01-10-06

ZOMAAR EEN POËTISCHE BEDENKING

blindheid is het
wat sommigen
doet verstaren
voor de glimlach
van een ander
die de schemer
licht geeft
en de donkerte
opflakkert
blindheid is het
die vuur spuwt
uit open ogen
en de glans
van liefde bedekt
met het stof
van kortzichtigheid
blindheid
verblindt
levenslicht

licht 2

 

09:02 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: poezie, leven |  Facebook |

19-09-06

ALLEDAG

Telkens weer, in september, beleef ik mijn gevoel van “Nieuwjaar”. Ja, dan overkomt me echt het gevoel dat alles weer begint, herbegint.  Dat het leven een nieuwe start neemt.  ‘k Heb me al dikwijls afgevraagd waarom men expliciet 1 januari uitkoos voor de start van een nieuw jaar, terwijl september eigenlijk voor iedereen een hernieuwing betekent.

Kinderen vangen een nieuw schooljaar aan of betreden voor ’t eerst een nieuwe fase in hun pril leventje.  Voor de meesten betekent september ook het einde van een veel te lange (school)vakantie, het einde van in de zon sluimerende verlaten straten, het einde van met rust gelaten straatkasseien.  Zeker waar wij wonen, met een basisschool rechtover de deur, met straatstenen waarover auto’s daveren tot in ons bed. Het einde van terrasjesweer tot stuk in de nacht.  Tijd ook om terrasbloemen te vervangen of de tuin te ontdoen van het verdorde.

Tijd om de zomerkledij op te bergen en winterpulls of tussendoorse truitjes boven te halen.

Tijd ook tot het aanvangen van andere vrijetijdsinvullingen; uitgestelde cursussen eindelijk aanpakken; nieuwe mensen ontmoeten.

Enfin, tijd voor zoveel afscheid, zoveel vernieuwd welkom, zoveel dagdagelijks, zoveel huiselijke gezelligheid, zoveel herbronning, zoveel gewoon leven……

 

levensritueel

regen tegen het raam
duiven op de vlucht
kerktorengeklepper
deuren die piepen
buurvrouw roept kind
vrouw zwaait man uit
auto start moeizaam

dag, nieuwe dag

minuten tikken
uren vliegen
werkzaamheden hollen
elkaar achterna
tot de schemering
de tijd aangeeft
dat het genoeg is geweest

de dag wordt uitgewuifd
om opnieuw te begroeten
dag op dag
telkens opnieuw beleven
het ritueel van het leven

 

08:49 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: leven, ritueel, eind en begin |  Facebook |

13-07-06

KAPCULTUUR

De “boekskes”lees ik doorgaans niet omdat ik geen boodschap heb aan het leven van BV’s of kleine pierkes die ik niet ken. Ik kan wel waardering opbrengen voor het werk van sommige BV’s maar dan heb ik er ’t liefst zelf voeling mee en ga ik naar één of ander optreden, film of concert. Wat ik wel heb leren inzien is de grote impact die BV’s op Jan en Mie Modaal hebben.  Ik achtte het niet voor mogelijk en toch is het zo dat zowel mannen als vrouwen zich spiegelen aan hun idool, ongeacht hun leeftijd. Bij mijn bezoekjes aan de kapster (zowel voor heren als dames) neem ik steeds een innerlijke aanloop tot een stukje andere wereld.  Dan zet ik mijn denken op nul, laat ik me drijven op de reglementen van ’t kapsalon, geef ik me gewillig (moet wel) over aan de vaardige handen van mijn kapster, hou ik mijn gehoor één en al open voor een wereld die de mijne niet is en ga ik verwonderd mee in de wereld van de “boekskes”. 

Jonge mannen die ijveren voor identiek hetzelfde kapsel als hun idool en als de kapster niet goed mee is dan grabbelen ze diep in hun broekzak naar een verkreukeld stukje die ze met een lichte blos eindelijk naar boven toveren en waarop de kapster  reageert met “Ach, den diene”. Soms zie je een gekrulspelde oudere dame vanonder haar droogspoetnik loeren, naar haar bril grabbelen en met de glazen op een halve meter van haar ogen, perfect uitvergroot, het idool aanschouwen waarop eerst haar mondhoeken verraden of ze goedkeurend zal instemmen of niet.  Een jong meisje, blijkbaar ook vallend op dezelfde gel-gladde jongen , port de jonge man aan, bewerend dat het HEM nog beter zal staan dan diene matcho op papier.  Waarop de jonge held nog meer gaat blozen en, voor 100% overtuigd van zijn juiste keuze, zich berustend aan de wasbak neerploft.

Intussen zijn de tongen losgekomen en heeft het kapperspubliek  het ijs doorboord; op hun as draaiende zetels worden naar elkaar gericht. Alleen de cliënte ( zo noemt mijn kapster haar geëerd publiek) waaraan gekortwiekt wordt moet nu haar oogbollen tot in haar uithoeken draaien om mee te volgen en de spoetnikdame is nu wel verplicht het liplezen te hanteren. Het gaat naderhand al niet meer over de protagonist van het verhaal, neen, de hele reutemeteut van zijn levenswandel wordt uitgespit en menig geëpileerd wenkbrauw wordt opgetrokken. En die jongen aan de wasbak, ach die is reeds vergeten, zijn idool ligt nu op de bovenste plank en zijn afdruk al lang in de vuilnismand. Er zal hooguit een instemmend knikje volgen wanneer hij de zaak verlaat maar waar zijn idool nog altijd de scepter zwaait. 

Ik zit intussen mijn “boekskesschade” in te halen, af en toe opkijkend, met een eensgezinde lach, ook al heb ik geen benul over wie nu alweer in de spotlights staat of over de catwalk loopt.
Als ik straks thuiskom zal ik mijn weetjes doorgeven aan mijn partner en heet van de naald kunnen vertellen dat onze grote bokser, die als enige aller Belgen een muilpeer incasseerde van Mohammed Ali, op zijn zestigste en voor de derde keer gehuwd is; dat Britney Spears’s haartooi in ’t zwart zit, dat die Hollandse actrice, je weet wel van “Zeg eens A” ook borstkanker heeft, dat, dat……..Als dan mijn “boekskesrelaas”  uitgepraat is zal mijn partner opmerken dat mijn bezoek aan de kapster me precies goed gedaan heeft en zal hij mij op mijn hielen laten draaien om goedkeurend in te stemmen met mijn “vernieuwde look”. Terug in mijn eigen wereldje, besef ik dat hij een schat is, mijn enige, echte BV.

 

10:50 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: sociaal, leven, boekskes |  Facebook |