09-08-06

NOSTALGISCHE POEZIE

Bij Loretta http://lorettarose.skynetblogs.be/ gaat het momenteel over "nostalgie".  Gedreven door dit mooi woord dat bij mij kleuren, smaken en geuren oproept, kwam ik uit op een tweetal gedichten van schrijver/dichter Erwin Mortier.  Als er iets is wat met onszelf meegroeit is het toch wel nostalgie.  Voor sommigen negatief klinkend, voor velen een warm gevoel van weleer.  Met het vorderen der jaren wordt nostalgie een soort van draagvlak, een platvorm waarop ons leven verder glijdt en waarop we onze vertelsels kwijt kunnen aan onze volgende generaties.

Per toeval( btw, ik geloof minder en minder in toeval) krijg ik een schattig boekje in handen met gedichten van Erwin Mortier (momenteel onze stadsdichter) gebaseerd op foto's van Lieve Blancquaert die als geen ander haar foto's een poëtische schaduw meegeeft.

 

Als kind gesloten deur de klink
te hoog te nauw de kieren.

Als kind het oor
en met de oren alles
zien - mijn moeder strijkend
stoom gesis om haar
beslagen polsen.

Het zwijgzaam ronken
van een scheepsflank op de dijk
en schommelende koeien -
schonken.  Mijn wereld

toen : rietkraag zondagsschilders
strijkmuziek - en dan : het on-

gehoorde ver voorbij
mijn trommelvlies - een spoorlijn
en twee horizonnen verder.

Vroeger kon ik staande in de badkuip
je navel als een derde oog
op mijn voorhoofd drukken, de kus
van een mond zonder tong, een zegel
een doodlopend gat.
Het moest voor de goedkoop,
dat baden met broers en ik naar
verluidt
maar dat bekken
was je buik
- ik zie je zitten,
wijdbeens
rondom ons in al
dat water
dat pas later brak.
Uit "Uit één vinger valt men niet" - Gedichten van Erwin Mortier
bij foto's van Lieve Blancquaert

De Bezige Bij - 2005 - Amsterdam

 

 

12:53 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: nostalgie, poezie, fotografie |  Facebook |