12-09-06

NATUURMELANCHOLIE 

Op een zwoele na-zomerse dag zoals vandaag kozen we voor onze natuurwandeling Mol-Ginderbuiten, meer bepaald voor het Galgbergenpad.  De Galgbergen zijn bekend om hun natuurlijke variatie aan typisch Kempens bosgebied, afwisselend met weiden en velden. In de stilte van geurig groen en grazend vee, tussen dreven waar de licht-inval van priemende zonnestralen het decor omtoverde in een impressionistisch schilderij, ademden we onze longen vol, leegden we ons overtollig denken, legden we onze huid nog een laagje zonnebruin op.
Naaldbomen werpen volop hun vruchten af; straks schudden ook de loofbomen hun verkleurde bladeren.  Geen geritsel nog onder onze voeten, wel een bed van dennenappels. Dat bracht me op de idee er een hoop bijeen te rapen want, steeds een plastiekje op zak, ben ik op alles voorbereid.  Thuis gekomen heb ik ze keurig in een glazen bokaal geschikt die één van onze kasten siert.  Zo haal ik op mijn manier een stukje vergane natuur in huis dat ik een beetje nieuw leven geef. 

Later op ’t jaar zal ik ook kastanjes rapen om ze creatief in tafelstukjes te verwerken.  Een soort van hergebruik van wat moeder Natuur noodgedwongen verwerpt.
Dikwijls ben ik blijven stilstaan bij de laatste zomerse restjes zoals van de braamstruiken of nog hier en daar trosjes lijsterbessen. 

Een late zomervlinder kruiste ons pad en liet zich nog gewillig strikken voor een fotootje.

Een zich in de zon koesterend bos-ven lag vredig rimpelloos te glimmen en deed ons verrassend stilstaand mijmeren.

Terug thuis had onze natuurwandeling me poëtisch geïnspireerd en een zekere melancholie opgeroepen die ik alleen, in mijn eigen eenzaamheid, kan voelen.

als de zon zich
aan anderen schenkt
en de gesarde oevers
tot rust zijn gekomen
als de laatste vogeltrek
stilaan een stip wordt
en 't vermoeide vee
een plaats in 't hooi zoekt
als het kind duimzuigend
zijn droom aanvangt
leg ik mijn hoofd in
open handen en laat
mijn barstende kronkels
de vrije loop in
een nacht van geheimen
waarin ik een oplossing zoek
voor het komend etmaal
dan pas komt mijn rusteloos
gemoed op normaal en
onderga ik het gevoel
van zalige eenzaamheid

 

20:13 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: na-zomer, eenzaamheid, natuur |  Facebook |