17-04-06

MACHTELOOSHEID

Ik las, per toeval (?), dit gedicht van Fernando Pessoa

In zijn woorden vind ik mijn machteloosheid bij menselijke gruweldaden zoals onlangs in Brussel-Centraal, dat al dagen door mijn hoofd spookt en waarbij ik me zo nietig, maar tegelijk strijdvaardig, voel.  Ik ben stil en lijd mijn innerlijke pijn.....
 
Er zijn ziekten erger dan ziekten
Er zijn pijnen die geen pijn doen, zelfs niet in de ziel
maar pijnlijker dan alle andere
Er zijn gedroomde angsten, werkelijker
dan die welke het leven met zich brengen, er zijn gevoelens
die men voelt alleen door ze te denken
en die meer de onze zijn dan 't leven zelf
Er zijn zo vele dingen die, zonder bestaan,
bestaan, die tergend traag bestaan
en tergend traag de onze zijn, de onze en onszelf
Boven het troebel groen van de brede rivier
de witte circumflexen van de meeuwen
Boven de ziel de nutteloze wiekslag
van wat niet was, ook niet kon zijn, en alles is
 
Geef mij nog wat wijn, want het leven is niets
 
Pessoa

 

 

08:57 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-04-06

PAASGROET

Aan zij die hier binnen komen wandelen, Wordsworth's prachtig gedicht, bij wijze van paasgroet...

 

.

                                              Daffodils

I wandered lonely as a Cloud
That floats on high o'er Vales and Hills,
When all at once I saw a crowd,
A host of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced, but they
Out-did the sparkling waves in glee:-
A poet could not but be gay
In such a jocund company:
I gazed-and gazed-but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude,
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the Daffodils.

http://www.wordsworth.org.uk/

19:44 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

WEEKCITAAT

Wouter Deprez, de slimste mens, in Plaza-Weekend bij De Gentenaar

18:18 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

NEDERLANDS TOPCABARETIER THEO MAASSEN

http://www.theomaassen.net/

Op aanraden van collega-blogger Dirk, en omdat ik comedy-fan ben, heb ik gisterenavond op Canvas mijn slaapmutsje gehaald.  (bij ons zegt men dat als aanloop tot een goede nachtrust) En ’t heeft nog gewerkt ook !

“Functioneel naakt”, de zaalshow uit 2002 van Nederlands topcabaretier en standup-comedian Theo Maassen was voor ons een heerlijke openbaring, want we hadden nooit eerder iets van hem gezien.  In zijn optredens stelt Maassen de problemen van de hedendaagse maatschappij aan de kaak; scherp en gepassioneerd gaat hij in tegen zijn eigen pessimistisch wereldbeeld.

Momenteel toert deze  in Nederland zeer gegeerde cabaretier rond met zijn laatste show “Tegen beter weten in”.  Samen met éne Hans Teeuwen (die ik beslist ook nog moet ontdekken), wordt hij tot de top van de Nederlandse cabaretwereld gerekend.  Maassen zegt over zichzelf dat zijn voorstellingen een dialoog zijn met het publiek waaraan hij zichzelf afmeet.  Zijn humor is soms bitter en soms schrijnend en hij is het levend bewijs dat pessimisme zich leent tot het maken van grappen, want als alles positief is kan je geen verhaal maken. Daar zit inderdaad waarheid in.

Dat cabaret de laatste jaren zo populair is, wijst volgens Maassen op niets meer dan een religieuze behoefte : “De kerken stromen leeg, de theaters lopen vol.  Mensen willen naar iemand luisteren die iets te vertellen heeft en ik denk dat het verdwijnen van religie cabaret ten goede komt”, aldus de cabaretier.

Nou, ’t is hoe je het bekijkt.  Bij mij telt ontspanning, inhoud en lachen en daar is Theo Maassen zeer zeker in geslaagd, méér nog, ik betrapte er mezelf op dat ik hem meermaals gelijk gaf in zijn pessimistisch wereldbeeld en waarmee kan men beter lachen dan met zelfherkenning ?  Dat is toch de eerste vorm van zelfrelativering, of niet soms ?

Maar wat ik mezelf steeds afvraag is hoe het komt dat onze Vlaamse comedians evenzeer beroemd zijn in Nederland terwijl andersom niet het geval is ?

16:00 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

14-04-06

TIBETCOLLECTIE IN JUBELPARK

Sinds een halve eeuw bezitten de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis in Brussel een Tibetaanse kunstschat, waarvan zeer weinig mensen in ons land het bestaan afweten, waaronder ook mijzelf.  De Koninklijke Musea kochten de collectie-Verbert vijftig jaar geleden aan.  Leon Verbert (1879-1941),

zoon van een bankier, studeerde economische en diplomatieke wetenschappen en geraakte gefascineerd door het Verre Oosten.  Vanaf 1907 reisde Verbert door China waar hij zich in Beijing vestigde (met een bezoek aan de Dalai Lama), om pas in 1935 definitief terug te keren naar België.

Koninginnestuk van zijn zeshonderd stuks tellende kunstverzameling is de collectie thang-ka’s (Tibetaans voor “wat men ontrolt”) of rolschilderingen uit de 17de tot de 19de eeuw.

Een thang-ka schilderen is op zich een geloofsdaad die gebeurt onder het toezicht van een lama. 

Tijdens zijn leven heeft Leon Verbert zijn collectie in Amsterdam geëxposeerd waar hij een deel van zijn Tibetaanse en Chinese rolschilderingen in bewaring gaf.

Na zijn dood in 1941 heeft het Jubelparkmuseum jaren moeten onderhandelen met zijn erfgenamen totdat in 1956 uiteindelijk de ganse collectie kon worden aangekocht.

De alle tweehonderd thang-ka’s worden nu voor het eerst getoond : 56 op de tijdelijke tentoonstelling, 24 in permanente tentoonstelling in de zaal “Tibet en Nepal” en 120 interactief op cd-rom.

Dit is een erg belangrijke verzameling omdat het Brussels Museum de zekerheid heeft dat alle stukken ter plaatse, in Tibet, verworven zijn, m.a.w. authentiek zijn.

Centraal op de tentoonstelling wordt een unieke reeks van twaalf pas gerestaureerde thang-ka’s getoond over de Twaalf Daden van de Boeddha.  Ze worden horizontaal geëxposeerd in hun oorspronkelijke brokaatomlijsting.

 Meer info : “Kunst uit Tibet”, Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis – Jubelpark, Brussel – tot 27 augustus – van dinsd. tot zond. Van 10 tot 17u.- toegangsprijzen : 5/4/2 euro – www.kmkg.be

 

Nog maar eens een heel goede reden om af te zakken naar onze metropool die steeds opnieuw  haar waaier van culturele nieuwigheden verrassend weet open te vouwen..

15:07 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

HET WESTVLOAMS EINDELIJK IN OPMARS

Meer en meer wordt de West-Vlaming via radio en TV gewaardeerd.

Gisterenavond, in de Tabel Van Mendelejev, eindelijk nog eens goed gelachen bij echt amusement voor ’t slapen gaan.

Wouter Deprez (Geluwe), Lucy Loes (Oostende), Maaike Cafmeyer(Torhout) en Carl Decaluwé (Kortrijk), elk in hun eigen taaltje en voor ons Gentenaars, perfect verstaanbaar. Nu ja,hier in Gent zijn  Oost- en West-Vlamingen al jaren in en door elkaar gegroeid.  Ontelbare Westfluten komen hier studeren en blijven eerst nog wat hangen vooraleer zich definitief te vestigen (inclusief mijn eigen wederhelft).

Heel wat West-vlaams talent hebben wij hier rondlopen en passeren ons door de straten, wat voor ons een dagelijks patroon is geworden, onze way of life.

