05-11-06

DE HUISDIENAAR VAN LICHTE ZEDEN (1)

vanderdonckt 2Het verhaal van de “Roste Wasser” heeft mijn grootmoeder dikwijls uit de omfloerste doeken gedaan toen ik een tiener was op weg naar de adolescentie want voor kinderen bleef hij een geheim.  Nu ja, dat dachten althans mijn grootmoeder en groottantes, want achter mijn stripboeken verscholen luisterde ik met gloeiende wangen hun duistere verhalen af.
Bij een dampende koffiepot en een bord met speculoosjes (het zoethoudertje bij de koffie voor de werkmens) kwamen de vijf zussen wekelijks samen en – och god, de kleine zit toch verdiept in haar eigen stripverhalen – mocht ik er dus gerust bijhoren.  Niets was natuurlijk minder waar, want het strippen van mijn tantes was heel wat anders dan mijn familie Snoek met haar deugdelijke fratsen. 
vanderdonckt 4Die Roste Wasser ken ik dus nog uit het toenmalig gniffelend vrouwengefluister. Naar het schijnt een rood aangelopen neus, lange rode baard en een dito krullenkop. Hij paste perfect in de rosse buurt aan het Zuid. 
vanderdonckt 5Een grote rieten mand aan de ene arm en een immer zwaaiende andere arm, zo liep hij van het éne naar het andere cabardouchke in het toen erg florissante “glazen straatje” dat voort leeft in de volksmond. Al is de officiële benaming de Pieter Vanderdonckt doorgang, genaamd naar de eigenaar van dit fraai stukje Art Nouveau (eind 19e eeuw).
vanderdonckt 6Die Roste Wasser haalde er de fijne lingerie van de meiskes op en waste die eigenhandig met zijn grote ruwe knuisten fluweel zacht.  Naar het schijnt waren de meiskes zeer content en konden ze hem ’t één en ’t ander toevertrouwen want de Roste deed nooit afbreuk aan zijn zwijgplicht.  Vandaar dat de bevolking zelf hun wildste fantasieën de vrije loop lieten en ondereen genoten van eigen stiekeme dromen van hoe het er achter de fluo-vitrines aan toe moest gaan. 
vanderdonckt 3De Roste Wasser had tal van levensmotto’s en één ervan “Vive la liberté” weerklonk soms tot stuk in de nacht tussen de vele smalle steegjes.  In die tijd was het frans nog duidelijk aan de orde in het uitgaanskwartier en in het glazen straatje want wie immers kon zich een meisje van plezier permitteren; zeker niet de Gentsch sprekende werkmens.
Op die acht jaar dat wij hier in ’t centrum wonen en het glazen straatje deel uitmaakt van ons dagelijks parcours – voor onze algemene boodschappen wel te verstaan – heb ik intussen de huidige Roste Wasser ontdekt.  ’t Heeft een tijdje geduurd vooraleer ik het door had maar wie denkt dat het verleden voorbij is, heeft het mis. Nog steeds gaan verleden en heden in het glazen straatje hand in hand. Ik maak veel gebruik van deze glazen doorgang want het is uitstekend gelegen tussen twee belangrijke winkelstraten en ik noem het met een kwinkslag “het doorsteekje”….
vanderdonckt 7De Roste Wasser van nu is een klein, schriel mannetje (in de 50), in afgewassen jeans die steeds met korte, gejaagde pasjes van her naar der crosst.  Als huidige dienaar van de meisjes is zijn taak meer polyvalent geworden en beantwoordt meer aan de noden van deze tijd.  Eigenhandig wassen hoort er niet meer bij want hij is vaste klant bij de dichtst bijzijnde droogkuis of ik kruis hem geregeld bij dezelfde apotheker of ik ontmoet hem in de betere voedingszaken.  De meisjes van ’t glazen straatje moeten blijkbaar niet veel minder dan vroeger financieel inboeten want de nabij gelegen delicatesse-zaak is in goeden doen.

Maar O wee, als je achter het kaboutermannetje staat aan te schuiven, dan mag je ervan op aan dat het zijn tijd zal duren vooraleer hij de vele bekladde papierflardjes heeft afgeramd, want ’t is steevast 100 gr. van dit en een klein potje van dat; zijn meesteressen staan voortdurend op dieet voor de goede zaak !
Het glazen straat-kabouterke heeft in uitzicht niets gemeen met de vroegere Roste Wasser; of toch……zijn dikke hoofdpluimen zijn in ’t rood geverfd met een immer grijze uitgroei in ’t midden.  Zou hij ook weet hebben van zijn voorganger, vraag ik me dikwijls af.

 

bibliografie Roste Wasser : zie posting hieronder




16:29 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: meisjes van plezier, geschiedenis, gent |  Facebook |

DE HUISDIENAAR VAN LICHTE ZEDEN (2)

aanvulling op voorgaande posting.....
 
roste wasser

Ernest De Vriendt (1879-1955) was een opgemerkte figuur in het Gentse. Hij was immers groot en beende steeds met grote, verende passen door de straten. Zijn witte kiel -met bloempje in het knoopsgat!- fladderde wapperend achter hem aan.

 

Hij droeg ook altijd een wit hemd met een strikdasje, een donkergrijze of zwarte broek en gelakte schoenen. Meestal liep hij blootshoofds, maar het gebeurde ook wel eens dat hij zijn rossige krullen bedekte met een strooien hoed die scheef op zijn hoofd stond.

