingewanden, darmvet en andere resten van slachtdieren in deze afzonderlijke winkeltjes worden verkocht.

Het Groot Vleeshuis heeft een merkwaardig en prachtig houten gebinte. In 1446-1448 werd in het gebouw een kapel met drie grote spitsboogramen opgetrokken. De kapel heeft een 15de-eeuwse muurschildering die de Aanbidding voorstelt.

http://users.pandora.be/gentmijnestad/paginas/groentenmarkt.htm

 

Volgezogen met erfgoed keer ik tevreden terug en maak ik mezelf de bemerking wat een gevulde benaming…erfgoed…..intenser toch dan het Engelse "roots" ?

Vanaf het einde van de 19de eeuw mocht het vlees ook thuis worden verkocht. Het Groot Vleeshuis kreeg diverse nieuwe bestemmingen; het werd achtereenvolgens een postkantoor, een opslagplaats, een tentoonstellingsruimte en een feestzaal. De ruimte wordt nu gebruikt als promotiecentrum voor Oost-Vlaamse streekproducten.
De eigenlijke bedoeling ervan was de verkoop van vlees te
centraliseren zodat daarop enige controle kon gehouden worden. Ook in de Middeleeuwen werd er immers nauwkeurig op toegezien dat geen bedorven vlees op de markt werd gebracht. De vleesverkoop mocht daarom niet thuis geschieden maar gebeurde in vleeshallen of vleeshuizen.
De leden van het n in dit gebouw
een vleesbank of l" pachten. Dit is een combinatie van een slacht- en toonbank

 

 

16:47 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-04-06

BEDENKING BIJ DE MARS VAN ZONDAG

als onze gedachten bij denken blijven

kunnen we beter niet denken

net zoals onze intenties tot handelen

bij onderhandelen blijven

 

22:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-06

LITERATUUR

Alweer een straffe madam over wie ik het even wil hebben.

De Nederlandse uitgeverij Arena heeft de rechten gekocht van La touche étoile,de lang verwachte nieuwe roman van de Franse feministische schrijfster Benoite Groult  (°1920), waarvan deze Nederlandse vertaling zou verschijnen eind oktober.

De nu 86 jarige schrijfster debuteerde als veertienjarige met de roman Het leven zoals het is en brak in 1988 internationaal door met Zout op mijn huid,
waarvan de erotische passages toen voor deining zorgden, wat ik persoonlijk hypocriet  beschouwde want het is zo’n subtiele liefdesbeschrijving, recht uit het hart, gedurfd maar ontzettend eerlijk waarmee menige vrouw zichzelf ongetwijfeld graag wou evenaren of waarin sommigen zich konden terugvinden.

Zout op mijn huid is de meeslepende roman over gepassioneerde liefde die niet slijt of gedoemd is ten onder te gaan aan dagelijkse beslommeringen.
Zij is een intellectuele Parisienne, hij een Bretonse visser. Beiden zijn getrouwd, alleen niet met elkaar. Hoewel hun verschillende leefstijl hen tot vreemden had moeten maken, leidt hun ontmoeting tot een levenslange hartstochtelijke verhouding.

Het jongste boek van Groult in Nederlandse vertaling was Mijn ontsnapping, haar memoires uit 1997, alweer geschreven met die recht-uit-het-hart-stijl, eigen aan deze literaire feministe.

La touche étoile is een roman over de kracht van het lot en de vrije wil van de mens. Een citaat uit een interview met het blad Uit en Thuis :

Ik wil in mijn nieuwe boek duidelijk maken dat het leven niet ophoudt op je vijftigste en ook niet op je zestigste, zeventigste, tachtigste. Ik heb voldoende brieven van mijn lezers gekregen waaruit ik dat kan afleiden’, zegt de 86-jarige Benoîte Groult in het desbetreffende interview. Ze maakt korte metten met het breed verankerde idee dat ouderworden een ongeneeslijke chronische ziekte is. ‘Veel ouderen zijn en blijven lang gezond. Je kunt ook ziek worden als je dertig bent’. Hoe oud je ook bent, je kunt er alsnog achter komen dat je een bepaald talent voor iets hebt. Als de vergaarperiode van het nerveuze halen, verwerven en hebben: kennis, carrière, partner, kinderen, huis en spullen, voorbij is, dan komt de aangename luwte van de nazomer. Je weet wat je hebt, je weet wie je bent, je kunt je zegeningen en je butsen tellen, er is overzicht en reflectie mogelijk.