Hun sappig taaltje is zich stilaan gaan vermengen met het stoere Gents dat we op den duur elkaar zijn gaan overnemen en bij menig Gentenaar ook al veel meer i’s te horen zijn, terwijl de West-vlamingen allang hun mond niet meer scheuren bij de Gentse langgerekte ij’s.

Gedurende vele jaren kende Oost-Vlaanderen en ook daarbuiten slechts één grote West-Vlaming : Willem Vermandere (die notabene toch ook eerst zijn studies in Gent afmaakte).

Deze grote meneer die als geen ander zijn West-Vlaamse roots nooit heeft verloochend en ons telkens weer wist te bekoren en ontroeren met zijn diep menselijke poëtische liedjesteksten, mag terecht als voorbeeld staan voor de vele anderen die zijn voorbeeld hebben gevolgd.

Telkens als ik de muziek van deze kunstenaar-duizendpoot opzet slaagt hij erin mij mee te nemen naar “Le Plat Pays” dat ik zowel visueel als gevoelsmatig in mij voel borrelen, dat ik tot rust kom bij zijn instrumentale geluidsgolven, dat ik ontroerd geraakt door zijn doorleefde woorden.

Eens in de werkelijkheid terug geniet ik evenzeer, in mijn stad, van de vele West-Vlaamse stand-ups die bijna wekelijks onze podia opwarmen en die, samen met onze eigenste humoristen, van Gent het mekka van de comedy hebben gemaakt.

Straks zijn er alweer de  Gentse Feesten en nu reeds beginnen wij onze tickets te vergaren want dan gaan de Gentse grenzen nog wijder open, dan wordt Gent, als die het al niet is, weer die heerlijke smeltkroes van allerlei klanken, woorden en verhalen die zich verenigen, die zich vermengen tot één groot multi-cultureel volksfeest.

Om het met het schoonste Vlaamse woord te zeggen : ‘k heb er nu al ferme “goesting “ in.

 

 

 

 

 

 

 

09:40 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-04-06

STANLEY KUBRICK NAAR GENT

Uniek voor Gent ! De grote filmmaker Stanley Kubrick binnenkort te zien.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Stanley_Kubrick#Biografie

in het prachtige gerenoveerde Caermersklooster :

http://www.gent.be/gent/historis/monument/caermersklooste...

Een grote Stanley Kubrick-tentoonstelling die eerder al te zien was in Frankfurt, Londen en Melbourne komt in het najaar naar het Gentse Caermersklooster. De tentoonstelling is opgezet met de hulp van filmsterren als Nicole Kidman en Steven Spielberg.
voor verdere informatie zie :

http://cultuursprokkels.blogspot.com/

 

12:44 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

VERZAMELD WERK VAN STEFAN HERTMANS

De Gentse  dichter Stefan Hertmans (1951)  heeft zijn werk over een periode van 30 jaar, op aandringen van de uitgeverij, uiteindelijk gebundeld in een ruim 700 pagina’s tellend “Verzameld Werk”. Naast poëzie bevat deze uitgave ook gelegenheidswerk, verspreide gedichten en een selectie uit “De kleine woordwoestijnen”, een nooit eerder gepubliceerde eerste bundel.

Hertmans’  poëziedebuut kwam er in 1984 met “Ademzuil”, net als de tweede “Melksteen”, een hermetische bundel vol donkere metaforen. Al vlug ontpopt de dichter zich als een kameleon. “Zoutsneeuw” wordt, qua vorm als qua concept een totaal andere bundel.

In “Bezoekingen” (1988) en “Het narrenschip” (1990), bundels vol tijdloos taalgeweld die bulken van verwijzingen naar planten, dieren, kunst en cultuur, pakt Hertmans uit met een ander aspect van zijn veelzijdigheid : zijn bereisd- en belezenheid.  Hij is bijzonder productief en in zijn “Lucht in lucht” brengt hij gedichten bij objecten van Panamarenko.

Hertmans’ prille vaderschap leidt dan alweer tot het anekdotische met minder allusie op de schone kunsten, maar in “Goya als hond” is zijn inspiratie weer gericht op het beeldend werk.

Af en toe verwijst Hertmans naar zijn vroeger werk, maar vervolgt met vaste tred zijn weg, terugblikkend op de beginjaren toen hij over duistere paden sjokte en zichzelf geen “ik” durfde te noemen, omdat hij slechts bestond (naar zijn gevoel) bij de gratie van anderen naar wie hij opkeek.  Vorig jaar nog verscheen “Kaneelvingers”, alfabetisch gerangschikte gedichten over handen en vingers.

Stefan Hertmans’ poëzie werd menigmaal bekroond op basis van zijn veelzijdig en omvangrijk oeuvre – hij schreef naast gedichten ook romans, reisverhalen, essays, theaterteksten en een thriller – en hij mag terecht tot de belangrijkste hedendaagse Vlaamse literatoren worden gerekend.

Ik had het genoegen onlangs nog in het Gents Poëziecentrum, figuurlijk, aan de lippen te mogen hangen van deze literaire kunstenaar en ’t mag gezegd dat Hertmans evengoed verbaal, als neergeschreven, een nokvolle zaal weet te boeien.

 

Stefan Hertmans "Muziek voor de Overtocht-Gedichten 1975-2005"

Uitgeverij De Bezige Bij-Amsterdam,839 blz.- 35,00 euro

Zie ook de huidige Knack nr. 15 :

http://www.knack.be/onlineKN/inhoud.asp?nav=uniek_619

Een op 't eerste zicht eenvoudig gedicht, waar voor mij heel veel diepgang, verleden en heden in ligt....

Gelukstraat, Gent
Auteur: Hertmans, Stefan
 

Het was in een oud schooltje,
en de ramen waren hoog, dat zich
de schaduw van een man tot in de
lichtkring van oud stof voorover boog.

Linden, kinderen in een onverstaanbaar
nieuwe taal, herkenning van een uitzicht
bij het raam; en binnen trekt het pleisterwerk
zijn eigen krijtkring in een oud lokaal.

De schim van lang verloren leven
kan iemand in de armen nemen,
maar niet het waaiend lichtland
in zijn hoofd.

O paradijselijk vergeten op gewone
dagen, zij geloofd. En bij het poortje,
in de wind, staat nog een ander kind −
dat, wat ooit zijn moeder was beloofd.


Uit:
Stefan Hertmans: Annunciaties (1997), p.40


 

 

 

09:48 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-04-06

HET WACHTEN MOE

mijn lijf wil uit
de wollen truien
mijn benen uit
die smalle pijpen
mijn hoofd wil
terrasjesklanken horen
mijn nek wil
zonnestralen voelen
'k wil mij van dat
winterharnas ontdoen
en me als een bloesem
bevrijden
hoelang nog wachten
of zal ik maar een
zonnebankje doen

 

 

 

08:19 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-04-06

OMTRENT SOAPS

Ik baal van al die reality/docu-soaps die ons televisiescherm overspoelen en besmeuren.  Waar haalt men toch steeds deze nieuwe benamingen om het zoveel mogelijk realistisch te doen klinken ?  Nou ja, met de realiteit wordt heel dikwijls een loopje genomen als men leest hoe het er achter de schermen bij de opnames echt aan toe gaat en hoe de kijker nog maar eens bij de neus wordt genomen.

Toen ik een aantal jaren geleden The Truman Show” (1998) zag

van regisseur PeteWeir http://www.imdb.com/name/nm0001837/

vond ik die Big Brothersfeer met camera op de huid zo bedreigend angstig dat ik niet kon vermoeden dat dit tijdperk eigenlijk al stilaan in ons leven was binnen geslopen.

