29-10-06

1 NOVEMBER

tekening 2De doden herdenken, onze dierbaren eren, ’t is mooi, ’t is genereus, ’t is menselijk, ’t is een must.  Maar moet dit nu expliciet “en masse” gebeuren, expliciet op diezelfde dag, een dag tot dodendag herleid ?

Waarom vertrappelen we onze overledenen, die rusten in vrede, uitgerekend op die ene dag van ’t jaar met, voor velen, huichelachtig gedoe.  Waarom overstelpen we hun graven met, voor sommigen, schijnheilige praal en pracht, om elkaar te bekampen met de grootste, de mooiste chrysantenbollen.

Ik besef dat ik hier misschien heilige huisjes intrap, maar dat is wat ik zie, wat ik voel, wat 1 november bij me oproept.

Komt het omdat ik vroeger, tegen wil en dank, meegetroond werd langs ontelbare graven van verre familieleden waarvan ik het bestaan enkel kende uit oneerbiedige verhalen en beschimpingen, waaraan precies op die ene dag in ’t jaar achterhaald krediet werd geschonken dat hen bij leven en welzijn werd verzuimd ?

Voor mij roept 1 november wrange beelden op.  Beelden van madammen in bontjas die hun opdracht tot herdenken rijkelijk in handen leggen van bloemisten die de klusjes dan voor hen klaren, die wroeten in de aarde en een graf omtoveren tot een kleurrijke uitstalling, hun beroep waardig.  En diezelfde madammen die met man en kinderen de dag zelf hun opdracht gaan bewonderen en stilstaan voor de creativiteit van een ander, zonder stil te staan bij diegenen die ze bedekken. Ach wat zouden velen zich omdraaien in hun graf.

Van in mijn jonge jaren had ik er reeds zo’n wrang gevoel bij waaraan ik toen al mijn poëtische uitdrukking gaf

één november

grijze uitstalramen van levenloos arduin
feestelijk opgesmukt voor de gelegenheid
een veelkleurige flora-panorama
de jaarlijkse Floraliën

slenterende tronies,
verwrongen van acterende smart,
tweemaal vijf witte bollen
in evenwicht langs elke kant
op weg naar ’t volgend praaltuig

(uit dichtbundel "Leven met het Leven" - Iris Michiels - 1984)

Dode dierbaren zouden dagelijks in ons verder moeten leven.  Een foto op een ereplaats waartegen we ons hart kwijt kunnen, waartegen we het verhaal van ons leven vertellen, waarbij we, ten alle tijde, verse bloemen strooien.
Mijn eigen vader moest ik vijftien jaar terug afstaan; hij koos zelf voor geen graf; zijn foto prijkt op een ereplaats.  In veel beslissingen die ik nemen moet ruik ik zijn adem in mijn nek, voel ik zijn waakzame handen op mijn rug.  Niet enkel op 1 november is hij bij me, het ganse jaar door blijf ik hem eren en waarderen.

Straks ga ik bij mijn oude moeder met zijn lievelingsbloemen, die ze eerbiedig naast zijn foto plaatst en bij de koffie vloeien de mooiste herinneringen over onze lippen en weten we dat het goed is, dat pa in ons midden is.

kaarslicht 1

 

 

 

 

10:20 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: 1 november, dood, dierbaren, vieren |  Facebook |