08-11-06

LITERATUUR

zwagerman

Tussen mijn vele dagelijkse dingen door slaag ik er toch in de lange lijst “nog te lezen boeken” beetje bij beetje in te korten.  Alhoewel, hoe meer ik inkort, des te meer ik eraan toevoeg.  De boekenwereld is nu eenmaal oneindig en dat alleen al maakt me strijdvaardig om gezond en wel van geest ouder te worden.

Nu had ik hier en daar al iets gelezen of gehoord over de Nederlandse schrijver Joost Zwagerman en eindelijk ben ik ertoe gekomen een eerste werk van hem uit te lezen.
Zijn De Buitenvrouw is me meteen bevallen zodat ik verder op zoek ga naar ander werk van deze zeer uiteenlopende schrijver.

Joost Zwagerman (Alkmaar, 1963) debuteerde in 1986 op tweeëntwintigjarige leeftijd met de roman De houdgreep, één jaar later gevolgd door de verhalenbundel Kroondomein, naar aanleiding waarvan het weekblad De Tijd hem uitriep tot ‘de kroonprins van de Nederlandse literatuur’. Met de roman Gimmick! (1989) bereikte Zwagerman een groot leespubliek, gevolgd door de bestsellers Vals licht (1991) en De buitenvrouw (1994). Van deze drie romans zijn meer dan 150.000 exemplaren per titel verkocht, van De buitenvrouw zelfs meer dan 175.000.
Inmiddels behoort Joost Zwagerman tot één van de meest gelezen schrijvers van zijn generatie.

Behalve romans en verhalen schrijft Joost Zwagerman ook poëzie en essays.

Zo schrijft hij sinds 1985 essays en kritieken voor Vrij Nederland en was enige jaren columnist van de Volkskrant en tegenwoordig van NRC Handelsblad.

Van 1998 tot 2000 was hij vaste gast in het TV-programma Barend & van Dorp. In 2003 en 2004 presenteerde hij VPRO’s Zomergasten.

In De buitenvrouw verhaalt hij over het sluimerend racisme die een leraar ontdekt bij zijn leerlingen, maar ook bij zijn schoonfamilie en zijn buren.  Deze roman behandelt niet alleen moedwil en misverstand in de multiculturele samenleving maar geeft ook een navrant beeld van het voortgezet onderwijs in Nederland, waar eens bevlogen leraren zich geplaatst zien tegenover de toenemende desinteresse van de “Nintendo-generatie”.
Maar vooral voegt
Joost Zwagerman met deze roman weer een facet toe aan het thema dat sinds zijn debuut terugkeert : de onmogelijke liefde, ditmaal vervat in een authentieke huwelijksroman.

Mij gaf deze vlot geschreven roman de ietwat wrange openbaring van hoe onze Noorderburen, waarvan wij aanvankelijk dachten dat zij absoluut nooit moeite hadden met de integratie van allochtonen en een multi-culturele samenleving, even racistisch uit de hoek komen, zij het dan meer verdoken onder een mom van oer-conservatieve en vastgeroeste opvattingen.

Wat me nog is bijgebleven in de schrijfkunst van Zwagerman zijn de vele citaten waarmee hij zijn boek doorspekt, op het eerste zicht vrij eenvoudige denkwijzen; bij nader inzien DE essentie waarover het hem eigenlijk gaat. 

Zo geeft hij bvb. aan “Er bestaat een verschil tussen een glas vastpakken en een glas vastpakken en wie het verschil niet ziet, ziet de wereld niet.  Wie met zijn hand de theekop of het wijnglas koestert, zal er niet zo vlug een mens mee slaan”.

Heel simplistisch misschien maar toch wel met diepliggende betekenis.

Wie in deze wintermaanden eens goed wil doorzakken met een vlot lezend boek moet vast eens kennis maken met Joost Zwagerman’s “De buitenvrouw”.

Uitgeverij De Arbeiderspers – Amsterdam – Antwerpen – eerste druk 1994 – zeventiende druk 1997

de buitenvrouw 2

 

14:57 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: boek, racisme, verboden liefde |  Facebook |

27-09-06

LITERATUUR

papa is weg

“Papa is weg” is een boekje van amper 96 blz., geschreven door jeugdauteur Barbara Rottiers , speciaal voor kinderen van gedetineerden.  Ik bleef er even bij stilstaan.
Eigenlijk denkt een mens daar niet aan hoe dit probleem aan te pakken, deels omdat het in je eigen familie niet aan de orde is, deels omdat je er doodgewoon niet mee geconfronteerd wordt in de naaste omgeving, terwijl dit van cruciaal belang moet zijn voor kinderen waarvan moeder of vader in de cel zit.  Meestal maakt men het kind wijs dat papa op zakenreis is of in de kliniek ligt en men onderschat daarmee de manke invulling, de leugen die men aan het kind meegeeft, het gevaar ook voor latere rancunes.  Men liegt uit eigen schaamte, nochtans is het heel belangrijk dat kinderen hun gevoelens en vragen kunnen uiten en dat ze vooral een eerlijk antwoord krijgen.
Door de afwezigheid van de vader wordt een gezin plots een éénoudergezin met één of geen inkomen.  Moeder die alles alleen op haar ziet afkomen.  De kinderen zijn angstig, boos of verdrietig en voelen zich onmachtig bij die ingrijpende verandering die ze niet gewild hebben.  Papa-de-held die altijd zo lief en attent voor hen is, maakt plots deel uit van die wereld van “slechteriken”.  Hoe moeten ze dat rijmen ?
Om zware problemen te voorkomen moeten kinderen over hun gevoelens, twijfels en vragen kunnen praten; moeten contact kunnen houden met beide ouders.  Maar gevangenschap van één der ouders is zowel binnen als buiten het gezin een torenhoog taboe.  Vaak durven kinderen geen vragen te stellen uit angst hun ouders te kwetsen.  Uit schaamte praten ze er ook niet over met klasgenootjes of leerkrachten.  Of ze krijgen via anderen te horen dat “papa in de bak zit”.
Om dit onderwerp méér bespreekbaar te maken schreef Barbara Rottiers dit boekje. 

Barbara 3Geen educatief boekje overigens, maar het verhaal van een negenjarig jongetje wiens vader in de gevangenis verblijft.  De kinderen lezen over zijn gevoelens en gedachten die zeer herkenbaar zijn voor henzelf.  Door samen met hen dit boekje te lezen kunnen ouders, leerkrachten en opvoeders discreet aangeven dat dit onderwerp wel bespreekbaar is.
Papa is weg” ontstond in nauwe samenwerking met de gevangenis van Mechelen.  Groepsgesprekken met vaders en kinderen leverden de inspiratie. Bij het lezen van Papa is weg voorziet de gevangenis ook in nazorg.

http://www.lannoo.com/content/lannoo/wbnl/listview/1/index.jsp?titelcode=12247

Je kunt een opgroeiend kind nu wel bekennen dat Sinterklaas niet echt bestaat, zonder gevolgen, maar een vader, een moeder, cijfer je niet zomaar weg tot een sprookjesfiguur die later toch weer opduikt en waarmee het kind wel verder moet.

 

21:33 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: opvoeding, gevangenis, taboe, boek |  Facebook |