Slim en goedkoop gezien van de televisiemakers om Jan met de pet, Marie met de schort en hun onschuldige bloedjes, meestal gratis voor niets (of erger nog : in ruil voor gratis vetafzuiging of hier en daar wat gevelrestauratie)  voor hun kar te spannen en voor heel Vlaanderen en omstreken in de vitrine te kijk te zetten.

Ondoordacht en zielig eigenlijk van al die doodgewone en onbekende (media)geilen die zowel hun lichaam als hun ziel en hun bloedverwanten open en bloot voor de camera gooien op zoek naar aandacht, affectie en de glitter en glamour, maar die veelal achteraf met een forse kater opgezadeld blijven.

Nochtans wil ik heel graag een uitzondering maken voor de huidig lopende documentaire  op maandagavond op Eén, die ik voor geen geld wil missen en die mij telkens opnieuw naar de strot grijpt : ”De moeder van mijn dochter”.

Een jaar lang hebben Annemie Struyf, moeder van vier (nu vijf), en Lieve Blancquaert,

moeder van twee, gezwegen over Hope. ,,Om de adoptieprocedure niet in het gedrang te brengen, haar af te schermen en haar in alle rust te laten opgroeien''. Maar hun boek is af en is nu al een tijdje te koop.
Op aidsreportage in Keniaanse sloppenwijken verzeilde het duo bij Achieng, een 36-jarige seropositieve vrouw die de strijd tegen het dodende virus als haar levenstaak ziet. Achieng bracht Lieve en Annemie in contact met prostituees, verkrachters en moordenaars, die hen gruwelverhalen vertelden.
Tot Lieve en Annemie te lang in de ogen keken van een 14 maanden oud weesmeisje: Hope.
Geboren uit een verlamde, blinde en dove vrouw die, ongeacht een zware hersenoperatie, misbruikt was door haar man, omdat hij behoefte had aan ,,troost''. Niet in staat het kind te baren, liet ze het kind zichzelf naar buiten duwen. Twee dagen lag Hope bij haar dode moeder...

Ze is nu twee jaar, vertederend en kerngezond, maar ze komt uit de hel: Hope heet ze, en ze kon geen betere naam krijgen. Want haar adoptiefmoeder, journaliste Annemie Struyf, en adoptieftante fotografe Lieve Blancquaert hebben haar uit de hel van Kenia gered. Een aangrijpend verhaal van een ,,wilde'' adoptie in een door aids en verkrachting geteisterd land, dat Struyf & Blancquaert vertellen in hun nieuwe boek Mijn status is positief.

Een dagboek in zwart-wit.

In de op Eén lopende reportage “De moeder van mijn dochter” zien we Annemie Struyf op zoek gaan naar de roots van haar adoptiedochter en de situatie aldaar tracht te achterhalen en vooral het cultuurverschil tracht te begrijpen. In deze zoektocht opent Struyf ook voor de kijker eerdere ongekende en gesloten deuren, gaat ze diepe confrontaties aan met de bevolking, deinst ze niet terug voor het losweken van getuigenissen, benadert ze heel dicht de plaatselijke gebruiken en feiten om de waarheid te achterhalen.  Ze gaat daarvoor tot op het scherp van de snee en stelt zichzelf met haar spontane openheid en haar niet aflatende  doorzetting zeer kwetsbaar op, wat haar dan alweer siert.

Deze diep menselijke emoties van verschillende culturen waarbij de makers zo neutraal mogelijk blijven, zonder enig oordeel, maakt deze serie heel geloofwaardig en is dermate opgebouwd dat de kijker telkens weer nieuwe elementen te zien krijgt die als puzzelstukjes beetje bij beetje in het grote geheel passen.

Kortom : een realistisch verslag van een aanvaardbare zoektocht die ongeveinsde reacties en emoties wakker schudden met  subtiel camerawerk, zoals we die maar zelden te zien krijgen. Chapeau voor Eén, we want more…..


09:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-04-06

EEN GROOT SCHRIJVER IS NIET MEER...

Gerard Reve, één van Nederlands grootste schrijvers ooit is niet meer. Gestorven op 82 jaar in een rusthuis te Zulte, in de warme nabijheid van zijn jarenlange levenspartner.  Dat Reve in zijn laatste levensjaren koos voor een rustig bestaan hier bij ons in Machelen aan de Leie

heb ik toen als een soort eer ervaren.  Een eer aan ons,Vlamingen, die deze grote meneer een welgekomen hand uitstak, terwijl Nederland hun talentvol kind, op vele vlakken heeft verguisd.

Gerard Reve, inspiratiebron voor schrijvers van bij ons zoals Tom Lanoye en Herman Brusselmans (met wie ik het trouwens voor één keer eens ben maar die  zijn leermeester nooit wist te evenaren, nog niet tot aan zijn knieschijven).

Reve heeft mij dan weer voor een stuk opgevoed, groot gebracht. Een gedurfde uitspraak ?  Neen, de waarheid waarvan ik nu de vruchten pluk van een brede kijk op mijn medemens, van begrip en aanvaarding voor andersdenkenden.

Zijn meesterwerk “De Avonden”

heb ik tijdens mijn broze tienerjaren stiekem verslonden.  Daar waar mijn opvoeders het niet durfden of konden over hebben, uit taboe en onwetendheid, heeft Reve  me ingewijd.  In zijn gedurfde eerlijkheid en onomwonden taalgebruik, voelde ik zijn angsten, twijfels en gesmeek naar openbaring en aanvaarding.  Dit was volgens mij zijn grote kracht die ik ook in zijn latere werken bespeurde. 

Later heb ik de verfilming van “De Avonden” gezien met Tom Hofmann in de hoofdrol, en zoals meestal het geval is, vond ik het boek honderd maal beter en fijner dan de film. Zelfs sterke beelden kunnen niet tippen aan fenomenaal, subtiel woordgebruik.  

Nog niet zolang geleden, toen Gerard Reve de Prijs der Nederlandse Letteren verkreeg, waagde minister Bert Anciaux het te verbieden dat deze grote literaire kunstenaar zijn prijs persoonlijk kwam afhalen (en dit wegens Anciaux’s persoonlijke visie op Reve’s privéleven) en werd hem die zomaar koelweg per post opgestuurd. Toch bleef de schrijver Vlaanderen trouw.

Er is blijkbaar voor sommigen nog een lange weg te gaan.

Mag het literair levenswerk van Gerard Reve de uitstalramen van alle boekenwinkels sieren tot vernieuwd inzicht voor bekrompen geesten.

Meer over Reve http://www.bookman.nl/reve/

09:33 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-04-06

FILM

Dit weekend nog een filmpje meegepikt en erg genoten van

 

  Capote - USA - 2005
Capote
Capote
Capote
Capote


November 1959. Wanneer de bekende schrijver Truman Capote de New York Times leest, valt zijn oog op een artikel over een gruwelijke moord op vier leden van dezelfde boerenfamilie in Kansas. Capote ruikt een kans om zijn theorie dat de juiste schrijver non-fictie even boeiend kan maken als fictie te testen en overtuigt het magazine The New Yorker ervan hem als journalist op pad te sturen. Ondanks zijn onconventionele voorkomen wint Capote zonder veel moeite het vertrouwen van de bevolking en ook van de agent die het onderzoek leidt. Wanneer de moordenaars gevat worden, gaat Capote hen opzoeken in de gevangenis. Hij beseft al snel dat het materiaal dat hij verzamelt veel meer waard is dan slechts een artikel in een tijdschrift

 

Een uitgebreid verslag lees je hier :

http://cultuursprokkels.blogspot.com/

 

15:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

ZONDAG, RUSTDAG ?

Zondag, rustdag.  Voor velen zal dat ook zo zijn.  Anderen vinden die rustdag echt geen zegen.  Dat ondervind ik wanneer wij op zondag genoodzaakt zijn te verzaken aan ons wekelijks natuurstappen (wegens één of ander lichamelijk ongemak) en van onze zondag letterlijk een rustdag moeten maken.  Nou ja, er helemaal in berusten doen we niet, want we vinden altijd wel iets, zeker in een bruisende stad als de onze.

Toch gaan mijn gedachten uit naar de alleenstaande, naar de vrouw wiens man het voetbal of wielrennen heilig is, aan de partner voor wie de zondag precies de zwaarste jobdag is, naar jonge ouders die alweer een inventieve bezigheid voor hun kroost moeten bedenken, naar de jongeren die met hun tijd geen raad weten, naar de oudjes die zonder familiebezoek, vergeten en verlaten, hun zondag door moeten, naar de koppels wiens relatie het niet toelaat deze vrije dag met elkaar te delen. Steden en dorpen liggen er ’s zondags beangstigend uitgestorven bij.  Dat is ook steeds onze eerste bemerking  als we tijdens ons stappen de kom van zo’n dorp doorkruisen en we ons binnensmonds horen zeggen dat we hier niet zouden willen wonen.

In een levendige stad als de onze mogen we echter niet klagen, zeker niet met een, sinds eeuwenoude traditie, immense zondagse bloemenmarkt op de Kouter, gerenommeerd  tot ver buiten de stadsgrenzen.

Deze zondagse traditie is er bij velen danig ingebakken dat het een levensmust werd, een belangrijke sociale input met een wekelijks culinair hoogstandje aan verbonden.  Als voorgerecht een portie oesters met een glaasje champagne, temidden een zee van bloemen en planten, vooraleer af te zakken naar één van de vele knusse restaurantjes aan de Lieve of de Leie.

Met de afwisselende  plaatselijke fanfares op de sierlijke muziekkiosk die de Kouter de nodige elan geeft komt de stemming er helemaal in om van onze zondag een eervolle rustdag te maken, een dag gewijd aan onszelf.

Met een tuiltje lentebloemen keren we huiswaarts om de vrolijke kleuren en geuren binnenskamers verder in ons op te nemen en alweer een rustgevend Zen-moment te beleven….

 

 

Aan allen die hier voorbij komen mijn paasbeste zondagsgroeten…..

10:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-04-06

EEN EERLIJKE MENING

Waar halen die zogezegde kenners het om de Belgische kust te omschrijven als één van de mooiste ?  Wel, ik vind dat dus niet.  Een gedurfde uitspraak ? Misschien !  Anti-nationalistisch ? Helemaal niet !  Gewoon mijn open en eerlijke mening.

Akkoord, we hebben een breed zandstrand en niet van die ambetante kiezeltjes en we kunnen uren aan één stuk de kustlijn afwandelen en op de pier ’t water ingaan en de zee onder onze voeten voelen zonder nat te worden.  Zo gezien kan ik er wel van genieten, maar dan wel in de winter zodat ik langs de zee, in één rechte lijn, de wind kan bevechten, het geruis van de branding opvangen en de gladde golfbrekers trotseren.  Dit allemaal zonder te moeten zigzaggen tussen geoliede lichamen die ongeordend te bakken liggen in een “air de soleil” smeersel, in de lucht vliegende en naar zichzelf terugkerende boemerangs of platte schijven die rakelings je haar voorbij razen en plakwaaiers, in alle misbaksels en kleuren, die maar niet de wolken in willen tot getrek en gevloek van de bestuurder.

De zeekant daar nog aan toe.  Erger gesteld is de skyline langs de overkant : volgestouwde dijkmastodonten als eendrachtige, grijze, neerslachtige bouwsels van communistische overblijfsels, architecturale misbaksels van ophokplicht met een tussenstrook, de dijk,  waar het krioelt van paraderende, opgetutte madammen geflankeerd door welgestelde, bollebuik meneren en waar te pas en ten onpas zo’n kindvriendelijk fietsmobieltje  zich op je hielen klem rijdt, waar voetgangers de fietsstroken innemen en vice versa.

Maar……sinds de intrede van het Beaufort-kunstparcours weet onze Belgische kust me te vinden.  Er waait nu ook kunst aan zee !  In tien kustgemeenten zorgen een dertigtal kunstenaars uit de hele wereld voor heel wat blikvangers.  Van Knokke tot De Panne eigenden ze zich elk een plek toe waar hun kunstwerken tot hun recht komen.  Met dit snuifje cultuur wil ik graag een dagje aan zee vertoeven.

Een greep uit dit kunstgebeuren :

Zo toont  Het Museum voor moderne kunst aan zee (PMMK) te Oostende :

http://www.pmmk.be/  (dat op zich trouwens een heuse aanrader is met o.a. werken van  Tuyman en Raveel) aan de hand van foto’s, tekeningen en maquettes hoe deze Beaufort-kunstroute tot stand kwam.

In  Knokke, aan de Zwinmonding, staat een uitvergroting van de Heilige Berg, een spiritueel thema uit de Chinese cultuur.  Volgens de Chinezen wordt de Heilige Berg bewoond door goden en onsterfelijken, maar kunstenaar Zhan Wang plaatste er een visser en een elfje.

Dit drijvende eiland in glanzende inox stelt de aantrekkelijke wereld voor waar de kunstenaar ooit hoopt te wonen.

In Middelkerke laat de Tsjech David Cerny drie babypoppen rondkruipen in de buurt van het Epernayplein.  Eerder sierden deze en vele andere babyfiguren de televisiemast van de Tsjechische openbare omroep.

In Bredene, tussen de Koninklijke Baan en de Driftweg, creërde de Nederlander Joep Van Lieshout een speciale bar : je kan er een reuzen vrouwenlichaam, getooid in bikini, binnen gaan waarvan het interieur omgetoverd is tot bar en er genieten van een blikje kriek.

In De Panne kan je een olifantenfamilie bewonderen.  De levensgrote dieren staan zo opgesteld dat het lijkt alsof ze uit de zee komen.  Ze werden gemaakt door de Zuid-Afrikaan Andries Botha, samen met tien andere zwarte beeldhouwers.  De mooie titel van het kunstwerk “You can buy my heart and my soul” wijst erop dat de ongerepte schoonheid van Afrika niet zomaar als trofee kan worden meegetroond.
Meer info omtrent dit kunstenparcours : www.2006beaufort.be

 

Ku(n)stminnend of niet, dat elkeen geniet op zijn/haar manier en zich maar niets aantrekt

van wat een ander ervan vindt !

17:36 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-04-06

EEN OPSTEKERTJE

Lang geleden gekregen op een prentkaart en me steeds bijgebleven :

 

Het geluk bestaat erin

te verlangen

wat je al hebt....

 

al is het maar een droge boterham

en een tentje

met een wild konijn

want je zult maar ergens op de aardbol geboren zijn  

waar helemaal niets is.......

 

 

 

 

 

 

 

20:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-04-06

VROOM VLAANDEREN

Bij onze wekelijkse natuurtochten valt het ons keer op keer op hoe Vlaanderen zijn kapelletjes in eer houdt.  Vooral de verscheidenheid in grootte en stijl zijn fascinerend.  Al zijn wij niet religieus aangelegd, we moeten bekennen dat ze niet alleen blikvangers zijn temidden de desolate uitgestrektheid van ons platte land, maar tevens een welgekomen onderbreking in het soms monotone landschap.

Sommigen zijn gerenoveerde tempeltjes uit vorige eeuw(en) die met de hulp van omwonenden met liefde (want dat merk je aan de zorgvuldigheid), als een phoenix zijn herrezen uit hun vroegere afbladdering en/of restanten.