Benoite Groult is duidelijk het feminisme trouw gebleven door andermaal gelijkberechtiging en ontvoogding van de vrouwen als thema te blijven aansnijden.

Ik kijk alvast uit naar de laatste zielenroerselen van deze wijze dame op leeftijd die mijn kijk op het leven en de vrouw in ’t bijzonder ongetwijfeld nog maar eens zal verruimen op mijn eigen weg naar verder…..

15:42 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

ZELFKENNIS

Van bij ’t onbijt reeds stilgestaan (al zittend dan met een aromatiserend opkikkertje) in zalige ochtendrust, alleen met mezelf, met de perfecte lectuur als afgerond geheel, of juist als aanzet tot een “denkdag” ?

Aanleiding daartoe is de Weekend Knack waarin Guinevere Claeys het heeft over “In eigen boezem” www.weekend.be

Wijsgeren zijn het er langer over eens : zelfkennis blijft het begin van alle wijsheid.

Ken uzelf beval enkele millennia geleden al een opschrift boven de ingang van de druk bezochte Apollotempel in het Griekse Delphi.. Wie alles kent behalve zichzelf, mist alles staat ook in het Thomasevangelie.  Of bekender, zoals Mattheus het verwoordde De splinter in een anders oog zien en niet de balk in zijn eigen.  Even duidelijk klinkt, in de nevelige rituelen van de vrijmetselaars Ken jezelf.

In andere culturen wordt het belang van zelfkennis nog vetter onderstreept dan in de onze.  In het hindoeïsme geldt de volgende stelregel volstaat één mensenleven niet om je ware identiteit te doorgronden, dan word je opnieuw geboren.

Nog altijd niet gelukt ? Dan reïncarneer je nog maar eens.

Anders gezegd : zelfkennis betekent verlossing.  Verlossing van de cyclus van leven en dood.  Eenzelfde verband tussen zelfkennis en verlossing keert terug in het boeddhisme. En ook al zou zelfkennis geen religieuze hoofdrol spelen, we hunkeren er allen wel diep en nieuwsgierig naar.

De Amerikaanse hoogleraar psychologie Timothy Wilson o.a. heeft het in zijn boek  “Strangers to Ourselves” over  waarom we zo graag willen weten wie we zijn en waarom dat toch zo verdomd moeilijk is. 

In de koortsige zoektocht naar zelfkennis en de belangrijke rol die we daarbij toekennen ziet klinisch psycholoog aan de UZ Leuven Lieven Migerode vooral een poging tot angstreductie : “Omdat mensen onzeker zijn over wie ze zijn, karaktereigenschappen niet duidelijk zien, ook niet duidelijk durven zien, geven ze de verantwoordelijkheid en de autonomie van de zoektocht liever in handen van een expert.  Zodanig dat mensen theorieën vaak blindelings volgen en die op den duur gewoon ook worden. M.a.w. theorieën en analyses kunnen de authenticiteit verdringen”.

Zelfkennis kan nooit eenduidig en eeuwig zijn, het is een complex gegeven dat voortdurend in ontwikkeling is.

Volgens Migerode begint de moeilijkheid al bij dat “zelf  Sommigen gaan uit van een soort kernzelf.  Dat veronderstelt dat er onder de buitenlagen en de verschijningsvormen een onveranderlijk “zelf” bestaat.  De zoektocht bestaat dan in het afpellen van de deklagen tot alleen nog het werkelijke “zelf”, “de kern”, overblijft.  Maar wat als dat “zelf” geen vaststaand gegeven is, maar wel een proces ?  Iets wat keer op keer vorm krijgt in relatie met anderen,  in relatie met jezelf. Zelfkennis zou dan een voortdurende, onvoltooide zoektocht zijn.

Nog volgens Migerode hebben we tegenwoordig te weinig tijd om aan zelfreflectie te doen.  Voelen en benoemen, daarmee begint zelfkennis.

Helaas is dit helemaal niet in ons westerse leven ingebed om daarvoor de tijd te nemen. En wat als het uiterlijke zelfbeeld niet overeenkomt met het beeld dat anderen van je hebben ? Nochtans is het niet meer dan logisch : wie zichzelf, zijn eigen product dus, door en door kent, kan zijn leven veel beter beheren en sturen.

 

Ik heb alvast mijn portie voor vandaag gehad, ga nu in mijn vel kruipen en me laten zakken tot mijn diepste “ik”. Mijn zelfverdwijning zal mijn omgeving misschien te goede komen, maar o wee, als ik als een phoenix terug aan d’oppervlakte kom…..

