12-07-06

POEZIE

Schatplichtig

 

Ze slaapt en dat is stil.  Dan sneeuwt het in de kamers
Van het huis waarin ik woon met mijn vriendin.
Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen
Een groot en lastig beeld waaraan ik mij moet stoten,
Een scherp gewicht dat ik moet dragen alle dagen,
Alle nachten dat haar slaap me uit de slaap houdt.

 

Ik ben met haar alleen.  Alleen met haar kom ik
De jaren afgewandeld want haar naam wijst me de weg
En in haar blik zie ik mijn blinde tijd weerspiegeld.
Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen
Waaraan ik heel mijn bot bestaan geslepen heb
En slijp, ook als ik slaap en roepend van haar droom.

 

Leonard Nolens

Naar mijn gevoel één van de prachtigste liefdesgedichten, dit Schatplichtig van Leonard Nolens.

http://www.dbnl.org/tekst/bork001nede01/nole001.htm

De titel alleen al klinkt als honing, tederzoet. Hij wordt ook wel eens de prins van het postmodernisme genoemd. Een bekende uitspraak van hem is “Poëzie schrijven is beter dan praten”. Een interessante invalshoek voor al wie de zwaarte en inhoud van woorden niet kan bekoren. Ik heb hem eens ontmoet bij een lezing in het Poëziecentrum en inderdaad, hij praat met mate, soms met tegenzin en alleen als het echt moet.  Maar als hij zijn eigen schrijfsels voordraagt verwordt zijn poëtisch denken tot klaterend goud-gepraat.

De versregels van Nolens zijn kaal, hoekig met weinig natuur.  Hij is dan ook een stadsmens wiens habitat de grootstad is.  Daarin voelt hij zich thuis……daarin voel ook ik mij verwant.

 

 

15:18 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: liefde, poezie |  Facebook |