26-07-06

ONTBIJTCULTUUR

Ik hou nu eenmaal van mensjesstaren.  Ik ken mezelf en roep me af en toe tot de orde, kwestie van beleefdheid, wanneer mijn blik te lang gefixeerd blijft hangen.  Ik hou van die leuke details waar mijn partner niet aan denkt, laat staan erop let.  Als ik er hem opwijs krijg ik steevast te horen “waar jij allemaal op let”.  Kleine dingen maken voor mij grote verschillen. Cultuur en patroonverschillen leid je best af uit details, vind ik zo.

Die voorbije dagen te Nieuwpoort op hotel hebben me weer eens geconfronteerd met generatieverschillen die me nu eenmaal blijven boeien.  Ik heb alweer geconstateerd dat de man van “nu” wel degelijk “vernieuwd” is.  Het is zo dat ik me graag verdiep in eigen fantasieën over levensrituelen en –patronen tussen de mensen.  Ik maak daar dan mijn eigen verhaal rond en in gedachten schets ik zelfs de woonsituatie en dagelijkse zeden tussen koppels en families, alleen al aan de manier waarop er wordt ontbeten.  Zo bezig zijnde wordt ook mijn ontbijt een ware ceremonie waarvan ik langgerekt kan genieten.  Mijn partner is het al lang gewend dat ik meestal sprakeloos mijn broodjes verorber en hoe, bij elke hap, mijn iris zich alweer fixeert op één of ander tafereel.

’t Is opmerkzaam hoe zorgzaam en liefdevol (=gewoontegetrouw) dames op leeftijd hun mannen verwennen en hoe die, op hun beurt, alweer gewoontegetrouw zich daar genotvol hebben bij neergelegd hoe de broodjes, gekookte eieren, salami, botertjes enz…letterlijk in hun schoot gedeponeerd worden.  Manlief slentert naar het tafeltje, ploft neer op juist dat zitje met ’t ruimste overzicht op d’anderen en met de perfecte kijk op het rijkelijk uitgestald buffet.  Terwijl slooft vrouwlief zich uit voor wat ‘s mans buikje ’t liefst begeert.

Stilzwijgend, met heen- en weerpasjes, brengt ze zijn fruitsapje, gekookt eitje, zorgvuldig uitgekozen broodjes en zijn gegeerd aardbeien-yoghurtje aan.  Een vlijtig miertje, haar opperhoofd dienend.  Als hij reeds lang zijn eitje binnen heeft, slurpt zij nog maar profijtig aan haar glaasje “jus”.  Midden in een tweede slok veert ze recht want plots hebben haar immer wakende oogjes een mankementje gezien en met nog vluggere pasjes rept ze zich om twee witte Tienense klontjes, waar manlief zwijgzaam maar met veelzeggende blik op wachtte.  En nog voor het werkend miertjes haar jus d’orange verder drinkt, zit meneer mier al vergenoegd zijn klontjes om te roeren.  Bijna zou ze zich verontschuldigen voor haar akrootje, maar aan meneer te zien, die al zijn blik over haar hoofd naar een ander tafeltje heeft gericht, is dit niet nodig. En ze kauwen binnensmonds vreedzaam verder.

Terwijl vestig ik mijn aandacht op een jong gezin met twee peuters, die met de nodige bravoure hun gezamenlijk vakantie-ontbijt blijkbaar zeer op prijs stellen.  Daar is het papa die fladdert tussen buffet en eettafel en de vitamientjes voor zijn kroost aanbrengt, terwijl mama zich over de kornuiten ontfermt. Een wereld van verschil.

En daar tussenin zitten wij onze tête-à-tête te vermalen.  Ook zwijgzaam, alleen onze blikken vragen het nodige aan elkaar.  Soms gaat mijn partner om de nodige bevoorrading, dan weer schuif ik mijn stoel achteruit. Een kleine aangeving, een korte knik en het gewenste wordt aangereikt.

Terwijl ik mevrouw-mier nog steeds in de weer bezig zie en de jonge papa zich ijverig om zijn gezin bekommert, besef ik voldaan dat wij aan die gulden (levens)middenweg zitten en ik prijs me gelukkig in mijn zwijgzame lach naar mijn partner toe, die niets beseffend even terug lacht en ik hoop dat mijn zwijgzame dankbaarheid overkomt.

 

10:56 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: generaties, koppels, ontbijtcultuur |  Facebook |