08:50 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-04-06

ALWEER EEN BLOGSTER BIJ

Mijn favoriete columniste Tessa Vermeiren heeft nu ook haar eigen blogje "Van muizen en mensen" en daar ben ik enorm blij mee, want zij komt elke week als eerste aan bod wanneer de Knack in de bus valt.  Dat is nu één van die kleine wekelijkse lichtpuntjes voor mij (en ik heb er zo nog !) die me een warm gevoel kunnen geven, een gevoel als in een dominospel, waar het éne stukje niet zonder het andere kan, waar ondersteuning  een noodzaak wordt tot een deugddoend overeind blijven.....

 

21:59 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

MIDWEEKBEDENKING

Omgaan met elkaar is als een dominospel : ieder op zich een
schakel die met z'n allen aanleunen tegen elkaar,
de éne leunt al iets meer terwijl de andere meer ondersteunt
wat het levensspel overeind houdt......

 

07:36 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-04-06

ZOMAAR ACHTERGELATEN

Dan Brown's Da Vinci Code meest achtergelaten voorwerp in Eurostar, lees ik zopas in de krant.

In anderhalf jaar zijn meer dan duizend exemplaren van deze pageturner teruggevonden op de Eurostar, achtergelaten door verstrooide reizigers en behoort daardoor bij de top-tien van de verloren voorwerpen, nog voor gsm's, laptops en kleding.

Nu gaat het mij niet expliciet over Dan Brown, maar over het boek in 't algemeen.

Velen zullen mij misschien een emotionele overdrijver vinden (dat zij dan maar zo) maar een boek zomaar een voorwerp durven noemen (wat natuurlijk op zich ook al correct is) is voor mij al aanleiding genoeg om mij in de steigers te positioneren.

Kijk, dat je vergeten bent dat je een sjaaltje droeg of een paraplu bijhad, toen je van huis vertrok, tot daar nog aan toe, maar een boek, die de zielenroerselen, het zweet, de wakkere of ploeterende nachten van een medemens inhoudt, dat mag en kan een mens toch zomaar niet dumpen en eenzaam achter laten, tot prooi van een lukrake vinder.

Eerst mag de auteur je metgezel zijn, een verstrooiing in eenzame momenten, een gezelschap op weg naar….om dan zomaar ineens verworpen te worden, niet meer nodig, overbodig, uitgeteld.

Dat zou ik dus niet kunnen.  Een boek voor mij belichaamt de ziel van zijn inhoud, is een stuk levensverhaal van een nieuwe ontmoeting, zijn zins- en levenswendingen die een ander ons toevertrouwt- ook al zijn die verzonnen- is weer een nieuwe openbaring langs een andere invalshoek gezien, is……..

Ooit schreef ik een poëtische definitie van wat een boek voor mij betekent; voor sommigen  flauw, zwak en niet te vatten misschien.

Per toeval lees ik vandaag ook bij http://anderewoorden.skynetblogs.be/ een posting over "boeken".

Leesgenot

Ik voel me wegzinken met

een massa letters in mijn schoot

woorden en zinnen dansen door

mijn hoofd als hemelse klanken

die de werkelijkheid doven.

Een schichtige zonnestraal geeft

licht en warmte aan mijn wangen

net genoeg om de geurende verrukking

van vergeeld papier te snuiven

bladen met zoveel inhoud

tot eeuwigheid herleid

hersenspinsels die zich blootgeven

aan een gulzige leesgenoot.

Ik voel het kloppend hart

van de schepper  wiens

woorden en zinnen zich

in mijn hoofd nestelen als

éénzelfde ziel, éénzelfde nood.

 

 

15:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

BALANCEREND.....

Soms, voor het slapen gaan, wil ik me bevrijden van een aanhoudende ingetogenheid, dat lopen op die koord van wat wel en niet gezegd kan.  Rekening houden met iedereen, 't is heel dikwijls zo'n corvée.

 

op het puntje van mijn tong
liggen woorden die geen uitweg vinden
en die ik ook niet slikken kan
op de toppen van mijn tenen
hou ik me in wankel evenwicht
tussen wat wel en niet kan
in de roos van mijn hart
projecteren mijn verlangens
een ingetogen schimmenspel
in een oeverloze strijd
tussen winnen, verliezen
en een voortdurend aftasten
op de tonen van mijn denken
danst die éne verlossende vraag
of openheid nog wel kan

loslatend vang ik mijn
nachtrust aan

 


00:00 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |