13-10-06

GENERATIES

Hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat ik heel wat genen met mijn moeder gemeenschappelijk heb.  Als je jonger bent sta je daar niet zo bij stil.  En eigenlijk wil je zelfs helemaal niet op je moeder of vader gelijken.  Als rebellerende adolescent heb je een soort afweermechanisme om zelfs de geringste vergelijkingen af te stoten.

Naarmate de jaren vorderen en vooral als moeder en/of vader nog leeft, besef je willens nillens hoe je bepaalde dingen op dezelfde manier doet, hoe je over bepaalde zaken identiek hetzelfde denkt.  Soms schrik je van de duidelijke overeenkomsten.

Maar heel soms moet je bij jezelf toegeven hoe fijn het is juist die deugdzame eigenschappen te hebben over-geërfd waarvoor je oude moeder van haar omgeving heel wat complimentjes ontvangt.  Zo heb ik de laatste jaren dezelfde positieve ijdelheid van mijn moeder ook bij mezelf ontdekt en zie ik in haar mijzelf terug over 25 jaar, althans dat hoop ik er nog zoveel jaren te mogen bijdoen.
Ook bij mijn eigen dochters merk ik identieke patronen als bij mezelf.  Maar ik hou me in er hen op te wijzen omdat zij nog volop hun leven aan ’t uitbouwen zijn en net zoals ik toen misschien niet zo graag geconfronteerd willen worden met de overhevelingen uit het ouderlijk nest.  Toch geeft het me een innerlijke, deugdzame gloed wanneer ik bij een bezoek merk dat ze met aandacht voor gezelligheid de koffietafel hebben versierd met passende servetten en een toefje bloemen en het kaarslicht waarmee ze van in de wieg zijn grootgebracht.

Vorige zondag, toen ons kleinzoontje verjaarde, en de ganse familie was uitgenodigd had mijn jongste dochter alle gebak en taarten zelf gemaakt.  Zag ik daar nu ook niet mijn eigen ideeën in terug.  En mijn fier moederhart sprong op van innerlijke vreugd.

’t Zijn zulke momenten die je duidelijk maken dat, ook al is een mensenleven vergankelijk, het overbrengen van zeden en tradities de geschiedenis aanvullen en cultuur laat verder leven, dat verschillen tussen de jongste en de oudste in zekere zin niet zover van elkaar staan, al is dit langs de buitenkant in doen en laten niet zo sterk zichtbaar.

Onze vrij kleine vier generatie-familie heeft meer gemeen dan dat we op ’t eerste zicht vermoeden.  Het zorgzaam koesteren van een achter-kleinkind zal altijd de meest geschikte taak blijven voor een over-grootmoeder…..

BLOG

 

23:42 Gepost door Iris in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: generaties, over-ervingen, cultuur |  Facebook |