 

De mensen noemden hem lachend 'de roste wasser'. Als wasser liep hij altijd met een grote rechthoekige mand onder de arm. Daarin haalde hij het linnen af of droeg het terug naar zijn klanten. Maar niet om het even welk linnen en niet om het even welke klanten! Neen, de 'roste wasser' was gespecialiseerd in damesondergoed!

 

Hij verdiende er behoorlijk zijn brood mee en profiteerde geregeld van enkele extraatjes. Het gebeurde bijvoorbeeld wel eens dat hij werd getrakteerd in de cafés, op voorwaarde dat hij de inhoud van zijn mand wou laten zien! Ook op tram 7, het vaste vervoermiddel van de 'roste wasser', zorgde hij geregeld voor heel wat opschudding. Als hij niet luidkeels 'Vive la liberté (leve de vrijheid)' of andere gelijkaardige slogans stond te roepen, dan kreeg hij het in zijn hoofd om zijn geit Lies mee te nemen tijdens de rit. Natuurlijk ging hij dan bij voorkeur staan langs de kant van het 'chique' volk, dat 10 centiemen meer betaalde voor een comfortabele rit!

 

De 'roste wasser' wist de situatie altijd naar zijn hand te zetten. Toen hij tijdens de oorlogsjaren door de Duitsers werd opgeroepen om zich te verantwoorden voor zijn op dat moment minder onschuldige klinkende vrijheidskreten, maakte hij er een hele schertsvertoning van. Hij verscheen in een potsierlijk kostuum met een hoge hoed en kraamde zoveel nonsens uit, dat de officieren hem voor gek verklaarden en hem maar meteen weer vrijlieten. Hoewel ook de Gentenaars hem nooit serieus hebben genomen, was er toch heel wat sympathie voor deze vreemde figuur. Hij vormde een dankbaar onderwerp voor sketches, een poppenkastrevue en zelfs een strip.

15:41 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: volksfiguur, meishes van plezier, gent |  Facebook |

05-10-06

FILMFESTIVAL TE GENT

filmfestival 2

Alweer feest in Gent met het 33ste Internationaal Filmfestival van Vlaanderen van 11 tot 21 oktober e.k.  Vooral aan hoteldeuren zie je dat chique voitures en taxi’s aan- en afrijden, afzetten en oppikken.
Een paar jaren terug, aan het Sofitel vlakbij ’t stadhuis kwam ik, doodgewoon madammeke, aangewandeld toen plots een immens glimmende  Chevrolet halt hield en direct besprongen werd door de twee Sofitelportiers in habijt met potsierige hoed en witte handschoenen.

Terwijl de chauffeur de voorbijgangers wat op afstand hield, wrong zich daar eerst een open muiltje uit de wagen, gevolgd door een glamour en glittergedoe van jewelste.  Bleek het om gewezen filmster Gina Lollobrigida te gaan

Gina 3Gina 4
 

die zich moeizaam (’t mens was ook al op leeftijd) naar buiten hees.  Een schminkdoos met gecrêpeerde haardos steunend op een portiersarm en te trots om naar de omstaanders op te zien, laat staan dat ze ook nog een film-smile kon opzetten.  Nu was ik heel veel vroeger in mijn tienerjaren wel een beetje fan – dat kwam door mijn moeder die haar look zo graag wou evenaren -  van die kokette Italiaanse schone die o.a. in de film “Trapeze” samen met Burt Lancaster parmantig in de lucht zweefde, maar toen ik ze hier zo zag als een krakkemikkige opgezette pauw stapte ik maar vlug verder.
Later las ik in de krant dat de filmdiva zo’n veeleisend mens was dat de organisatoren van ’t filmgebeuren er de rietepetieten van kregen.
De laatste drie of vier jaren schakelde men als juryvoorzitster over op een Franse diva : Jeanne Moreau, die naar het schijnt al niet veel beter was. Van uitzicht zeker niet beter, maar allé, volgens mij toch een veel betere actrice die het nog steeds doet.

Jeanne 2

Dit jaar weet ik niet op wie hun ogen zijn blijven hangen; allicht weer een uitgerangeerde, een filmafdankertje die tijd zat heeft en capsones te over !
Wat ik eigenlijk wou zeggen is dat het filmgebeuren aan onze stad alweer zo’n feëeriek sfeertje geeft en dat wij dan ook eens via de rode loper een filmpje in avant-première kunnen meepikken om achteraf in één van de fraaie festivaldorp-tenten een koffietje te nuttigen en als we chance hebben lopen we daar de immer sympathieke Roel Van Bambost tegen ’t lijf, of de minder goedlachse Patrick Duynslaegher en als we oer-chance hebben een bekende (film)vlaming.  Maar vermits ik geen handtekeningen verzamel laat ik die mensen met rust hun eigen ding doen en loer ik hooguit eens vanuit mijn ooghoeken om dan mijn partner een duwtje te geven met het nodige commentaar.

De grote glamour en glitter is weggelegd voor ingewijden of zelfs helemaal niet want de traditie is dat prins Laurent met zijn Claire – want dan mag ze ook eens mee om haar laatste Natan-outfit te showen – dan ook over de rode loper schrijden, maar die zijn dat al lang gewend natuurlijk en slaan daar hun voet niet meer voor om.

filmfestival 5

19:23 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) | Tags: film, festival, gent, filmdiva s |  Facebook |