24-03-06

JAN FABRE

Vanaf vandaag tot en met zondag slingert kunstenaar Jan Fabre http://www.belgium.be/eportal/application?languageParamet...
alweer enkele hammen en andere vleeswaren naar het hoofd.
Waarom alweer ? Wie zich het Gents stratenkunstenparcours (waarover gesproken in de vorige post) Over the Edges herinnert, zal ongetwijfeld nog de hamzuilen op het netvlies hebben,
toen Fabre de zuilen van de Gentse Aula vakkundig behing met hamsneden, zo vakkundig, naar mijn mening dat het resultaat een verbluffend marmer opleverde.  Maar ook  verbluffend veel reacties pro en contra met protestacties als gevolg. Nooit eerder is er in onze stad zoveel commotie rond het product "rauwe hesp" geweest.  En dit juist rechtover beenhouwerij en speciaalzaal Aula in de Volderstraat.  Nog vraag ik me af of toen hun verkoopcijfer niet het hoogste ooit was. Zou toch kunnen, want zien doet eten, zegt men.
Wat ik me wel herinner is de controversiële sfeer die de stad overgoot en hoe ik met blijdschap vaststelde dat er eindelijk publiekelijk en ook onder 't gewoon volk over kunst werd gediscussieerd. 't Is dus wel duidelijk dat ik pro Fabre's werk was en sindsdien is mijn positieve belangstelling in Fabre toegenomen.
Ik hou van zijn ideeën en de manier waarop hij ze verwezenlijkt. Neem nu zijn zelfbeeld bovenop het S.M.A.K.-gebouw, De man die de wolken meet

en zijn "Op zoek naar Utopia"tijdens Beaufort 2003 te Nieuwpoort

of zijn groene keversplafond in het Koninklijk Paleis, zijn veelzijdig theater-oevre en de verscheidene andere kunstdisciplines die hij meester is, het moet gezegd dat Fabre  samen met Panamarenko, Luc Tuymans

http://nl.wikipedia.org/wiki/Luc_Tuymans

Wim Delvoye

http://kunstbus.nl/verklaringen/wim+delvoye.html

en Michaël Borremans onze beste hedendaagse Belgische kunstvertegenwoordigers zijn waarop wij kunnen bogen. 

Terug naar Fabre : naar aanleiding Homo Faber een exclusieve tentoonstelling van half mei tot half augustus in het Antwerpse MuHKA stelt hij dit weekend opnieuw enkele van zijn "vleeswerken" samen : een reeks kleine sculpturen in filet americain, een kleed en kostuum van vleeswaren (welke charcuterie is niet vermeld) en enkele werken met.....biefstukken.

meer info : www.muhka.be

Jan Fabre : ge zijt "voor" of ge zijt "tegen", aan zij die gaan zien : alvast smakelijk, ruiken mag, aankomen niet.

 

 

16:51 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

BELIGSCHE KUNST IN BERLIJN

Of Mice and Men (Van Muizen en Mensen) heet de vierde Biënnale van Berlijn.

Raar, die Engelse titel voor dit Duits kunstproject.  Of toch niet, als ik denk dat ook Gent, een paar jaren terug, met de internationale straatkunst koos voor "Over the Edges" http://www.gent.be/gent/nieuws/showitem.asp?ID=00/0264&am...

bedacht door Jan Hoet, die trouwens een gigantisch succes kende.  Waar mensen op straat elkaar tegen kwamen op zoek naar het volgend kunstwerk. Ik herinner me nog dat mensen kris-kras door elkaar op zoek gingen of verrast werden door één of andere creatie vlak om de hoek en dat de terrasjes vol zaten en de gesprekken in verbondenheid gingen over onze stad vol kunst.  Zo'n zalig gevoel van "Kunst brengt mensen dichter bij elkaar".  Ja, daar geloof ik dus echt in.Voor Of Mice and Men trekken drie curatoren de stad in, om er een verhaal zonder einde op getouw te zetten. Op 25 maart e.k. opent deze stadstentoonstelling en toont men er werken van meer dan 70 kunstenaars uit vier generaties die de bezoekers meenemen naar verschillende omgevingen vol uiteenlopende ervaringen.Of Mice and Men heeft dus niet één centraal thema maar geboorte, verlies, dood, overgave en nostalgie zijn de rode draad.De werken worden hartje Berlijn ondergebracht in scholen, appartementen, kantoren, voormalige fabrieken, om zo de hele geschiedenis van de stad in herinnering te brengen.

zie ook : http://www.knack.be/

Ook ons land is vertegenwoordigd door niemand minder dan  Gents kunstenaar en voormalig lesgever aan St. Lucas Michaël Borremans

wiens prachtige tentoonstelling, vorig jaar in S.M.A.K. Gent, een groot succes en waardering toebedeeld kreeg.

't Is maar dat Berlijn nu niet direct bij de deur is en dat we de knip op onze portemonnee moeten houden of een mens vloog er zomaar eventjes heen.  Tijd hebben we nu eindelijk wel maar andere beperkingen zullen er wel altijd zijn zeker ?

Ach we horen, zien en lezen het wel en dat is ook genieten.

09:57 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-03-06

GELUK

't Is alom gekend, 't wordt alom gezegd : Geluk zit in kleine dingen.  Hoe een kort woord als oma zoveel kracht betekent, zoveel bezit van je neemt, zoveel warmte schenkt.  Hoe in dat éne kleine woord "het leven" verscholen ligt en ook de Natuur.  Hoe datzelfde woord doet denken aan de kringloop van jong naar oud en oud naar jong, die de levenscirkel sluit.

Hoe een simpel woord als oma me mijn kraaienpootjes doet aanvaarden, mijn speelsheid naar boven haalt en het cijfer van mijn levensjaren in de kiem smoort, me zelfs onverschillig laat of de winter niet wil wijken en de lente niet kan doorbreken.

Maurice,  mijn kleinzoon, amper 6 maanden oud, doet me met zijn lichtende ogen en pure lach de donkerte vergeten en houdt de klaarte in mijn hart ....

Oma

Men had het me gezegd en uitvoerig beschreven. 't Is anders en met niets te vergelijken.  En zij konden het weten want zij hadden die status immers bereikt.  Zij maakten me nieuwsgierig, gaven me 't gevoel er niet helemaal bij te horen.  De jaren begonnen te knagen en deden me nog meer bij elke nieuwe rimpel stilstaan.  Toen ook mijn besef meedong naar die fel begeerde plaats voelde ik de wanhoop naderen.  Maar de bevrijding "je wordt oma" kwam van mijn dochter en toen ik het mezelf luidop hoorde herhalen ging ik lichtjes van de grond.  Ze hebben gelijk gekregen, 't is met niets te vergelijken, 't is een titel zonder kroon maar dan wel op een hemels hoge troon.

 

21:22 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-03-06

POËTISCHE BEDENKING

Ik merk het aan de mensen rondom mij, ik voel het in mezelf : deze winter heeft nu lang genoeg geduurd.  Het leven snakt naar verademing, naar natuurlijke warmte en licht, naar hereniging....

als het dal van ellende een heuvel wordt

als je opnieuw 't gezicht van de maan ontdekt

als een bloeiende struik je de weg wijst

als telefoongerinkel naar jou vraagt

als je vlakbij vertrouwde stemmen hoort

als warme hartengroeten je bereiken

als handen je liefdevol reiken....

dan ben je terug van weggeweest

dan ben je weer dankbaar

voor de kleine dingen

die grote wonderen doen

Iris

"Liefdesgetijden - 1985" van Marthe Massin

http://www.sint-amands.be/toerisme/toerisme-emileverhaere...

echtgenote van Emile Verhaeren, te zien in hun tuin aan St. Amands.

http://users.telenet.be/gaston.d.haese/verhaeren_nl.html

 

09:20 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-03-06

 DAGJE BRUSSEL

Als ik zo rondom mij hoor dan stel ik vast dat veel landgenoten het motto handhaven van "Elders is het gras groener". Ze hebben het over Parijs, Barcelona, Berlijn, New York enz....Zelden hoor ik een pleidooi voor onze hoofdstad.  Nochtans wie zich de moeite doet om af en toe een dagje te "Brusselen" zal ontdekken dat Brussel

http://www.brucity.be/

met de iris als symbool

een waaier van pareltjes op allerlei vlak te bieden heeft. Voor de afstand moet je het niet laten, centraler kan een hoofdstad zoals Brussel niet liggen.  Wij maken geregeld tijd om toerist in eigen land te spelen en laten ons door de NMBS rijden : auto op stal, niks geen verkeersknelpunten en weg zijn wij.

Een dagje BOZAR bvb. of lekker kuieren op de ZAVEL en zeker de vlooienmarkt op het VOSSENPLEIN

meepikken. Of het JUBELPARK,

waar je een tentoonstelling met een parkwandeling kunt combineren.  Of een themawandeling met geschoolde gids. Om nog maar te zwijgen van de vele multi-culturele eetgelegenheden. Brussel  ademt "wereld" uit maar ook een rijk cultureel en kunst patrimonium.

De uiteindelijke renovatie van het Atomium

was een echte must, niet in het minst voor de vele toeristen, maar evenveel voor onze Belgische nostalgie. Voor vele oma's en opa's van nu was de Wereldtentoonstelling destijds een eerste kennismaking met hun hoofdstad; voor velen is het er jammer genoeg bij gebleven.
Maar nu is er alweer een interessante trekpleister bij :

Naast de Japanse Toren en het Chinese Paviljoen, palend aan het Koninklijk Paleis, staat reeds lang een koetshuis met paardenstal.  Deze 3 gebouwen zijn de laatste architecturale huzarenstukjes van wijlen Leopold II, ontworpen door de Franse architect Alexandre Marcel (1860-1928).  Het koetshuis stond al jaren te verloederen bedolven onder een dikke laag duivenmest.  De Regie der Gebouwen had er 1,5 miljoen euro voor over om er een kunstschrijn voor Japanse kunst van te maken.