Je kan zelfs aan zo’n kapelleke de spaarpot van de Vlaming toetsen : de ene nederig en bescheiden van poen, de andere kitcherig met detail voor schittering. De nederigen tonen een artificiële bloementooi, terwijl de behoeden kiezen voor verse tuilen al naargelang het seizoen. 

Maar leven doen ze praktisch allemaal, die kapelletjes, dat merk je aan de waakvlammetjes, met regelmaat door een mensenhand aangestoken. Neen, geen lukrake passant, want die kan er niet zomaar bij; het “licht” moet nu éénmaal op afstand en afgeschermd.

Waar haalt men nog zulke mensen die met nimmer aflatende moed, gewapend met zeepsop en zeem, lucifers en verse bloemen, hun dagelijkse kleine kruisweg afleggen, vragen we ons dikwijls af.  Ons antwoord vullen we dan zelf in met ons vermoeden dat dit alleen bejaarden moeten zijn, de laatsten van een uitstervende godvruchtige bereidheid  misschien, want de huidige, nog gelovige generatie zal het waarschijnlijk worst wezen.

Eén keer joeg zo’n kapelletje ons bijna de daver op ’t lijf. (dat komt ervan niet godvruchtig te zijn natuurlijk).  ’t Was tijdens onze tocht ergens door Voeren, toen we op een kruising, al van ver, nu toch een schoon gebouwke zagen staan : pas gerenoveerde gotische stijl, keurig geplaveide kasseitjes rondom en een oude, verweerde boom met een barst vol gefluisterde geheimen, die waarschijnlijk nooit het daglicht hadden gezien.  Nieuwsgierig als we zijn en ook de lommer zoekende betraden we de stoep en plots weergalmde nu toch een onzichtbaar kerkkoor in onze oren.  Willen of niet, we werden er stil van, keken eerst elkaar aan en begonnen daarna onze ogen een aftastende zoektocht van boven naar beneden, tot we het gesofistikeerd  mechaniekske hadden gevonden, pal onder de vernieuwde arduinen drempel. Meteen was het kind in ons ook wakker geschud en zullen de omwonenden die bewuste namiddag hun (over)dosis liturgische gezangen gehad hebben.

Veel biddende zielen zien we anders nooit aan die kapelletjes.  Wel natuurstappers (zoals wij) die er een rust- of schaftstop houden en zo blijven de kapelletjes in hun oorspronkelijkheid bestaan : hoe ook, ze dwingen tot stilstaan en bezinning. 

 

 

 

 

19:40 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-04-06

STADSLEVEN

de dag ontwaakt uit de donkere nacht
de stad ligt stil, grijs en wacht
op een haan die kraait het ochtendgloren
in een steeg vechten twee honden
op de dool door honger verbonden
om een kluif, een stuk rest van tevoren
in de goot ligt een vieze oude
ineengewrongen, verkleumd van de koude
of is hij nog jong en ongeschoren
op de hoek lonkt zij, ineengezakt
uit routine meermaals opgepakt
en steeds teruggebracht, onbekoren
in de verte klinken wakkere geluiden
die een gloednieuwe start inluiden
mens en tijd wordt herboren

 

 

08:18 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-04-06

QUARTERLIFE CRISIS

Even stilgestaan bij volgend krantenartikel :

De crisis van de twintigers.  Nooit eerder hadden jongvolwassenen zo vroeg hun zaakjes voor elkaar.  Ze zijn amper 30 en hebben een goede job met bedrijfsauto, een drukke sociale agenda, een mooie flat of eigen woning.  Toch gebeurt het steeds vaker dat ze zich ongelukkig voelen en kampen met vragen en vertwijfeling, de zogenaamde Quarterlife crisis of de zware last om op elk vlak succesvol te willen zijn.

Ik zal dus mijn visie moeten wijzigen als ik denk dat het juist de late dertigers en de vroege veertigers zijn die kampen met onzekerheid en twijfels en gevoelens van “is dit nu wat het leven te bieden heeft”.  Althans deze vraag heb ik ook mezelf heel bewust gesteld toen ik net de kaap van de veertig was gepasseerd en ik me tamelijk optimistisch realiseerde dat ik, met veel geluk, in de helft van mijn leven was beland, maar me tevens afvroeg of het dit was geweest en of het vanaf dan zo zou blijven.  Gelukkig had het leven voor mij nog heel wat positiefs in petto en begon ik toen pas “het licht” te zien.

Terug naar het bewust artikel.  Volgens psychologe Ingrid Ponjaert, hoogleraar aan de VUB, klopt het dat twintigers het vandaag vaak moeilijker hebben omdat ze zoveel keuzes kunnen en moeten maken en dat legt een zware druk op jonge schouders, juist omdat de druk om te scoren zeer hoog is.  En door het feit dat er zoveel mogelijkheden zijn, worden veel jongeren onzeker; trouwens kiezen tussen twee evenwaardige alternatieven brengt druk met zich mee, zeker als men het ziet alsof je leven ervan afhangt.

Nou ja, vroeger hadden we helemaal geen keuze : ’t was te doen wat moe en va oplegde en voor sommigen was dit ook een zware druk, zo zwaar zelfs, dat hun verdere leven ervan afhing met dikwijls  nefaste psycho-somatische gevolgen van dien.

Het artikel stelt de vraag : Kan een mens ooit te veel keuzes hebben?  Is de quarterlife crisis meer dan een luxeprobleem van welgestelde jongeren, die alle kansen hebben gekregen en eigenlijk geen recht van klagen hebben ?

Volgens Ponjaert mag men het niet afdoen als aanstellerij en is het fenomeen met mogelijke depressies als gevolg eigen aan onze maatschappij en is het dus gevaarlijk om het voor te stellen als een banale zaak.

Kunnen jonge twintigers behoed worden voor de quarterlife crisis en ze doen inzien dat rennen en hollen niet hoeft en dat het ook anders kan ?

De beste houding, zegt Ponjaert , is leren om te kunnen kiezen en ervan uitgaan dat je niet alles (vaak tegelijk) kunt en je deze levenshouding aanleren.

In onze familie hebben wij daar zo onze eigen oplossing voor : de oma’s en opa’s steken een handje, een dagje, een nachtje en zelfs nog meer toe zodat de kinderen hun eigen keuzes kunnen maken en de kleinkinderen geen affectie tekort komen : inter-generalisering  noemt men dat, maar dat leerde ik pas kennen toen ik voor ’t eerst oma werd en……eerlijk gezegd moet ik nu nog voortdurend keuzes maken tussen eigen vrijetijdsbestedingen en kleinkind, maar ik noem het eerder “aangenaam schipperen”.

 

 

15:26 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-04-06

REGEN

een grijzende hemel steeds naderkomend
doet de levensstroom aangroeien
laat blauwe rivieren sneller vloeien
tot bij het zware tikken op de ruiten
het vuur oplaait uit de diepe holte
en mens en natuur zich versmelten...

 

20:13 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-04-06

EEN AVONDJE UIT "Thuis"

Er zijn zo van die avonden dat een mens aanvankelijk doelloos binnen blijft omdat het geen weer is om een hond door te jagen of er draait net geen nieuwe interessante film of de televisie is 't kijken niet waard.  Dit zijn dan van die exclusieve momenten om te wroeten in je muzikale "ik" en er een sfeervolle, lazy, jazzy evening van te maken. En dan is voor mij de warme stem van de lady of the jazz Diane Krall niet ver weg.

http://www.universalmusic.nl/artist_detail.php?aid=100027...

Diep onderuit gezakt, in een met kussens overladen sofa, het interieur omgetoverd tot een tempel vol flikkerende theelichtjes, een gekraakt wijntje, door het raam de verlichte St. Baafstoren en de melancholie kan de nacht ingaan.

"Diana Krall live in Paris" bloklettert de DVD-cover.  Een adembenemend optreden in de Olympia (2001) tijdens haar Europese tournee met vooral songs uit haar album "The Look of Love" dat met The Grammy award werd bekroond.

Geflankeerd door The Orchestre Symphonique Euopéen & Paris Jazz Big Band, aangevuld met haar eigen jazzbandleden, is deze Canadese blonde diva op de koop toe een getalenteerde jazzpianiste. "All or nothing", "Lets fall in love", "Under my skin".....onze woonkamer vult zich met warme golven en bij "Cry me a River" slaat het kippenvel toe. Tussendoor vertelt la Krall dat ze op haar zestiende met een eigen schooljazzband optrad vandaar haar professionaliteit. Als een makkie bespelen haar vingers de wit-zwart-toetsen terwijl haar lichaam swingt op haar warme stemvibraties.
Het is nu volop genieten geblazen en het opperste moment van Zen-beleving is bereikt.  Zulke avonden zijn eigen in the mood-creaties die onze herinneringen dankbaar aanvullen voor een zalige terugblik later....
Nog niet zolang geleden werd Diana Krall de vrouw van die andere zanglegende Elvis Costello en waren beiden als gast te zien in de film "The Lovely" over het leven en werk van musicall-icoon Cole Porter (gespeeld door Kevin Kline)

Laat de lente ons in de steek, we fabriceren onze warmte zelf en halen de zon binnen met hemelse muziek die we delen van hart tot hart.....

19:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-04-06

1 APRIL : grappen- en verzendertjesdag

Geschiedenis

Sommige bronnen zeggen dat de bijzondere betekenis van 1 april ontstaan is bij de Franse wijziging naar Gregoriaanse kalender, zoals opgedragen door Paus Gregorius XIII in 1582. Voor die tijd werd nieuwjaar gevierd van 25 maart tot 1 april.Met de verandering van het kalendersysteem werd nieuwjaar verplaatst naar 1 januari.Mensen die dit vergaten of die het nieuwe kalendersysteem weigerden te aanvaarden kregen uitnodigingen voor niet gehouden feestjes, grappige presentjes enzovoort.In Frankrijk heette dit poisson d'avril. In Engelstalige landen wordt het April Fool's Day genoemd, de Duitsers spreken van Narrentag en de Russen hebben het over Äåíü Äóðàêà (Dyen' Doeraka, letterlijk vertaald: de dag van de dommerik)Dat dit bovenstaande verhaal klopt is onwaarschijnlijk, de 1 aprilgrap wordt voor het eerst vermeld in een Franse bron in 1508, dus voor die tijd. De eerste vermelding in een Nederlandse bron dateert uit 1539.(In 1539, de eerste vermelding van de traditie in onze omgeving (Zuid-Nederland: Gent), is de grap onderwerp van een gedicht van de rederijker Eduard de Dene. Het is een parodie op ‘1 april’ waarin een knecht het plan van zijn heer om hem te verzenden doorziet). De geschiedenis gaat dus tenminste terug tot het begin van de zestiende eeuw. De wijde verspreiding van het verschijnsel wijst echter op een hogere ouderdom.Er zijn verklaringen gezocht in het wisselvallige aprilweer en parallellen gezien in de Germaanse mythologie (Loki) of in de bijbelse geschiedenis. In verschillende landen zijn ook wel nationale gebeurtenissen aangevoerd als begin van de traditie. Deze verklaringen, die waarschijnlijk ooit zelf als aprilgrap zijn verzonnen, leiden soms tot op de dag van vandaag een hardnekkig leven. Zo denkt men in Nederland nog vaak dat de grappenmakerij begonnen is met de inname van Den Briel door de watergeuzen op 1 april 1572, zoals het onderstaande gedeelte aangeeft.In Nederland wordt het gebruik ook wel toegeschreven aan de dag in 1572 dat Den Briel door de geuzen op de Spaanse bezetter werd veroverd (zie Tachtigjarige oorlog). Bekend gezegde: Op 1 april verloor Alva zijn bril. Het feit dat ook buiten Nederland 1 aprilgrappen worden gemaakt, spreekt deze verklaring tegen.
"Verwarring dus over  het ontstaan van 1 April, maar toch lekker door de eeuwen heen blijven bestaan en willen of niet, een mens blijft op z'n hoede en een beejte argwanend voor onverwachte invitaties.  Dus, hou vandaag de ogen op de rug en gniffel niet vergenoegzaam bij jouw voorganger met een vis op de rug : help je medemens of......sla gewoon terug "

 

 

10:47 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-03-06

WIM HELSEN

Voor onze favoriete stand-up comedian Wim Helsen trokken we op woensdag jl. helemaal naar Den Haag.  Zijn Belgische tournees zijn momenteel immers volgeboekt. Maar geen nood, zo konden we nog eens ontspanning en cultuur combineren.

Een hotelletje geboekt, via internet, in de omgeving van het knusse theatertje Diligentia, hartje Den Haag aan de Lange Voorhout, met het oog op 's anderendaags één of ander of meerdere museumbezoekje(s).

Wim Helsen wist ons reeds eerder in 2004 te bekoren met zijn eerste grote performance "Heden Soup" : absurde humor, grote dosis cynisme, afgewisseld met vertederende poëzie, een nijdig typetje trouwens dat balanceerde op de koord van het marginale.

Zijn huidige voorstelling "Bij mij zijt gij veilig" toont een krachtige Helsen die God en de dood tergend uitdaagt en een nog absuurder verhaal opdist, maar zo perfect visueel (hij bespeelt perfect het ganse podium) dat absurditeit en kunst hand in hand gaan.

Een one-man-prestatie met het ritme van een TGV en de visualiteit van een stripverhaal.  Helsen domineert zijn publiek tot knielens toe, hij legt de vrouwen aan zijn voeten en besmeurt de mannen met schaamrood.  Hij verheft zijn typetje letterlijk tot een sokkel en bespeelt arrogantie tot op de snede van zelfverheerlijking, met continue lachsalvo's als gevolg.

Anderhalf uur weet Helsen te boeien en houdt de rode draad van zijn absurd verhaal brandend met woorden, zinnen en verhalen waarover anderen hun tong zouden breken.

Als geen ander krijgt hij de zaal van bij zijn start op handen en weet hij tot op het eind aandacht en verbazing erin te houden.

Wat ons speciaal opviel was dat de Nederlanders voor hem plat gaan en dat wij niet alleen hebben genoten van zijn hemelse humor maar tegelijk, in alle stilte, van de adoratie van onze Noorderburen voor deze grote stand-up van bij ons, die een staande ovatie als wedergift kreeg.

Hou zijn agenda in de gaten, want hij is meer dan de moeite waard !

http://www.helsen-williams.be/helsen/

 

23:08 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

DEN HAAG 1

Wat telkens steevast op onze Haagse agenda staat
is het Mauritshuis met zijn Koninklijk Kabinet van Schilderijen en de intieme museumzalen van dit 17e eeuwse stadspaleis in het historisch hart van de Hofstad :
We geraken maar niet uitgekeken op de topcollectie van de Gouden Eeuw waaronder "Het meisje met de parel" van Vermeer, "Anatomische les" van Rembrandt, "De Oestereetster" van Steen, "De stier" van Potter enz....
In de 18e eeuw legde stadshouder en verzamelaar prins Willem V de basis voor deze collectie en werd het Museum genoemd naar de eerste bewoner, Johan Maurits, graaf van Nassau-Siegen.

Jaarlijks zijn twee tijdelijke tentoonstellingen te zien in het Mauritshuis.  Dit keer konden wij "Droom van Italië" meepikken.

Eeuwenlang was Italië voor vele kunstenaars het land van hun dromen.  Achter de bergen wachtte het grote geluk.  Dit zonnige, aantrekkelijke land met zijn rijke cultuur en diverse kunstuitingen was, en is nog steeds, een onuitputtelijke bron van inspiratie.

"Droom van Italië" toont pareltjes van meesterwerken van o.a. Turner, Corot, Lorrain, Ingres en vele anderen uit e 16e, 17e en 18e eeuw.

In de prijs van 11,5 euro zit gratis een audiotour en kunnen we meedromen van la bella Italia.

Soms houdt men een beetje te veel vast aan mythes als zouden onze noorderburen te gierig zijn, terwijl onze musea ons wel weten te vinden voor een surplusje voor wie wil genieten van een audiotour.

www.mauritshuis.nl

 

 

de bergen wachtt

22:36 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DEN HAAG 2

Den Haag heeft er sinds een 3-tal jaar geleden een nieuw interessant museum bij : Het Paleis op de Lange Voorhout

Deze prachtige residentie is bijna een eeuw van de koninklijke familie geweest en werd in 1896 aangekocht door koningin Emma, de overgrootmoeder van de huidige koningin Beatrix.  Ze gebruikte dit paleis als winterverblijf. Het museum-café getuigt trouwens nog van de toenmalige kelderkeuken waarbij de oorspronkelijke betegeling van vloer en muren werd behouden.

Nu geeft Het Paleis onderdak en hommage aan de Nederlandse meester-graficus Maurits Cornelis Escher (1898-1972)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Maurits_Cornelis_Escher

Escher maakte vooral houtsneden en houtgravures.  Hij maakte vele reizen en woonde een tijd in Italië.  Zijn werk bestrijkt episodes met o.a. realistische landschappen, waarna hij de rest van zijn rijke grafische carrière wijdde aan surrealisme en steeds meer een loopje met de werkelijkheid nam.

Men kan er ook meedoen aan een uniek Virtual Reality Programma met speciale beeld- en geluidsbrillen waardoor het mogelijk lijkt in het werk van Escher zelf te bewegen.  Tevens staan er computers met Escher-spelletjes en tal van andere animaties die een link leggen met deze eigenzinnige graficus-kunstenaar.

Het werk van Escher was voor ons een openbaring en een sterke aanrader voor wie zijn (klein)kinderen een eerste aanraking met kunst wil bijbrengen, in combinatie met een stadsbezoek.  Een fascinatie........niet alleen voor kinderen, ook wij herbeleefden een paar uurtjes puur jeugdgenot in een bizarre maar kunstzinnige sfeer.

 

 

 

 

 

22:10 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-03-06

ER EVEN UIT

aan alle blogvrienden en bezoekers

wij trekken er een paar dagen op uit naar onze Noorderburen voor onze eigenste Belgische favoriete stand-up en cabaretier Wim Helsen wiens optredens in ons landje volgeboekt zijn.

Zo pikken we meteen een paar vakantiedagen mee en gaan we lol en cultuur opsnuiven in Den Haag (waarvan later een verslagje)

Voor de Lente die maar op zich laat wachten, deze fleurige tulpen en hou de kaars brandend.....

groetjes

Iris

09:56 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

ZENBOEDDHISME DEEL 2

Zoals hier eerder vermeld (zie posting dd. 25/03) ging gisterenavond een voordracht door in het Gents Geuzenhuis over Zenboeddhisme ontmoet Vrijzinnig Humanisme door Dana Sangha-leraar Frank De Waele.

http://www.danasangha.be/index.php?option=com_content&...

Zowat 2500 jaar terug in de tijd hadden we enerzijds Siddharta

Gautama, de historische boeddha die in meditatie ontwaakte tot inzicht  in de menselijke conditie.

en anderzijds was er Socrates

http://nl.wikipedia.org/wiki/Socrates

de eerste der invloedrijkste filosofen uit de Griekse Oudheid.

Daar waar Boeddha zich profileerde als "de verlicher", was  Socrates "de onrustige denker". Op 't eerste zicht tegenovergestelden.  Toch hadden ze het essentiële gemeen : zich afvragen en antwoorden zoeken en waren ze beiden kinderen van "de Verlichting" met dezelfde vraag "Wie ben ik ?" en "Wat is de zin van het bestaan ?".

Een paar stellingen die zowel het Zen-Boeddhisme als het Humanisme gemeen hebben :

"Weten wat men wil is in voeling komen met waar je hart naartoe gaat of wil gaan"

"Kan de mens zichzelf bevrijden van bewuste of onbewuste dogma's, emoties en gedachten ?"

"Is de mens in wezen goed "?

"Geloof is wat gebaseerd is op persoonlijke ervaring"

"Zen is bevrijding van de gangbare dingen, zich losmaken van dogma's en waarden die het ego niet zelf creëerde en niet vereenzelvigt met zijn eigen persoon"

"Zowel Zen-medidtatie als Vrijzinnig Humanisme is gebaseerd op persoonlijke ervaring : te zijn wie men is, dat begint met jezelf in vraag te stellen om het antwoord erop te vinden en het zelfs te worden in je diepste kern"

daarvoor is nodig :

"Kunnen loslaten om zich geestelijk te bevrijden"

Dit waren zowat de gelijkenissen die we ontdekten en die alweer stof geven tot verder nadenken en tot blijvende zelfbevrijding.....

 

 

 

 

09:32 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-03-06

LEVENSWIJSHEID

De Duitse schrijver Herman Hesse behoort tot de schrijvers die het geluk hadden oud te worden, weliswaar niet zonder diepe (levens)dalen te zijn gegaan.  Maar de jaren en ervaringen maakten hem werkelijk wijs.  Hij leerde het dagelijks opkomen van de zon te waarderen en de jeugd in zichzelf te doen verder leven.
Zijn boek "De Kunst van het ouder worden" is een soort leidraad voor zelfaanvaarding en harmonie tussen Mens en Natuur.  
Wat hij o.a. over Bomen schrijft, vind ik zo prachtig en vergelijkbaar met ons eigen leven :
"Bomen zijn de meest indringende predikers. Ik vereer ze wanneer ze als volk en familie leven, en nog méér vereer ik ze wanneer ze alleen staan.  Ze lijken op eenzame mensen.  Niet op kluizenaars die om één of andere tekortkoming zijn weggeslopen.  In hun toppen ritselt de wereld, hun wortels rusten in het oneindige, alleen gaan ze niet daarin op, integendeel, ze streven met al hun levenskracht slechts naar één ding : ze willen hun eigen, in hen wonende wet vervullen, hun eigen gestalte opbouwen, zichzelf uitbeelden.
In hun jaarringen en vergroeiingen staan alle strijd, alle leed, alle ziekte, alle geluk en groei trouw genoteerd; magere jaren en jaren van overvloed, doorstane aanvallen, getrotseerde stormen.  Bomen zijn heiligdommen.  Wie erin slaagt naar hen te luisteren, krijgt de waarheid te horen.  Ze prediken geen leerstellingen en voorschriften, ze prediken, zonder zich om het individuele te bekommeren, de oerwet van het leven.
Als we treurig zijn en het leven eigenlijk niet meer kunnen verdragen, dan geeft een boom aan : kijk naar mij.  Je thuis is niet hier of daar, je thuis is in jezelf.  Wanneer we geleerd hebben naar bomen te luisteren dan krijgt juist het korstondige en snelle, de kinderlijke haast van onze gedachten, een ongeëvenaarde blijmoedigheid.  Wie geleerd heeft naar bomen te luisteren wil niets anders zijn dan wat hij is.  Dat is thuis zijn. Dat is gelukkig zijn."
Geen wonder dat die prachtige metaforische tekst me geleerd heeft bomen te omarmen en hun oerkracht in me op te nemen.

16:51 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-03-06

DUBBEL-TENTOONSTELLING BRUSSEL

Vandaag, na alweer een "dagje Brusselen" tot het besef gekomen dat we eigenlijk cultuur-masochisten zijn vanwege het zalig gevoel van nijdig knijpende spiersteken in nek, schouders, kuiten en voeten en een volgestouwde hersenpan die een heerlijk "je m'en fou de tout le monde"-gevoel kreunt.  Sporen op zondag vinden wij bijzonder leuk (sorry voor de dagelijkse treinreizigers uit noodzaak). Klokslag 10u deze ochtend en ondanks het nieuwe zomeruur met een ingekorte nacht, de deuren van Bozar pas geopend, ons een duo-tickets aangeschaft en onze dag kon beginnen. We kozen eerst voor de tentoonstelling "De Wiener Werkstätte en het Stoclet Huis" Een eeuw geleden lagen de verwachtingen heel wat hoger; toen wilde men de schone en decoratieve kunsten met elkaar verzoenen en een allesomvattende wereld van schoonheid scheppen die samenspant met industrie en moderniteit. Precies uit die gedachte kwam de De Wiener Werkstätte (WW) voort, het Weense atelier van sierkunstenaars dat centraal staat in deze tentoonstelling die het Paleis voor Schone Kunsten http://www.bozar.be/home.php?lng=nl en het Mak (Wenen) http://www.vides.nl/gallery/wenen

samen organiseren.  Liefst méér dan 1000 voorwerpen uit het MAK en wereldwijde verzamelingen zijn tentoongesteld.

Het Stoclet Huis in Tervuren van de gelijknamige Belgische financier is één van de meesterwerken van WW-ontwerper Hoffmanns en zet de tentoonstelling extra kracht bij met een uitgebreide dia-voorstelling want dit Art-Deco-paleis is nog steeds in handen van de familie en niet toegankelijk 

We kwamen ogen tekort en hier en daar zag ik wel iets geschikts voor ons eigen interieur...een mens mag al eens dromen nietwaar ?

Het fijne aan een duo-tentoonstelling is dat we Bozar niet buiten hoefden en onze grommende maag konden voldoen in het artistieke resto ter plaatse waar de lunchgerechten al even kunstzinnig worden geserveerd waarna we onze weg vervolgden voor de Gentse pointeïst Theo Van Rysselberghe (1862-1926).

http://www.bozar.be/activity.php?id=5633

De nooit eerder bijeen gebrachte werken uit o.a. privé-bezit geven een totaalbeeld van deze talentvolle schilder van eigen bodem die in al zijn facetten ons kunstzinnig hart veroverde en we lieten ons gretig verleiden door zowel zijn portretten, zeezichten als landschapstaferelen.

Toen uiteindelijk ook onze culturele honger was gestild kwamen, bij het buiten komen, ook de gunstig gestemde weergoden ons vergezellen met een schichtig lentezonnetje en we trokken de stad in : de pittoreske omgeving van de Zavel; het gezellig Vossenplein in de Marollen met de volkse, multi-culturele sfeer en, nog niet voldaan, staken we door naar de Grasmarkt voor alweer een terrasje, waar het krioelde van gelijkgestemden die ook waren ingegaan op de verrassende weersomstandigheden.

Onze hoofdstad leefde en bruiste als voorbode voor een (eindelijk) nakend terrasjesweer en wij voelden het in al onze botten en trokken moe maar voldaan naar het Centraal station om spoorsgewijs ons eigen stekje op te zoeken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

20:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-03-06

CULTUUR OP CANVAS

Als er een TV-zender van eigen bodem is waar ik het slapen gaan nog even voor uitstel dan is dit Canvas.  Sinds gisteren heeft die zender mij behoorlijk teleurgesteld en duidelijk gemaakt zich ook al aan te sluiten bij de rangen van het populisme met haar nieuw cultureel (?) programma "De Leeuw in Vlaanderen" gepresenteerd door onze noorderbuur Rick De Leeuw

Nu heb ik persoonlijk niks tegen die mens en vind ik hem best OK als entertainer, maar als cultuurkenner en presentator geef ik hem een ferme buis.  Aan een cursus articuleren is hij ook dringend toe (bij deze kan ik hem mijn dochter-logopediste aanbevelen).

Het ganse concept van dit nieuw cultureel programma is oersaai.  Er wordt niet eens meer op locatie gegaan, wat juist de troef was van het vorige, teloorgegane Republica, met schwung en intelligentie gepresenteerd door Lieven Vandenhaut

Het is tegenwoordig bon-ton verschillende items door een stand-up-comedian aaneen te lijmen.  Gunter Lamootop zich is een uitstekende stand-up maar middenin een cultureel programma plotsklaps als een op en neer springende zenuwpees-spiraal onvoorzien je avond verstoren terwijl cultuur nu net die avondpauze zou moeten zijn als een voorkauwer voor je weekendkeuze, vind ik ook maar niks.

Blijkbaar is Rick De Leeuw ergens met zichzelf blijven steken in de puberjaren want hij vond het hoogst interessant om aan zijn twee opeenvolgende gasten, Dimitri Verhulst en Luc Tuymans dezelfde vraag te stellen over wat ze deden op hun 14e, 15e levensjaar.  Waarop Tuymans laconiek antwoordde "ik was aan 't groeien".

Voor mij was de maat al in 't begin vol toen De Leeuw zijn gezicht tot een vraagteken wrong en hij zijn mond nauwelijks kon dicht houden bij het horen van de door Verhulst vernoemde

Jos Vandeloowaarop Verhulst de leegte opvulde met "maar die ken jij blijkbaar niet".  Vandeloo, één van onze Vlaamse iconen, notabené !

Canvas zal zich toch ernstig moeten beraden over hun jonggeboren Vlaamse Leeuw of ik vrees dat hun kijkcijfer vlug zal (uit)geteld zijn.

http://www.canvas.be/canvas_master/programmas/deleeuw/c_

Ik haal mijn cultuurkennis toch maar beter uit andere bronnen. Jammer want nu HAD ik eens een favoriete TV-zender.....

 

 

 

 

 

 

15:08 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

ZENBOEDDHISME - deel I

 

In november 2005 lieten wij ons uit pure interesse inschrijven voor een cursus Zenboeddhisme bij Frank De Waele

momenteel de enige in België erkende meditatie- en koanleraar (sensei) in de SOTO-zenschool.
Deze cursus is ons danig bijgebleven dat we ons nu pas realiseren hoeveel Zen-momenten wij dagelijks beleven met nog maar eens de duidelijke stelling dat beleving en bewustzijn in de kleinste, simpele dingen zit.
De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging Gent
ondergebracht in het Geuzenhuis met Motte (schoonzus van Hugo Claus) als warme bezielster
organiseert op dinsdag 28 maart e.k. om 20u. een interessante voordracht met een verrassende link : Zenboeddhisme ontmoet het Vrijzinnig Humanisme.  In deze sessie zal Frank De Waele het hebben over waarheid en mythen van het zenboeddhisme en de raakvlakken die het heeft met het vrijzinnig humanisme.
We verheugen ons niet alleen deze bekwame meditatie-leraar nog eens terug te zien maar zijn in de eerste plaats heel benieuwd welke raakvlakken we, al dan niet, zullen ervaren.
Meer over Dana Sengho Zengroepen :
wordt vervolgd.....

10:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |