12-11-06

NATUUR(LIJK)

bourgoyen 1Meestal rijden we met de wagen of de trein naar een vertrekpunt voor onze natuurwandelingen.  Geen nood echter als we eens geen zin hebben, vlakbij het centrum van Gent staat de deur tot ongerepte natuur steeds open.  Het Stedelijk Natuurreservaat  Bourgoyen-Ossemeersen biedt meer nog dan alleen maar een frisse neus ophalen.
bourgoyen 8

bourgoyen 9

Daar worden we opgeslorpt door weidse stiltes, ver weg van het stadsverkeer.

Daar verdrinken we ons in het wuiven van de bomen, het ruisen van hun kruinen, het riet dat golft op de tonen van de wind, fauna en flora die elkaar aanvullen volgens de oer-wetten van moeder Natuur.

bourgoyen 2

bourgoyen7

 

Zo kleurden wij onze zondagse rustdag herfstig en namen we een stukje natuur mee naar huis om te kunnen nagenieten.  Ja, genieterkes, dat zijn wij, zelfs van de kleine dingen die ons hart groot en ons leven de moeite maken…
bourgoyen 5

.In het westen van Gent ligt een waardevol natuurgebied met een oppervlakte van 220 ha: het Stedelijk Natuurreservaat Bourgoyen-Ossemeersen. Het is hoofdzakelijk stadseigendom en vrij toegankelijk. Het bestaat uit vochtige graslanden (meersen), doorsneden met sloten en grachten. Een paradijs voor planten en dieren.

http://www.gent.be/eCache/THE/1/356.cmVjPTQ1NDc4.html

bourgoyen 4

bourgoyen 3

 

 

21:18 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: flora, natuur, herfst, wandelen, fauna |  Facebook |

21-09-06

EEN BROK NATUUR TUSSEN OUDENAARDE EN RONSE (1)

Reeds vele malen deze maand dachten we dat het misschien wel de laatste zomerse dag was en genoten we volop van een terrasje of een schitterende natuurwandeling.  Zo ook vandaag bij deze zonnige herfst-start waren we reeds vroeg op pad en kozen we voor de Vlaamse Ardennen (Nukerke-Zulzeke bij Maarkedal).  Onze neusgaten vol prille herfstgeuren, in onze nek lady sunshine en gelukkig een stevige bries in de rug om nog méér zweetdruppels op te vangen.  Kronkelend meanderden we door dit heuvellandschap met een verscheidenheid van open weilanden tot dichte bossen waar een natuurlijke lichtinval ze omtoverde tot een aquarel.
Hierna volgt een fotografische impressie die meer zegt dan de mooiste woorden-expressie :

 

 

 

 

 

19:48 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: natuur, stappen, gezondheid |  Facebook |

EEN BROK NATUUR TUSSEN OUDENAARDE EN RONSE (2)

Een parel van een tocht opgenomen in de top tien van ons natuurstappen

 

 

 

 

 

19:35 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: stappen, natuur, gezondheid |  Facebook |

EEN BROK NATUUR TUSSEN OUDENAARDE EN RONSE (3)

En ze stapten nog lang en gelukkig.....

 

 

 

 

19:20 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezondheid, natuur, stappen |  Facebook |

12-09-06

NATUURMELANCHOLIE 

Op een zwoele na-zomerse dag zoals vandaag kozen we voor onze natuurwandeling Mol-Ginderbuiten, meer bepaald voor het Galgbergenpad.  De Galgbergen zijn bekend om hun natuurlijke variatie aan typisch Kempens bosgebied, afwisselend met weiden en velden. In de stilte van geurig groen en grazend vee, tussen dreven waar de licht-inval van priemende zonnestralen het decor omtoverde in een impressionistisch schilderij, ademden we onze longen vol, leegden we ons overtollig denken, legden we onze huid nog een laagje zonnebruin op.
Naaldbomen werpen volop hun vruchten af; straks schudden ook de loofbomen hun verkleurde bladeren.  Geen geritsel nog onder onze voeten, wel een bed van dennenappels. Dat bracht me op de idee er een hoop bijeen te rapen want, steeds een plastiekje op zak, ben ik op alles voorbereid.  Thuis gekomen heb ik ze keurig in een glazen bokaal geschikt die één van onze kasten siert.  Zo haal ik op mijn manier een stukje vergane natuur in huis dat ik een beetje nieuw leven geef. 

Later op ’t jaar zal ik ook kastanjes rapen om ze creatief in tafelstukjes te verwerken.  Een soort van hergebruik van wat moeder Natuur noodgedwongen verwerpt.
Dikwijls ben ik blijven stilstaan bij de laatste zomerse restjes zoals van de braamstruiken of nog hier en daar trosjes lijsterbessen. 

Een late zomervlinder kruiste ons pad en liet zich nog gewillig strikken voor een fotootje.

Een zich in de zon koesterend bos-ven lag vredig rimpelloos te glimmen en deed ons verrassend stilstaand mijmeren.

Terug thuis had onze natuurwandeling me poëtisch geïnspireerd en een zekere melancholie opgeroepen die ik alleen, in mijn eigen eenzaamheid, kan voelen.

als de zon zich
aan anderen schenkt
en de gesarde oevers
tot rust zijn gekomen
als de laatste vogeltrek
stilaan een stip wordt
en 't vermoeide vee
een plaats in 't hooi zoekt
als het kind duimzuigend
zijn droom aanvangt
leg ik mijn hoofd in
open handen en laat
mijn barstende kronkels
de vrije loop in
een nacht van geheimen
waarin ik een oplossing zoek
voor het komend etmaal
dan pas komt mijn rusteloos
gemoed op normaal en
onderga ik het gevoel
van zalige eenzaamheid

 

20:13 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: na-zomer, eenzaamheid, natuur |  Facebook |

30-08-06

DE PROVENCE (2)

Pittoreske dorpjes met ieder op zich hun eigen ding wisselen onze etmalen af.
Pélisanne

dat klinkt als de naam van een godin met haar hoorn des overvloed aan zuiderse geuren en kleuren, waar we temidden van gesloten luikjes en steegjes oogverblindend ten prooi vallen aan een dorps-bloemenpark met uitnodigende bankjes; een oase van sfeer en rust.

Het oude Vernègues

dat reikt tot waar horizon en wolken elkaar vinden; waar enkel ruïnes herinneren aan een aardbeving in 1909 en die haar vernieuwde dorpskern dan maar lager ging bouwen.

Alleins met haar 2.100 tellende zielen, een heus belfort

en een kasteelruïne met prachtig panorama met open vensters naar een wolkenloze blauwe hemel.

En Salon, geboorteplaats van Michel de Nostredame of Nostradamus (1503-1566) waar zowel  verleden, heden als toekomst je overvallen.  In de voetsporen van deze kruidendokter, astroloog, humanist, ontdek je zijn leven en wetenschappelijk oeuvre in het Museum-huis dat hij bewoonde van 1547 tot aan zijn dood en waar een moderne sculptuur hem nog steeds eert.

Le chateau de La Barben

in het gelijknamig dorpje, dat met haar volledig intact gebleven interieur doet wegdromen naar mantel- en degen tijden.  Volledig ingekapseld in de rotsen, in 1060 voltooid en behorende tot de monniken van Saint Victor de Marseille.  Later in de 15e eeuw toebehorend tot le roi René en nu nog steeds voor een deel bewoond door een franse markies.  Wij hadden de eer om de gids helemaal tot onze beschikking te hebben; 10 u. in de ochtend bleek voor velen blijkbaar nog te vroeg om even de tijdmachine terug te draaien.  De franse tuin deed achteraf na-mijmeren.

Dan is er natuurlijk nog Avignon met haar imposant Palais des Papes

incluis een overgebleven geestelijke die roerloos uitnodigde….

Le Pont d’Avignon, een must als je er toch bent; haar naam en faam en vooral haar lied overstijgt  evenwel de ruwe werkelijkheid.

Arles ademt kunst en sentiment uit

omwille van Van Gogh die er zijn minuscuul stekje had en er zijn zonnebloemen en irissen oogverblindend onsterfelijk maakte.  De arena geeft een grandeur aan deze stad en ook hier weer die onnoemlijke schilderachtige steegjes, waar men nooit op uitgekeken geraakt.

20:19 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: la provence, cultuur, natuur |  Facebook |