Een waardevolle collectie van maar liefst 12.000 stukken uit het Jubelpark kunnen evenwel niet allemaal in het gerestaureerd koetshuis; het is dan ook de bedoeling dat de tentoongestelde stukken regelmatig worden verwisseld.  Het zal dus jaren duren vooraleer zelfs een trouwe bezoeker een idee krijgt van de omvang en de kwaliteit van deze collectie.

Openingsfeest (gratis toegang) van woensdag 22/03 tot zondag 26/03, met demonstraties kendo, ikebana en origami.

Later zal het gebouw open zijn van dinsd. tot vrijd. van 9u30 tot 17u en in 't weekend vanaf 10u en zal de toegangsprijs 1,2 en 3 euro bedragen.

Geen excuus meer voor de zondagsklagers die het thuis niet zien zitten.

http://www.kmkg-mrah.be/nl/algemeen/nieuws.html#MUSEUM%20...

Brusselse spruitjes smaken uit-huis ook lekker !

 

 

13:24 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-03-06

DIT IS BELGISCH

In de nasleep van de verkiezing van DE GROOTSTE BELG aller tijden, waaraan ik persoonlijk niet meedeed om de eenvoudige reden dat er voor mij heel wat GROTE BELGEN geweest zijn, er nog zullen komen en er momenteel nog heel wat zijn die in alle anonimiteit met hun verdienste aan de mensheid bezig zijn.

Om in de termen te blijven, MIJN GROTE BELG van het ogenblik is niemand minder dan onze geboren en getogen Maroliën en Brussels Ketje Toots Tielemans

Onze Belgische mondharmonica-koning, die inmiddels uitgroeide tot wereld-jazz-legende is vorige week opgetreden voor een nokvolle Carnegie Hall in New York, in een select gezelschap van jazzgrootheden.

Het concert maakte deel uit van het Fujitsu Jazzfestival dat een hommage wou brengen aan Toots die volgende maand 84 jaar wordt.

Eindelijk zou ik zeggen, sommigen krijgen hun hommage reeds op vroegere leeftijd.

Naar het schijnt was dit optreden voor Toots één van de hoogtepunten in zijn carrière.

Een viertal jaar geleden, hadden we de kans en de eer een optreden van deze grootmeester mee te maken tijdens het Blue Note Festival op de Gentse Feesten.  Als grote fan was ik er als de kippen bij en kon ik hem van heel dichtbij (4e rij) volgen.  De kracht en vooral het optimisme, naast zijn muzikale kennis, die die man uitstraalde zal ik nooit vergeten.  Ik was zo dankbaar voor dit gebeuren dat ik hem een poëtische hommage bracht :

 

  hoe jou lippen de toetsen
  laten dansen en de
  "days of wine and roses"
  zich in mijn glas weerspiegelen

  hoe jou handen in soepelheid
  de noten verwoorden en
  "bluesette"
  zich in mijn schoot nestelt

  hoe jou bezadigde stoerheid
  het podium kleurt en
  "nobody does it better"
  zich mijn strot beneemt

  hoe jou grijze vurigheid
  de zaal verhit en
  "the shadow of your smile"
  zich op mijn gelaat belicht

  hoe jou bescheiden grootheid
  ons golvend overspoelt en
  "quiet evenings"
  zich aan mijn huid klampt

  hoe jou eeuwige gedrevenheid
  de nacht overneemt en
  "killer joe"
  mijn dromen inneemt

  uit de hemel dwarrelen kleuren,
  kleuren van hemelse klanken

Iris

08:50 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

FILM

Telkens na een Oscaruitreiking is het aanbod nieuwe film groot.  Alhoewel we een verlanglijstje hadden aangelegd die we zo nauwgezet mogelijk afwerken, lieten we ons deze keer leiden door de vijf sterren in de stadsmagazine Zone 09 en trokken naar The New World

van de Texaanse, al wat oudere regisseur, Terrence Malick
Deze cineast staat bekend voor zijn bijzonder poëtisch filmproza en opkomende jong filmtalent die jaren later faam verwerven.
The New World is zijn versie van het Pocahontasverhaal.  Hoofdrolspeler Colin Farrell (laatst nog te zien in Alexander van Oliver Stone) zien we hier als Engelse expeditieleider die in de 17e eeuw voet aan wal zet in Noord-Amerika, kennis maakt met de plaatselijke bevolking en verliefd wordt op de knappe Indiaanse Pocahontas, vertolkt door nieuwkomer O'Orianka Kilcher.
De rest van het verhaal kent intussen iedereen al
In The New World speelt echter de natuur een overheersende rol.  Dialogen zijn hier niet zo belangrijk, overheersende visuele natuurbeelden leiden woordenloos het verhaal, alsof de camera registreert van wat er net naast de actie gebeurt.
Malick is een man met oog voor geschiedenis, de Indianen worden dan ook heel geloofwaardig in beeld gebracht in sierlijke bewegingen tot hun relatie met die overweldigende natuur.
Poëzie alom in deze prent die van de toeschouwer dan ook verwacht dat hij een stapje achteruit zet in de hedendaagse gestresseerde toestanden.
Deze film is eerder een natuurhistorische evocatie, boordenvol poëtische teksten waarin de kracht van de natuur je overdondert en je verplicht doet stilstaan.
Hier en daar iets te lang doet stilstaan, naar mijn mening.  maar zeker een aanrader voor wie de kunst verstaat van back to the basic.
 

 
 

08:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-03-06

DIT IS VLAAMS

De Belgische tenor Guy De Mey

met een carrière van meer dan dertig jaar, debuteert in de Scala van Milaan

Guy De Mey werd geboren in 1955 te St. Niklaas; grootvader was een St. Niklase bakker, vader ambtenaar.  Het begon allemaal op zijn vijftiende bij het St.Ceciliakoor in zijn geboortestad, maar hij luisterde ook naar radio Veronica en hield van Sony en Cher.  Zijn eerste zelfgekochte plaatje was van the Beatles.  Hij was tevens akela bij de scouts en ging naar de muziekschool waar hij piano volgde.
Zijn uitzonderlijke stem viel op en de koorleider raadde hem aan naar een zangpedagoge te stappen.  Nu geeft Guy De Mey zelf les aan het Antwerps conservatorium.
Inmiddels is zijn stem geëvolueerd van een lichte, hoge tenor naar een krachtige, lyrische tenor en trad hij zowat overal in Europa op, Canada, de Verenigde Staten, Israël en Japan op.  Hij zong in de opera's van Parijs, Firenze en New York. en binnenkort in de Bayerische Staatsopera, om daarna naar Zürich te reizen.
Maar dinsdag 7 maart jl. was het zijn grote première-optreden in de opera Kat'a Kabanova  http://www.gopera.com/igi/?id=108 van de Tsjechische componist Léos Janacek (1854-1928)
De hoofdrol in deze opera vertolkte De Mey reeds in 2004 in België voor de Vlaamse Opera (Antwerpen). Volgens kenners is het een prachtige productie, beklijvend en meeslepend.  Na de première in de Scala reageerde het Italiaans publiek euforisch.
Guy De Mey is inmiddels in Vlaanderen de grootste operaheld maar hij blijft er nuchter bij.  Los van de media-aandacht noemt hij zich een einzelgänger en heeft hij nog altijd zijn eigen stek te St. Niklaas. 
Mooi toch, dit bescheiden talent van eigen bodem.  Wel jammer dat onze huidige Minister van Cultuur dergelijk hoogstaand talent van echte internationale allure niet in de kijker stelt, laat staan er subsidies voor over heeft, anders hadden Vlamingen die niet zo hoog oplopen met het Eurovisie Songfestival tenminste weet gehad van Vlaanderens grootst klassiek zangtalent. Ik heb er alvast een cultureel hoogstaand weetje bij.
Bron : Knack nr.11 (15-21/03/06)

 

13:48 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

WEEKBEDENKING

ook als ruimte en tijd vriendschap scheidt,

blijft er warmte die verblijdt

 

10:35 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

LACHEN...ONGEZOND ?

LACHEN IS NIET ALTIJD GEZOND

lees ik in de krant. (?)

Mensen die constant moeten lachen voor hun job hebben meer kans om ziek te worden.  Dat blijkt uit een onderzoek van de universiteit van Frankfurt.  Vooral stewards, verkopers en medewerkers van callcenters die verplicht vriendelijk moeten zijn lopen een hoger risico op depressie.

Verplicht vriendelijk zijn ?  Is vriendelijkheid dan niet de gewoonste zaak ?  't Is erg gesteld als men vindt dat men verplicht vriendelijk moet zijn, vind ik.

Tijdens dat onderzoek werden studenten afgeblaft door klanten in een geïmproviseerd callcenter.  Sommigen van hen mochten zich daarbij verweren, anderen moesten de hele tijd beleefd en vriendelijk blijven.  De studenten die vriendelijk moesten blijven, hadden nog lang na het inhaken last van een hoge hartslag.

Stel je voor dat je van vriendelijk te zijn ook al een hoge hartslag krijgt, hoe moet die hartslag dan wel zijn bij diegenen die constant de middenvinger in aanslag hebben en de vele agressievelingen die we dagelijks tegenkomen ?

Conclusie van het onderzoek : vriendelijk zijn tegen je wil veroorzaakt stress.

Wat bij mij eerder stresserend werkt zijn die misnoegde, vieze gezichten in diverse beroepssectoren, die op een vriendelijke, beleefde vraag, nog viezer kijken en onvriendelijk terug snauwen, maar ja, da's goed tegen hunne stress, blijkbaar...

 

10:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-03-06

OVERHEIDSSUBSIDIES

Ik heb al jaren zo mijn bedenking over het toekennen van ministerportefeuilles en de daaraan gekoppelde bevoegdheden.  Sommige ministers zigzaggen in de loop van hun carrière lukraak van de éne sector naar de andere met soms desastreuze gevolgen vandien. Neem nu de huidige Vlaams minister van Cultuur, die zomaar zonder slag of stoot een cultuursubsidie van 60.000 euro uittrekt voor een Europese promotietour van Kate Ryan's "Je t'adore" en verklaarde daarbij zonder blozen in Ter Zake (Canvas) dat hij dit maar normaal vindt, want andere buitenlandse kunstprojecten krijgen dat ook..  Het Eurovisie Songfestival, een kunstproject noemen, vind ik persoonlijk geen blijk van kunstkennis en dat de niet-kijkende Vlamingen zich daar zo maar dienen bij neer te leggen vind ik ronduit ondemocratisch.

Terzelfdertijd verschijnt er deze week ik Knack een artikel over de Roma in Borgerhout die op 2 april e.k. terug opengaat en tevens een noodkreet slaakt.

 

Tot voor een paar jaar was de vroegere theaterzaal en bioscoop de Roma de grootste stadskanker in Borgerhout. Vermits de overheid geen heil zag in de renovatie van deze betekenisvolle zaal, deden de buurtbewoners het zelf; 300 à 400 vrijwilligers offerden tijd, zweet en eigen financiële middelen voor de heropstanding van hun mooie concerttempel, waarover men nu spreekt als "het Roma-wonder" en er begon meer en meer volk te lopen over de ooit vervloekte Turnhoutsebaan.
Paul Schyvens, bezieler van de Roma :
"Er hangen nu wel radiatoren maar er is geen geld om ze aan te steken.  We halen amper 20 procent van onze middelen uit subsidies; de rest moeten we bij elkaar bedelen.  Momenteel wordt de Roma gerund door 2 voltijdse krachten, de rest werkt, zeven op zeven, voor niets. De Roma is uniek in de wereld; het is een project in een moeilijke buurt en brengt gemeenschappen dichter bij elkaar met lage toegangsprijzen.  Met amper 140.000 euro schepen politici ons af omdat het eigenlijk geen overheidsproject is en ontstaan is vanuit de mensen."
Meer over de Roma en haar werking :
 
Zo moesten burgers en verenigingen te Gent, in 2005, ijveren bij middel van een petitie voor het behoud van hun Koninklijke Academie voor Taal- en Letterkunde (het Kantl), dat diezelfde minister van Cultuur, onaangekondigd wou verkopen aan de privé :

Toen eind 2004 het plan van Vlaams minister van Cultuur Anciaux bekend raakte om het 'Huis van Oombergen' waar de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde gevestigd is, te verkopen en de Academie elders onder te brengen, lokte dit een hevig protest uit. Tal van personen en organisaties uit de culturele en wetenschappelijke sector, in Vlaanderen en daarbuiten, onderschreven het standpunt van de Academie, waarin de minister gevraagd werd van dit plan af te zien. Talrijke gewone burgers sloten zich aan bij dit protest en tekenden de petitie.
De Academie is hen allen dankbaar voor deze blijken van solidariteit.

Op 23 september 2005 verklaarde minister van Cultuur Anciaux in een persmededeling dat hij niet langer de intentie heeft het Academiegebouw te verkopen, en dat de Academie ook in de toekomst in het gebouw zal kunnen gevestigd blijven. Door een herindeling van de beschikbare ruimtes zal het historisch meest waardevolle deel van het gebouw een publieke bestemming krijgen.

De Koninklijke Academie voor Nederlands Taal- en letterkunde (KANTL) werd in 1886 als Koninklijke Vlaamsche Academie voor Taal- en Letterkunde opgericht. De bedoeling was het culturele en literaire leven in Vlaanderen te stimuleren. De Academie was de eerste officiële instelling van het koninkrijk België waarin aan wetenschapsbeoefening in het Nederlands gedaan werd; daarbij werden ook de geneeskunde en de bêtawetenschappen niet verwaarloosd.

 

De burgers kiezen dan wel hun politieke leiders, toch is een nimmer aflatende waakzaamheid nodig voor het behoud van verworven rechten, normen, waarden en (kunst)patrimonium want politiek populisme viert vandaag, meer dan ooit, hoogtij. 't Zal verkeren, zei Bredero. Laat het ons hopen.

 

 

 

16:45 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-03-06

FILM

Brokeback Mountain

de film van Ang Lee die gelauwerd werd met een Oscar voor beste regisseur, is gebaseerd op het kortverhaal van Annie Proulx

http://www.biblioweb.nl/auteurs/proulx.htm

Het verhaal speelt zich af tegen de meeslepende panorama’s van Wyoming en Texas en start in het jaar 1963.

Ennis Del Mar (Heath Ledger : http://www.cinebel.be/nl/filmo.asp?rub=1&cast=Heath%20Ledger)

 en Jack Twist (Jake Gyllenhaal : http://www.cinebel.be/nl/filmo.asp?rub=1&cast=Jake%20Gyllenhaal)

ontmoeten elkaar terwijl ze voor werk aanschuiven bij een plaatselijke boer.Wanneer ze samen tewerkgesteld worden als schaapsherders op de majestueuze Brokeback Mountain worden ze vrienden en verstevigt hun band.

Maar algauw merk je als toeschouwer dat er iets onderhuids brandt, iets wat de twee vrienden afschrikt en waaraan ze stilaan bezwijken : hun verlangen naar elkaar dat stilaan uitgroeit tot sex en hechte liefde.

Op het einde van de zomer moeten ze Brokeback Mountain verlaten en scheiden hun wegen.

Ennis trouwt met zijn eerder liefje Alma en krijgt twee dochters.  Intussen huwt ook Jack met de rijke Lureen en zij krijgen een zoontje.

Vier jaar gaan voorbij wanneer Jack een bezoek brengt aan zijn vroegere vriend Ennis en het wordt hen nu echt duidelijk hoe door hun verwijdering de band met elkaar alleen nog sterker is geworden maar ook de ware liefde die ze in elkaar vinden en die al die jaren is blijven verder smeulen.

Daar waar Jack wil breken met zijn conservatief leven, ontbreekt het Ennis aan moed om zijn gezin te verlaten, maar ook omwille van de grote maatschappelijke taboe op homo-relaties.

Ennis zijn vrouw komt achter de feiten en hun huwelijk strand, en ook Jack is niet gelukkig met zijn super-zakelijke vrouw.

Beide vrienden zullen elkaar gedurende de daarop volgende 20 jaar geregeld, stiekem ontmoeten in hun tentje aan de voet van Brokeback Mountains maar beiden leiden onder deze verborgen en verboden situatie.

Jack verongelukt en Ennis blijft uiteindelijk eenzaam en verlaten over, gesteund door de mooie herinneringen aan zijn liefdesrelatie met zijn overleden vriend.

De film toont prachtige natuurbeelden, het verhaal verloopt in traag tempo met opbouwende emoties.  Het is een verhaal over een verboden liefde, over ingetogen gevoelens en onuitgesproken woorden, maar des te voelbaar door het subtiel acteertalent van beide hoofdrolspelers.  Het countrysfeertje met romantische countrysongs geven de nodige ondersteuning.

Kortom, een prachtige film over liefde in een al even prachtig natuurkader, zoals we dat van regisseur Ang Lee gewoon zijn.

En al draagt deze prent het etiket van homo-western, ik vind hem in ieder geval speciaal gemaakt voor de vrouwen vanwege de knappe, zowel letterlijk als figuurlijk, mannelijke hoofdrolspelers die hun zodanig in hun rol inleven dat ik ze echt niet kon betrappen op enige vorm van overdrijving.

Integendeel, ze blijven de stoere cowboy met de ruwe bolster en de weke kern.

Een aanrader ! http://www.cinebel.be/nl/film.asp?code_film=15261

 

 

 

23:44 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

DOORDEWEEKSE DAG

't Is zalig, zo eens kunnen genieten van een doordeweeksedag.  De rugzak met lekkere, krokante, vers-uit-de-oven-broodjes staat klaar en het fototoestel in aanslag

We trekken vandaag de natuur in, richting Mol, een gekozen traject uit de Marching, de Belgische Wandelgids bij uitstek

http://www.marching.be/

Zo'n tochtje in de stilte van moeder Natuur haalt ook telkens mijn poëtische ziel naar boven, die zogezegde Muze :
een vlucht gedachten
in de hoge vogeltrek herken ik de vlucht
van mijn verlangen naar een ontmoeting
waarvan ik de einder niet ken
in een dwarrelend blad hoor ik het zweven
van mijn gedachten naar een aanraking
die me dronken maakt
in de winterse schijn zie ik de adem
van mijn zuchten naar innige handen
die me zacht ontwaken
dankbaar voor jouw aanwezigheid
sluit ik mijn denken

09:31 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-03-06

GRENZEN EN HORIZONTEN VERLEGGEN

Dat grenzen verleggen in onze genen zit merk je ’t best bij baby’s en peuters en dat we later in onze adolescentie er alleen maar baat bij hebben om die grenzen door te trekken op zoek naar onze weg in ’t leven, is een natuurlijk en gezond fenomeen.

Reizen is bvb. een geschikt en aangenaam medium om buiten ons eigen wereldje te treden, om te ontdekken, kennis op te doen en natuurlijk hoort daar, niet in het minst, genieten en ontspannen bij.

Wat mij opvalt is dat binnen dat reizen en het kiezen van vakantiebestemming, de laatste jaren, beetje bij beetje de decadentie doordringt.

In een krantenartikel heeft men de meest uiteenlopende reis- aanbiedingen bijeen gebracht van het hoogste naar het meest romantische plekje, al naargelang je wensen en vooral je portemonnee.

Ik sta er versteld van hoever reispromotoren gaan en hoe decadenter de moderne mens, zeker hier in het Westen, wordt.

Een greep :

De duurste en meest romantische blijkt een verblijf te zijn in Tanzania in de Ngorongoro Crater Lodge (‘k verstuik er bijna mijn tong op).  Je verblijft er in een paalwoning op de rand van de vulkaankrater met eigen butler.  De champagne vloeit er dagelijks rijkelijk en overal zie je roze flamingo’s. Men zegt er wel niet bij of het van de champagne is.

www.ddreizen.be

Ik vraag me af wat daar nu zo romantisch aan is vlakbij dat donker vuurspuwend gat.

Dan is er de hoogste bestemming.  Naar het schijnt gaan de Vlaamse vertegenwoordigers van Asian Trekking er prat op dat zij de allerhoogste bestemming kunnen aanbieden.  Zelfs al heb je hoogtevrees en ben je geen topatleet, voor 1.995 euro geraak je met hen ook al tot in het Mount Everestbasiskamp.

Ast.np.b@scarlet.be

En wat dan,  om daar bibberend van de schrik in een tentje stilletjes te genieten ?

De meest Muzikale reis is een drumvakantie.  Je hebt de keuze : 11 dagen in Amerika of tien dagen in Cuba. Ook voor de basgitaristen is er plek in de workshops.  Voor anderssoortige muzikale geesten bestaat er ook een blues- en countryreis door Amerika, een sambareis door Brazilië en een tangoreis in Argentinië.

www.divantoura.be

Hmm, dat zou ik nu wel zien zitten, zie

Binnen in de meest gesloten gemeenschap : Noord-Korea is een land dat je niet meteen in een reisbrochure verwacht, begint de beschrijving bij www.koningaap.be

Het land is immers voor velen ontoegankelijk.  Voor wie wil weten hoe het laatste stukje communisme dat je nog communisme kunt noemen eruit ziet.  Mensen op straat aanspreken is ten strengste verboden en elke minuut van de dag houden twee lokale gidsen een oogje in het zeil.

Dat lijkt mij eerder iets voor de masochisten, als je ’t mij vraagt.

Dan hebben we nog de bestemming het meeste risico op verloren lopen.

Wat er in de bagage van deze reistoerist moet, zegt genoeg : kompas, verrekijker, GPS, satelliettelefoon en vuurwapen (?) want paden bestaan er niet in de Selwyn Mountains in de Canadese Yukon-provincie (16 maal zo groot als België) en mensen kom je tijdens deze twaalfdaagse wildernisexpeditie niet tegen.

www.andersreizen.be

Wel één voordeel, als het je niet bevalt is er geen weg terug.

Voor de workaholics is er dan de meest arbeidsintensieve vakantie.  En ook voor de  idealisten want men wordt niet betaald voor gedane arbeid. Als vrijwilliger gaat men stenen kappen in een Amerikaans natuurreservaat.  De organisator waarschuwt wel voor hard labeur in de blakende zon en mensen met rugklachten of astma worden geweigerd.  Dit is wel louter voor jongeren onder de dertig.

www.wep.org.

Ik betwijfel wel of diezelfde jongeren zo gretig zijn om ook bij ma en pa de tuin aan te pakken of houtblokken te kappen, gratis voor niks. Anders wel een aanrader voor de zittende student.

De meest afgelegen tête-a-tête kan men dan alweer beleven op de eilandengroep Palau, ten oosten van de Filippijnen.  Dit is eerder een huisruil met de eigenaar van een eenzaam optrekje op één van de 300 eilanden die samen Paulau vormen.Geen winkels, hotels, noch restaurants.  Je douche staat buiten en de muren zijn van hout of doek; wil je airconditioning trek dan één wand omhoog.  Niet geschikt voor slaapwandelaars want vlakbij gaapt de afgrond en wacht de oceaan.

www.intervac.be

Misschien een tip voor wie zijn/haar partner beu is en daarbij slaapwandelt natuurlijk.

De goedkoopste en de kortste trip ? Net een huis gekocht en de vorige suggesties zijn niet aan jou besteed, niet getreurd.  Naast Tibet, Ecuador of Schotland, heeft deze specialist in wandelreizen voor de gierigaards iets in petto.

www.vreemdekontinenten

biedt een pakket aan voor slechts 30 euro en je wandelt in één dag in groep over een geitenpad tussen wijngaarden.  En dan nog in eigen land slenteren van Alden Biesen naar Genoelselderen !

Ach ja, waarom ook niet ?  Vele Belgen kennen immers hun eigen kleine landje niet eens !

En dan is er…….de grootste verrassing !

U denkt bij verrassingsreis aan die ticketbalie op Zaventem waar je de vlucht koopt die die dag nog overschiet ?  Het kan stukken straffer met “Bestemming Onbekend” www.karavaan.be .

Je weet zelfs op Zaventem nog niet waarheen de tocht van 16 dagen gaat, want je krijgt via een tussenstop zand in de ogen gestrooid. (figuurlijk dan). 

Zowel warme als koude kledij pakken is de boodschap.  Garantie is wel dat je naar een plek gaat die niet veel bereisd wordt.  Zo gingen verrassingsreizen al naar Mozambique en Georgië.

Wie houdt er niet van verrassingen ? Maar dan mag je achteraf niet klagen ook.

En dat onze grootouders in hun tijd een jaar lang vol verlangen uitkeken naar dat éne dagje Blankenberge met de trein !

Ach, genieten.....dat zit vanbinnen, toch ?

 

 

 

 

 

n

23:55 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

 

Aan alle bezoekers die hier onlangs een berichtje nalieten :

 
en zet de bokma al maar koud voor een wederbezoekje van

 

10:38 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

NOSTALGIE

Nostalgie, ik vind dat zo'n schoon woord, boordevol betekenissen, emoties en zelfs geschiedenis.  Een woord dat een mensenleven meegaat en dat nog ver daarna, door je nazaten, overgenomen wordt.

Een woord dat doet mijmeren en je even het "hier en nu" doet vergeten.  Een woord ook dat zowel het positieve als het negatieve in zich draagt.

Volgens de Grote Van Dale betekent nostalgie "heimwee naar een beleefd verleden". De heren-samenstellers van Van Dale zullen het wel best weten, maar voor mij gaat nostalgie verder dan alleen maar heimwee.  Voor mij heeft dat woord ergens een dubieuze bodem : enerzijds wat heimwee, anderszijds een stuk bevrijding.

Nostalgie schommelt mij tussen wat ik bewust wil meedragen uit het verleden, maar ook datgene wat ik bewust op de bodem van mijn rugzak duw en nog even wil bewaren maar dat mijn leven niet meer bepaalt.

Onlangs las ik "Het geheim" http://www.bruna.nl/is-bin/INTERSHOP.enfinity/eCS/Store/-...

van Anna Enquist

waarin nostalgie als een rode draad loopt en waarbij ik toen bij de betekenis ervan lang ben gaan stilstaan totdat ik uitkwam bij mijn eigen verhaal :

Muzikale terugblik

 “Glücklich ist…wer vergisst…was doch nicht zu ändern ist” las ik onlangs in “Het geheim” van Anna Enquist.

 “Glücklich ist…wer vergisst…was doch nicht zu ändern ist” galmde de sopraan uit Die Fledermaus tot in de barstensvolle nok van het operahuis waarop een echo van daverend handgeklap, vanuit diezelfde nok, terugkaatste.

Een tijdspanne van pakweg 50 jaar

ligt voor mij in dit citaat geborgen.

Er schuilt een melodie achter die woorden, wist ik, en ik deed er een etmaal over om die tijdens de beddenopmaak en de pruttelende kookpotten te ontdekken om het vervolgens nog een etmaal lang in mijn hoofd te laten weerklinken : in de lift, bij de bushalte en zelfs het omdraaien van de kluissleutel deed ik in dezelfde operettecadans.

Het volgend etmaal dwong ik mezelf terug in de tijd toen ik, amper 8, elke zondagnamiddag, moeder vergezelde naar de Opera.  Zo werd dit toen gezegd : “We gaan naar de Opera”

Om de week was er een nieuw programma, afwisselend opera en operette.  En als er een “Wagner” werd gespeeld voegde mijn moeder er trots aan toe dat we naar een “zwaar stuk” zouden gaan en dan keek onze omgeving ons met grote bewondering aan.  Puccini, Verdi, Bizet, Massenet, Strauss, Léhar en zoveel anderen, ze bepaalden mijn “zondags goed, minder goed of vervelend gevoel” en gaven mij een  hoogte- of laagtegraad aan wat mijn verlangen betrof naar alweer een wekelijkse  maandagochtendschoolstart.

Bij Verdi bvb. verheugde ik me op een genietbare zondagnamiddag. Bij  Wagner, daarentegen, mochten de uitvoerders, voor mijn part,  wat vlugger opschieten, terwijl Wagner sowieso, keer op keer, langer uitliep zodat  ik hem mijn zondagse kwelgeest noemde.

Deze zondagsmatinées kenmerkten mijn jeugd- en adolescentiejaren tot ik het, op mijn twintigste, voor bekeken hield en het  waagde om af te haken tot grote consternatie van moeder, die zich afvroeg of al die kunstzinnige jaren dan voor niets geweest waren.

Op ’t eerste zicht bleek het van wel want ik moest en zou mijn verloren jeugdjaren inhalen !  Als een achterstallige tiener

wierp ik me op Paul Anka, Elvis en later The Beattles.

Ik had immers zoveel goed te maken bij mijn leeftijdgenoten.

Moeder en vader vreesden dat ik me in verdorvenheid had gestort en schudden machteloos en zuchtend hun hoofd.

Maar ik was niet meer te houden : weg met die “zware Wagner”, weg met die masochistische helden en zichzelf kwellende jonge meisjes die de ontluikende liefde terstond inruilden voor het kloosterleven.

Het leek alsof  ook ik aan het ergste was ontsnapt.

Tijd nu voor ’t swingende en ’t rockende, tijd om te leven !

Op mijn zolderkamertje haalde ik in wat ik achterop stond.  Terwijl op het gelijkvloers het “Slavenkoor” van zich liet horen, daverde het onder de dakpannen dolle klanken.

Ik hoorde er weer bij, ik was eindelijk het kind van mijn tijd.

En toch…is ’t niet helemaal voor niks geweest.  Zeker de Italiaanse componist Guiseppe Verdi (1813-1901)

http://www.maurice-abravanel.com/verdi_nederlands.html

is nu mijn opera-goeroe geworden, maar ik heb zijn belcanto geruild voor zijn prachtig “Requiem” dat me, nu meer dan ooit,  meetroont naar hemels genieten.

Mijn moeder daarentegen kan er nog altijd niet inkomen dat er een waaier van muzikale diversiteit in mijn leefwereld prijkt.

Daarom draag ik deze muzikale strofe aan haar op :

“Glücklich ist…wer vergisst…was doch nicht zu ändern ist”.

En ma.... 

jij houdt voor immer en altijd in jouw enige en ware betekenis "mijn nostalgie" hoog !

Zou het kunnen dat de nakende Moederdag mij reeds in haar greep heeft ?

 

 

 

 

 

 

 
 

 

10:28 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-03-06

GEFILOSOFEER OVER CRASHEN

Akkoord, de winter sleept aan en ’t is eerder ambetant weer dan winterse vrieskou met een deugdoend zonnetje.  En iedereen rondom jou maar lopen zeuren en zagen.

Ik vraag me dan keer op keer af of mensen de kunst van huiselijke gezelligheid hebben verleerd.

 

Vroeger, toen er nog onderscheid was en natuurlijke schommelingen tussen de seizoenen, als de straatstenen glinsterden als hobbelige schaatsbanen en we wollen sokken over onze schoenen moesten trekken om onze buitenplichten (werk, familie) te vervullen - als het dus nog echt winterde - vonden mensen elkaar rond gloeiende kolen, tussen dampende pijpenwolken, gezellig rond de kaarttafel, teerlingenworp, ganzenspel, monopoly enz…

Er werd gretig brandnat door de keel gegoten en met rode wangen, een stuk in de nacht, de terugweg aangevat, elkaar ondersteunend en lol makend als de voeten onderuit schoven op het ijs.

Slaappilletjes hoefden niet, de brande- of glühwein zorgde voor een diepe dromennacht.

 

De vooruitgang verdrong de Leuvense stoof voor haardcassettes en radiatoren , wollen geitensokken zijn ook niet meer broodnodig, de kaarten en teerlingen zijn op zolder beland en verdrongen door stratego, cluedo en computergames.  En het gerste- of wijnnat is al helemaal uit den boze als men nu met de vierwieler de deur uitgaat.

Slaapmiddeltjes puilen het apothekerskastje uit, de Belgen mogen zich zelfs beroepen op koploper.

Thuisgekomen houdt de stress de nachtslaap wakker.

 

Maar gezelligheid, huiselijke knusheid, samenhorigheid, dat zou toch van alle tijden moeten zijn ?

Toch lijkt het er niet op : overal zeurende mensen, zure gezichten, opstekende middenvingers, agressie troef.

’t Lijkt alsof mensen elkaar niet meer vinden maar alleen nog elkaar “crashen”.

Vandaar allicht dat de schitterende Oscarfilm “Crash” zo toepasselijk de winnaar geworden is.

 

Ik laat die slepende natte maanden die ik geen echte winter kan noemen alvast niet aan mijn hart komen en bij de eerste duisternis tover ik onze huiskamer om tot een tempel van theelichtjes. Zakken theelichtjes worden hier opgebrand en in hun grillige gloed worden plannen gesmeed en gedroomd, worden citytrips gepland en luisteren we naar wat wij noemen onze “donkere-dagen-muziek” van Chris Rea over Enya tot Hooverphonic.

 

 Tijden veranderen en maar goed ook dat de kookwas niet meer in een ketel op het kolenvuur hoeft.  De GSM en de PC vind ik persoonlijk DE positieve toets van de 20ste eeuw, die mensen verbindt en het venster op maatschappij en wereld nog verder opent.  Doch langs de andere kant ondervind ik dat mensen minder lijfelijk samenkomen en minder genieten van de kleine dingen des leven en des te meer stilstaan bij kleine onhebbelijkheden die ongenuanceerd worden uitvergroot.

 

Waar ik nu heen wil is dat volwassenen best wat meer kunnen stilstaan bij het enthousiasme en de puurheid van onze kleine mensjes, de baby’s, de peuters die de speelsheid van het leven hooghouden, die de lightness of being nog kunnen beleven, waarop weer noch wind hun impact hebben.

Deze filosofische ingeving werd me onlangs nog maar eens duidelijk tijdens een carnavalfeestje, hier in een plaatselijke stadscrèche waar het kleine volkje de groten onverdroten meetrok in hun feestelijk gebeuren, terwijl buiten de pijpenstelen op de straatstenen als vuurwerk neerploften.

 

 Wat me nog een warmer gevoel gaf was de multi-culturele sfeer waarin dit plaats vond : mama’s, papa’s  van divers pluimage met hun jonge kroost die al lang elkaars verscheidenheid hebben overbrugd.

Ik was er met mijn jongste dochter en kleinzoontje ook bij, ik keek ernaar, deed gezellig mee en genoot met volle teugen van deze warme multi-colore verbondheid.

 

Je blijven verwonderen in de puurheid van een kind en als volwassene het kindzijn onderhuids brandend houden, laat je toe elkaar blijvend te vinden, minder te zeuren voor niemendalletjes, meer te genieten en bovenal minder te crashen.

 

 

 

 

 

 

 

 

10:22 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-03-06

LANGER EN GEZONDER LEVEN IN BELGIE

Deze week in Knack nr. 10 lees ik een interessant artikel waar ik mij ten volle achter schaar : In het rijke België blijft de levensverwachting stijgen door gezond te eten en veel te bewegen, maar vooral door jezelf en je gebreken te kennen.

 
Vandaag doet 16 % van de Vlaamse vijftigplussers aan sport in clubverband.  24 % is regelmatig intensief fysiek actief, met vrienden of alleen.  Geregeld stevig wandelen hoort hier zeker ook bij.
Aan wie zeg je' t !!!

De onderzoekers van de Bewegings- en Revalidatiewetenschappen Leuven ontwikkelden een IMPULS-programma waarbij ouderen uitleg en oefeningen krijgen om thuis een actievere en sportievere levensstijl uit te bouwen.

Nu, als je 't mij vraagt, uit je dagdagelijkse huishoudelijke taken haal je toch de meeste oefeningen : ramen lappen, stofzuigen, boenen, trap op trap af i.p.v. de lift, je boodschappen te voet aanvullen, dagelijks een ommetje en niet te onderschatten : je kleinkind opvangen. Zo noem ik de vrijdag mijn zwaarste sportdag wanneer ik 's avonds, uitgeteld maar tevreden, alle lichaamsspieren nog voel nazinderen van bukken, heffen, speelgoed ruimen, achterna hollen enz....maar 'k zou voor geen geld mijn "Mauriceke's dag" (zo noemt onze kleinzoon) willen ruilen, nog niet voor de meest gesofistikeerde fitness-toestellen !

Toch wordt er, volgens het artikel, nog veel te weinig gesport.  Waarom ?  Omdat, volgens prof. Delecluse van bovenvernoemd onderzoekscentrum, jonge mensen massaal afhaken omwille van carrière en gezin.  Vooral vrouwen tussen 30 en 40 jaar vinden weinig tijd voor henzelf.
Dat kan ik alleen maar beamen als ik het voorbeeld van mijn jongste dochter neem, die 's morgens om 7u de trein op gaat om pas om 18u 30 terug thuis te komen en dan nog voor haar gezin dient te zorgen.
Voor een duidelijk gezondheidseffect wordt lichamelijke activiteit het best gekoppeld aan gezonde voeding, gaat Knack verder.

Eén van de belangrijkste boodschappen in het voedingsonderzoek is dat groenten en fruit het risico op kanker verminderen.  Daarnaast ook nog zuinig zijn met verzadigde vetten en geraffineerde producten en men zal zich ook nog eens beter in z'n vel voelen, wat dan alweer de zelfzekerheid ten goede komt.

't Ja, soms wordt men zelfs genoodzaakt om gezond te gaan leven en zelfs op dieet te gaan omwille van de verhoogde cholesterol of bloeddruk. Maar naderhand ondervindt men daar alleen maar de voordelen van zodanig zelfs dat je de jaren van je leeftijd moet achterna hollen, maar da's alweer geen gezonde aanrader. Als het om mijn leeftijd gaat, laat mijn geheugen me wel eens (bewust) in de steek juist omdat ik me soms nog een tiener voel, zij het dan wel een verjaarde.....

Voor geïnteresseerden :  Life 2-beurs op 17, 18 en 19 maart te Brussel-Expo-Paleis 11

www.life2.be

 

 

16:30 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

WINTERSE HAIKU

Terwijl het nog even wintert en volop in een Haiku-moment blijf ik nog even stilstaan bij deze serene, witte pracht

 

 

 

 
 

 

14:46 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-06

VANDAAG VROUWENDAG !

 

Reeds 25 jaar geleden, in mijn eerste dichtbundel "Leven met het Leven" schreef ik over de vrouw, over mezelf :

'k voel me als een scheppende Adam, 't leven op de sterke schouders, een gloeiende zon tergend haar stralen doorpriemend, een volmaakt embryo elastische wanden doorborend, een mechanisme van raderwerk op volle toeren draaiend, een oersterke reus het omringende vertrappend, een onvermoeibare profeet hoopvol verder verkondigend, een verankerde rots iedere branding trotserend, een gapende horizon verworpen taboes uitpuilend....

 

We zijn nu een kwart-eeuw verder en werd ik voor 't eerst oma en nog sluit ik me aan bij wat ik vele jaren eerder schreef en voelde.

Dit is mijn ode aan alle vrouwen. 

 

14:47 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-03-06

ARCHEOLOGIE

Standbeelden van oorlogsgodin ontdekt

Een mens zou nog vergeten dat er wereldwijd dagelijks archeologen aan het werk zijn die met minutieus geduld uren, dagen en jaren voortwroeten en spitten naar overgebleven historische waarnemingen.

Aan de tempel van farao Amenhotep III in Luxor hebben Duitse archeologen zes standbeelden van de Egyptische godin Sekhmet gevonden :

Sekhmet (de Machtige), Moet-Sekhmet of Hathor-Sekhmet is een godin uit de Egyptische mythologie, ook wel het Oog van Ra genoemd. Ze is de vrouw van Ptah, en door sommigen werd ze gezien als de moeder van Nefertem. Sekhmet had een leeuwenkop en was de godin van de vergelding, ziekte en leeuwinnen. In de ogen van de Egyptenaren was ze een zeer krachtige godin. Sekhmet symboliseerde de verwoestende kracht van de zon. Haar cultus vond vooral plaats in Memphis.

Sekhmet is de destructieve vorm van de godin Hathor of Moet, en de dochter van Ra. Volgens de Egyptische mythologie was de zonnegod Ra de eerste farao, maar op den duur werd zijn menselijke lichaam oud en de mensen hoonden hem weg. Hierop zond hij Hathor in de vorm van Sekhmet naar de aarde, waar de godin haar bloeddorst op de mensen botvierde. Uiteindelijk lieten de goden haar een meer van bier drinken, waarvan Sekhmet dacht dat het bloed was, om zo de slachtingen een halt toe te roepen.

In de loop der tijd vereerden de Egyptenaren Hathor en Sekhmet als twee verschillende godheden, hoewel zij oorspronkelijk aspecten van dezelfde godheid waren geweest. Sekhmet werd geacht ziekten te veroorzaken, maar ze werd ook vaak aangeroepen om een ziekte te genezen. In haar genezende vorm stond ze ook bekend als Werethekau

Farao's en koninginnen
Amenhotep III

Amenhotep hield zijn enorme rijk bij elkaar met een mengeling van diplomatie, koninklijke huwlijken en sluwe plannen. Hij zette een ambitieus bouwprogramma in gang dat havens omvatte, kanalen en zijn grote graftempel bij Thebe - de grootste van Egypte. Hij was de eerste farao die een koninklijke staatscourant liet verspreiden op kleitabletten. Hij hield van kunst en oudheden. Hij was ook een geslepen politicus; terwijl hij de staatstempel van Amon bij Karnak bleef verfraaien, gaf hij onopvallend tegenwicht aan de toenemende macht van de Amonpriesters door een nieuwe godsdienst in te stellen, de verering van de oude zonnegod Re (of Ra).

De pas opgegraven beelden bleven vrij goed bewaard; er zijn er 3 nog volledig intact en 2 bleven bewaard tot aan het middel.

Het Duitse team vond in dezelfde tempel al 30 standbeelden van godin Sekhmet  gemaakt tijdens de XVIIIe dynastie (1580 tot 1314 voor Christus).

Toch fascinerend het beroep van archeoloog, om met de ruwe hand zover in de tijd terug de tastbare geschiedenis waar te nemen.  Ik kan die geschiedkundige teruggang in de tijd nauwelijks vatten, laat staan voelen...

 

En alsof 't niet op kan : ook in Pompei http://www.geschiedenisvoorkinderen.nl/Romeinenpompei.htmhebben nieuwe opgravingen door Amerikaanse geologen uitgewezen dat de vulkaan Vesuvius  3.780 jaar geleden (dat is 1.859 jaar voor de vulkaan Pompei vernietigde) 

Pompei

nog een erg zware uitbarsting kende met desastreuze gevolgen.

Uit de opgravingen bleek dat een eerdere nederzetting in de buurt van Pompei bij die gelegenheid helemaal van de kaart werd geveegd.

Een team onder leiding van geoloog Michael Sheridan van de Universiteit Buffalo vond de goed bewaarde resten van de nederzetting, vijftien kilometer ten noordoosten van de Vesuvius in de onmiddellijke omgeving van waar nu het plaatsje Avellino ligt.

Avellino
De Vesuvius geldt als één der gevaarlijkste en meest onberekenbare vulkanen van Europa.  Italiaanse deskundigen waarschuwen immer opnieuw voor een uitbarsting.  In de voorbije jaren waren er al enkele evacueringsoefeningen van plaatsen in de buurt.

 

Voor de avontuurlijken of zij die nog een nieuwe vakantiebestemming zoeken : Avellino opent zijn deuren en zijn ondergrond !

 

 

15:07 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

HAIKU

Een aantal jaren terug heeft moeder Natuur de dichtvorm Haiku in mij wakker geschud.  Wandelend in de groene stilte, met alleen een zangkoor van vogels op de achtergrond, deed ik kortstondige impressies op die ik in een paar regeltjes zo kon samenvatten dat dit waarnemingsgevoel nog lange tijd daarna bleef hangen. 

Sindsdien is het een oefening gebleven en ook een beetje meditatie geworden tussen mij en mijn omgeving.

Haiku is een van oorsprong Japanse dichtvorm waarin het seizoensbeeld, de natuur en de gevoelens van de dichter(es) een belangrijke rol spelen. In het westen hoopt men deze vorm van poëzie steeds meer te doorgronden.
Hoewel er van de respectievelijk vijf-zeven-vijf regel afgeweken kan worden, zal de echte Haiku-dichter(es) de oorspronkelijke vorm zoveel mogelijk trachten te benaderen. Ze zijn van een persoonlijke waarde, een ets van het leven!

Een haiku is een klassieke dichtvorm (17e eeuw) en drukt, in de klassieke vorm, een ogenblikservaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door Zen. Oorspronkelijk was een haiku de eerste aanzetstrofe (hokku) voor een kettinggedicht.De haiku bestaat gewoonlijk uit drie regels van respectievelijk 5-7-5 lettergrepen.

Matsuo Basho  (1644 - 1694), wiens eigenlijke naam Matsu Kinsaku is, wordt gezien als een van de grootste (naast Shiki, Busson en anderen) van alle haiku meesters. Geboren in Tokyo en in dienst van de keizerlijke Yoshita familie, maakt hij zich hier rond zijn 28ste van los en trekt met zijn volgelingen door het land, onderwijl onsterfelijke poëzie makend. Hij schreef zijn gedichten niet, maar sprak ze uit, waarna ze door zijn 'discipelen' werden opgetekend.

In veel van zijn werk klinkt de boeddhistische filosofie door, voortdurend wordt de lezer herinnerd aan de vergankelijkheid van alles wat hij ziet :

Lotus in de vijver

Ongeplukt, zoals zij is

Het feest van de dood

 

Leg neer bij de wilg

de walging, de begeerte

die leeft in uw hart

 

Intussen ontdekte ik dat deze dichtvorm ook in onze contreien frequent wordt toegepast, waaronder hier een paar verwijzingen :

http://haikugeert.skynetblogs.be/

 

http://www.zenonderdedom.nl/pages/haiku.htm

 

http://home-1.worldonline.nl/~wr2777/Kwaad-Haiku.htm

 

Het driemaandelijks Multicultureel Literair Tijdschrift Concept /

http://users.telenet.be/eric.bucholtz/images/page/omtrent_concept.htm

waardeert deze dichtkunst ook en neemt geregeld haiku's van mededichters in ontvangst.

 

Ook Poëzie op het Net pakt uit met haiku-medewerkers, waaronder

de Kortrijkse Jan Coessens http://www.mijnweb.nu/jan/

en een paar van mijzelf :

http://users.telenet.be/eric.bucholtz/images/page/in_line_haikus.htm

 

Mag de Natuur ons blijvend inspireren !

 

 

10:06 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-03-06

SUREALISME

Jef Van Tuerenhout (79) laatste Belgische surrealist overleden.

Jef van TuerenhoutGeboren te Mechelen op 23/05/1926.
Studeerde in St.-Lucas te Brussel.
Schildert sinds zijn 17 jaar.
Werkte en woonde aan de Noordzeekust in Oostende en later in Wenduine.

Jef van Tuerenhout beoefende de schilderkunst en was tevens beeldhouwer, keramist, graveur en ontwerper van juwelen.
Zijn oeuvre evolueerde van miserabilisme via neo-expressionisme naar een metaphysis, magisch en licht erotisch getint realisme.
Sommigen spreken van de laatste surrealist in België.

Zijn medium en inspiratiebron was steeds de vrouw, symbool van schoonheid en verleiding.
Net zoals zijn vrienden Delvaux en Labisse schiep Jef zijn eigen archetype.
De vrouw van Jef is statig, ongenaakbaar, enigmatisch, aantrekkelijk, erotisch en stil. Zij straalt een boodschap uit.
Symbolen, religieuze en magische tekens, fetishistische attributen en dieren versterken deze boodschap ... Het "ei" staat voor vruchtbaarheid, de "vogel" voor vrijheid, de "skeletten" voor de dualiteit van het leven en dood in één, de gedoseerde "naaktheid" voor sensualiteit.

De verlengde halzen en ruime kappen op het hoofd en uitgesproken frontalisme maken zijn werken in één opslag herkenbaar.

Jef van Tuerenhout was meer dan 60 jaar een vaste waarde aan het kunstfirmament in binnen- en buitenland: New York, Tokyo, Montreal, Parijs, Genève, Londen, Monaco, Sevilla, Haïti, Finland, Zweden, Egypte, Italië, Spanje, Duitsland, Zwitserland, Euregio, ...

Opvallend is dat de laatste jaren de interesse vanuit het buitenland nog sterk toenam.

 

schilderijen : 

http://www.jefvantuerenhout.be/nl/galerij.asp?iType=13

sculpturen :

http://www.jefvantuerenhout.be/nl/galerij.asp?iType=14

tekeningen :

http://www.jefvantuerenhout.be/nl/galerij.asp?iType=15

 

 

16:53 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

OSCARS 2006

Geschiedenis van de Academy Awards

 

Het beeld

Het beeld is 35,1 centimeter hoog, weegt 3,8 kilo en stelt voor een naakte ridder die, gewapend met een zwaard, de wacht houdt op een filmblik.

Art-director Cedric Gibbons ontwierp de Award in 1927 uit de losse pols, tijdens de lunch, op een tafelkleed. De Academy of Motion Pictures, Arts and Science was (zo wil de legende) direct enthousiast over zijn schets en gaf aan beeldhouwer Georges Stanley de opdracht er een beeldje van te maken. Later wist Cedric Gibbons elf exemplaren van zijn eigen creatie in de wacht te slepen.

De firma R.S. Owens and Co uit Chicago fabriceert de Oscars; jaarlijks zestig voor de winnaars en veertig reserve-exemplaren voor in de kluis. Kostprijs ongeveer 275 euro per stuk. "Financieel worden we er niet veel wijzer van", beweert directeur Owen Siegel. "Maar het is natuurlijk een fantastische reclame voor ons bedrijf."

De Oscar bestaat voor 99% uit een mengsel van tin en koper. Het goud (een dompellaagje van 24 karaats) zit alleen aan de buitenkant. Daaroverheen is nog een corrosiewerende lak aangebracht, omdat veel sterren aan zee wonen.

De naam

Margot Herrick, bibliothecaresse van de Academy - zo wil het verhaal - komt de eer toe de naam te hebben 'bedacht'. Ze liet zich ontvallen dat het mannetje als twee druppels water op haar oom Oscar leek. Sindsdien (1932) spreekt men van de Oscars. Een ander verhaal stelt dat Bette Davis haar Academy Award Oscar doopte, naar haar eerste echtgenoot.

Gezien wij ons filmfreacks mogen noemen en we de cinémawereld op de voet volgen, gaat de Oscaruitreiking niet zomaar aan ons voorbij. Zij het dan dat we zelden of nooit akkoord gaan met de conservatieve, nationalistische beoordeling van de Oscarcommissie

Deze keer echter verklaren wij ons unaniem akkoord met de Oscaruitreiking 2006 (wordt Amerika eindelijk volwassen ?).

Zeker wat betreft de keuze voor de beste film "Crash" http://www.imdb.com/title/tt0375679/, de bebuutfilm van Paul Haggis

die hier eerder in mijn blog (dd. 12/02/06) werd besproken.
Beste regisseur, de Taiwanees Ang Lee,

kreeg het fel begeerd beeldje voor zijn prachtig Brokeback Mountain, de homo-western maar wat Lee zelf omschrijft als een film over ingehouden liefdes http://www.imdb.com/title/tt0388795/

Terechte keuzes ook voor Reese Witherspoon

als beste vrouwelijke hoofdrol in Walk the Line (The Johnny Cash-story) http://www.imdb.com/title/tt0358273/

en vooral wat mij betreft de revelatie van 2006 Rachel Weisz

voor haar glansrijke bijrol in de pakkende "The Constant Gardener", eerder hier besproken dd. 28/01/06.
De Oscar voor beste mannelijke bijrol gaat naar Georges Clooney

voor zijn prestatie in Syriana http://www.imdb.com/title/tt0365737/wat kenners omschrijven als DE beste actuele thriller voor de rest van 2006.

Clooney schitterde trouwens eerder als regisseur en acteur in de politieke, docuprent "Good Bye and Good Luck"(zie eerdere beschrijving op deze blog dd. 15/01/06).

De bij het ruime publiek minder bekende, maar bij filmfreacks zeer gewaardeerde acteur Philippe Seymour Hoffman

http://www.philipseymourhoffman.net/biography.htm...

mocht zeer terecht de "Oscar voor beste mannelijke hoofdrol" in de wacht slepen voor de film Capote naar 's werelds meest legendarische gangster http://www.cinebel.be/nl/film.asp?Code_film=15164.  Deze film wordt eerstdaags in onze zalen verwacht.

Er wachten de filmliefhebbers nog heel wat gezellige en interessante cinémabezoeken.  Terwijl de lente en het terrasjesweer toch nog op zich laat wachten.

Intussen genieten we alvast van de fotogalerij over de Oscaruitreiking 2006 : http://www.imdb.com/gallery/granitz/4425/+12

 

 

 

15:10 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-03-06

FLYING TO THE MOON.....

en hebde gij meubelen en

hebde gij huisgerief

dan moogt ge trouwen

met uw lief......

 

Bekijk ook eens deze aparte  http://wwwebspinsels.blogspot.com/

08:37 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-03-06

ARCHITECTUUR

Geo Henderick was een getalenteerd architect en één van de toonaangevende Gentse bouwmeesters tijdens het interbellum

 

Geo Henderick (1879-1957)

Henderick studeerde af aan de Koninklijke academie voor Schone Kunsten in Gent. Hij was teleurgesteld in het academisch architectuuronderwijs dat hij spottend archeologie noemde, waardoor hij in conflict kwam met zijn leermeester Van Rysselberghe. Met zijn progressieve, non-conformistische architectuur ging hij in tegen de neostijlen van het burgerlijke behoudsgezinde Gent en hij vond een bondgenoot in de Belgische architect Achiel Van Hoecke-Dessel.
Aanvankelijk ging hij meer de geometrische richting van de late Art Nouveau - stijl uit. In zijn werk zijn invloeden merkbaar van de Oostenrijkse Wiener Sezession en de er mee verwante Schotse School van Mackintosh. Rond 1916 sloot hij zijn Art Nouveau - periode af en koos hij voor eerlijkheid van de materialen. Daarvoor waren zijn gepleisterde gevels een noodzaak voor het aanbrengen van de decoratieve elementen.
 In de periode 1916 - 1925 ontstaat er een kloof in zijn architecturaal oeuvre en concentreert hij zich vooral op het lesgeven.  In die context maakt hij veel educatief bedoelde tekeningen die hem van het symbolisme naar het expressionisme zullen voeren.
 In de daarop volgende productieperiode wordt hij beïnvloed door het Duitse architecturale expressionisme, dat hem naar een plastisch - pittoreske richting in de Art Deco stuurt, en door de Amsterdamse School (De Klerk, Kramer, Wijdveld) naar een meer expressionistische baksteenarchitectuur.  Maar hierbij zuivert hij de barokke ornamentiek wel uit zijn realisaties. Dit zal uiteindelijk resulteren in zijn persoonlijk vorm van functionalisme. Hiermee zette hij zich af tegen de "Nieuwe Zakelijkheid" die volgens hem alleen tot vervlakking, eentonigheid en middelmatigheid moest leiden. Ondertussen blijven zijn totaalconcepten toch nog doordrongen door de Art Nouveau - geest: de architect als totaalkunstenaar, meester van zijn schepping.
 In al zijn werken, ook zijn grafische, valt op dat hij belang hecht aan de relatie natuur - architectuur en een zekere inbreng van de plastische kunsten in de architecturale vormgeving vanzelfsprekend vindt. Hij benadrukte ook de sociale architectuur

Het Designmuseum Gent  http://design.museum.gent.be/NL/introductie.php

stelt met Geo Henderick een selectie van zijn tekeningen tentoon.  In de zomer van 1908 maakte hij tekeningen tijdens een reis door de Loirestreek en Normandië.

Het jaar daarop bezocht hij de kastelen en ruïnes langs de Rijn.

In zijn tekeningen kwam al zijn uitgesproken liefde voor de symbiose tussen de natuur en de toegevoegde architectuur tot uiting

De Capitole uit 1932 aan het Graaf van Vlaanderenplein Gent
is zonder twijfel het absolute meesterwerk van Geo Henderick
en benadert qua akoestiek en visibiliteit de perfectie.

Het succes van de geluidsfilm dwingt de bioscooparchitect
immers steeds meer ruimte als een volwaardige machine te onderwerpen.

De neo-klassieke voorgevel maakt deel uit van het eenheidscomplex
van Ch.Leclerc-Restiaux uit 1847-1852 en diende onbeschadigd
te blijven, waardoor Henderick de mogelijkheid werd ontnomen
om een inkompartij te ontwerpen. Hij besluit echter van de nood 
een deugd te maken en de monumentaliteit van de bestaande gevel
volop uit te buiten. Op het gelijkvloers komt een luifel op sierlijke
smeedijzeren consoles en de kolommen en het fronton zijn voorzien
van neonlicht.

Bron en méér info over Capitole en andere verdwenen wijkcinéma's :

http://users.pandora.be/eric.bucholtz/cine/architectuur.h...

 

16:51 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-03-06

WEKELIJKSE BEDENKING

Ondanks het lijkt alsof het nog volop wintert, wijst de weerkundige kalender toch 't begin van een nieuw seizoen aan.

Af en toe, wanneer het zonnetje er even doorkomt, ontkiemt ook mijn innerlijke kern en als ik even stilsta bij mezelf, onderga ik inderdaad dat opkomend lentegevoel, die lentekriebels ...

 

niets is mooier dan een openbloeiende wilgentak

zijn ronde, barstensvolle jonge knopjes

het omhulsel, langzaam maar krachtig doorborend

hun prille inhoud naar buiten spreidend

genietend van de eerste zonnestralen

in de zachtgroene schoot van moeder Natuur

een wilgentak ?

een mens ?

 

Iris

 

 

09:23 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-03-06

REMBRANDT, DA VINCI ACHTERNA

Er is, na het verschijnen van Dan Brown's de Da Vinci Code al heel wat gepalaverd en gediscussieerd met zelfs een lopend proces wegens plagiaat.

Wat is plagiaat eigenlijk ?  Als dit ook "afkijken", "nabootsen" inhoudt dan slaat Dan Brown's bestseller koppen met spijkers en wordt er nu wereldwijd "codes" uitgevonden en "ontrafeld".

In Weekend-Knack, deze week,  lees ik met min of meer smalende mondhoeken 't volgende :

Rembrandt voor speurneuzen of de Rembrandt Code ontrafelen, het kan allemaal in Amsterdam :

Wie of wat was de inspiratiebron van de wereldberoemde Nederlandse schildermeester Rembrandt van Rijn ? Dat antwoord vinden is het doel van de Rembrandt Code, het nieuwste initiatief van Incentive Holland.  Deze spannende en mysterieuze wandeltocht langs toonaangevende Amsterdamse musea is geïnspireerd op de Da Vinci Code.  Een brief van Rembrandt aan zijn dochter Cornelia is het uitgangspunt voor een wandeling langs het Amsterdams Historisch Museum naar het Rijksmuseum, het Rembrandtplein en het Rembrandthuis.  Aan de hand van cryptische aanwijzingen, anagrammen, codes en geheimschriften is het grootste mysterie uit de Gouden Eeuw te ontrafelen.

Het ganse pakket omvat de inleiding tot het kraken van de code, toegangskaarten voor de musea, routebeschrijving en vragen en aanwijzingen.  Wie er niet uitkomt, kan via www.rembrandtcode.com een aanwijzing kopen.

Verdere info : www.incentive.nl

En voor diegenen die de code in één dag niet vinden, zijn er nog altijd de hotelletjes die overnachting bieden, denk ik er zelf bij. Weeral eens goed gezien van onze noorderburen, toch ?  't Is eens iets anders dan met een rood hoofd gebogen te zitten, rond de familietafel, met Cluedo of Stratego.

20:25 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

LITERATUUR

Nooit geweten dat het verhaal over Frankenstein uit een vrouwenbrein is ontsproten.

De roman Frankenstein of de Moderne Prometheus, waarop de latere film(s) is (zijn) gebaseerd is een klassieke griezelroman, vol hoge emoties, geschreven door Mary Shelley (1797-1851), toen ze amper 19 jaar oud was.

Mary was de dochter van de feministe Mary Wollstonecraft en de 33 jaar jongere vrouw van de beroemde Engelse dichter Percy Bysshe Shelley.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Percy_Bysshe_Shelley

Ontstaan

In 1816 brachten Mary Godwin en haar latere echtgenoot, de dichter Percy Bysshe Shelley, een bezoek aan Lord Byron in Zwitserland. Na het lezen van een bloemlezing van Duitse spookverhalen daagde Byron zijn vrienden, waaronder ook zijn arts Polidori, uit om ieder een eigen verhaal te schrijven. Alleen Polidori slaagde erin een afgerond verhaal te bedenken. Mary deed wel een idee op, waarmee de basis voor 'Frankenstein' werd gelegd. Byron zelf schreef een fragment gebaseerd op de vampierverhalen die hij tijdens zijn reizen door de Balkan had gehoord. Polidori gebruikte dit fragment om de roman The Vampyre te schrijven (1819), die als inspiratie gold voor alle daaropvolgende vampierverhalen.

Shelleys bronnen

De landschapsbeschrijvingen (van haar vader) en de visie op de opvoeding (van haar moeder, Mary Wollstonecraft, meer bepaald The Vindication of the Rights of Women) mogen dan niet van haar zijn, de essentie, ontstaan uit een droom, wel.

The Vindication handelde over de huiselijke sfeer: de obsessie van mannen om te wedijveren en naam te maken (zoals de jonge Frankenstein) en het belang van een humane zorgzame opvoeding die bij het individu past. 'Een groot deel van de ellende die in afschuwelijke gedaanten over de wereld rondwaart', schreef Wollstonecraft, 'is voortgekomen uit nalatigheid van ouders'. Het schepsel van Frankenstein had een heel slechte start: een moederloos kind, een egoïstische vader, en van toen af ging het alleen nog bergaf.

Ook de werken van Jean-Jacques Rousseau werden bij het schrijven betrokken. Rousseaus Emile ou l'Education stelt dat je slecht wordt als de maatschappij je slecht behandelt. De ellende verandert iemand in een demon, hij moet niet zozeer lelijk zijn om aan te zien maar kan lelijk worden van binnen.

En het monster van Frankenstein krijgt zijn opvoeding door het turen door de wand van een plattelandshuisje en het zien van het wel en wee van een gelukkige familie. Leren op afstand is het beste waarop hij kan hopen in die omstandigheden. Wanneer hij aan hun lot overgelaten boeken vindt, leest hij ze meteen uit, en kan niet ophouden over ze te spreken, maar helaas, niemand luistert.

Onder de boeken bevinden zich : Die Leiden des jungen Werther van Goethe (de romantische jongeman die zich onbegrepen voelt door de maatschapij en eindigt in zelfdoding), Plutarchus' Parallelle Levens (een stoomcursus in de oorsprong van de politiek) en bovenal John Miltons Paradise Lost (dat het schepsel aanmoedigt om zich te gaan identificeren met Adam, de eerste mens, en Satan, de gevallen engel).

Zowel Milton ('Verzocht ik u mij uit de duisternis te halen?') als het vers van Coleridge The Rime of the Ancient Mariner (1789) maar ook de talrijke briljante fragmenten van Shelley maken van dit boek een aangrijpende schets van de eenzaamheid van de verbanning door een liefdeloze wereld.

Films

Het boek is diverse keren verfilmd. Beroemd is de vertolking van het monster door Boris Karloff. http://nl.wikipedia.org/wiki/Boris_Karloff

De eerste film werd gemaakt in 1910. De klassieker met Boris Karloff werd gemaakt in 1931 onder regie van James Whale. Hij maakte ook het vervolg: Bride of Frankenstein. Er zijn ook parodieën op deze films gemaakt, zoals de komedie Young Frankenstein van regisseur Mel Brooks uit 1974, met o.a. Gene Wilder en Marty Feldman.

In 1994 heeft Kenneth Brannagh zijn versie van Mary Shelleys Frankenstein gemaakt dat misschien nog het best aanleunt bij de oorspronkelijke roman.

http://www.imdb.com/name/nm0000110/

Hoe in een mooi kopje van dit groen blaadje zich horrorspinsels nestelden of ook hoe de vrouw in vorige eeuwen haar zielenroerselen het daglicht niet mochten zien en waarop nadien eeuwenlang dankbaar werd verder geborduurd.  Bij deze is  het vrouwelijk talent van weleer een beetje in ere hersteld en zijn we alweer een weetje rijker.

17:07 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-02-06

MET PENSIOEN

Wat er ook van zij, ik doe niet mee aan de pensioen-grens-discussie.

Wat zijn de normen, wat is zwaar en minder zwaar werk en wie doet zijn job wel of niet graag of kan die wel of niet aan, dat maakt ieder voor zichzelf uit.

Wat ik wel hoop is dat in de nabije toekomst constructieve samenwerking mogelijk is tussen werkgevers en -nemers die tot voldoeninggevende compromissen zullen leiden.

Wat ik zeker weet, uit levenservaring, is dat iemand met een carrière van 36 jaar (vanaf zijn 16de) in de hoedanigheid van staal- en constructielasser bij één en dezelfde firma

uitgeblust en opgebrand is (met een geleerd woord : burn out).

Zo ook mijn partner die vandaag aan zijn voorlaatste werkdag bezig is, om op woensdag 1 maart e.k.voor eens en voor altijd de zware werkdeur achter zich dicht te trekken.

Amper vooraan de vijftig, zonder schaamrood op de wangen, zullen sommigen zich afvragen ? In zijn geval, ja !

36 jaar opgesloten in een donkere, stinkende hangar, geen benul van zon noch regen met daarbij elke dag twee beurten files van 65 km, op en af, langs de E17.

Je zou voor minder depressief komen.  Niks geen schouderklopjes, noch erkenning, wel de laatste jaren tussendoor kinesitherapeutisch oplapwerk.  Het zag er naar uit dat er nog een tiental dergelijke jaren zouden volgen, totdat eind vorig jaar de verlossende boodschap kwam dat de firma geen beroep meer kon doen op "de oude garde" (zo'n 40-tal) wegens "bedrijf in moeilijkheden".

Voor hen pech, voor ons een zegen.

En zo komt het dat mijn partner, als laatste der bruggepensioneerde Mohikanen, dankbaar en opgelucht een levensepisode afsluit.

Zeker niet getreurd, de champagne met gebak staat al koel

met het volgend aanstormend gevoel :
gedaan de stress, de files, de ophokplicht
en het laswerk met hopen
vanaf vandaag gaan oneindige
en kleurrijke horizonten open...

16:22 Gepost door Iris | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |