14-08-06

BOEKEN-EUFORIE

Laatst las ik in Weekend Knack over Euforie dat naar mijn gevoel nogal negatief omschreven werd, zijnde een overdreven, zelfs naar ziekelijk neigend gevoel ?   Voor mij De aanzet om weeral eens stil te staan en te graven naar mijn eigen euforische graadmeter.
Nu ja, enthousiast dat ben ik heel vaak, dat zit sowieso in mijn genen.  En ja, ik zou dol-enthousiasme kunnen linken aan euforie, maar daarom vind ik mezelf nog niet tipsy of gek. Boeken, rijen boeken, dat raakt me enorm.  Daarvan gaat mijn adrenaline naar omhoog, dat blijkt mijn euforie te zijn. Ik kan het niet verklaren maar bij mijn quasi wekelijks bibliotheekbezoek is het alsof een warme, deugddoende gloed door mijn aderen stroomt.  Ik vermoed – en daar moet ik vast eens op letten – dat mijn gezicht dan boekdelen spreekt met een brede glimlach van bij het dichttrekken van de huisdeur tot, amper vijf minuten later, het binnen stappen van de stadsbibliotheek. Vanals ik het 4e verdiep betreed – daar zijn de romans en de poëzie opgeslagen – snel ik terstond naar een vrij leestafeltje waar ik nonchalant jas en tas neerplof en zwaai ik me gezwind, in gedachten het alfabet opzeggend, tussen de boekenrekken.

Dan voel ik inderdaad dat vol-van-verwachting-gevoel als een kind dat een snoepwinkel binnen komt en overdonderd wordt door al dat likkenbaardend lekkers. Ik voel dan honderden boekenruggen lonkend op mijn vel, honderden ingetogen zielen wachtend om hun verhaal te vertellen, honderden ingenaaide zielenroerselen die voortdurend in en uit hun waakstand worden getrokken of teruggeduwd.  Meestal keer ik met een eerst gekozen stapel terug naar mijn leesstoel om, na een korte overschouwing, te selecteren want uiteindelijk mogen er maar vijf uitverkorenen, per keer,  de lasermachine passeren.

Zo heb ik ook mijn twee dochters, reeds in hun kleuterjaren,  kunnen begeesteren tot leesfanaten.  De dag dat voor hen de deur van de kinderbibliotheek open ging en ze letterlijk en figuurlijk onder de boeken werden bedolven, is ook hun leesijver euforisch blijven groeien. Nu wisselen we gretig andermans woordenstromen en gedachtengangen aan elkaar uit met bijhorend commentaar, al dan niet euforisch beladen.
Soms, als ik geen expliciete auteur in gedachten heb, loop ik, rij per rij, de boekenzee af naar één of andere uitschieter of blijf ik bij een in het oogspringende naam staan. 
Vorige week kwam ik daar mijzelf tegen, heb ik me uit de stapel bevrijd en zonder de achterflap te lezen mezelf meegetroond naar huis. Ik ben danig van mijn naamgenoot gaan genieten dat ik haar woorden en gedachten opslurp en uur noch duur geen vat op mij krijgt; ik stil nu mijn honger met het verslinden van 300 bladzijden.

InEen vrouwenleven”  (biografie) vertelt de Brits-Amerikaanse Iris Origo over haar opmerkelijke leven in achtereenvolgens New York, Ierland en het Italiaanse Toscane.
Ze huwt in 1924 met een Italiaanse markies en ze trachten zijn vervallen landgoed in Toscane weer tot bloei te brengen. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog echter moet ze zich met heel wat andere dingen bezig houden, nl. de opvang van ontheemde kinderen en helpt ze ook partizanen en geallieerde militairen. Maar boeken waren eigenlijk haar enige echte vrienden; haar leven stond in het teken van de passie waarmee ze zich aan lezen en leren overgaf.

Niet te verbazen dat, met deze biografie en deze uitzonderlijke vrouw, mijn euforisch gevoel ferm de kop opsteekt.  En mocht, volgens Weekend Knack, euforie naar ziekelijk neigen, nou dan heb ik die soort genen met graagte aan mijn nageslacht doorgegeven en blijf ikzelf deze kwaal lijdensgraag verder dragen voor de rest van mijn leven; een euforische roes zonder doping, noch strafbaar, zomaar gratis voor niks !

10:03 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) | Tags: boeken, biografie, euforie |  Facebook |